VII SA/Wa 821/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r, znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015r stwierdzającej na wniosek K. K., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007r, Nr [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement, na działce nr ewid. [...], obręb Ł., Gmina W.), zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r, Nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r, Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzorczy scharakteryzował postępowanie o stwierdzenie nieważności oraz opisał przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r poz. 267, dalej: k.p.a.) wskazując, że decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Organ przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r, poz. 156 poz. 1118) obowiązujący na dzień wydania kontrolowanej decyzji, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego powyższe oświadczenie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" wskazał, że jak wynika z akt sprawy inwestor – A. G. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działką nr ewid. [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych w/w przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i Prawa budowlanego. Dalej GINB przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r, sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, na wniosek K. K., nieważność decyzji Wójta Gminy w W. z dnia [...] grudnia 2006 r, znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement, na działce nr ewid. [...]. Powodem stwierdzenia nieważności była okoliczność obowiązywania, w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2013r wynika, że powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r pozostaje w obrocie prawnym. GINB podkreślił, że decyzja o stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia dotkniętego wadą kwalifikowaną. Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są zniesione od dnia jej wydania. Należy zatem przyjąć, iż powyższej decyzji o warunkach zabudowy nie było w obrocie prawnym od samego początku, a zatem również w dniu wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku niniejszego postępowania należało więc zbadać zgodność kwestionowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...] kwietnia 1998 r w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., który na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę obejmował swoim zakresem działkę inwestycyjną o nr ewid. [...]. Zgodnie z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomość inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym symbolem M/U - teren budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi (§ 8 ust. 5 pkt 1). Stosownie do szczegółowych ustaleń zawartych w § 9 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "na terenach "M/U" dopuszcza się budowę usług nieuciążliwych dla funkcji terenu i dla środowiska przyrodniczego (wg. Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r. Dz.U.Nr 52 poz.284 z 24 maja 1995 r)." Z kolei w § 26 ust 2 planu miejscowego ustalono "Zakaz wprowadzenia zabudowy rzemiosła produkcyjnego lub przemysłu, które zakwalifikowane są nawet do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska przyrodniczego". Organ wyjaśnił, że na dzień kontrolowanego pozwolenia na budowę nie obowiązywało już - wskazane w przywołanym wyżej § 9 pkt 5 planu miejscowego - rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r (Dz. U. z 1995 r. Nr 52, poz. 284, ze zm.), które w § 3 pkt 10 lit. g do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczało stacjonarne wytwórnie mas bitumicznych i betonu. Na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r Nr 257, poz. 2573, ze zm.), które do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczało "instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę" (§ 3 ust. 1 pkt 21). Wobec powyższego w ocenie organu brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, jakie przedsięwzięcia - w dacie wydania kontrolowanej decyzji - zaliczały się do kategorii "usług nieuciążliwych" w rozumieniu analizowanych przepisów miejscowego planu, a pojęcie "usług nieuciążliwych" w tej dacie mogło być rozumiane dwojako. Po pierwsze, jako przedsięwzięcia wskazane w ww. rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r, które jakkolwiek nie obowiązywało na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę, to jednak zostało wskazane w planie miejscowym. Po drugie, jako przedsięwzięcia wskazane w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które obowiązywało w dniu wydania kontrolowanej decyzji oraz było kolejnym rozporządzeniem ustanowionym niejako "w miejsce" ww. rozporządzenia z dnia 13 maja 1995 r. GINB, po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień w zakresie wydajności spornego węzła betoniarskiego, stwierdził, że sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 21 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Uwzględniając możliwość zastosowania dwóch opisanych powyżej interpretacji pojęcia " usług nieuciążliwych" w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie można w sposób oczywisty stwierdzić, że sporna inwestycja zaliczała się do kategorii " usług uciążliwych" w rozumieniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wybór jednej z interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Tym samym brak jest podstaw uzasadniających stwierdzenie, iż kontrolowana decyzja jest rażąco niezgodna z obowiązującym do dnia dzisiejszego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 24 kwietnia 1998 r. GINB wskazał, że także projektowana wysokość budynku garażowego (5,75 m, Przekrój A-A, rys. nr 3), wchodzącego w skład spornej inwestycji, nie narusza rażąco ustaleń powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 24 kwietnia 1998 r. Zgodnie z § 9 pkt 3 ww. uchwały z dnia 24 kwietnia 1998 r "dla budynków gospodarczych obowiązuje zasada: wysokość maks. 3,5 m oraz warunek, że nie będą ograniczać zagospodarowania i użytkowania działek i nieruchomości sąsiednich". Analizowany plan miejscowy nie definiuje pojęcia "budynku gospodarczego". W związku z tym należy posiłkować się definicją zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, Nr 75, poz. 690, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którą "budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych". Organ zauważył, że budynek wchodzący w skład spornej inwestycji nie jest przeznaczony do "niezawodowego wykonywania prac warsztatowych", nie służy mieszkańcom budynku mieszkalnego zamieszkania zbiorowego lub rekreacji indywidualnej, nie jest też budynkiem w zabudowie zagrodowej służącym "do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych". W ocenie GINB kontrolowane pozwolenie na budowę nie narusza rażąco przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco także pozostałych ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 24 kwietnia 1998 r. W szczególności parametry projektowanej inwestycji nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 9 pkt 4). Projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony kontrolowaną decyzją nie przewiduje rozwiązań, które naruszałyby rażąco warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z dokumentacji projektowej wynika, że projektowany budynek został usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3,50 m od granicy z działką nr ewid. [...], stanowiącą współwłasność K. K. GINB po analizie uprawnień osób sporządzających projekt budowlany w części dotyczącej zarówno budynku garażowego (autor W. K.), jak i w części dotyczącej węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement (autor W. K.) i adaptacji w zakresie rozwiązań dotyczących instalacji elektrycznej węzła betoniarskiego (autor Ja. S.) uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r, Nr [...] nie narusza rażąco przepisu art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Kontrolowana decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r nie jest także obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu K. K., dotyczącego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2012 r, sygn. akt [...], warunkowo umarzającego postępowanie na okres próby wynoszący dwa lata m. in. wobec W. K., wskazał , że powyższego wyroku nie było w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę, nie może więc być on wzięty pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym, natomiast może stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB wniósł K. K. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w sprawie obiektów betoniarni na przedmiotowej działce inwestycyjnej nr ewid. [...] wydano trzy pozwolenia na budowę. Pierwszym było pozwolenie na budowę wytwórni wyrobów betonowych wydane przez Starostę [...] w dniu [...] czerwca 2000r, Nr [...]. W stosunku do tej decyzji było również prowadzone postępowanie o stwierdzenie jej nieważności i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014r stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000r, Nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2014r, sygn. akt. VII SA/Wa 995/14 oddalił skargę inwestora A. G. Skarga kasacyjna A. G. od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015r, II OSK 848/15. Skarżący powołał się na ustalenia zawarte w powołanych wyrokach z których wynika, że budowa wytwórni wyrobów betonowych jest sprzeczna z ustaleniami tego samego planu który obowiązywał także w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement. Skarżący zarzucił organowi brak ustaleń w zakresie charakteru spornego węzła betoniarskiego tj. ustalenia czy jest to inwestycja produkcyjna czy też usługowa. W ocenie skarżącego takie działanie organu jest celowe z uwagi na fakt, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje prowadzenia wszelkiej działalności produkcyjnej na tym terenie. Natomiast określenie działalności betoniarni jako działalności produkcyjnej zostało już przesądzone w wyrokach sądowych wydanych w sprawie budowy wytwórni wyrobów betonowych ( unieważniona decyzja Starosty [...] w dniu [...] czerwca 2000r, Nr [...] ). Skarżący wskazał, że kontrolowaną decyzją udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowego trzystanowiskowego. Natomiast organ przy badaniu zgodności projektu budynku garażowego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjął, że jest to budynek gospodarczy i w takim też zakresie dokonał jego analizy. Skarżący podniósł również zarzut braku "opinii, uzgodnień" oraz brak sprawdzenia projektu, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, że projekt budowlany zatwierdzony badaną decyzją został wykonany przez W. K., który nie posiadał odpowiednich uprawnień budowlanych, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2012r, sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007r, Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement na działce nr ewid. [...] została wydana w oparciu o decyzję Wójta Gminy w W. z dnia [...] grudnia 2006r znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Następnie decyzja Wójta Gminy w W. z dnia [...] grudnia 2006r została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Mianowicie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r, sygn. [...] stwierdziło na wniosek skarżącego nieważność decyzji Wójta Gminy w W. z dnia [...] grudnia 2006 r, znak: [...] o warunkach zabudowy. [...] Powodem stwierdzenia nieważności była okoliczność obowiązywania, w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu objętego inwestycją Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 1998 r ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z [...]). Biorąc pod uwagę wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy w drodze stwierdzenia jej nieważności należało przeprowadzić analizę kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem wymagań przewidzianych w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, który stanowi m.in. że projekt budowlany powinien być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadzając taką analizę wadliwe ustalił, że brak jest podstaw uzasadniających stwierdzenie, że kontrolowana decyzja narusza w sposób rażący ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezspornym jest, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji obowiązywał i nadal obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 1998 r ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z [...]). Zgodnie z powyższym miejscowym planem nieruchomość inwestycyjna nr ewid. [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem M/U - teren budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi (§ 8 ust. 5 pkt 1). Stosownie do szczegółowych ustaleń zawartych w § 9 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach "M/U" dopuszcza się budowę usług nieuciążliwych dla funkcji terenu i dla środowiska przyrodniczego (wg. Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995r ( Dz. U. Nr 52 poz.284 z 24 maja 1995 r)." Sporne przedsięwzięcie polegające na budowie węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement jest nie do pogodzenia z zastanym ładem przestrzennym, który powinien być zgodnie z założeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany przede wszystkim przez zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla funkcji terenu i dla środowiska przyrodniczego. Niewątpliwie istnienie węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement na terenie zasadniczo przeznaczonym pod zabudowę usług nieuciążliwych dla funkcji terenu i dla środowiska przyrodniczego generuje wiele niekorzystnych dla mieszkańców czynników i jest inwestycją, której funkcjonowania nie da się pogodzić z funkcją podstawową i usługami nieuciążliwymi, które pełnią określoną rolę służebną względem funkcji mieszkalnej. Kwestionowana inwestycja w postaci węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement jest ciągiem linii technologicznej budynku, w którym prowadzona jest wytwórnia wyrobów betonowych i posiada charakter produkcyjny natomiast to, że inwestycja jest zlokalizowana na wolnym powietrzu znaczy tylko tyle, że jest przez to jeszcze bardziej uciążliwa dla otoczenia niż budynek wytwórni wyrobów betonowych, wybudowany w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000r, Nr [...], której nieważność stwierdzono decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014r. Węzeł betoniarski wytwarza beton niezbędny do produkcji bloczków betonowych, a jego instalacja wraz z dwoma silosami na cement narusza ustalone w planie do obszaru oznaczonego symbolem M/U zasady ładu przestrzennego. Dla terenu tego bowiem zakazana jest wszelka nawet nieuciążliwa działalność produkcyjna, co wyraźnie wynika z § 9 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zapis § 26 ust 2 planu miejscowego w którym ustalono "Zakaz wprowadzenia zabudowy rzemiosła produkcyjnego lub przemysłu, które zakwalifikowane są nawet do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska przyrodniczego" odnosi się do terenów oznaczonych symbolem " UR" z funkcją usługowo-produkcyjną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegając tego, że w przypadku węzła betoniarskiego i dwóch silosów mamy do czynienia z inwestycją o charakterze produkcyjnym wadliwie przyjął, że zalicza się ona do kategorii " usług, " co do których nie można w sposób oczywisty stwierdzić, że są usługami uciążliwymi w rozumieniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem dla terenu na którym znajduje się kwestionowana inwestycja oznaczonego symbolem M/U zakazana jest wszelka nawet nieuciążliwa działalność produkcyjna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł również, że w badanej decyzji udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowego, a nie budynku gospodarczego. Organ nadzorczy dokonał wadliwej analizy projektu budynku garażowego przyjmując, że jest to budynek gospodarczy o wysokości 5,75m, co nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponownie rozpatrując odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz jeszcze raz przeprowadzi analizę badanej decyzji w zakresie pozwolenia na budowę budynku garażowego. Odniesie się również do zarzutu skarżącego, który podniósł, że kontrolowaną decyzją udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowego trzystanowiskowego w którym zaprojektowano kanał dymowy i kanał naprawczy i obiekt ten jest garażem dla ciężkiego sprzętu budowlanego, a nie garażem dla samochodu osobowego, którego budowa stanowi uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z przedstawionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) uchylił zaskarżoną decyzję.