II OZ 1266/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. i E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 183/17 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej J. K. i E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ze skargi J. K. i E. K. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 maja 2014 r. nr ... w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 września 2017r., sygn. akt II SA/Gl 183/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną J. K. i E. K. w sprawie ze skargi J. K. i E. K. na decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 maja 2014 r., nr ... w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. i E. K. na decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 maja 2014 r., nr ... utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w M. z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr ... nakazującej J. K. i E. K. rozbiórkę budynku mieszkalnego. Jak wynika z akt sprawy, wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu – E. K. w dniu 22 czerwca 2017 r., natomiast przesyłka adresowana do skarżącej J. K. została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 26 czerwca 2017 r. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżących wniosła pismem z dnia 19 lipca 2017 r. skargę kasacyjną oraz uiściła wpis. Do skargi kasacyjnej został załączony jej jeden odpis. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 lipca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie dwóch dodatkowych jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 3 sierpnia 2017 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżących odpowiedziała na wezwanie Sądu pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r., wskazując, że w załączeniu przedkłada dodatkowe odpisy skargi kasacyjnej. Do pisma załączono dwa egzemplarze skargi kasacyjnej, jednak nie zostały one własnoręcznie podpisane przez pełnomocnika skarżących. Kserokopie skargi kasacyjnej nie zostały również uwierzytelnione przez pełnomocnika skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 176 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna poza wymaganiami, o których mowa w § 1, powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznaniu na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jak wynika z art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie, bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji wywiódł, że skarga kasacyjna, jako pismo procesowe czynić powinna zadość wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym, zatem brak odpisów skargi kasacyjnej dla uczestników postępowania jest jej brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej (uchwała NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn.. akt II OZ 421/17). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 178 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną W zażaleniu J. K. i E. K. zaskarżyli postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2017r., sygn. akt II SA/Gl 183/17 w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie tj.: art. 178 w zw. z art. 49 i 47 p.p.s.a. wskazując, że wezwanie Przewodniczącego z dnia 19 lipca 2017 r. do uzupełnienia braków skargi było niejasne i nieprecyzyjne, a zatem, nieuzupełnienie braków formalnych nie mogło stanowić podstawy odrzucenia skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że strona wraz ze skargą kasacyjną z dnia 10 lipca 2017 r. przedłożyła również niepoświadczony za zgodność z oryginałem odpis skargi kasacyjnej w 1 egzemplarzu. W ocenie pełnomocnika skarżących, Sąd I instancji nie stwierdził w tym zakresie jakichkolwiek nieprawidłowości, jako że wezwał stronę jedynie do uzupełnienia dwóch brakujących odpisów skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika powyższa okoliczność sugerowała, iż Sąd uznał za prawidłowe załączenie przez stronę do skargi kasacyjnej wyłącznie kserokopii jej odpisu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, jak i fakt, iż w wezwaniu z dnia 26 lipca 2017r. sąd nie wskazał również bezpośrednio na konieczność złożenia odpisów skargi kasacyjnej w oryginale lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii (pomimo iż praktyka ta jest zwyczajowo przyjęta), w ocenie pełnomocnika należy uznać, iż wezwanie Sądu było niejasne i nieprecyzyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna poza wymaganiami określonymi w § 1, m.in. czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony, tj. wymogom określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jak stanowi art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a p.p.s.a.). W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej podlega ona odrzuceniu, o czym stanowi art. 178 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwanie do nadesłania odpisów skargi kasacyjnej skierowane zostało do profesjonalnego pełnomocnika, który został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie opisów skargi kasacyjnej. Pełnomocnik złożył dwie kserokopie skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że istotą odpisu, jak przyjmuje się w doktrynie i praktyce, jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu jednak na to, czy odpis jest egzemplarzem pisma zgodnym z układem treści z oryginałem czy też osobno sporządzonym dokumentem, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. Poświadczenie za zgodność z oryginałem oznacza, że osoba go podpisująca bierze odpowiedzialność za zgodność treści oryginału z odpisem. Brak poświadczenia za zgodność z oryginałem kserokopii skargi kasacyjnej, wywiera wpływ na sytuację procesową pozostałych stron postępowania i stanowi brak istotny uniemożliwiający nadania sprawie dalszego biegu. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że wobec nie usunięcia braków formalnych skargi, należało ją odrzucić. Odnosząc się do zarzutu zawartego w zażaleniu, wskazać należy, że złożony wraz ze skargą kasacyjną jeden jej odpis został opatrzony podpisem pełnomocnika. Ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika powinno być gwarancją dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Za błędy i zaniechania pełnomocnika ustanowionego w sprawie odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Mocodawca ponosi więc ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swego pełnomocnika. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.