II FSK 1660/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Wołosiak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 10/17 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 14 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od D. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kwotę 626 (słownie: sześćset dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 10/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 14 listopada 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z 22 lipca 2016 r., określającą D.sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pierwotnie skarżąca spółka zadeklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości między innymi, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o powierzchni 26.191 m2, budynki o powierzchni 611,63 m2 oraz budowle o wartości 69.478 zł. W informacji o nieruchomościach zgłoszonych do opodatkowania spółka ujawniła 24 domki letniskowe oraz altanę o powierzchni 66 m2. Jednocześnie spółka przyjęła, że będący w jej posiadaniu grunt o powierzchni 0,8982 ha, wpisany do rejestru zabytków, korzystał ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Następnie spółka skorygowała deklarację w zakresie powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą (po zmianie powierzchnia ta miała wynosić 2.526 m2) oraz budynków związanych z działalnością gospodarczą (633,63 m2 po korekcie). W załączniku do deklaracji spółka nie wykazała przedmiotów zwolnionych z opodatkowania. Odpowiadając na wezwanie organu podatkowego podatnik odwołał się do stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 1 lutego 2016 r. w kwestii objęcia ochroną konserwatorską części gruntów, którymi dysponował jako użytkownik wieczysty. W toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z oględzin, przesłuchał przedstawiciela spółki i na tej podstawie przyjął do opodatkowania między innymi grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 33.601 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 633,63 m2 i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 69.978 zł. W rezultacie Wójt Gminy K. decyzją z 22 lipca 2016 r., w oparciu o art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 41.683 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że spółka prowadziła działalność gospodarczą w postaci "[...]". Działalność tę — zdaniem organu pierwszej instancji — prowadzono na obszarze wszystkich działek, których spółka jest właścicielem oraz użytkownikiem wieczystym. Wykorzystywanie rekreacyjnie spornych działek miało charakter trwały i wykluczało prowadzenie na nich działalności rolniczej lub leśnej do czasu prowadzenia ośrodka wypoczynkowego. Organ zauważył, że spółka nie prowadziła działalności ściśle hotelowej, tylko rekreacyjno-wypoczynkową i dlatego obszar zajęty na tę działalność gospodarczą nie mógł zostać ograniczony wyłącznie do obszaru zabudowanego obiektami wykorzystywanymi przez gości, ale obejmował dużo większą powierzchnię. W związku z tym, wobec treści art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. — grunty te podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek. Stawka dla nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej obejmowała również zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej działki wymienione w zaświadczeniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W tym zakresie spółka nie była uprawniona do skorzystania z ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, decyzją z 14 listopada 2016 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez zaliczenie wszystkich gruntów do zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a także naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. z powodu nieuprawnionego przyjęcia, że część działek nr [...]nie podlega zwolnieniu podatkowemu. W uzasadnieniu spółka wskazała, że dla potrzeb działalności gospodarczej wykorzystywała jedynie tę część nieruchomości, która była zajęta przez ośrodek wypoczynkowy. Działalność gospodarcza spółki skoncentrowała się na organizacji wesel oraz udostępnianiu domków hotelowych uczestnikom tych imprez. Ogrodzenie ośrodka było prowizoryczne, a na tereny spółki wstęp miał w istocie każdy. Spółka wskazała dalej, że w sąsiedztwie jej działek, objętych ochroną konserwatorską, znajdował się zespół pałacowo-ogrodowy (tzw. P.). Działki nr [...]stanowiły część parku należącego do tego obiektu zabytkowego. Na działce nr [...]nie było wytyczonych alejek, nie ustawiono ławek, a znajdował się tam znak graniczny oraz grobowiec ostatnich właścicieli posiadłości. W ocenie spółki, organ błędne zinterpretował pojęcie zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej i przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytki rolne, które mogły jedynie pozostawać w związku z działalnością prowadzoną przez spółkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga jest zasadna. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla opodatkowania miało rzeczywiste i trwałe wykonywanie, na terenie nieruchomości podatnika, czynności składających się na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Organy podatkowe, chcąc przyjąć do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty o łącznej powierzchni 33.601 m2 wraz z użytkami rolnymi, a także wykluczyć zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., miały obowiązek wykazać, że powierzchnia ta w całości była zajęta na prowadzenie przez spółkę ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego. Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie tego rodzaju ustaleń. Z dokumentacji fotograficznej nie wynikało, aby cały omawiany teren był ogrodzony jako należący do ośrodka wypoczynkowego. Z kolei na obszarze towarzyszącym temu ośrodkowi brak było oznak wykorzystywania tego terenu przez spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej. Tymczasem jeśli spółka jest właścicielem czy użytkownikiem wieczystym gruntów o rolniczym przeznaczeniu, które bezsprzecznie sprzyjają prowadzeniu ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego, jednak bezpośrednio na nim nie są realizowane czynności składające się na omawiany charakter działalności gospodarczej, nie mamy do czynienia z zajęciem gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, a jedynie z gruntami towarzyszącymi, czy też sprzyjającymi jej prowadzeniu. Zdaniem Sądu należy wyraźnie odróżnić tereny zajęte na prowadzenie ośrodka od włączonych w jego obszar, ale niezajętych na czynności wchodzące w zakres jego funkcjonowania, na których spółka ściśle rzecz biorąc nie podejmuje czynności składających się na prowadzoną działalność gospodarczą. Nie wystarczy więc sam fakt, że jakiś obszar spółka zalicza do ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego. Trzeba jeszcze ustalić na jakiej konkretnie powierzchni spółka realizuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Gruntami, na których przedsiębiorca faktycznie realizuje czynności składające się na prowadzoną działalność gospodarczą, nie będą te wszystkie tereny należące do przedsiębiorcy, które jedynie sprzyjają prowadzeniu działalności gospodarczej z uwagi na ich walory krajobrazowe czy przyrodnicze, dostępne nie tylko dla klientów tego przedsiębiorcy. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że przy oddzielaniu gruntów zajętych na prowadzenie ośrodka od tych, które zachęcają gości do przyjazdu i spędzenia czasu w tym rejonie (nie tylko tych korzystających z ośrodka), ale jednak nie są zajęte na prowadzenie omawianej działalności gospodarczej, pomocne może okazać się przeanalizowanie na ile zmieni się sposób wykorzystywania określonego terenu w przypadku, gdyby spółka hipotetycznie zamknęła ośrodek i zakończyła tę działalność. W dalszym postępowaniu organy podatkowe powinny uzupełnić powyższą lukę w ustaleniach faktycznych, co z kolei pozwoli na prawidłowe opodatkowanie spółki bądź zastosowanie zwolnień podatkowych. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie — uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawiło zarzuty: (1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest: a) art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez przyjęcie, że cała powierzchnia gruntów oznaczonych jako grunty rolne nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej ośrodka wypoczynkowego; b) art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. przez przyjęcie, że powierzchnia gruntów wpisanych do rejestru zabytków nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej ośrodka wypoczynkowego; (2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., przez błędne przyjęcie, że w prowadzonym postępowaniu podatkowym przed organami pierwszej i drugiej instancji doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego w zakresie braku ustalenia (określenia), czy cała powierzchnia gruntów oznaczonych jako grunty rolne była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej ośrodka wypoczynkowego; b) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na oparciu zaskarżonego wyroku na podstawie własnych ustaleń Sądu, z pominięciem kompletnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkujące błędnym uznaniem, że organy podatkowe I i II instancji nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia przedmiotu opodatkowania, tj. gruntów zajętych na działalność gospodarczą ośrodka wypoczynkowego; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 2 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i błędne uchylenie decyzji organów podatkowych, mimo że organy te nie naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.; d) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na uchyleniu w całości zaskarżonych decyzji organów podatkowych, pomimo że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wyłączenia gruntów rolnych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów wpisanych do rejestru zabytków; e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niesformułowanie wskazań co do dalszego sposobu postępowania. Ponadto Kolegium, powołując się na art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a., zarzuciło błędne ustalenie wysokości zwrotu kosztów postępowania, poprzez: – błędne ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od przedmiotu zaskarżenia, czym naruszono § 1 pkt 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.); – nieprawidłowe ustalenie opłaty dla pełnomocnika (radcy prawnego) z naruszeniem § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2016 r. poz. 1667). W odpowiedzi na skargę kasacyjną podatnik wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, gdyż zasadne okazały się zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpatrując skargę przyjął, że organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie wykazały, że cała opodatkowana przez nie powierzchnia gruntów była zajęta przez podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu organy powinny wykazać na jakiej konkretnie powierzchni spółka realizuje czynności wchodzące w zakres tej działalności oraz czy i które grunty towarzyszą jedynie, czy też sprzyjają, prowadzonej działalności gospodarczej. W stanie faktycznym sprawy jest rzeczą poza sporem, że w skład nieruchomości zgłoszonych do opodatkowania przez spółkę, wchodzą grunty stanowiące użytki rolne, jak i grunty wpisane do rejestru zabytków. Sąd pierwszej instancji podkreśla znaczenie pojęcia "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" tak w odniesieniu do możliwości opodatkowania użytków rolnych, jak i zastosowania zwolnienia dotyczącego gruntów wpisanych do rejestru zabytków. Analiza decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej, treści zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, jak i treści skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że nie ma w istocie sporu co do znaczenia tego pojęcia. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. pkt 6 u.p.o.l. zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądowym za utrwalony należy uznać pogląd, zgodnie z którym pojęcie gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zasadnicze znaczenie ma zatem fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., II FSK 2394/15 i przytoczone tam orzecznictwo). W skardze kasacyjnej Kolegium wprost podnosi, że "wyjątek ustanowiony w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę, są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną [...]" (str. 5–6 skargi kasacyjnej). Autor skargi kasacyjnej podkreśla, że "wykorzystanie rekreacyjne spornych działek na potrzeby ośrodka ma charakter trwały i wykluczający prowadzenie na tych działkach działalności rolniczej" (str. 5 skargi kasacyjnej) oraz, że "o faktycznym zajęciu spornych gruntów na działalność gospodarcza spółki świadczą podjęte przez nią wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym (...), i działania faktyczne obejmujące cały kompleks nieruchomości (...)" (str. 6 skargi kasacyjnej). Cytowane fragmenty skargi kasacyjnej świadczą, że jej autor rozumie zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej w istocie w analogiczny sposób, jak to przedstawia Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Powyższe uwagi prowadzą do uznania za bezzasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., wymienionych w punkcie 1 skargi kasacyjnej. Polem sporu pozostaje natomiast kwestia czy ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe były wystarczające do wydania ostatecznej decyzji wymierzającej skarżącej spółce podatek od nieruchomości, według stawek obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, między innymi od należących do podatnika gruntów stanowiących użytki rolne oraz wpisanych do rejestru zabytków. W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne. Istota argumentacji podatnika — w pełni zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji — sprowadza się do tego, że teren ogólnie dostępny, pozostający poza ogrodzeniem ośrodka prowadzonego przez podatnika (24 domki letniskowe i altana), nie może zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji aprobując tę argumentację nakazał organowi podatkowemu zbadanie okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika. Stanowisko Sądu, ale również samego podatnika, nie są jednak spójne ze zgromadzonym i niekwestionowanym materiałem. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podnosi między innymi, że "działka nr [...]jest praktycznie zajęta pod drzewa będące częścią ogrodów Placencji, a terenem tym opiekują się pracownicy spółki, którzy prowadzą prace porządkowe i pielęgnacyjne" oraz, że "działka nr 280/9 porośnięta jest trawą, częściowo drzewami przy skarpie, z przygotowanym miejscem dla kajaków i roweru wodnego. Działka jest częściowo zagrodzona żerdzią z informacją o tym, że jest to teren prywatny". W dalszej części uzasadnienia Sąd wprost przyznaje, że ta część nieruchomości podatnika niewątpliwie zachęca gości do przyjazdu i spędzenia czasu oraz, że teren ten swoimi walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi bez wątpienia wpisuje się w zamierzenie gospodarcze spółki, a mimo to ostatecznie nakazuje organom podatkowym badanie w jaki sposób wspomniane grunty są wykorzystywane przez podatnika. Organy podatkowe, powołując się na te same okoliczności, przyjęły, że również nieogrodzona część nieruchomości służy gościom podatnika. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka ocena nie narusza art. 191 O.p. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. Dokonując oceny, czy dany grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej trzeba kierować się specyfiką i charakterem działalności gospodarczej prowadzonej przez danego przedsiębiorcę. Zajęcie nie będzie zatem zawsze oznaczało fizycznej ingerencji w grunt poprzez np. wzniesienie budynków czy budowli ale może także oznaczać samo udostępnienie takich gruntów (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r., II FSK 1444/17). Biorąc pod uwagę profil działalności gospodarczej spółki (usługi hotelowo-gastronomiczne) zasadnym jest przyjęcie, że samo udostępnienie tych gruntów klientom spółki jest równoznaczne z ich zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej. Realizacja czynności składających się na wykonywanie działalności gospodarczej nie może być identyfikowana jedynie z fizyczną ingerencją w grunt poprzez wzniesienie budynku, czy — jak w niniejszej sprawie — ogrodzenie terenu i wyłączenie jego dostępu dla osób trzecich. Wystarczy by na spornym gruncie faktycznie dokonywano działań mieszczących się w ramach działalności gospodarczej. Bez znaczenia w okolicznościach sprawy pozostaje też akcentowana w odpowiedzi na skargę kasacyjną kwestia czy spółka prowadzi działalność wypoczynkowo-rekreacyjną czy też hotelowo-gastronomiczną, skoro tak w jednym, jak i drugim przypadku, udostępnianie terenu osobom korzystającym z jej usług wpisuje się w charakter prowadzonej działalności i jej niewątpliwie służy. Nie ma również znaczenia dla opodatkowania to, czy podatnik prowadzi intensywne gospodarowanie na całej nieruchomości, czy ogranicza się na jej części jedynie do prowadzenia zabiegów pielęgnacyjnych. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podstawy opodatkowania i stawki podatkowej nie jest ważna okoliczność jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Także zatem zaniedbana część nieruchomości, o ile wpisuje się w profil prowadzonej przez podatnika działalności, może być uznana za zajętą na jej prowadzenie. W konsekwencji za zasadne uznać należy zarzuty wymienione w punkcie 2 skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., a także w zw. z w zw. z art. 141 § 2 i art. 151 p.p.s.a. Organy podatkowe prawidłowo bowiem ustaliły stan faktyczny sprawy i nie zachodziły podstawy do jego uzupełnienia. Niezasadne natomiast okazały się pozostałe zarzuty wymienione w tej części skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał bowiem własnych ustaleń faktycznych, a oceniał jedynie materiał zebrany w toku postępowania podatkowego, a także umieścił w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego sposobu postępowania. Uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej reprezentował bezpośrednio jego Prezes, który podpisał także skargę kasacyjną. Oddalenie skargi złożonej do WSA w Lublinie oznacza także bezprzedmiotowość zarzutów dotyczących wysokości zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym wynagrodzenia dla pełnomocnika strony skarżącej.