III SA/Wa 781/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M. G. kwotę 5 600 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 781/16 Uzasadnienie Zaskarżona do Sądu decyzją [...] grudnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], którą określono M. G. (Skarżący) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący w dniu 6 października 2009 r. zbył lokal mieszkalny położony przy ul. Z. [...] w W., który nabył w dniu 6 listopada 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 od dochodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ulicy Z. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej powoływanej, jako u.p.d.o.f.) przychody ze sprzedaży nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późn. zm.) zostały ustalone zasady opodatkowania dochodu uzyskanego ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c). stosownie do art. 7 ust. 1 tej ustawy nowe zasady opodatkowania tego dochodu miały zastosowanie do dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) od dnia 1 stycznia 2007 r. Skarżący nabył wskazany lokal w roku 2008 i miały do niego zastosowania zasady podatkowania wynikające ze zmian wprowadzonych do u.p.d.o.f. na mocy powołanej ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f. Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Stosownie do treści art. 3oe ust. 2 u.p.d.o.f. podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19 u.p.d.o.f., a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d u.p.d.o.f., powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Organ wskazał, że podatek od dochodu ze sprzedaży nieruchomości i praw jest płatny w terminie złożenia zeznania rocznego za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. W decyzji wskazano, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r.) wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., jeżeli podatnik zameldowany był w budynku lub lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Stosownie do treści art. 21 ust.21 u.p.d.o.f. warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest złożenie przez podatnika do organu podatkowego oświadczenia o tym, że podatnik spełnia warunki do zwolnienia. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że Skarżący nie złożył oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi stanowionej w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. Organ wskazał, że Skarżący zbył lokal przed upływem 12 miesięcy od nabycia tego lokalu. W decyzji organ określił dochód ze zbycia lokalu jako różnicę pomiędzy przychodami ustalonymi zgodnie z art. 19 u.p.d.o.f. i kosztami uzyskania ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d u.p.d.o.f. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: - art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej powoływanej, jako O.p.) prze wydanie decyzji przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku podatnika o zawieszenie postępowania podatkowego; - art. 120 w zw. z art.. 247 § 1 pkt 4 O.p. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie, w której została wydana inna decyzja (z dnia [...] czerwca 2015 r.) dotycząca tożsamej sprawy, która została przez podatnika zaskarżona do WSA w Warszawie; - art. 121, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 I art. 216 O.p. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o wystąpienie przez organ pierwszej instancji do urzędu gminy w celu ustalenia okresu zameldowania Skarżącego w lokalu, którego sprzedaży dotyczy niniejsza sprawa. W odwołaniu Skarżący wskazał, że organ w stosunku do niego w dniu 20 marca 2015 r. wydał postanowienie, którym wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zryczałtowanego podatku od dochodu, którego dotyczyła niniejsza sprawa. Postępowanie to zostało umorzone decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. Od decyzji tej Skarżący wniósł odwołanie. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję organu drugiej instancji Skarżący zaskarżył do WSA w Warszawie. Następnie organ pierwszej instancji 19 czerwca 2015 r. wszczął w stosunku do Skarżącego postępowanie w sprawie określenia podatku dochodowego według stawki 19% od dochodu ze sprzedaży lokalu położonego w W. przy ulicy Z. [...]. Skarżący wniósł o zawieszenie tego postępowania do czasu rozpatrzenia odwołania wniesionego przez niego od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. odmówił zawieszenia postępowania. W związku z tym Skarżący w odwołaniu podnosił zarzut naruszenia art. 123, art. 120 w zw. z art.. 247 § 1 pkt 4 O.p. Skarżący podnosił, że ustanowiony w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. wymógł złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia od podatku ma charakter formalny. Spełnienie tego wymogu nie decyduje o nabyciu prawa do zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., gdyż o nabyciu tego zwolnienia decyduje zameldowanie w lokalu przez okres 12 miesięcy przed zbyciem lokalu. Dlatego Skarżący w odwołaniu podnosił, że organ pierwszej instancji miał obowiązek w postępowaniu ustalić okres, w którym Skarżący był zameldowany w lokalu, którego dotyczy niniejsza sprawa. Pismem dnia 12 stycznia 2016 r. Skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o umorzenie postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że zobowiązanie podatkowe, którego dotyczy sprawa uległo przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2015 r. We wniosku wskazano, że organ nadał decyzji organu pierwszej instancji rygor natychmiastowej wykonalności, jednakże w stosunku do Skarżącego nie zastosowano środka egzekucyjnego, o którym byłby on powiadomiony. Zatem w sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Skarżący wskazał również, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Skarżący stwierdził, że nie jest mu znany stan postępowania karnego, które według informacji zawartych w arkuszu odwoławczym, zostało wszczęte w dniu 24 listopada 2015 r. Skarżący stwierdził, że nie został zawiadomiony o tym postępowaniu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2015 r. Na decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 121 i art. 130 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 15 września 2015 r., którym organ odmówił wyłączenia pracownika pomimo tego, że postanowienie to naruszało art. 237 w zw. z art. 217 § 1 pkt 6 O.p.; Skarżący podnosił, że te naruszenia prawa stanowią podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 O.p.; - art. 121 i art. 123 O.p. przez wydanie decyzji przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania podatkowego; - art. 120 w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie, w której wydana została inna decyzja dotycząca tożsamej sprawy tj. decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. o morzeniu postępowania podatkowego, która także została zaskarżona do WSA w Warszawie; - art. 121, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 I art. 216 O.p. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o wystąpienie przez organ do urzędu gminy w celu ustalenia okresu zameldowania Skarżącego w lokalu, którego sprzedaży dotyczy niniejsza sprawa; - art. 200 § 1 O.p. przez niewyznaczenie podatnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji mi wniósł o oddalenie. Organ stwierdził, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia postępowania podatkowego w skutek okoliczności wskazanych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., gdyż w dniu 24 listopada 2015 r. zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe przeciwko Skarżącemu i w tym dniu Komórka ds. Karnych [...] Urzędu Skarbowego W. wysłała do Skarżącego wezwanie do osobistego stawienia się w organie w charakterze podejrzanego w sprawie uchylania się od opodatkowania przez niezłożenie zeznania podatkowego PIT-36 za 2009 r. tj. o czyn z art. 54 § 2 k.k.s. Wezwanie to zostało odebrane przez Skarżącego w dniu 30 listopada 2015 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. wszczęcie w dniu 24 listopada 2015 r. postępowania karnego przeciwko Skarżącemu i doręczenie mu wskazanego powyżej wezwania do stawienia się w charakterze podejrzanego były okolicznościami, które stosownie do treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p. spowodowały zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 23 marca 2017 r. pełnomocnik organu drugiej instancji złożył w niosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z omówionego wyżej wezwania z dnia 24 listopada 2015 r., które zostało dołączone do akt administracyjnych. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej, jako P.p.s.a., postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z omówionego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c P.p.s.a.) lub do naruszenia prawa stanowiącego przesłankę stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy O.p.(art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznanej sprawie na rozprawie pełnomocnik organu wykazywał, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczyła rozpoznana sprawa, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Pełnomocnik organu na rozprawie oraz organ w odpowiedzi na skargę wskazywali, że wszczęcie w dniu 24 listopada 2015 r. postępowania karnego przeciwko Skarżącemu oraz doręczenie mu w dniu 30 listopada 2015 r. wezwania z dnia 24 listopada 2015 r. do stawienia się w organie w charakterze podejrzanego, stanowiły przesłanki faktyczne zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy niniejsza sprawa. Oceniając te okoliczności Sąd zważył, że w aktach sprawy brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, którego stronę przedmiotową stanowiłoby niewykonanie przez Skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 od dochodu ze sprzedaży nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego, położonego w W. przy ulicy Z. [...]. Organ pomimo tego, że nie umieścił w aktach sprawy odpowiednich dowodów potwierdzających wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe polegające na niewykonaniu zobowiązania podatkowego, którego dotyczyła niniejsza sprawa, okoliczność tę mógł udowodnić na rozprawie przez złożenie odpowiednich dokumentów potwierdzających tę okoliczność i złożenie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tych dokumentów.. W rozpoznanej sprawie organ wniosku takiego nie złożył. W tym stanie rzeczy Sąd uznał wszczęcie w niniejszej sprawie postępowania karnego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. za okoliczność nieudowodnioną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Oprócz tego należało stwierdzić, że jeżeli nawet postępowanie karne zostało wszczęte to wezwanie z dnia 24 listopada 2015 r. nr [...], z którego Sąd przeprowadził dowód uzupełniający nie mogło być uznane za akt, którym zawiadomiono Skarżącego o postępowaniu karnym, które to postępowanie wywarło skutek wskazany w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. tj. zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy niniejsza sprawa. Wniosek ten Sąd przyjął na podstawie tego, że zobowiązanie, którego dotyczyła rozpoznana sprawa było zobowiązaniem w podatku dochodowym od osób fizycznych określonym w art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 30e ust. 5 u.p.d.o.f. dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa wskazanych w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. Stosownie do art. 30e ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.f. po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131. Na podstawie art. 45 ust. 1a pkt 3 u.p.d.o.f. w terminie określonym w ust. 1(30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym) podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e. Przytoczone przepisy wskazują, że zobowiązanie podatkowe od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. jest zobowiązaniem podatkowym odrębnym od zobowiązania podatkowego należnego od dochodów podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej z art. 27 ust.1 u.p.d.o.f. Na podstawie przepisu § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie określenia wzorów rocznego obliczenia podatku oraz zeznań podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz.U. Nr 212, poz. 1335) do rozliczenia dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. zastosowanie miał druk PIT-39 stanowiący załącznik nr 6 do powołanego rozporządzenia. Na podstawie § 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia druk PIT-36 stanowiący załącznik nr 3 do tego rozporządzenia, zastosowanie miał do rozliczenia dochodów z następujących źródeł przychodów opodatkowanych według skali z art. 27 ust.1 u.p.d.o.f.: - źródeł wskazanych w art. 10 ust.1 pkt 1-6 u.p.d.o.f., - praw autorskich i innych praw wskazanych w art. 18 u.p.d.o.f., - innych źródeł. Z treści druku PIT-36 obowiązującego w rozliczeniach za rok 2009 zenanie PIT-36 służy o do rozliczenia dochodu także z innych źródeł, jednakże z treści opisu do pozycji 171 druku PIT-36 wynika, że wszystkie objęte tym zeznaniem dochody podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. z uwzględnieniem przepisów art. 27 ust. 2-8 u.p.d.o.f. Konsekwencją powyższych ustaleń i wniosków jest uznanie przez Sąd, że zenanie podatkowe druk PIT-36 nie służyło do rozliczenia dochodu ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na podstawie art. 30e ust.1 u.p.d.o.f. Drukiem właściwym do tego rozliczenia był druk PIT-39. Oznacza to, że wskazywane przez organ w odpowiedzi na skargę oraz na rozprawie przed sądem wezwanie z dnia 24 listopada 2015 r. w swej treści nie odnosiło się do naruszeń prawa związanych ze zobowiązaniem podatkowym należnym na podstawie art.30e ust.1 u.p.d.o.f. od dochodu ze sprzedaży nieruchomości i praw wskazanych w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., gdyż w wezwaniu tym wskazano, że Skarżący jest podejrzanym w sprawie o czyn z art. z art. 54 § 2 k.k.s. tj. uchylanie się od opodatkowania do popełnienia, którego doszło przez niezłożenie zeznania podatkowego PIT-36 za 2009 r. Wskazanie w przedmiotowym wezwaniu, że sprawa dotyczy czynu polegającego na niezłożeniu zeznania PIT-36, w świetle treści § 1 pkt 3 i 6 powołanego rozporządzenia, art. 30e ust. 1, ust.4 pkt 1 i ust.5 oraz art. 45 ust.1 a pkt 3 u.p.d.o.f. oznacza, że wezwanie to nie informowało o wszczęciu postępowania karnego dotyczącego zobowiązania podatkowego, które zostało określone zaskarżoną decyzją lecz o w wszczęciu zobowiązania podatkowego opodatkowanego na zasadach ogólnych. Skutkiem tego jest niewystąpienie w związku z doręczeniem tego wezwania, skutku wskazanego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania należnego od Skarżącego od dochodu uzyskanego w roku 2009 ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w Warszawie przy ulicy Żaglowej 4. Zaskarżona decyzja został doręczona w dniu 15 stycznia 2016 r. a zatem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który wynika z art. 70 § 1 O.p. Oznacza to, że w rozpoznanej sprawie upływ terminu przedawnienia uczynił niemożliwym wymiar podatku, co wynika z art. 208 § 1 O.p., który stanowi, że w przypadku upływu terminu przedawnienia postępowanie podatkowe podlega umorzeniu. Organ rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji będzie obowiązany uwzględnić ocenę prawna zawartą w niniejszym wyroku. Wobec wystąpienia w rozpoznanej sprawie przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczyła sprawa, Sąd uznał za niecelowe rozpoznawanie zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit.a) i art. 200 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 5 600 złożyły się: wpis od skargi w kwocie 2 000 zł., pobrany na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3 600 zł obliczone z godnie z § 3 ust.1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 ze zm.).