II OSK 740/17

Dnia 12 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 706/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. S. na uchwałę Rady Gminy Cewice z dnia 27 marca 2014 r., Nr XXXVI/322/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. S. na uchwałę Rady Gminy Cewice z dnia 27 marca 2014 r., Nr XXXVI/322/2014, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd, powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), zwanej dalej "u.s.g.", oraz art. 52 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wezwany do wyjaśnienia kwestii uprzedniego wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa nie udzielił Sądowi żadnych wyjaśnień, a z akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący nie kierował do Rady Gminy Cewice wezwania do usunięcia naruszenia. Taki bowiem wymóg wynika z art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga niepoprzedzona takim wezwaniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjna od ww. postanowienia wniósł E. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia bezpośrednio godzącego w zasadę praworządności przez niezastosowanie wobec skarżącego art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto w tej sprawie nie zaistniały okoliczności, które uniemożliwiałyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zastosowanie art. 182 § 1 p.p.s.a. i rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, bo o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Podnoszony zarzut skargi kasacyjnej, jak i treść uzasadnienia skargi kasacyjnej w żaden sposób nie koresponduje z przyczynami, które stanowiły podstawę odrzucenia skargi, tj. ustaleniami Sądu oraz treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 52 § 3 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tej sprawie ocenione zostało bowiem, że skarżący przed wniesieniem do Sądu Administracyjnego skargi na ww. uchwałę nie skierował do Rady Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga kasacyjna w żaden sposób nie wyjaśnia tej kwestii, zamiast tego odwołuje się do treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a., który dotyczy uchybienia terminu do wniesienia skargi. Jednak w związku z tym, że w tej sprawie skarżący nie wykazał aby przed wniesieniem skargi do Sądu Administracyjnego złożył, stosownie do wymagań wynikających z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, trudno jest w ogóle mówić o jakimkolwiek uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, ponieważ taki termin, jak i samo uprawnienie do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego jeszcze się nie zmaterializowało. Dopiero złożenie do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa otwierałoby skarżącemu prawo do skutecznego wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Dla tej oceny nie ma znaczenia ile skarg skarżący składał w tej sprawie, jak i to, że nie otrzymał od organu odpowiedzi na skargę. Co najistotniejsze, skarżący był wzywany przez Sąd do wskazania czy przed wniesieniem skargi skarżący zwracał się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednak pomimo otrzymania wezwania w dniu 27 grudnia 2016 r. oraz pomimo wywiedzenia skargi kasacyjnej nie wykazał aby takie wezwanie złożył przed wniesieniem skargi. Dlatego w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, który to wymóg wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. Jak wynika bowiem wprost z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego opartą o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzedzić musi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a skarżący nie wykazał aby w tej sprawie spełnił taki prawnoprocesowy wymóg. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.