II SAB/Wa 664/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. N . na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. N. z dnia [...] maja 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z [...] maja 2014 r., w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, R. N. (dalej także jako skarżący) wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania organu prowadzącego i sygnatury akt postępowań, w których to postępowaniach Szef ABW złożył wniosek w trybie art. 27 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", o zarządzenie kontroli operacyjnej realizowanej przez stosowanie środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji i dowodów, w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych, w stosunku do skarżącego, firmy "R. N. Kancelaria Prawna [...]", bądź spółki Kancelaria Prawna [...] R. N. Spółka Komandytowa. Jak wskazał skarżący, powyższe żądanie dotyczy wniosków składanych zarówno w ramach czynności sprawdzających zakończonych prawomocną odmową wszczęcia postępowania, jak i w ramach postępowań przygotowawczych: zakończonych prawomocnym umorzeniem postępowania przygotowawczego, zakończonych wniesieniem aktu oskarżenia, w których wydano prawomocne orzeczenie kończące postępowanie sądowe rozstrzygające sprawę oraz zakończonych wniesieniem aktu oskarżenia wraz z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania. Skarżący podkreślił, że tożsamość organu prowadzącego postępowanie i sygnatury akt postępowań, w toku których stosowano kontrolę operacyjną nie stanowią same w sobie materiałów uzyskanych podczas stosowania kontroli operacyjnej, a co za tym idzie, nie mogą podlegać ochronie zgodnie z przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych. W odpowiedzi na ww. wniosek organ zajął stanowisko w piśmie z [...] maja 2014 r., w którym podkreślił, iż przedmiot sprawy został już prawomocnie rozstrzygnięty wyrokiem WSA w Warszawie z 14 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2196/13, i jako taki korzysta z powagi rzeczy osądzonej. W ocenie organu wniosek wszczynający postępowanie w powyższej sprawie, jak i wniosek z [...] maja 2014 r. zmierzają do potwierdzenia lub wykluczenia tego, że skarżący był, bądź nie był, osobą wobec której zastosowano tryb z art. 27 ustawy o ABW oraz AW. Organ wskazał, że nawet jeśli pytanie dotyczy kwestii tożsamości organu, czy sygnatury akt postępowania, to odpowiedź na tak postawione pytanie prowadziłaby do uzyskania informacji o zastosowaniu kontroli operacyjnej (jeśli była ona stosowana). Kontrola operacyjna – jak podał organ – jest niejawną metodą operacyjną, objętą rygorami wynikającymi z przepisów art. 35 oraz art. 39 ustawy o ABW oraz AW. Organ odwołał się także do przepisów Kodeksu postępowania karnego i wskazał, że przepisy art. 238 § 3-5 oraz art. 239 k.p.k. w zakresie w jakim rozciągają gwarancje procesowe (uprawnienia informacyjne) na osobę, wobec której zastosowano kontrolę operacyjną, są przepisami szczególnymi względem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podsumowując, organ uznał, że w aktualnym stanie faktycznym, załatwienie przedmiotowej sprawy w powyższy sposób, znajduje oparcie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z [...] lipca 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niewydaniu decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącego z [...] maja 2014 r., uznając, że pismo organu z [...] maja 2014 r. nie może być uznane za decyzję administracyjną. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. poinformował skarżącego, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] maja 2014 r., z którego wynika, że sprawa była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego i korzysta z powagi rzeczy osądzonej. W skardze na bezczynność organu, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie w terminie 14 dni od dnia doręczenia przez Sąd akt organowi. Skarżący podał, iż kwestią podnoszoną przez niego w skardze nie jest zagadnienie merytoryczne, ale kwestia formalna, dotycząca sposobu załatwiania spraw przez organ administracji publicznej. Zdaniem skarżącego organ obowiązany jest wydać decyzję, w której przedstawi skarżącemu przesłanki swojego stanowiska, nawet w sytuacji gdy uznaje, że informacja będąca przedmiotem wniosku nie stanowi informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i podnosząc, że zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia mają granice powagi rzeczy osądzonej jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z 14 lutego 2014 r., II SA/Wa 2196/13. W ocenie organu analiza uzasadnienia wyroku nie budzi wątpliwości, że przedmiot rozstrzygnięcia swoim zakresem obejmuje w całości przedmiot zaskarżenia, tj. wniosek skarżącego [...] maja 2014 r. o udzielenie informacji publicznej. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zatem taki sam, jak w zakończonej prawomocnym wyrokiem z 14 lutego 2014 r. Tym samym, w odniesieniu do skargi z 28 sierpnia 2014 r., która dotyczy bezczynności Szefa ABW, znajdzie zastosowanie ocena prawna wyrażona w tym wyroku. Zdaniem organu skarga z 28 sierpnia 2014 r. na bezczynność Szefa ABW w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] maja 2014 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta ww. wyrokiem. Prawomocne zakończenie przed sądem tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Pismem z [...] stycznia 2015 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Szefa ABW tak z uwagi na formę, jak i merytoryczną zawartość wystąpień Szefa ABW. Zdaniem skarżącego organ uznając, że występuje tożsamość wskazywanych przez organem postępowań, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Niemniej jednak skarżący nie zgodził się z oceną organu o tożsamości postępowań, albowiem przedmiot wniosku skarżącego w sprawie niniejszej nie jest tożsamy z przedmiotem postępowania zakończonego prawomocną i ostateczną decyzją z [...] września 2013 r. W postępowaniu zakończonym tą decyzją przedmiotem żądania był inny zakres informacji, który dotyczył określonych informacji z zakresu ewentualnego prowadzenia wobec skarżącego kontroli operacyjnej. Tym czasem w niniejszym postępowaniu żądaniem objęte są informacje o postępowaniach karnych, w których te ewentualne kontrole miały miejsce. W ocenie skarżącego logicznym następstwem zestawienia art. 27 ust. 15 b ustawy o ABW oraz AW oraz art. 238 § 5 K.p.k. w zw. z art. 237 § 4 K.p.k. jest uznanie, iż każda z osób wymienionych w ostatnim z przytoczonych przepisów ma prawo wiedzieć przynajmniej o fakcie stosowania wobec niej kontroli operacyjnej – po zakończeniu postępowania w ramach którego przedmiotowa czynność (czynności) miała miejsce. Skarżący nie podzielił poglądu organu o istnieniu dwóch równorzędnych zbiorów informacji publicznej, wzajemnie rozłącznych, z których jeden zawiera informacje publiczne o charakterze jawnym, a drugi zawiera informacja wprawdzie publiczne, ale ze swojej istoty niejawne. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że wobec niego nigdy nie sformułowano w sposób procesowy zarzutu popełnienia przestępstwa i tym samym jako podejrzany nigdy nie był więc stroną postępowania karnego. Zauważył także, że żądanie wniosku dotyczy również postępowań prowadzonych i zakończonych na etapie postępowania "in rem", jak i dotyczy postępowań gdzie przedstawiono zarzuty wyłącznie osobom trzecim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 270 ze zm. dalej jako P.p.s.a.) z uwagi ba prawomocny wyrok wydany 14 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2196/13. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub został już prawomocnie osądzona. Zgodnie natomiast z art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego co związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe przepisy wskazać należy, że jedną z podstaw odrzucenia skargi jest stan powagi rzeczy osądzonej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stan powagi rzeczy osądzonej istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W ocenie organu tożsamość o jakiej mowa powyżej zachodzi pomiędzy przedmiotową sprawą ze skargi R. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z [...] maja 2014 r. a sprawą ze skargi R. N. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] września 2013 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] lipca 2013 r., w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lutego 2014 r., II SA/Wa 2196/13, oddalił skargę. Sąd powyższego stanowiska nie podziela. Sprawa wywołana skargą na decyzję administracyjną jest odrębną sprawą od sprawy wszczętej skargą na bezczynność organu. Odmienną bowiem kwestią od bezczynności organu w zakresie realizacji wniosku strony jest treść wydanej decyzji i możliwość jej weryfikacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. W przedmiotowej sprawie organ nie rozstrzygnął w zakresie praw, których realizacji domagał się skarżący we wniosku z [...] maja 2014 r., stąd skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Natomiast w sprawie zakończonej powołanym powyżej wyrokiem organ uznał, że żądana przez skarżącego we wniosku z [...] lipca 2013 r. informacja publiczna nie może zostać udostępniona. Odniósł się zatem do tego żądania merytorycznie, rozstrzygając co do praw przysługujących skarżącemu. Nie można więc uznać, że pomiędzy powyższymi sprawami istnieje tożsamość przedmiotowa, co z kolei prowadzi do wniosku, że w sprawie niniejszej nie występuje stan powagi rzeczy osądzonej. Inaczej mówiąc, w przypadku sprawy ze skargi na bezczynność organu nie można mówić o stanie powagi rzeczy osądzonej wywołanym rozstrzygnięciem Sądu odnoszącym się do aktu wydanego przez ten organ. Mając to na względzie Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. obligująca Sąd do odrzucenia skargi. Wobec tego Sąd obowiązany był do oceny czy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pozostaje bezczynny w zakresie realizacji wniosku skarżącego z 6 maja 2014 r. o udostępnienie określonej w nim informacji publicznej. W sprawie poza sporem pozostaje, że Szef ABW, jest stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest centralnym organem administracji publicznej, działającym przy pomocy ABW, będącym urzędem administracji rządowej. Nie jest również sporne, że żądanie w zakresie podania organu prowadzącego i sygnatury akt postępowań, w których to postępowaniach Szef ABW złożył wniosek w trybie art. 27 ustawy o ABW oraz AW o zarządzenie kontroli operacyjnej, stanowi informację publiczną. Odnosi się bowiem do zasad funkcjonowania ABW, o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p., a konkretnie do metod pracy organu. Okoliczność, że kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie nie na wpływu na ocenę jej charakteru, a stanowić może jedynie podstawę odmowy udostępnienia informacji o takiej kontroli. Jest to rodzaj działalności wykonywanej w ramach zadań publicznych, ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku konstytucyjnego. Organ stoi jednak na stanowisku, że w przedmiocie wniosku z [...] maja 2014 r. orzekł już ostateczną decyzją Nr [...] z [...] września 2013 r., a skarga na tę decyzję została prawomocnie oddalona. Inaczej mówiąc, zdaniem organu, pomiędzy wnioskiem z [...] maja 2014 r. a wnioskiem z [...] lipca 2013 r. istnieje tożsamość przedmiotowa. Sąd stanowiska tego nie podziela. Na wstępnie podkreślić należy, że przywołane wnioski skarżącego formułują żądanie udostępnienia informacji publicznej. W sprawach z zakresu informacji publicznej ocena ich przedmiotu odbywać się powinna na trochę innych zasadach niż w przypadku spraw odnoszących się do innych praw określonego podmiotu. Intencją i założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szerokie rozumienie przedmiotu jej regulacji. Co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Przy czym art. 1 u.d.i.p. zawiera bardzo ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na specyfikę omawianej regulacji prawnej możliwa jest taka sytuacja, w której pomimo różnie formułowanych wniosków, dojść może do udostępnienia tożsamej informacji publicznej. W sytuacji gdy w wyniku realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej dojdzie do wydania decyzji administracyjnej, w przypadku rozpoznawania kolejnego wniosku i uznana, że występuje tożsamość przedmiotowa wniosku, organ staje przed koniecznością oceny czy nie zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej i podjęcia stosownych działań będących konsekwencją tej oceny. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Wnioski z [...] lipca 2013 r. i z [...] maja 2014 r. dotyczą różnych informacji publicznych, przedmiotem żądania jest inny zakres tej informacji. W przedmiotowej sprawie skarżący chce uzyskać informację w zakresie postępowań karnych (organ prowadzący, sygnatura akt postępowań), w których złożony został wniosek o prowadzenie wobec skarżącego kontroli operacyjnej. Celem tego wniosku nie jest zatem uzyskanie informacji bezpośrednio o kontrolach operacyjnych, lecz o postępowaniach karnych, w których ich przeprowadzenie było wnioskowane. Przy czym złożenie wniosku nie musiało być jednoznaczne z zastosowaniem kontroli operacyjnej. Natomiast wniosek z [...] lipca 2013 r. odnosił wprost do wniosków o zarządzenie kontroli operacyjnej i postanowień o jej przeprowadzenie oraz do zarządzenia tej kontroli przez Szefa ABW, przy czym skarżący zakreślił przedział czasowy – od 14 maja 2006 r. do 29 lipca 2013 r. W przedmiotowym wniosku takiego wyznacznika czasowego brak. W ocenie Sądu uznać zatem należy, że sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego z [...] maja 2014 r. nie jest tożsama ze sprawą uprzednio rozpoznaną, co w konsekwencji oznacza że winna być rozpoznana, przy zastosowaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Zatem ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadania tejże czynności szczególnej formy. Stosownie zaś do postanowień art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji gdy wniosek nie dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej, a zatem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują podstaw, lub gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź gdy w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), organ obowiązany jest powiadomić o powyższym stronę. Brak jest bowiem podstawy materialnoprawnej do wydawania w takiej sytuacji decyzji. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, nie informuje strony o okolicznościach podanych powyżej bądź też nie wydaje decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Innymi słowy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, bądź udziela wymijającej odpowiedzi, w sposób sprzeczny z obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że czym innym jest dysponowanie przez organ administracji publicznej informacją o charakterze informacji publicznej, a czym innym jest możliwość jej udostępnienia, z uwagi na ustawowe ograniczenia w tym zakresie. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Wynika z tego, że przepisy o ochronie informacji niejawnych i przepisy innych ustawowo chronionych tajemnic mają charakter lex specialis i wyłączają dostęp do informacji publicznej, więc są stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W rozpoznawanej sprawie tak kwalifikowany stan bezczynności wystąpił. Bezsprzecznie organ nie udzielił informacji zgodnie z wnioskiem, jak też nie wydał decyzji odmownej. Organ stanął bowiem na stanowisku, którego nie podzielił Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę, że przedmiot sprawy został już prawomocnie rozstrzygnięty wyrokiem WSA w Warszawie z 14 lutego 2014 r., II SA/Wa 2196/13. Sąd nie podzielił również poglądu organu, że do informacji żądanych przez skarżącego istnieje odrębny tryb dostępu, regulowany przepisami innych aktów prawnych. Podkreślenia wymaga, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Uregulowania, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. można podzielić na ustawy ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na szczególny rodzaj chronionych przez nie dóbr oraz ustawy, które nieraz bardzo szczegółowo i obszernie, ale odmiennie niż ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje dostęp do określonego rodzaju informacji publicznej. W niektórych sytuacjach przepis szczególny znajduje zastosowanie tylko w zakresie ściśle w nim wskazanym albo też nie ustanawia odmiennego trybu i zasad dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (por. I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis 2012). Przywołane przez organ w piśmie kierowanym do skarżącego z 26 maja 2014 r. przepisy ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, tj. art. 35 ust. 1 i art. 39 nie ustanawiają odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Art. 35 ust. 1 ww. ustawy w swoim zakresie normatywnym w ogóle nie dotyczy udzielania jakichkolwiek informacji. Natomiast art. 39 ww. ustawy reguluje kwestie zezwolenia na udzielania informacji niejawnych przez wskazane w nim podmioty m.in. Szefa ABW określonej osobie lub instytucji. Przepisy te zawierają normy o charakterze kompetencyjnym, gdyż wskazują upoważnienie dla Szefa ABW do konkretnego działania. Nie odnoszą się natomiast do przekazywania informacji, do udzielenia której obowiązany jest organ, jak to ma miejsce w sytuacji udostępniania informacji publicznej przez Szefa ABW. Adresatem wniosku w przedmiotowej sprawie był Szef ABW, jako organ administracji publicznej. Udzielenie zezwolenia na przekazywanie informacji niejawnej nie było przedmiotem wniosku R. N. Wniosek ten skierowany był do organu administracji i dotyczył realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, chronionego w art. 61 Konstytucji RP. Również powołane przez organ przepisy Kodeksu postępowania karnego, do których odpowiedniego stosowania odsyła przepis art. 27 ust. 15 b ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, nie określają jakichkolwiek zasad i trybu dostępu do informacji publicznej. Mowa jest w nich jedynie o ogłaszaniu postanowień dotyczących przeprowadzonych kontroli operacyjnych. Skarżący w ramach realizacji przedmiotowego wniosku nie domaga się tego rodzaju informacji. Nie żąda jakichkolwiek materiałów związanych z kontrolą operacyjną. Skoro organ pozostaje w bezczynności, to uzasadnione było zobowiązane Szefa ABW do załatwienia wniosku R. N. z [...] maja 2014 r. bądź przez udzielenie stosownej informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ odpowiedział na wniosek skarżącego, prezentując w piśmie z [...] maja 2014 r. swoje stanowisko w przedmiocie tego wniosku. Błędne stanowisko organu wynikało z nieprawidłowej kwalifikacji tego wniosku, a nie z lekceważącego traktowania skarżącego i obowiązków nałożonych ustawą. Istotą rażącego naruszenia prawa jest, pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powołują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.