II GSK 2690/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 125/17 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w D. 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 125/17, po rozpoznaniu skargi [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2015 r. oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania następujące ustalenia: W wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie [A.] sp. z o. o. w D. Oddział w S. (dalej też: skarżąca, Spółka) Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ pierwszej instancji), decyzją z [...] października 2015 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej cyt. jako: u.t.d.) nałożył na [A.] sp. z o.o. w D. Oddział w S. karę pieniężną w wysokości 15 350 zł za naruszenie przepisów u.t.d. Zaskarżoną decyzją skierowaną do [A.] sp. z o.o. w D. Oddział w S., Główny Inspektor Transportu Drogowego (organ drugiej instancji) utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do WSA w Olsztynie, pełnomocnik Spółki domagał się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej cyt. jako: k.p.a.) poprzez błędne oznaczenie adresata decyzji, tj. wskazanie [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D. Oddział w S., zamiast [A.] sp. z o.o. w D.. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że przesłanie decyzji na adres oddziału Spółki nie może rzutować na kwestię jej doręczenia i wejścia do obrotu prawnego. Postanowieniem z 4 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1303/16, WSA w Olsztynie stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał według właściwości miejscowej WSA w Gdańsku, wskazując, że właściwość miejscową wojewódzkiego sądu administracyjnego determinuje siedziba strony skarżącej, a nie adresata decyzji. WSA w Gdańsku opisanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę Spółki na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej cyt. jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. O tym kto może być stroną postępowania administracyjnego stanowi art. 29 k.p.a., który przewiduje, że mogą to być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne, również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Sąd wskazał, że obie wydane w sprawie decyzje zostały skierowane do [A.] sp. z o.o. w D. Oddział w S., nie zaś do [A.] sp. z o.o. w D., zatem nie zawierają one prawidłowego oznaczenia strony postępowania i tym samym nie wskazują precyzyjnie adresata, na którego została nałożona kara pieniężna. Brak jednoznacznego oznaczenia podmiotu, na który nałożono karę może uniemożliwić wykonanie decyzji z zastosowaniem środków egzekucyjnych. Sąd pierwszej instancji uznał, że błędne określenie strony poprzez wskazanie oddziału Spółki zamiast skarżącej Spółki, stanowi uchybienie procesowe będące podstawą uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., uchybienie to może mieć bowiem istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym sąd nie podzielił stanowiska organu, że przesłanie decyzji na adres oddziału nie może rzutować na kwestie jej doręczenia i wejścia do obrotu prawnego. Sąd wskazał na treść art. 45 k.p.a. który przewiduje, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Żaden przepis k.p.a. nie dopuszcza możliwości doręczenia przesyłki skierowanej do jednostki organizacyjnej (spółki kapitałowej prawa handlowego) na adres jej oddziału. Zdaniem sądu, organ odwoławczy nie tylko nie dostrzegł wskazanej wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, kwalifikującej ją do uchylenia, ale powielił błąd wydając zaskarżoną decyzję i wskazując w niej jako adresata oddział skarżącej Spółki. Tym samym organ drugiej instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku domagał się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchyleniu decyzji organów administracji ze względu na błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie obie wydane decyzje zostały skierowane do [A.] sp. z o.o. w D. Oddział w S., nie zaś do [A.] sp. z o.o. w D. i tym samym w ocenie sądu nie zawierają one prawidłowego oznaczenia strony postępowania, podczas gdy organy administracji przy oznaczeniu strony w decyzjach konsekwentnie podawały, iż jest nią [A.] Sp. z o.o. w D. – i obie decyzje zostały do tejże strony skierowane na adres: ul. Z. [...], D., natomiast przy oznaczeniu strony dodatkowo wskazano, iż Spółka prowadzi Oddział w S. (adres: ul. K. [...], S.), jednak organy obu instancji decyzję doręczyły stronie na adres siedziby Spółki – [A.] sp. z o.o. w D. (organ odwoławczy doręczył wydaną decyzję za pismem z [...] sierpnia 2016 r. nr [...]), zatem oba rozstrzygnięcia zostały skierowane do [A.] sp. z o.o. w D., natomiast dodatkowe wskazanie przy oznaczeniu adresata decyzji Oddziału Spółki nie stanowi błędu, przy jednoczesnym poprawnym i niebudzącym wątpliwości wskazaniu samej Spółki, będącej stroną postępowania i skierowaniu do jej siedziby zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego, a zatem nazwa, forma prowadzonej działalności, jak i adres siedziby Spółki zostały podane bezbłędnie i nie budziło wątpliwości organu, a także strony (do etapu sporządzenia skargi do WSA), kto jest stroną postępowania administracyjnego, na co dodatkowo wskazują wszelkie dokumenty zgromadzone w toku kontroli i wobec powyższego organ zasadnie uznał, iż wskazanie nazwy strony skarżącej jako [A.] sp. z o.o. w D. przy dodatkowym podaniu, iż Spółka posiada Oddział w S. nie stanowiło błędu w oznaczeniu strony postępowania, zatem nie doszło do zmiany rozstrzygnięcia decyzji, zmiany stanu faktycznego lub prawnego zawartego w decyzji oraz niewątpliwie nie doszło do wydania decyzji na niewłaściwą stronę, czy jej wadliwego oznaczenia, a ustalenia faktyczne poczynione w sprawie są bezsporne i poparte wystarczającymi dowodami wskazującymi jednoznacznie adresata decyzji i jednocześnie udowadniające, iż dodatkowe wskazanie Oddziału będącej stroną postępowania Spółki nie stanowi błędu w oznaczeniu strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty na poparcie powyższego zarzutu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreślił, iż nieprawdą jest jakoby obie zaskarżone decyzje zostały wysłane/skierowane do [A.] sp. z o.o., a wskazanie w nich oddziału było jedynie dodatkowym oznaczeniem, gdyż z pisma z [...] sierpnia 2016 r. wynika bezsprzecznie, iż co najmniej decyzja organu drugiej instancji została wysłana na adres oddziału skarżącej. Dopiero na prośbę wysłaną do organu drogą elektroniczną przedmiotowa decyzja została doręczona na adres siedziby Spółki. Nadto, w ocenie Spółki na okoliczność, iż adresatem zaskarżonych decyzji, jak i stroną postępowania według organów obu instancji jest Oddział w S. wskazuje m.in. właściwość organu prowadzącego niniejsze postępowanie w pierwszej instancji (Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ze względu na siedzibę Oddziału w S., a nie siedzibę skarżącej w D.), jak i pouczenie w zaskarżonej decyzji wskazujące, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do WSA w Olsztynie. Mając na uwadze, iż stroną postępowania winna być [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D., to właściwym wówczas do złożenia skargi powinien być Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Tym samym, biorąc pod uwagę treść pouczenia w zaskarżonej decyzji, nie ma żadnych wątpliwości, że właściwość sądu została określona na podstawie siedziby oddziału skarżącej, tak więc nieprawdą jest, iż wskazanie jako adresata decyzji oddziału jest jedynie "dodatkowym oznaczeniem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok sądu pierwszej instancji, w którym sąd, uwzględniając skargę za wadliwe uznał działanie organów obu instancji polegające na skierowaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D. Oddział w S., nie zaś do [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D.. W ocenie sądu błędne określenie strony poprzez wskazanie oddziału spółki, zamiast skarżącej spółki, stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. i w związku z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jako uchybienie procesowe mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, było podstawą uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zarzuca sądowi pierwszej instancji naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie obie wydane decyzje zostały skierowane do [A.] sp. z o.o. w D. Oddział w S., nie zaś do [A.] sp. z o.o. w D., podczas gdy w sprawie ma wątpliwości co do tego, że to Spółka, a nie jej oddział, jest stroną postępowania, natomiast wskazanie w decyzji nazwy i adresu oddziału Spółki było wyłącznie dodatkowym – uzupełniającym niejako – oznaczeniem adresata decyzji, czyli Spółki. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, stwierdzić należy, że stanowisko skarżącego kasacyjnie organu jest błędne. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że art. 107 § 1 k.p.a. wymienia składniki decyzji, których spełnienie ma na celu pełne określenie elementów materialnego i procesowego stosunku prawnego. Nie wszystkie z nich mają jednakowe znaczenie dla określenia tych elementów. Jak wskazuje się w orzecznictwie oraz doktrynie, pewne z nich należy traktować jako niezbędne minimum, ich brak uniemożliwia bowiem zakwalifikowanie danego aktu jako decyzji administracyjnej (por. M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, opubl. WKP 2019, art. 107). Do takich istotnych składników decyzji należą: określenie organu administracji publicznej, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ – autora tego aktu (por. wyrok NSA z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz. 169). Jak wynika z powyższego, prawidłowe oznaczenie w decyzji strony, czyli podmiotu, który nabywa w drodze tego aktu konkretne prawo, lub na który nałożone zostały określone obowiązki, jest niezbędnym elementem decyzji, bowiem określenie strony postępowania w decyzji ma na celu zidentyfikowanie podmiotu, który staje się adresatem oświadczenia woli zawartego w rozstrzygnięciu. W orzeczeniach sądów administracyjnych utrwalone jest też stanowisko, że z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. np. wyroki NSA: z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 937/16, LEX nr 2469290; z 20 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3123/14, LEX nr 2167560; z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 325/11, LEX nr 990245). Osoby fizyczne powinny być oznaczone danymi personalnymi wraz z adresem zamieszkania (pobytu), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne – pełną nazwą i siedzibą podaną zgodne z danymi zawartymi w stosownym rejestrze, ewidencji lub w umowie powołującej dany podmiot do życia (zob.: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2004, s. 498). Jak przewiduje art. 163 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1578), jednym z niezbędnych elementów, od których uzależnione jest powstanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest jej wpisanie do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast zgodnie z art. 36 pkt 6 w związku z art. 38 pkt 1 ppkt c) i d) ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 687), w dziale 1 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się takie dane jak: siedziba i adres każdego wpisanego podmiotu, a jeżeli taki podmiot posiada oddziały – także ich siedziby i adresy. Nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania administracyjnego jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą wskazaną w takim rejestrze, a nie jej jednostka organizacyjna będąca oddziałem tej spółki. Natomiast przez adres spółki podany w rejestrze należy rozumieć właśnie adres jej siedziby, a nie adres jej oddziału (por. uchwała Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2006 r., sygn. akt III CZP 119/05, LEX nr 165508; wyrok NSA z 6 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 73/08, LEX nr 472217). Trafnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie jako strony w decyzjach obu instancji [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D. Oddział w S., nie zaś [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D.. Decyzje te nie zawierały zatem prawidłowego oznaczenia strony postępowania i tym samym nie wskazywały precyzyjnie adresata, na którego została nałożona kara pieniężna. Powyższej oceny nie zmienia argumentacja skarżącego kasacyjnie organu, który podnosi, że dodatkowe wskazanie w decyzji adresu oddziału Spółki nie jest błędem w sytuacji, gdy w sprawie nie ma wątpliwości, że to Spółka jest stroną postępowania – a tym samym adresatem decyzji. To stanowisko – jak trafnie wskazuje skarżąca Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną – nie odpowiada okolicznościom sprawy. Skarżący kasacyjnie organ twierdzi bowiem, że "(...) organy administracji przy oznaczeniu strony w decyzjach konsekwentnie podawały, iż jest nią [A.] sp. z o.o. z siedzibą w D. – i obie decyzje zostały do tejże strony skierowane (adres: ul. Z. [...], D.), natomiast przy oznaczeniu strony dodatkowo wskazano, iż Spółka prowadzi Oddział w S. (adres: K. [...], S.), jednak organy obu instancji decyzję doręczyły stronie na adres siedziby Spółki – [A.] sp. z o.o. – w D. (organ odwoławczy doręczył wydaną decyzję za pismem z [...] sierpnia 2016 r.)" (str. 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Otóż jak wynika z akt sprawy, pismem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na wiadomość przesłaną drogą elektroniczną w dniu [...] lipca 2016 r. przez T.W., Transport Manager [A.] sp. z o.o. poinformował, że "decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w całości w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2015 r. o nałożeniu na [A.] sp. z o. o. z siedzibą w D. Oddział w S., ul. Z. [...], D. Oddział w S.: ul. K. [...],S., kary pieniężnej w wysokości 15 350 zł została zaadresowana na [A.] sp. z o. o. Oddział w S., ul. K. [...], S.". Treść powyższego pisma jednoznacznie zaprzecza stwierdzeniu organu, że adresatem zaskarżonej decyzji była Spółka, a nie jej oddział oraz że decyzja prawidłowo została skierowana do Spółki i doręczona na adres jej siedziby. Nie ma zatem wątpliwości, że w sytuacji skierowania decyzji do oddziału spółki z o.o. dochodzi do skierowania decyzji do podmiotu błędnie nazwanego według przyjmowanych kryteriów oznaczania tożsamości. Niemniej, jak wskazuje się w doktrynie oraz orzecznictwie, nie jest to wada uzasadniająca stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wada ta może stanowić uchybienie procesowe będące podstawą uchylenia decyzji na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (zob. M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, op. cit., art. 107; wyrok NSA z 18 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1074/11, LEX nr 1244464). Należy zatem uznać za prawidłowy pogląd sądu pierwszej instancji, że w sprawie doszło do uchybienia procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem prawa uwzględniając skargę i wskazując jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na stwierdzenie naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami oraz przed sądem, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie został sprecyzowany i uzasadniony. Wydaje się, że autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut zarzuca pominięcie przez sąd całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach. Art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby jednak zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał, do czego w rozpoznawanej sprawie nie doszło. Nie ma bowiem wątpliwości, że sąd orzekał na podstawie akt przekazanych przez organ i w oparciu o cały zgromadzony w nich materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 sentencji). W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ orzekając w sprawie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa, powinien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną i prawidłowo wskazać jako stronę postępowania administracyjnego Spółkę a nie jej oddział, biorąc pod uwagę także właściwość miejscową organu ze względu na siedzibę Spółki jako strony postępowania, a nie jej oddziału. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 1800 zł stanowi zwrot kosztów dla pełnomocnika Spółki, który występował przed sądem pierwszej instancji i który sporządził i wniósł w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną (pkt 2 sentencji).