II SA/Ke 1052/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 26 października 2016 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 28 czerwca 2016 r. znak: [...] nakazującą R. N. rozbiórkę samowolnie wybudowanego oczka wodnego o maksymalnych wymiarach około 9,0 x 8,80 m na terenie posesji nr 763/13 w S. przy ul. G. 7B, tj. obudowy ścian z kamienia i dna betonowego. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 21 stycznia 2015 r., na skutek interwencji T. W., pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na opisanej wyżej działce, podczas której stwierdzili, że znajduje się tam oczko wodne o nieregularnym kształcie, o wymiarach 9,0 x 8,80 m, oddalone od granicy północnej (działki nr 763/3) o 3,57 m. Ściany oczka obmurowane są kamieniem, natomiast dno jest, według informacji inwestora, betonowe. W toku kontroli inwestor oświadczył, że przedmiotową działkę nabył w roku 2003, a oczko wodne znajduje się w miejscu po wyrobisku piasku. W dniu 22 sierpnia 2014 r. dokonał w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru budowy dwóch oczek wodnych. Obecnie oczka te są w trakcie budowy i pozostało jedynie je podzielić zgodnie ze zgłoszeniem. Budowę oczka rozpoczęto w dniu 22 września 2014 r. W dniu 22 stycznia 2015 r. do akt sprawy dołączono m.in. kopię projektu zagospodarowania terenu działki nr 763/12, będącego częścią projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza S. z dnia 7 listopada 2003 r. o udzieleniu A. i R. małżonkom N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne i przyłączami z lokalizacją na działce nr 763/12 położonej w S. przy ul. G.. Do akt sprawy dołączono również kopię zgłoszenia z dnia 22 sierpnia 2014 r., od którego Starosta nie wniósł sprzeciwu. Zgłoszenie to dotyczyło zamiaru budowy dwóch przydomowych oczek wodnych o powierzchni do 30 m² na działce nr 763/13. Zakres robót obejmował wykonanie ścian murowanych, betonowej płyty dennej wraz z izolacją. Istniejące oczko wodne miało być zasypane. Przesłuchany w dniu 9 stycznia 2015 r. w charakterze świadka T. W. zeznał, że przedmiotowe oczko wodne zostało wybudowane przez R. N. przed lipcem 2013 r. Na dowód przedstawił zdjęcie z mapy Google’a, na którym widać oczko w obecnej formie, tj. dno betonowe i ściany obłożone kamieniem. Oświadczył, że inwestor wybudował oczko wodne od podstaw, a dawniej w tym miejscu przebiegał rów odprowadzający wodę do rowu przydrożnego. Kierownik budowy u inwestora J. W. zeznał zaś w dniu 10 lutego 2015 r., że na przedmiotowej działce obok studni na wodę pitną znajdowały się wyrobiska, prawdopodobnie po piasku w miejscu istniejącego oczka wodnego. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane ("uPb"), wstrzymał roboty budowlane przy budowie oczka wodnego na posesji nr 763/13 i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej do dnia 31.12.2015 r. Postanowieniem z dnia 4.01.2016 r. znak: [...] organ I instancji wyznaczył nowy termin wykonania obowiązków do dnia 31.05.2016 r. W piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. R. N. oświadczył, że w dniu 22 sierpnia 2014 r. zgłosił w Starostwie zamiar przebudowy istniejącego oczka wodnego na dwa osobne. Wyjaśnił, że teren przedmiotowej działki był własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w S., który wydobywał do swoich celów piasek. Większość działki, tj. część południowa została wyrównana przez Odlewnię Żeliwa S. Po nabyciu działki w roku 2003 inwestor pozostawił w północnej części oczko wodne, które służyło do pobierania wody do celów budowlanych, zajmowało 100-120 m² i było głębokie na 2-2,5 m. Przedmiotowe oczko wodne powstało więc najprawdopodobniej w latach 90-tych ubiegłego wieku, jest naniesione na mapie kartograficznej, a jego kształt i wygląd zostały zmienione w części jesienią 2014 r. Do pisma załączono 7 oświadczeń osób pomagających w budowie budynku mieszkalnego R. N. w latach 2003-2005, z których wynika, że oczko wodne istniało już przed rozpoczęciem budowy. W roku 2014 osoby te pomagały w modernizacji oczka. W piśmie z dnia 11 marca 2016 r. inwestor podtrzymał swoje wyjaśnienia co do okoliczności powstania oczka wodnego, załączając kolejnych 6 oświadczeń. Z uwagi na niewywiązanie się w wyznaczonym terminie z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. zmienionym postanowieniem z dnia 4.01.2016 r., organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 28 czerwca 2016 r., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 48 ust. 1 i 4 uPb. W odwołaniu R. N. podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia. Zgodnie ze stanowiskiem strony, przyczyny zmiany prac związanych z oczkiem wodnym zostały podane w piśmie dnia 23 grudnia 2015 r. tj. uprzednio kamienie położone były bezpośrednio na grubej folii i uszczelnione gliną, która pękła, co było przyczyną ubywania wody, a ściany były niestabilne. Po 22 września 2014 r. przystąpił do rozbiórki kamienia i położenia go na zaprawie cementowej. Całość budowli nie była i nie jest obecnie związana z gruntem. Tylko kamienie i boki oczka zostały podlane cienką warstwą betonu, nie zaś całe oczko wodne. Z fotografii z mapy Google’a nic nie wynika: zdjęcie pokazuje tylko część oczka (stronę wschodnią), nie wskazuje jakiego użyto materiału, co zrobiono na innych stronach oczka. W toku postępowania odwoławczego do akt sprawy włączono szkic polowy nr 47 z kwietnia 2011 r. obejmujący działkę nr 763/13, na terenie której wykazano obiekt o kształcie nieregularnego czworoboku z zaznaczonymi w narożach pikietami wysokościowymi oznaczony jako "wody stojące". Załączono również mapę, którą otrzymał wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych zgłoszonych do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nr [...], na której geodeta naniósł m.in. ww. obiekt, którego nie było na mapie do kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy ustalając datę budowy przedmiotowego oczka wodnego oparł się na: mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych zaktualizowanej w obrębie działki nr 763/12 we wrześniu 2003 r. przez uprawnionego geodetę, dokumencie z pomiaru uzupełniającego przyjętego do zasobu powiatowego w dniu 9 października 2003 r. zaewidencjonowanym pod nr [...] oraz mapie, na której naniesiono ostatnio wykonaną (w kwietniu 2011 r.) aktualizację geodezyjną działki nr 763/13. Na tej podstawie organ ustalił, że w roku 2003 nie istniało oczko wodne w miejscu obecnie istniejącego oczka. Zostało ono bowiem naniesione przez geodetę na mapę w kwietniu 2011 r. Obiekt ten miał około 102 m² powierzchni (17 x 6) i różnił się kształtem od oczka obecnie istniejącego. Zdaniem organu mogło więc przed kwietniem 2011 r. istnieć oczko wodne, tzw. "wody stojące". Natomiast roboty budowlane przy wykonywaniu ścian z kamieni i betonowego dna, które nadały oczku obecny kształt inwestor rozpoczął po kwietniu 2011 r. od tego bowiem czasu oczko jest krótsze i szersze. Roboty te były wykonywane już w lipcu 2013 r., co potwierdza zdjęcie z mapy Google’a przedłożone przez T. W.. Budowę oczka wodnego inwestor rozpoczął więc przed zgłoszeniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. Ponadto inwestor nie realizował robót zgodnie ze zgłoszeniem. Zgłoszenie było więc próbą ominięcia przepisów dotyczących budowy oczka wodnego o powierzchni około 80 m², na które powinien mieć pozwolenie na budowę. Organ stwierdził, że roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego oczka wodnego w określonym miejscu stanowiły budowę w rozumieniu art. 3 pkt 7 uPb, zaś oczko wodne jako zbiornik zgodnie z art. 3 pkt 3 zalicza się do obiektów budowlanych. Z powyższego wynika, że budowa oczka wodnego wymaga pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 uPb, zaś wyjątki przewidziane w tym przepisie nie mają zastosowania z uwagi na powierzchnię tego obiektu, przekraczającą 50 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 15 uPb). W ocenie organu w realiach niniejszej sprawy sporne oczko wodne wybudowane bez uzyskania pozwolenia na budowę stanowiło samowolę budowlaną, co do której organ umożliwił stronie jej legalizację, w trybie art. 48-49 uPb. Niewywiązanie się przez inwestora z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. skutkuje więc zastosowaniem art. 48 ust. 4 uPb, tj. orzeczeniem rozbiórki. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach R. N. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez odmowę uznania mocy dowodowej przedłożonych do akt oświadczeń na okoliczność daty powstania i modernizacji oczka wodnego; 2. art. 8, art. 11 i art. 10 § 3 Kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady przekonywania; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez nieustalenie faktu rozpoznania przez WSA w Kielcach skargi złożonej przez T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że postępowanie przed tut. Sądem w niniejszej sprawie jest w toku; 4. art. 138 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie również decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący powołał się na zeznania kierownika budowy J. W., z których wynika, że wykopy zostały wykonane przed 2003 rokiem. Do skargi załączono oświadczenie geodety E. P. z dnia 4 listopada 2016 r., wyjaśniające, że w trakcie wykonywania mapy do celów projektowych nr ewid. [...] zostało stwierdzone istnienie wykopów o nieregularnym kształcie w północno-wschodniej części działki nr 763/12. Powstały one w wyniku pobierania piasku przez poprzedniego właściciela i na jego życzenie nie zostały uwzględnione na mapie. W konsekwencji, zdaniem skarżącego organ błędnie ustalił, że w roku 2003 nie istniało przedmiotowe oczko wodne, a także datę jego powstania. Powołując się na wyrok NSA w sprawie II OSK 1893/14 skarżący podniósł, że nakazu rozbiórki nie można stosować w sytuacji gdy stan sprawy jest nie do końca jasny i jednoznaczny. Ponadto, z uzasadnienia decyzji nie wynika, z jakich powodów organ nie uwzględnił ww. oświadczeń, ani nie skorzystał z możliwości przesłuchania osób składających te oświadczenia. W kontekście naruszenia art. 8 Kpa skarżący przywołał wyrok NSA w sprawie I OSK 1503/14. Zdaniem skarżącego organ oparł się w głównej mierze na zdjęciu internetowym z mapy Google’a, na którego podstawie nie sposób jednoznacznie ocenić daty powstania przedmiotowego oczka wodnego i materiału, z którego zostało wykonane. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał na zeznania J. W., z których nie wynika wprost, że tak duże oczko wodne istniało od roku 2003. Ponadto, obok istniała studnia, z której zapewne czerpano wodę do budowy budynku mieszkalnego. To zaś, jak zakończyła się sprawa dotycząca decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie oczka wodnego służącego do zbierania wód opadowych działki w ramach legalizacji samowolnie wybudowanego oczka wodnego, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2016 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2016r., znak: [...], nakazującą inwestorowi R. N. rozbiórkę oczka wodnego o maksymalnych wymiarach około 9,0 x 8,80m na działce ewidencyjnej 763/13, położonej w S. przy ul. G., to jest obudowy ścian z kamienia i dna betonowego. Istotą postępowania jest rozstrzygnięcie, czy zbiornik wodny usytuowany na działce nr 763/13 stanowi samowolę budowlaną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji. R. i A. małżonkowie N. są właścicielami przedmiotowej nieruchomości od roku 2003 i w sprawie bezsporne jest to, że w dacie jej nabycia, przy północnej granicy działki ewidencyjnej istniało wyrobisko po wydobywanym piasku przez poprzedniego właściciela na własne potrzeby. Nieruchomość została przez skarżącego zabudowana i zagospodarowana na podstawie decyzji Burmistrza S. z dnia 7 listopada 2003 r. Nr [...]. Pozwolenie na budowę określało zakres inwestycji i obejmowało budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi, zbiornikiem na ścieki sanitarne i przyłączem energetycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym. Załącznikiem do opisanej decyzji była mapa, projekt zagospodarowania terenu działki nr 763/12 położonej w S. przy ul. G.. Projekt ten nie uwzględnia w zakresie zagospodarowania terenu oczka wodnego. Na mapie nie ma zaznaczonego istniejącego w dacie jej wykonania wyrobiska, jednakże zeznania kierownika budowy J. W., oraz oświadczenia wskazanych przez skarżącego osób pracujących przy budowie domu mieszkalnego, złożone do akt sprawy, w pełni tą okoliczność potwierdzają. Organy nie negują istnienia na działce wyrobiska po piachu. Temu stanowisku nie przeczy również dołączone do skargi oświadczenie geodety E. P. z dnia 4 listopada 2016 r., wyjaśniające, że w trakcie wykonywania mapy do celów projektowych nr ewid. [...] zostało stwierdzone istnienie wykopów o nieregularnym kształcie w północno-wschodniej części działki nr 763/12, powstałych w wyniku pobierania piasku przez poprzedniego właściciela, które na życzenie skarżącego nie zostały uwzględnione na mapie, bowiem miały być zasypane podczas niwelacji terenu. Analiza zgromadzonego przez organy materiału dowodowego w tym zakresie nie budzi więc wątpliwości Sądu, co oznacza, że nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia T. W., według którego R. N. oczko wodne wybudował od podstaw w miejscu, w którym dawniej przebiegał rów odprowadzający wody do rowu przydrożnego. Z dalszych ustaleń organu wynika, że R. N. w dniu 22 sierpnia 2014r. dokonał w Starostwie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie dwóch przydomowych oczek wodnych o powierzchni do 30m2 na działce nr 763/13 w zakresie wykonania ścian murowanych oraz betonowej płyty dennej, izolowanej, a termin rozpoczęcia robót w zgłoszeniu określono na 22 września 2014r. Do zgłoszenia załączono rzuty projektowanego przedsięwzięcia budowlanego oraz mapę, szkic sytuacyjny terenu ze wskazaniem lokalizacji przedsięwzięcia budowlanego. Starosta na powyższe zgłoszenie nie wniósł sprzeciwu. Z załączonych do akt sprawy: szkicu polowego nr 47 z kwietnia 2011 r. obejmującego działkę nr 763/13, na którym wykazano użytek gruntowy o kształcie nieregularnego czworoboku z zaznaczonymi w narożach pikietami wysokościowymi oznaczonego jako "Ws" czyli "wody stojące", mapy zgłoszonej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nr [...], z naniesieniem użytku gruntowego "Ws", którego nie było na mapie do kwietnia 2011 r., zdjęć terenu z mapy Google’a wykonanych w 2013 r. tj. z daty przed dokonaniem zgłoszenia w dniu 22 sierpnia 2014r., w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że to co było użytkiem gruntowym, określonym jako Ws – wody stojące, różniło się od oczka wodnego istniejącego w 2013 r. Świadczy o tym zarówno kształt – w dacie wykonania zdjęć terenu z mapy Google regularny, forma elipsy, a nie jak poprzednio, nieregularny czworobok , jak i powierzchnia zbiornika, która wg wyliczeń w 2011 r. wynosiła ok. 102m2. Nie można również przyjąć, że istniejący obiekt został zrealizowany na podstawie zgłoszenia z dnia 22.08.2014 r. skoro w miejsce dwóch zgłoszonych oczek wodnych każde o powierzchni 30m2, inwestor zrealizował jedno oczko wodne o pow. ok. 80m2 (9,0 x 8,80m). Przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązujące w dacie zgłoszenia dla przydomowych basenów i oczek wodnych o powierzchni powyżej 30m2, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Od 20 lutego 2015 r. pozwolenia na budowę wymaga budowa przydomowych basenów i oczek wodnych o powierzchni powyżej 50m2. Tak więc organy prawidłowo uznały, że skarżący nie realizował robót zgodnie ze zgłoszeniem, albowiem na budowę oczka wodnego o powierzchni 80m2 tak w dacie zgłoszenia jak i obecnie skarżący powinien dysponować pozwoleniem na budowę. Zasadnie organy wskazały, że oczko wodne jako zbiornik wodny jest obiektem budowlanym wymienionym w art. 3 pkt 3 uPb, zaś roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego oczka wodnego w określonym miejscu stanowiły budowę w rozumieniu art. 3 pkt 7 uPb. Budowa oczka wodnego o pow. 80m2 na podstawie zgłoszenia, narusza art. 28 ust. 1 uPb zgodnie z którym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy nie znajduje zastosowania wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 15 uPb. W konsekwencji powyższe ustalenia dają podstawę do stwierdzenia, że na działce ewidencyjnej 763/13 istnieje obiekt wybudowany z pominięciem przepisów prawa budowlanego, stanowiący samowolę budowlaną. Prace budowlane zostały wykonane przed zgłoszeniem z dnia 22 sierpnia 2014r, a zebrany w powyższym zakresie przez organy materiał dowodowy jest wyczerpujący i został oceniony prawidłowo. W realiach niniejszej sprawy nie ma znaczenia, czy wcześniej istniało w terenie wyrobisko po wydobywanym piachu i czy prace budowalne objęte zgłoszeniem polegały jedynie na zmianie jego konfiguracji oraz sposobie zainwestowania, skoro projekt zagospodarowania terenu z roku 2003 nie uwzględniał oczka wodnego, a ponadto zgodnie z adnotacją na szkicu sytuacyjnym opatrzonym datą 27.01.2015 r. istniejące oczko wodne przewidziano do zasypania. W ocenie Sądu organy prawidłowo umożliwiły skarżącemu legalizację przedmiotowego oczka wodnego, z której skarżący nie skorzystał. Świadczy o tym brak reakcji strony na wydane przez organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 uPb postanowienie z dnia 16.03.2015 r. znak: [...] nakładające obowiązki przedłożenia w określonym terminie dokumentów wymienionych w ust. 3 tego przepisu, niezbędnych do legalizacji, co w przypadku niezłożenia żądanych dokumentów, uzasadnia wydanie przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę zbiornika. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zarzut dotyczący niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie nieustalenia faktu rozpatrzenia przez Sąd skargi T. W. na decyzję SKO z dnia 26.02.2016 r. znak: [...]. Przedmiotem tej decyzji jest bowiem ustalenie warunków zabudowy dla zbiornika wód opadowych z działki 763/13 w S. przy ul. G. 7B (w ramach legalizacji samowolnie wybudowanego oczka wodnego), a więc obiektu o innej funkcji niż oczko wodne, które jest przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, w niniejszej sprawie argumentacja skarżącego nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Sąd nie dopatrzył się uchybień procesowych, a w szczególności organy nie naruszyły przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art.11, art. 107 § 3, art. 138 § 1 kpa ). Z podniesionych wyżej względów, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu i na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.