II GZ 1258/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2443/16 w zakresie odrzucenia skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia producentom świń w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2443/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia producentom świń w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych. Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem z dnia 7 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii. Odpis tego zarządzenia został uznany za doręczony skarżącej spółce w sposób przewidziany w art. 73 p.p.s.a. w dniu 3 października 2016 r., a więc termin do wykonania zarządzenia upłynął w dniu 10 października 2016 r. Skarżąca nie uzupełniła jednak braku formalnego skargi. W konsekwencji Sąd I instancji odrzucił skargę. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że nigdy nie otrzymała żadnej korespondencji zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani też awiza oraz powtórnego awiza informującego o tej przesyłce. Wyjaśniła, że w okresie wysłania przez WSA w Warszawie zarządzenia z dnia 7 września 2016 r. listonosz, który zawsze doręczał skarżącej spółce korespondencję był na urlopie. W związku z tym korespondencję doręczał inny listonosz ustanowiony w zastępstwie. Podkreśliła, że na bieżąco sprawdza awiza i odbiera przesyłki oraz regularnie sprawdza na poczcie, czy nie ma zaległych przesyłek do odebrania. Skarżąca poinformowała, że w dniu 3 listopada 2016 r. złożyła reklamację w Urzędzie Pocztowym na nienależyte wykonywanie usługi pocztowej, polegającej na niedostarczeniu jej przesyłki nadanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także na niewystawieniu przez listonosza dwukrotnego zawiadomienia (awiza) o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej. W piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r. spółka poinformowała, że nie otrzymała dotychczas odpowiedzi na złożoną reklamację. Jednocześnie spółka zobowiązała się poinformować Sąd o wyniku postępowania reklamacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem skarżąca spółka nie złożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, do czego była zobowiązana treścią art. 29 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05, stwierdził, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących skargi spółek kapitałowych do przedłożenia aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Natomiast brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Prawidłowo zatem Sąd I instancji wezwał pismem z dnia 14 września 2016 r. stronę skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi. Nie ulega również wątpliwości, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych, co obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie, jak wynika z adnotacji na kopercie zawierającej zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi, przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 19 września 2016 r. oraz 27 września 2016 r., a następnie zwrócona do sądu w dniu 5 października 2016 r., należało zatem uznać, że doręczenie przesyłki, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., nastąpiło w dniu 3 października 2016 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia jej zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Pomimo upływu ponad 4 miesięcy od wszczęcia postępowania reklamacyjnego spółka nie poinformowała Sądu o wyniku tego postępowania. Za niewystarczające do obalenia domniemania doręczenia przesyłki należy uznać samo twierdzenie skarżącej spółki, że nie doszło do prawidłowego awizowania przesyłki. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi, której braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.