II GSK 3660/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Barcinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 57/17 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Szubinie na uchwałę Rady Miejskiej w Barcinie z dnia 24 października 2014 r. nr XLVII/405/2014 w przedmiocie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 57/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Szubinie na uchwałę Rady Miejskiej w Barcinie z dnia 24 października 2014 r. nr XLVII/405/2014 w przedmiocie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 24 października 2014 r. Rada Miejska w Barcinie, działając na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) oraz art. 31 i art. 35 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 r., poz. 715 ze zm.), podjęła uchwałę w sprawie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej. W § 2 ust. 11 uchwały stwierdzono, że stypendium sportowe przyznawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a jego wysokość wynosi miesięcznie do 25% kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały, i jest wypłacane przez Burmistrza w terminie do ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca. Z kolei w § 2 ust. 12 zaskarżonej uchwały wskazano, że nagroda wypłacana jest jednorazowo, a jej wysokość wynosi za osiągnięcia indywidualne do 2-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały dla zawodnika, zaś za osiągnięcia drużynowe do 4-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały, dla drużyny z podziałem na jej zawodników. W § 2 ust. 18 i 19 uchwały ustanowiono, że zawodnik otrzymujący stypendium sportowe jest zobowiązany realizować przedłożony z wnioskiem program szkolenia i godnie reprezentować Gminę Barcin, a także, że zawodnik, któremu przyznano stypendium sportowe, jest zobowiązany do: przedstawiania na wniosek Burmistrza Barcina bieżących wyników z realizacji szkolenia sportowego, informowania Burmistrza o okolicznościach, o których mowa w ust. 20 uchwały najpóźniej w terminie do 7 dni roboczych od ich wystąpienia, oraz do promowania Gminy Barcin. W § 3 ust. 10 i 11 uchwały stwierdzono, że Burmistrz, określając ostateczną wysokość nagrody pieniężnej, bierze pod uwagę w szczególności osiągnięty wynik sportowy i jego znaczenie dla społeczności lokalnej; Burmistrz podejmuje decyzję w sprawie przyznania nagród pieniężnych oraz ich wysokości do końca lutego. Prokurator Rejonowy w Szubinie wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem Prokuratora, uchwała została wydana z naruszeniem art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie, bowiem zgodnie z tym przepisem Rada Miejska powinna była określić w sposób jasny i precyzyjny sposób ustalania wysokości stypendium i nagród, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy, ponadto art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie nie dawał upoważnienia do nakładania w drodze uchwały obowiązków na beneficjenta stypendium. W ocenie Prokuratora, uchwała narusza również art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie, zgodnie z którym Rada Miejska powinna była określić w sposób jasny i precyzyjny sposób ustalania wysokości nagród pieniężnych, jakie mogą uzyskać trenerzy oraz inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej. W odpowiedzi na skargę organ samorządu podniósł, że delegacja ustawowa, o której mowa w art. 31 ust. 3 ustawy, nakazuje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego określenie w uchwale rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, ale nie wskazuje konkretnie na jeden właściwy sposób sprecyzowania tej wysokości. Zgodnie zaś z zasadą racjonalnego ustawodawcy, wyłącznie do gminy należy uprawnienie do przyjęcia formy tego wskazania, gdyż nie zostało ono wyraźnie wyartykułowane. Organ podniósł ponadto, że obowiązki nałożone na osobę otrzymującą stypendium sportowe nie wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego. W istocie rzeczy mają one bowiem na celu ustalenie, czy zawodnik jest nadal uprawniony do pobierania stypendium, czy też może zaistniała któraś z przesłanek skutkujących pozbawieniem zawodnika prawa do niego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że przepisy art. 31 ust. 1 i 3 i art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie nakładają na radę miejską obowiązek podania konkretnego sposobu ustalania wysokości stypendium oraz nagrody, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy, a także sposobu ustalania wysokości nagród pieniężnych, jakie mogą uzyskać trenerzy oraz inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla danej społeczności lokalnej ma dane osiągnięcie, czego Rada Miejska w Barcinie w zaskarżonej uchwale zaniechała. Z upoważnienia ustawowego wynika, że jego celem było jasne określenie w uchwale, jakie stypendium, nagrodę czy też nagrodę pieniężną może uzyskać dany zawodnik, osiągając określony wynik sportowy, a także trener czy też inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla gminy ma dany sport. Jedynie bowiem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów i nagród (wyróżnień), które są przyznawane na podstawie zasad i w trybie określonym w uchwale. Z uregulowań zaskarżonej uchwały wynika natomiast, że osobą uprawnioną do określenia wysokości danego stypendium (nagrody), jak i do jego przyznania konkretnej osobie, jest Burmistrz (§ 2 ust. 11 i 12, § 3 ust. 10 i 11). Jest to przekazanie uprawnień organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jej organowi wykonawczemu i jako takie narusza upoważnienie zawarte w art. 31 oraz art. 35 ustawy o sporcie. Ponadto, Sąd I instancji zauważył, że w § 2 ust. 18 i 19 uchwały wprowadzono, nieprzewidziane upoważnieniem ustawy, obowiązki nałożone na beneficjenta stypendium sportowego. Tego rodzaju regulacja jest niedozwolona w świetle unormowań art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie. Delegacja ustawowa nie daje podstaw, by nakładać dodatkowe obowiązki związane ze "stałym monitorowaniem" przebiegu kariery zawodnika oraz oceną, czy nadal spełnia on przesłanki do otrzymania stypendium, a następnie informowania o tym właściwego organu. W konsekwencji, unormowanie takie należy traktować jako wychodzące poza materię ustawową, gdyż nakłada na zawodnika zobowiązania, do nałożenia których brak jest ustawowego upoważnienia. Rada Miejska w Barcinie złożyła od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 57/17 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie, 2. błędną wykładnię art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, 3. niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie, 4. błędną wykładnię art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie. Organ postawił również zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że w art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie nie wskazuje się, jaki organ jest właściwy do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych oraz nagród i wyróżnień. Ustawodawca posługuje się w tym przepisie ogólną formułą jednostki samorządu terytorialnego. Nie sposób zatem zarzucać naruszenia tego przepisu przez postanowienia § 2 ust. 11 i 12 zaskarżonej uchwały, skoro nie wskazuje on, jaki organ jednostki samorządu terytorialnego jest właściwy do ustanowienia i finansowania okresowych stypendiów sportowych oraz nagród i wyróżnień. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym delegacja ustawowa, o której mowa w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, nakazuje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego określenie w uchwale rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, ale nie wskazuje konkretnie na jeden właściwy sposób sprecyzowania tej wysokości. Skoro w świetle treści art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie dopuszczalne jest ustalenie wysokości stypendiów oraz nagród poprzez określenie wyłącznie ich górnej granicy, to nie sposób zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, że konkretyzacja ich wysokości przez Burmistrza wobec konkretnych zawodników jest równoznaczna z przekazaniem mu kompetencji, o których mowa w tym przepisie, przez Radę Miejską. Organ podkreślił, że wysokość stypendiów i nagród została, zgodnie z treścią upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, ustalona przez Radę Miejską w § 2 ust. 11, natomiast w § 2 ust. 12 Rada ustaliła zasady ich wypłacania, również w zgodzie z upoważnieniem ustawowym. Ustawa o sporcie nie wskazuje na jakiś jeden konkretny sposób ustalania wysokości nagród, pozostawiając organowi stanowiącemu duży margines swobody w tej kwestii, co jest zrozumiałe, gdyż tego rodzaju świadczenia finansowane są budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego i to ta jednostka samorządu terytorialnego ponosi wyłączny ciężar ich finansowania. Z tego punktu widzenia zasadne i racjonalne jest ustalenie przez Radę Miejską maksymalnej wysokości stypendium lub nagrody, z jednoczesnym pozostawieniem w kompetencji Burmistrza, jako organu ustawowo umocowanego do gospodarowania mieniem komunalnym i wykonywania budżetu decyzji o jego ostatecznej wysokości, z uwzględnieniem możliwości finansowych gminy. Organ nie zgodził się również z Sądem I instancji w zakresie istotnego naruszenia przepisów art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie przez postanowienia § 2 ust. 18 i 19 uchwały. Zdaniem organu, zobowiązanie zawodnika otrzymującego stypendium sportowe do realizowania przedłożonego wraz z wnioskiem programu szkolenia, godnego reprezentowania Gminy Barcin, przedstawiania - na wniosek Burmistrza Barcina - bieżących wyników z realizacji szkolenia sportowego, informowania Burmistrza Barcina o okolicznościach, o których mowa w § 2 ust. 20 zaskarżonej uchwały oraz promowania Gminy Barcin, nie stoją w sprzeczności z treścią upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Tego rodzaju regulacja mieści się bowiem w pojęciu "szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień". Również pozostałe obowiązki nałożone na osobę otrzymującą stypendium sportowe w § 2 ust. 18 i 19 uchwały nie wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. W istocie rzeczy mają one bowiem na celu ustalenie, czy zawodnik jest nadal uprawniony do pobierania stypendium, czy też może zaistniała któraś z przesłanek skutkujących pozbawieniem zawodnika prawa do niego. Również art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie nie mógł zostać naruszony przez zakwestionowane postanowienia zaskarżonej uchwały w sposób opisany w zaskarżonym wyroku, gdyż stanowi on ogólną normę kompetencyjną do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych przez jednostki samorządu terytorialnego. Pozostałe strony postępowania nie skorzystały z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione i z tej przyczyny skarga kasacyjna została uwzględniona. Przyczyną stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały było uznanie przez Sąd I instancji, że Rada Miejska w Barcinie dopuściła się przekroczenia upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 1 i 3 oraz w art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 31 ust. 1 i 3, jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Analogicznie brzmiący art. 35 ust. 5 i 6 ustawy dotyczy z kolei trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej. Zdaniem Sądu I instancji, Rada Miejska w Barcinie w sposób nieuprawniony przekazała kompetencje do ustalenia wysokości stypendiów, nagród i wyróżnień Burmistrzowi Miasta, a ponadto nałożyła nieuzasadnione obowiązki na otrzymujących stypendium. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że kompetencje prawodawcze przyznane w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego wpisują się w zadania nałożone na te jednostki w art. 27 ust. 1 tej ustawy, polegające na tworzeniu warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, określone jako ich zadania własne. Tworzenie warunków sprzyjających rozwojowi sportu to również dofinansowywanie sportowców w postaci stypendiów, nagród i wyróżnień. W piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, że jednostki samorządowe, stanowiąc prawo miejscowe na podstawie ustawy, są bardziej samodzielne niż inne organy wydające akty wykonawcze na podstawie upoważnienia ustawowego, w szczególności wówczas, gdy wykonują własne zadania samorządowe (art. 94 Konstytucji RP). Zadania własne jednostek samorządowych są finansowane z ich środków budżetowych (art. 216 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Jednostki samorządowe podejmują więc w tym zakresie działania we własnym imieniu i na własną (finansową) odpowiedzialność. Te prawne uwarunkowania należy uwzględniać przy wytyczaniu granic samodzielności jednostek samorządowych w zakresie stanowienia prawa miejscowego. Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego podjęta na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jest aktem prawa miejscowego o charakterze generalnym, adresowanym do kręgu podmiotów imiennie nieokreślonych, znajdujących się w różnych, powtarzalnych sytuacjach faktycznych. Taki zatem uogólniający i abstrakcyjny, a nie konkretny charakter powinny mieć postanowienia uchwały określające rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Art. 31 ust. 1 i art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie, stanowią, że stypendia są przyznawane przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nie jest to więc wyłącznie kompetencja organu stanowiącego tej jednostki. Podjęta w tej materii uchwała organu stanowiącego wymaga wykonania - konkretyzacji w postaci wydawania indywidualnych rozstrzygnięć w sprawie przyznania tych świadczeń. Taki podział kompetencji pomiędzy organy jednostek samorządu terytorialnego wynika z ustroju tych jednostek. Np. według art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do zadań wójta (burmistrza) należy w szczególności określanie sposobu wykonywania uchwał (art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Mając to na względzie, nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że w rozpatrywanej sprawie rada gminy przekazała przyznane jej uprawnienia stanowiące organowi wykonawczemu i przez to naruszyła upoważnienie zawarte w art. 31 oraz art. 35 ustawy o sporcie. W szczególności nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, że z upoważnienia ustawowego wynika, iż jego celem było jasne określenie w uchwale, jakie stypendium, nagrodę czy też nagrodę pieniężną może uzyskać dany zawodnik, osiągając określony wynik sportowy, a także trener czy też inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla gminy ma dany sport. Jedynie bowiem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów i nagród (wyróżnień), które są przyznawane na podstawie zasad i w trybie określonym w uchwale. Z tej wypowiedzi Sądu można wyprowadzić wniosek, że Sąd oczekuje od rady gminy podejmującej uchwałę na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie również postanowień konkretnych, należących do sfery wykonania uchwały. Niewątpliwie taki charakter miałoby postanowienie określające, jakie stypendium czy nagrodę może uzyskać dany zawodnik, osiągając określony wynik sportowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przekroczenia upoważnienia dla organu stanowiącego jednostki samorządowej zawartego w art. 31 ust. 3 oraz art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie. Kompetencje przyznane tym przepisem nie obejmują wskazań dotyczących sytuacji jednostkowych i konkretnych, w których określonej osobie przysługiwałoby określone świadczenie w wysokości ściśle ustalonej w uchwale. Pomijając już wspomniany podział zadań pomiędzy organami jednostek samorządowych, trzeba zauważyć, że taki akt prawny nie byłby zgodny z zasadami stanowienia prawa i z zasadami racjonalnego działania. Uchwała zawierająca prawo miejscowe, dotyczące różnego rodzaju świadczeń wymagających zróżnicowania ze względu na różne okoliczności uzasadniające ich przyznawanie wymaga zachowania pewnego poziomu ogólności. Kazuistyczne potraktowanie tej materii rodzi bowiem obawę luk i pominięć ze szkodą dla osób zainteresowanych tymi świadczeniami. Byłoby więc dysfunkcyjne. Należy zauważyć, że w zaskarżonej uchwale Rada Miejska ustaliła w § 2 ust. 11 wysokość stypendium sportowego przez określenie maksimum tego świadczenia. W taki sam sposób w § 2 ust. 12 rada określiła wysokość nagrody. Nie jest zatem zasadne stanowisko Sądu, że rada przekazała swoje kompetencje stanowiące organowi wykonawczemu gminy. W istocie bowiem burmistrz uzyskał kompetencje do określenia wysokości stypendium i nagrody, w granicach określonych uchwałą, wyłącznie w konkretnym, jednostkowym przypadku. Nie można zaś mylić ogólnego aktu stanowienia prawa miejscowego i konkretnego aktu jego wykonania, polegającego na wydawaniu rozstrzygnięcia o przyznaniu indywidualnemu podmiotowi określonego świadczenia przewidzianego prawem miejscowym. Nie można także zgodzić się z Sądem I instancji, co do tego, że rada gminy wykroczyła poza przyznane jej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie upoważnienie, nakładając określone w § 2 ust. 18 i 19 zaskarżonej uchwały obowiązki na osoby pobierające stypendia sportowe. Z art. 31 ust. 1 ustawy niedwuznacznie wynika, że świadczenia dla sportowców nie są przyznawane bezwarunkowo. Zasadniczym kryterium są wyniki sportowe, w konsekwencji brak określonych wyników może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia lub podjęcia decyzji o jego pozbawieniu. Jest zatem całkowicie usprawiedliwione, a nawet niezbędne wprowadzenie do uchwały dotyczącej świadczeń dla sportowców rozwiązań, które pozwalają na uzyskanie informacji istotnych z punktu widzenia oceny zasadności przyznania i wypłaty takiego świadczenia. Rada Gminy nie naruszyła zatem prawa wprowadzając do zaskarżonej uchwały kwestionowane w skardze wymagania: realizacji przyjętego programu szkolenia, informowania o okolicznościach uzasadniających pozbawienie stypendium, czy wymaganie promowanie gminy, obwarowane sankcją pozbawienia przyznanego świadczenia. Wymaganie promowania gminy oraz nienarażania na szwank jej dobrego imienia ma prawne uzasadnienie w nałożonym na gminę zadaniu (własnym) promowania gminy (art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym). Sportowcy gminni są niewątpliwie wizytówką gminy. Gmina może zatem warunkować przyznanie stypendium lub innego określonego świadczenia postawą i zachowaniem sportowca, które przyczynia się do budowania wizerunku gminy, a nie szkodzi temu wizerunkowi. Na zakończenie tych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny pozwala sobie zauważyć, że stanowisko Sądu I instancji co do granic upoważnienia rady gminy określonego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wyraża niczym nieuzasadniony brak zaufania do organu wykonawczego gminy przyznającego stypendia sportowe, nagrody i wyróżnienia, posiadającego mandat do wykonywania swoich zadań udzielony w powszechnych wyborach i realizującego, obok rady gminy, zadania gminy, w tym również zadania przewidziane w ustawie o sporcie, polegające m.in. na przyznawaniu stypendiów sportowych. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. i w oparciu o ten przepis uchylił zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.