I SA/Gd 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. oddala skargę. W dniu 19 grudnia 2013 r. na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2013 r. wszczęto w "A" sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako "spółka", "strona") postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej za miesiące kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2010 r. wydał w dniu [...] 2015 r. wynik kontroli kończący postępowanie kontrolne. Natomiast za miesiące od września do grudnia 2010 r. w dniu [...] 2015 r. wydał decyzję określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. w kwocie 43.695,- zł oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2010 r. w kwocie 49.476,- zł, za październik 2010 r. w kwocie 55.520,- zł, za listopad 2010 r. w kwocie 55.520,- zł, za grudzień 2010 r. w kwocie 60.614,- zł. Dyrektor Izby Skarbowej (w skrócie "Dyrektor IS"), po rozpoznaniu sprawy w związku z wniesionym odwołaniem, decyzją z dnia [...] 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie organ odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazując, że w niniejszej sprawie z dniem 17 września 2015 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego, o czym spółka została zawiadomiona pismem z dnia 7 października 2015 r. (doręczenie zastępcze), zatem zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Dyrektor IS, powołując treść art. 116 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 211 ze zm.) – dalej jako "ustawa o VAT", podzielił stanowisko organu I instancji, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zakwestionowano prawo spółki do zwiększenia w sierpniu, wrześniu i październiku 2010 r. podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku z faktur RR nr [...]. Organ wskazał, że w trakcie postępowania ustalono, iż za faktury od nr [...] do nr [...] oraz część nr [...] (w części 137.086,84-zł) spółka zapłaciła przelewem w dniu 30 września 2010 r. Kwota 899.000,- zł została najpierw przelana przez E.C. na konto spółki przelewem o treści "zwrot błędnej wpłaty", następnie z konta spółki została przelana na konto E.C. przelewem o treści "zapłata za F.VAT RR nr [...] część [...]". Z dalszych wyjaśnień wynika, że kwota zwrócona przez E.C. Spółce pochodzi z przelewów na jej rachunek bankowy w dniach 23 sierpnia 2010 r. oraz 30 sierpnia 2010 r. Przelewy opiewały na kwoty: 49 000,- zł, 750.000,- zł i 100.000,- zł i ich treść brzmiała "za fakturę VAT RR". "zapłata za fakturę RR" oraz "za fakturę RR". Pomimo dokonania korekty w dniu 30 września 2010 r., tj. dokonania zwrotu błędnej wpłaty i ponownej zapłaty za powyższe faktury, spółka nie wyksięgowała tychże faktur z rejestru nabyć za sierpień 2010 r. i nie skorygowała deklaracji VAT. Spowodowało to zawyżenie o kwotę 50 886,79 zł podatku naliczonego za sierpień 2010 r. z powodu rozliczenia zryczałtowanego zwrotu podatku w niewłaściwym okresie rozliczeniowym, tj. nie w tym, w którym dokonano zapłaty rolnikowi ryczałtowemu. Następnie, organ dokonał dokładnej analizy zapłaty wszystkich części faktury [...], wskazując, iż z wyjaśnień strony wynika, że wartość brutto faktury – 372.332,21- zł została zapłacona w czterech częściach: przelew z 30 sierpnia 2010 r. na kwotę 137 086,84 zł, przelew z 1 października 2010 r. na kwotę 100.000,- zł, przelew z 8 grudnia 2010 r. na kwotę 90.000,- zł, przelew z 30 sierpnia 2010 r. na kwotę 45.245,37 zł. Mając na uwadze brzmienie art. 116 ust. 6 ustawy o VAT i przeprowadzoną analizę organ stwierdził, że spółka nabyła prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku z faktury [...] na: kwotę 137.086,84 zł we wrześniu 2010 r., zgodnie z wyżej wskazanymi wyjaśnieniami dotyczącymi zwrotu i ponownej zapłaty kwoty z przelewu z 23 sierpnia 2010 r. i 30 sierpnia 2010 r., kwotę 100.000,- zł w październiku 2010 r., kwotę 90.000,- zł w grudniu 2010 r. W odniesieniu do kwoty 45.245,37- zł, organ stwierdził brak podstawy prawnej do odliczenia VAT naliczonego. W tym zakresie, przywołał brzmienie art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT i wskazał, że przelew z 30 września 2010 r. na kwotę 899.000,- zł nie obejmował wyżej wskazanej kwoty. Organ wskazał, że przelewy bankowe na kwotę 531.850,43- zł dotyczące zapłat za faktury [...] zrealizowane zostały 27 stycznia 2011 r. Spółka miała zatem prawo do zwiększenia podatku naliczonego z powyższych faktur w miesiącu zapłaty, tj. w rozliczeniu za styczeń 2011 r. Natomiast, przedmiotowe faktury zostały ujęte i rozliczone w rejestrze nabyć miesiąca ich wystawienia, przy czym faktura [...] została ujęta w rejestrze nabyć i rozliczona dwukrotnie: w październiku 2010 r. i styczniu 2011 r. Wezwana do wyjaśnienia tego stanu, spółka wskazała, że faktura ta została omyłkowo dwukrotnie rozliczona i że nie powinna wystąpić w deklaracji VAT-7 za październik 2010 r. Oznacza to, że spółka nieprawidłowo pomniejszyła VAT należny o zryczałtowany zwrot podatku: w deklaracji VAT-7 za sierpień 2010 r. z faktur [...] na łączną kwotę 24.313,01- zł, w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2010 r. z faktury [...] na kwotę 2.350,20- zł, w deklaracji VAT-7 za październik 2010 r. z faktury [...] na kwotę 3.441,50- zł oraz z tej samej faktury za styczeń 2011 r. W odniesieniu do kwoty 45.245,37- zł, Organ stwierdził brak podstawy prawnej do odliczenia VAT naliczonego. W tym zakresie, przywołał brzmienie art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT i wskazał, że przelew z 30 września 2010 r. na kwotę 899.000,- zł nie obejmował wyżej wskazanej kwoty. Jednocześnie organ, przywołując brzmienie art. 3 pkt 4, art. 193 § 1, 3, 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p", stwierdził wadliwość ewidencji nabyć prowadzonej za: sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2010 r. z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Spółka zarzuciła organom: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 116 ust. 6 ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do zwiększenia VAT naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku wynikający z faktur VAT RR ujętych w zestawieniu tabelarycznym na str. 30 skarżonej decyzji, II. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 122 O.p. w zakresie naruszenia przez organ zasady prawdy obiektywnej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych, 2. art. 123 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, 3. art. 191 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w wybiórczej analizie stanu faktycznego i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść podatnika, tj. rozstrzygnięcie sprawy wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu, z którego wynika, że spółka uprawniona była do zwiększenia VAT naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku wynikający z faktur VAT RR w sierpniu 2010 r. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała dokonane przez UKS ustalenia w kwestii uprawnienia spółki do zwiększenia w sierpniu 2010 r. podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku wynikający z faktur VAT RR wskazanych na stronie 30 decyzji i wskazała, że spełniła wszystkie przesłanki z art. 116 ust. 6 ustawy o VAT, uprawniające do zwiększenia u nabywcy produktów rolnych podatku naliczonego o kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku. Strona zarzuciła organowi nieprzesłuchanie strony, księgowej spółki ani E.C., czyli sprzedawcy zboża skupowanego przez spółkę na okoliczność zapłaty 899.000,- zł na rzecz E.C., co w opinii strony, naruszyło zasadę prawdy obiektywnej i w konsekwencji, miało wpływ na istotę rozstrzygnięcia. Spółka stwierdziła, że w stanie faktycznym organ nie obalił domniemania rzetelności i niewadliwości ksiąg prowadzonych przez stronę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze, że przedmiotowa sprawa dotyczy okresów rozliczeniowych od sierpnia do grudnia 2010 r. - w myśl powyższego przepisu, termin przedawnienia za okres od sierpnia do listopada 2010 r. upłynąłby z dniem 31 grudnia 2015 r., natomiast za grudzień 2010 r. - 31 grudnia 2016 r. Jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Stosownie do ww. przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, a którego popełnienie wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem z dniem 17 września 2015 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego, o czym podatnik został zawiadomiony pismem z dnia 7 października 2015 r. (doręczenie zastępcze). Postępowanie to prowadzone jest w zakresie podania nieprawdy przez spółkę w składanych do urzędu skarbowego w deklaracjach VAT-7 za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. Odnosząc się do kwestii spornej, sąd uznał, że prawidłowo organy zakwestionowały prawo spółki do zwiększenia w sierpniu, wrześniu i październiku 2010 r. podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku z faktur RR nr [...]. Zgodnie z art. 115 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.): Rolnikowi ryczałtowemu dokonującemu dostawy produktów rolnych dla podatnika podatku, który rozlicza ten podatek, przysługuje zryczałtowany zwrot podatku z tytułu nabywania niektórych środków produkcji dla rolnictwa opodatkowanych tym podatkiem. Kwota zryczałtowanego zwrotu podatku jest wypłacana rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę produktów rolnych. Stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o którym mowa w ust. 1, wynosi 6% kwoty należnej z tytułu dostawy produktów rolnych pomniejszonej o kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku. W art. 116 ustawy o VAT, wymieniono warunki, które musi wypełnić nabywca produktów rolnych od rolnika ryczałtowego, aby móc dokonać odliczenia od podatku należnego zryczałtowanego zwrotu podatku. Są to m.in. wymagania dotyczące faktury wystawianej do transakcji dokonywanej z rolnikiem ryczałtowym (ust. 1 do 4). Zgodnie z art. 116 ust. 6 ww. ustawy, ryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że: 1) nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną; 2) zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego nie później niż 14. dnia, licząc od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku, gdy rolnik zawarł umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne określającą dłuższy termin płatności; 3) w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty należności za produkty rolne zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie tych produktów albo na fakturze potwierdzającej zakup produktów rolnych podano dane identyfikacyjne dokumentu stwierdzającego dokonanie zapłaty. Trzeba przy tym zauważyć, że zgodnie z treścią przywoływanego przepisu, odliczenia tego nabywca może dokonać w okresie rozliczeniowym, w którym dokonał zapłaty. Zasadę tę stosuje się, również w odniesieniu do dokonanych części zapłaty rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę towarów i usług. Zgodnie z art. 116 ust. 7 ustawy o VAT, za datę dokonania zapłaty uważa się datę wydania dyspozycji bankowej przekazania środków finansowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, jeżeli dyspozycja ta została zrealizowana. Warunek ten ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie bowiem, strona kwestionuje ustalenia organu, dotyczące określenia dat dokonania zapłaty przez spółkę za omawiane faktury VAT RR, a w konsekwencji moment spełnienia przez stronę warunku umożliwiającego odliczenie zryczałtowanego zwrotu podatku od podatku należnego za transakcje dokonywane z rolnikami ryczałtowymi. W zakresie ustaleń dotyczących faktur VAT RR z dnia 31 sierpnia 2010 r. o nr [...] wskazać należy, że z bezspornych ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, iż faktury te zostały zapłacone w dniu 27 stycznia 2011 r. Na powyższe wskazują znajdujące się w aktach sprawy przelewy i przedłożony przez stronę dokument "Rozrachunki na dzień 31.08.2012 r. ". Kolejno, faktura nr [...] z dnia 23 września 2010 r., zgodnie z przelewem i rozrachunkiem na dzień 31 sierpnia 2012 r. została również opłacona w dniu 27 stycznia 2011 r. Natomiast, faktura nr [...] z dnia 21 października 2010 r. została ujęta przez stronę dwukrotnie: w październiku 2010 r. oraz w styczniu 2011 r. Z wyjaśnień strony wynika, że powyższa faktura winna być ujęta w styczniu 2011 r., tj. w miesiącu jej zapłaty. Potwierdza to również przelew z dnia 27 stycznia 2011 r. Wobec powyższego, należy zgodzić się z organami, że skoro zapłata nastąpiła w 2011 r. to strona nieprawidłowo ujęła faktury nr [...] w rozliczeniu sierpnia 2010 r., fakturę nr [...] w rozliczeniu września 2010 r. i fakturę nr [...] w rozliczeniu października 2010 r. Przedmiotowe faktury winny być ujęte w rozliczeniu miesiąca ich zapłaty, tj. w styczniu 2011 r. Prawidłowo również organy dokonały ustaleń co do faktur nr [...] i części faktury nr [...] rozliczonych przez spółkę w deklaracji VAT-7 za sierpień 2010 r. Z ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotowe faktury wystawione zostały na rzecz E.C.. Na jej konto w dniu 23 sierpnia 2010 r. wpłacono kwotę 49.000,- zł, a w dniu 30 sierpnia 2010 r. kwoty 750.000,- zł i 100.000,- zł (łącznie 899.000,- zł), w tytule przelewów wskazano "zapłata za fakturę RR". W dniu 30 września 2010 r. zwrócono spółce kwotę 899.000,- zł, jako błędną wpłatę. W tym samym dniu spółka przelała powyższą kwotę na ponownie na konto E.C. wskazując, że przelew dotyczy faktur o nr [...] i częściowo [...] (kwota 137.000,- zł). Mając na uwadze powyższe ustalenia, zdaniem sądu słusznie organ uznał, że spółka nie miała prawa uwzględnić w rozliczeniu za sierpień 2010 r. powyższych faktur. W tym zakresie należy wskazać na przepis art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT, wymaga, aby w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty zostały podane numer i data faktury potwierdzającej zakup produktów rolnych. Podnieść przy tym należy, że w sytuacji, gdy spełnione są warunki z art. 116 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o VAT oraz można przyporządkować każdy dokonany przez podatnika VAT przelew na rzecz rolnika ryczałtowego do konkretnej transakcji zakupu produktów rolnych, wówczas podatnik zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zatem należało uznać, że spółka nie spełniła warunku, o którym mowa w art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT. W konsekwencji w sierpniu 2010 r. strona nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego. Prawo to przysługiwało spółce we wrześniu 2010 r. W tym zakresie należy bowiem podkreślić, że przelewy z dnia 23 sierpnia 2010 r. i 30 sierpnia 2010 r. nie wskazywały takich danych, które pozwalałyby przyporządkować przelewy do konkretnych faktur. Zauważyć przy tym należy, że sama E.C. dokonując w dniu 30 września 2010 r. zwrotu na konto spółki wskazała, że jest to "zwrot błędnej wpłaty". Ponadto, kwoty z przelewów z dnia 23 sierpnia 2010 r. i 30 sierpnia 2010 r. były wartościami ogólnymi, zbiorczymi i nie są one zgodne z wartościami brutto faktur, gdyż poszczególne faktury płacono częściowo, lub też jeden przelew obejmował kilka faktur. Szczegółowo powyższe organ I instancji przedstawił w tabeli na stronie 32 wydanej decyzji. W takiej sytuacji, zdaniem sądu, nie można uznać, że przelewy z dnia 23 sierpnia 2010 r. i 30 sierpnia 2010 r. można przyporządkować do konkretnych transakcji. Dopiero przelew dokonany w dniu 30 września 2010 r. zawierał konkretne przyporządkowanie. Zatem, bezspornie, dopiero w rozliczeniu września 2010 r. Strona miała prawo uwzględnić w kwocie podatku naliczonego zryczałtowany zwrot podatku. W zakresie faktury nr [...] należy wskazać, że była ona zapłacona w częściach. Część pierwsza, tj. kwota 137.086,84- zł, jak wskazano wyżej, została zapłacona 30 września 2010 r., a zatem w rozliczeniu tego miesiąca strona miała prawo powiększyć podatek naliczony. Kolejna część – 100.000,- zł, została opłacona przelewem z 1 października 2010 r., dając tym samym stronie uprawnienie do rozliczenia kolejnej części wartości faktury [...] w październiku 2010 r. Następny przelew dotyczący tej faktury, w kwocie 90.000,- zł został wykonany 8 grudnia 2010 r., w konsekwencji, zgodnie, z art. 116 ust. 6 ustawy o VAT, spółka nabyła prawo do odliczenia VAT naliczonego w kwocie odpowiadającej zapłaconej części w grudniu 2010 r. W odniesieniu do pozostałej kwoty 45.245,37- zł, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego nie powstało, gdyż brak jest dowodów, że kwota ta w sierpniu 2010 r. została zapłacona przez nabywcę rolnikowi ryczałtowemu. Uzasadniając powyższe, należy wskazać, że łączna wartość brutto faktur VAT RR nr [...] wynosi 1.134.245,37- zł, w tym faktura nr [...] na wartość 372.322,21- zł. Przelew z 30 września 2010 r. na kwotę 899.000,- zł dotyczył faktury VAT RR nr [...] tylko w kwocie 137.086,84- zł. Następne przelewy dotyczące tej faktury wynosiły 100.000,- zł i 90.000,- zł. Oznacza to, że brak jest dowodu zapłaty za fakturę nr [...] na kwotę 45.245,37- zł, a tym samym prawa spółki do odliczenia zryczałtowanego zwrotu podatku od podatku należnego w tej części w sierpniu 2010 r. Ponadto, przelew w dniu 30 sierpnia 2010 r. na kwotę 750.000,- zł nie zawierał wskazania, jakich konkretnie faktur dotyczył. Nie można zatem jednoznacznie przypisać do tego przelewu kwoty 45.245,37- zł dot. faktury nr [...], tym bardziej, że jak wskazano wyżej, w dacie 30 września 2010 r. E.C. dokonała zwrotu kwoty 899.000,- zł przelanej w dniach 23 i 30 sierpnia 2010 r. (na którą składały się kwoty 49.000,- zł, 750.000,- zł i 100.000,- zł), a spółka w tym samym dniu kwotę tę przelała ponownie, po czym wskazała, jakich dokładnie faktur przelew dotyczy. Jak wskazano powyżej, w kwocie 899.000,- zł znalazła się kwota 137.086,84- zł, tj. część faktury [...]. W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko organów, że spółka nieprawidłowo dokonała odliczenia podatku za wskazane okresy rozliczeniowe. Zauważyć należy, że powyższy wniosek organu potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, tj. rejestry nabyć, ewidencji, jak również wyjaśnienia strony w trakcie postępowania oraz wyciągi z rachunków bankowych spółki. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy wskazanych w skardze zasad postępowania podatkowego oraz przepisów je uszczegółowiających, w szczególności zasady zaufania do organów podatkowych, zasady prawdy obiektywnej, czy zasady swobodnej oceny dowodów. Organy wyjaśniły w sposób wystarczający okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a tym samym nie naruszyły zasady oficjalności i zupełności postępowania dowodowego, o jakich mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także nie naruszyły art.191 tej ustawy. Organ wykonał szereg czynności sprawdzających oraz zgromadził pełną dokumentację pozwalającą dokonać właściwej oceny omawianego materiału dowodowego. Bezzasadny jest zarzut strony dotyczący nieprzesłuchania strony, księgowej spółki i E.C. na okoliczność dokonania zapłaty w kwocie 899.000,-. Zauważyć należy, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wystarczająco wyjaśnione. Nadto nie można zarzucić organowi, że nie wypełnił nałożonego na niego obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, organ I instancji wielokrotnie wzywał zarówno stronę, jak i ww. osoby do złożenia wyjaśnień. Wszystkie wymienione okoliczności świadczą o dołożeniu wszelkich starań, aby sprawa została wyjaśniona dokładnie oraz w sposób wyczerpujący. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, należy wyjaśnić, że organ w wydanej przez siebie decyzji wykazał niezgodności w prowadzonych przez spółkę księgach. Uznał za wadliwe ewidencje nabyć prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., tj.: sierpień, wrzesień, październik i grudzień w części obejmującej zryczałtowany zwrot podatku wynikający z wystawionych przez spółkę faktur VAT RR. Błędy dotyczyły ujęcia lub nieujęcia konkretnych faktur w ewidencjach nabyć za dane miesiące, a w konsekwencji błędne określenie wartości nabyć i podatku VAT w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Zatem prawidłowo organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w drodze oszacowania, zgodnie z art. 23 § 2 O.p. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie, możliwe było określenie podstawy opodatkowania bez szacowania. Organ dysponował kserokopiami oryginałów i kopii wystawianych przez spółkę faktur VAT RR, wyciągami z rachunków bankowych spółki, z których dokonywała ona przelewów w transakcjach z rolnikami ryczałtowymi. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.