I OZ 782/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 89/17 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 6 marca 2017 roku sygn. akt II SA/Gl 89/17 oddalił wniosek Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, podał, że w razie negatywnego wyniku badania utraciłby możliwość kierowania pojazdami. Wiązałoby się to w jego ocenie z negatywnymi skutkami, mającymi wpływ na jego życie codzienne, bowiem możliwość kierowania pojazdami znacznie ułatwia mu np. robienie zakupów czy dojazd do lekarzy, a także odwiedziny u rodziny. W ocenie Sądu I instancji wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja nie pozbawia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero niepoddanie się przez niego badaniu bądź uzyskanie negatywnego wyniku będzie skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie pozbawienia tych uprawnień. Wobec tego Sąd I instancji uznał argumentację skarżącego odwołującą się do utrudnień w wykonywaniu przez niego codziennych czynności w sytuacji pozbawienia go uprawnień do kierowania pojazdami za niezasadną. Sąd zwrócił uwagę na brak związku między podnoszonymi przez skarżącego okolicznościami a ewentualnymi skutkami zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie złożył Z. K., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów i okoliczności sprawy w sposób dowolny polegające na uznaniu, że okoliczności podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają bez związku ze skutkami jej wykonania, a w konsekwencji uznanie, iż wobec skarżącego nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania przedmiotowej decyzji. Ponadto zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki warunkujące możliwość wstrzymania zaskarżonej decyzji, podczas gdy z okoliczności sprawy oraz zebranych dowodów wywieść należy wniosek odmienny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji trafnie uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Dopiero ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierowaniu pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla raz jeszcze, że celem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie kontrola stanu zdrowia skarżącego pod kątem ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego prowadzenia pojazdów a nie jak wydaje się pełnomocnikowi skarżącego, cofniecie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że wykonanie badań lekarskich spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, a tylko ta kwestia jest istotna w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez żalącego i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.