I SAB/Wa 1220/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. WSA/wyr. 1 – sentencja wyroku Skarżący [...] reprezentowali przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dawny nr hipoteczny [...], obręb [...]. Skarżący, wnieśli o zobowiązanie Prezydenta do wydania decyzji w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości, w terminie 14 dni, od daty doręczenia organowi akt sprawy oraz o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, wnieśli o zobowiązanie Prezydenta [...] do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że postępowanie dotyczy wniosku z dnia [...] października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...], położnej przy ul. [...], dany nr hipoteczny [...], obręb [...]. Podali, że Prezydent m[...] wydał w dniu [...] marca 2015 r. decyzję nr [...] odmawiającą przyznania wnioskodawcom prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji do Wojewody [...]. Prezydent przekazał ww. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a następnie akta sprawy zostały przekazane do [...] Urzędu Wojewódzkiego. Skarżący podnieśli, że w dniu 26 marca 2015 r. akta zostały przekazane Prezydentowi [...], który nie podjął jednak żadnych kroków, a skarżący nie uzyskali żadnej informacji dotyczącej złożonego przez nich odwołania. Z tego względu, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wskazali, że organ II instancji pozostawił zażalenie bez odpowiedzi, a wniosek z dnia [...] października 1948 r. nie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że akta własnościowe ww. nieruchomości zostały przesłane do Sądu do sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 228/15 w dniu 18 sierpnia 2015 r. i dotychczas nie został zwrócone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1) i 3) oraz § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz.718 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu art. 35 § 1 i 3 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez zmobilizowanie organu do wydania orzeczenia merytorycznie kończącego wszczęte postępowanie administracyjne. Przenosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], odnośnie wydania żądanej decyzji. Wobec tego brak jest podstaw do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1) P.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Bezspornym jest, że Prezydent [...] rozpoznał wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego dla przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Prezydent po rozpatrzeniu wniosku J.S. i Z.B. z dnia [...] października 1948 r., odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...], hip. nr [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...], w obr. [...] Tym samym stwierdzić należy, że wniosek z dnia [...] października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości został przez organ rozpoznany, przed wniesieniem niniejszej skargi na bezczynność Prezydenta [...]. Z tego względu, żądanie skarżących reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika i autora skargi, aby zobowiązać Prezydenta [...] do wydania decyzji z wniosku z [...] października 1948 r., o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości, nie mogło zostać uwzględnione. Jak wyżej zaznaczono, organ nie pozostaje bowiem w bezczynności odnośnie wydania żądanej przez skarżących decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.