III SA/Lu 1094/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej M. S. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wymierzającą M. (skarżąca) karę pieniężną w kwocie 72.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 10 lipca 2014 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w należącym do skarżącej budynku stacji sprzedaży gazu do samochodów położonym w miejscowości [...],[...], w wyniku której ujawniono sześć urządzeń do gier o nazwach : [...],[...],[...],[...],[...] (bez oznaczenia numerami), oraz [...] nr [...]. Ustalono, że wszystkie urządzenia nie były zarejestrowane w Komputerowym Rejestrze Automatów do Gier (KRAG) zgodnie z obowiązującymi przepisami a wymieniony lokal nie uzyskał zezwolenia na prowadzenie gier na automatach. Na podstawie ujawnionych umów dzierżawy powierzchni ustalono, że właścicielem poszczególnych urządzeń są firmy nie posiadające zezwolenia na urządzanie gier na automatach. W celu ustalenia charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach przeprowadzono eksperyment w postaci odtworzenia gier na poszczególnych urządzeniach, który wykazał, że gry mają charakter losowy, gracz nie ma wpływu na ustawienie się bębnów z wizerunkami na ekranie. Za wygrane punkty można kontynuować grę, urządzenia nie wypłacały pieniędzy. W trakcie czynności kontrolnych przesłuchano świadków na okoliczność charakteru gier zainstalowanych na urządzeniach. Również biegły sądowy w opinii z dnia 24 stycznia 2015 r. potwierdził, że zainstalowane tam gry spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W oparciu o te ustalenia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął wobec skarżącej z urzędu postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zakończone decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 72.000 zł, z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji przytoczył ustalenia stanu faktycznego zawarte w decyzji organu pierwszej instancji i wskazał, że strona nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących działania w zakresie gier hazardowych. Powołując się na uprawnienie do autonomicznej oceny przesłanek wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 90 i 91 ustawy o grach hazardowych, w tym do samodzielnej oceny charakteru gier, organ przyjął, że gry zainstalowane na wszystkich kontrolowanych urządzeniach spełniały kryteria gier losowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Nawiązując zaś do pojęcia "urządzającego gry" zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ stwierdził, że skarżąca zapewniła odpowiednie warunki do prowadzenia gier poprzez wydzierżawienie powierzchni swojego lokalu, podłączenie do sieci elektrycznej, monitorowanie usterek, uszkodzeń i nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzeń, a nadto również podejmując osobiście lub za pośrednictwem zatrudnionych osób stałe wykonywanie czynności związanych z obsługą automatów, w szczególności poprzez wypłacanie z własnych środków wygranych, których nie wypłaciły automaty. Na tej podstawie Organ odwoławczy uznał, że wstawiając urządzenia do lokalu to skarżąca była podmiotem urządzającym gry poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej uznał za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Uznał, że przepisów art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie można uznać za techniczne, a co za tym idzie, nie stwierdził podstaw do odmowy ich stosowania. Podniósł też, że związek tego przepisu z art. 14 ustawy również nie ma takiego charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadniałby odmowę jego zastosowania. Odnosząc się do kwestii braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, powołał się na domniemanie konstytucyjności przepisów prawa krajowego, przywołując wyrok TK z 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14. Za nietrafny organ uznał też zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 i 5 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy z wyników eksperymentów oraz wniosków zawartych w opinii biegłego wynikało, że gry mają charakter losowy i są organizowane w celach komercyjnych, co odpowiada normie z art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Nie uwzględnił też zarzutu podwójnego ukarania w drodze sankcji administracyjnej oraz karno-skarbowej. Powołując się na wyrok TK w prawie P 32/12 wskazał, że odpowiedzialność administracyjną ma charakter obiektywny i jest niezależna od sankcji karnej. Końcowo organ wskazał, że ustalenie faktu urządzania przez skarżącą gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych poza kasynem gry, skutkuje wymierzeniem jej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Ustawa), poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca zajmowała się działalnością polegającą na urządzaniu gier na automatach, w sytuacji, kiedy brak jest podstaw do uznania działania urządzenia pn. [...],[...],[...],[...],[...],[...] nr [...] za urządzenia umożliwiające prowadzenie "gier losowych", 2/ art. 2 ust. 3 Ustawy, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca prowadziła "gry na automatach", w sytuacji, kiedy urządzenia pn. [...],[...],[...],[...],[...],[...] nr [...],nie stanowią urządzenia "mechanicznego, elektromechanicznego lub elektronicznego, w tym komputerowego, umożliwiającego uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych, w których gra zawiera element losowości", co potwierdzają opinie o takich urządzeniach wydawane przez biegłych sądowych w bliźniaczych sprawach (vide: opinia w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27.11.2014 r. Sygn. akt II KK 55/14), 3/ art. 2 ust. 4 Ustawy - poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca prowadziła "gry na automatach", w których występowały "wygrane rzeczowe", w sytuacji, kiedy zabawa na urządzeniach skarżącej obwarowana była technicznie ograniczeniem czasowymi i brak było prostej możliwości "przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze", a także brak było prostej możliwości "rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze", co zostało zlekceważone przez organ I. instancji, ponadto skarżąca nie prowadziła gier na automatach, w sytuacji kiedy była to tylko dzierżawa powierzchni części lokalu pod konkretne urządzenia, o czym organ wydający decyzję wiedział, gdyż wynika to z treści zaskarżonej decyzji (str. [...]) ; 4/ art. 2 ust. 5 Ustawy - poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca prowadziła "gry na automatach", w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy, w sytuacji kiedy brak jest podstaw do uznania działania urządzeń pn. [...],[...],[...],[...],[...],[...] nr [...], za urządzenia umożliwiające prowadzenie "gier losowych", 5/ art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 Ustawy oraz w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE - poprzez bezpodstawne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 72.000,00 zł, w sytuacji, kiedy nie prowadziła ona działalności, którą Ustawa określa jako "urządzanie gry na automatach poza kasynem gry", ani nie prowadziła żadnej innej prawnie niedozwolonej działalności, zaś z uwagi na bezskuteczność technicznego przepisu art. 14 ust. 1 Ustawy (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE), wynikającą z braku notyfikacji przepisów Ustawy w Komisji Europejskiej, jak też niedopuszczalność stosowania art. 14 ust. 1 Ustawy, odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy, przewidującego karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 14 ust. 1 Ustawy, II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż: 1. przyznawane przez urządzenia pn. [...],[...],[...],[...],[...],[...] nr [...] w trakcie zabawy punkty kredytowe stanowią wygrane rzeczowe, w sytuacji, gdy punkty te nie dawały możliwości uruchomienia kolejnej gry, jak też nie miały żadnego wpływu na czas trwania gry, 2. symulatory są "automatami", w sytuacji gdy przedmiotowe urządzenia mają charakter czysto zabawowy, nie mają możliwości dokonywania wypłat, nie posiadają charakteru losowego oraz posiadają ograniczenie czasowe. III. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego t j: art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 i innych k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zaskarżone decyzje: decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z nr [...] z dnia [...].04.2016 r. oraz decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...].07.2016 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem wymienionych przepisów postępowania administracyjnego, polegające m.in. na: - nieuwzględnieniu całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, jak też prowadzenie postępowania w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżącej, nie wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, pominięciu podstawowego dla sprawy faktu, iż skarżąca nie prowadziła działalności, którą Ustawa określa jako "urządzanie gry na automatach poza kasynem gry", ani nie prowadziła żadnej innej prawnie niedozwolonej działalności, zaś z uwagi na bezskuteczność technicznego przepisu art. 14 ust. 1 Ustawy (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE), wynikającą z braku notyfikacji przepisów Ustawy w Komisji Europejskiej, jak też niedopuszczalność stosowania art. 14 ust. 1 Ustawy, odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy, przewidującego karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 14 ust. 1 Ustawy; nie dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, nie zapewnienie skarżącym możliwości pełnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, załatwienie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie dokonywanie przez organ I instancji żadnych czynności sprawdzających. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie uzupełniającym skargę skarżąca podnosi dodatkowo, iż sam fakt dzierżawy powierzchni nie daje podstaw do nałożenia na wydzierżawiającego kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach. W warstwie argumentacyjnej skargi, skarżąca przede wszystkim kwestionuje ustalenia organu dotyczące charakteru kontrolowanych urządzeń jako umożliwiających prowadzenie gier na automatach w rozumieniu definicji zawartych w ustawie o grach losowych. Powołuje się nadto na niedopuszczalność stosowania wobec osób fizycznych jednocześnie sankcji karnej i administracyjnej kary pieniężnej za ten sam czyn. Zasadniczo wskazuje również na brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych i będący jej następstwem brak możliwości ich zastosowania jako podstawy wymierzenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Istota sporu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości prowadzonego w tym przedmiocie postępowania i wydania decyzji w oparciu o przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 i 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.g.h."). Stosownie zaś do przywołanych norm, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry; wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu, a kary wymierza się w drodze decyzji przy odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy ordynacja podatkowa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, określa ustawa o grach hazardowych. Stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Należy też dodać, że wygraną rzeczową jest możliwość przedłużenia gry bez konieczności wypłaty stawki za udział, jak też rozpoczęcie nowej gry (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W świetle przepisów powołanej ustawy zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.). Pobocznie należy tylko zauważyć, że działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych – Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do uregulowania z art. 129 ust. 1 u.g.h. Z uwagi jednak na bezprzedmiotowość tego aspektu w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, zagadnienie to nie wymaga omówienia. W przypadku naruszenia powyższych zasad, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewiduje sankcję w postaci nałożenia kary pieniężnej na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. dotyczy zaś zakazu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca zarzuca organom błędne ustalenia w zakresie odnoszącym się do charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach, wskazując że nie miały one charakteru losowego a uzyskiwane w trakcie gry punkty kredytowe nie dawały możliwości uruchomienia kolejnych gier. W oparciu o te twierdzenia skarżąca formułuje również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. Nawiązując do tych zarzutów należy stwierdzić, że ustalenia odnośnie charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych automatach mają istotne znaczenie w kontekście dyspozycji normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., której elementem koniecznym do zastosowania przewidzianej w niej sankcji jest "urządzanie gry na automatach". Z kolei definicja tego pojęcia zawarta jest w omówionych wyżej przepisach art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia te zostały poczynione w oparciu o dowody w postaci eksperymentu polegającego na kontrolnym odtworzeniu gier podczas czynności kontrolnych oraz w oparciu o opinię biegłego. W ocenie sądu nie ma podstaw do zakwestionowania legalności eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy urzędu celnego. Zgodnie z zasadą otwartego katalogu środków dowodowych, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma więc przeszkód do korzystania w tym postępowaniu również z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o służbie celnej wyraźnie dopuszcza możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Wartości dowodowej przeprowadzonego eksperymentu nie sposób co do zasady podważyć, choć tak jak wszystkie inne dowody, podlega on swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą zebrania pełnego materiału dowodowego i poddania go wszechstronnej ocenie (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Przy czym już samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celnych organizowania gier na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, w sytuacji gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosownym zezwoleniem, daje wystarczającą podstawę do przeprowadzenia eksperymentu, czyli do zbadania rodzaju urządzenia, jego funkcjonowania, a także ewentualnego wykorzystania do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 r. III SA/Wr 545/13). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenia organu dotyczące charakteru gier poczynione zostały w oparciu o wyniki eksperymentu jak i w oparciu o wnioski zawarte w opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier R., z dnia 24 stycznia 2015 r. (k. [...]) W oparciu o protokół oględzin z dnia 10 lipca 2014 r. w którym opisano czynności związane z przebiegiem gier na poszczególnych urządzeniach organ ustalił, że uruchomienie gier wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, w zamian za które urządzenie generuje punkty umożliwiające rozgrywanie gier według ustalonych stawek, zaś wygrana w postaci określonej liczby punktów umożliwiała rozgrywanie kolejnych gier. Ustalono nadto, iż bębny urządzenia obracały się w sposób losowy a osoba grająca nie miała wpływu na przebieg i wynik końcowy gry. Ustalenia organu w tym zakresie nie w każdym przypadku są jednak zbieżne z wnioskami wynikającymi z opinii biegłego w odniesieniu do poszczególnych urządzeń. Stwierdzono bowiem (s. [...] decyzji), że urządzenia wymienione w poz. 2, 3 i 6, które to pozycje należy przyporządkować odpowiednio urządzeniom o nazwach: [...],[...] i kolejnemu o nazwie [...] – służą do celów komercyjnych i warunkiem ich uruchomienia jest zakredytowanie gotówką, podczas gdy we wcześniejszej części decyzji organ stwierdził, że urządzenie o nazwie [...] nie przyjmuje pieniędzy (vide – s. [...] decyzji). Wnioski takie wynikają też z opinii biegłego (k. [...] akt adm.). Stanowisko organu w zakresie oceny funkcjonowania jest zatem nie tylko wewnętrznie sprzeczne, ale nie znajduje też potwierdzenia w dowodzie z opinii biegłego, który organ przeprowadził. Wewnętrznej sprzeczności stanowiska zawartego w decyzji organ nie wyjaśnił. Organ odwoławczy nie wypowiedział się też jednoznacznie w kwestii charakteru gier zainstalowanych na urządzeniu o nazwie [...]. Z przytoczonego w decyzji opisu eksperymentu wynika wprawdzie, że gra ma charakter losowy zgodnie z definicją ustawy o grach hazardowych, jednakże w podsumowaniu rozważań dotyczących tych ustaleń wyraźnie pominięto wskazane urządzenie (vide s. [...] decyzji). Organ przyjmuje bowiem, iż "gry rozgrywane na poddanych eksperymentowi urządzeniach (poz. 1, 2, 3, 4 i 6) spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy ...", nie wymieniając jednak wśród tych urządzeń pozycji 5, czyli automatu o nazwie [...]. Z załączonej do akt sprawy opinii biegłego wynika, że iż w trakcie ekspertyzy stwierdzono brak możliwości uruchomienia automatu, wobec czego biegły nie wypowiedział się czy badany automat umożliwia prowadzenie gier spełniających kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych (vide s. [...] opinii – k. [...] akt adm.). W ocenie sądu istnieją zatem istotne wątpliwości co do tego jakie ustalenia zostały przez organ poczynione w odniesieniu do charakteru gier zainstalowanych na automacie o nazwie [...]. W zaskarżonej decyzji zabrakło jednoznacznego wskazania, czy w sytuacji braku stanowiska biegłego sądowego, za miarodajne organ przyjmuje wyniki eksperymentu. W kontekście zaś przywołanej wyżej normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wynikającej z niej sankcji w postaci kary pieniężnej wymierzanej w stosunku do każdego automatu, ustalenie to ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Pozostając przy zagadnieniu charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach z punktu widzenia ich definicji sformułowanych w art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h., sąd zwrócił uwagę na to, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że kontrolowane automaty (poz. 1 i 4, czyli automaty o nazwach [...] oraz [...]) są urządzeniami wyczerpującymi definicje gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, natomiast pozostałe urządzenia (poz. 2, 3, 6) wyczerpują definicje gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy (s. [...] decyzji). Organ nie jest jednak w tych wnioskach konsekwentny. W dalszej części decyzji wskazuje bowiem na kwalifikację do kategorii gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. (s. [...] decyzji, 8 wiersz od góry) odnosząc ją do wszystkich kontrolowanych urządzeń, a następnie kilka wierszy niżej powraca do poprzedniej kwalifikacji, czyli do art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ wskazuje, że w sprawie może znaleźć wyłącznie zastosowanie art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4 ustawy (s. [...] decyzji akapit pierwszy), aby następnie w czwartym akapicie na tej samej stronie powołać się wyłącznie na przepis art. 2 ust. 5 ustawy. W końcowej części decyzji podsumowując rozważania organ stwierdza zaś, że skarżąca urządzała gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych (s. [...] decyzji) nie wskazując motywów zmiany stanowiska. Wprawdzie w kontekście szczegółowych ustaleń na bazie opisanych wyników przeprowadzonego eksperymentu w postaci gier kontrolnych, a także wobec jednoznacznych wniosków zawartych w opinii biegłego (k [...] -[...] akt adm.) dostrzeżone wadliwości nie wywierają istotnego wypływu na ustalenia odnośnie charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych automatach, z zastrzeżeniem argumentów podniesionych wyżej odnośnie urządzenia [...], nie mniej fakt, że badana sprawa należy do całej serii spraw o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, nie zwalnia organu z obowiązku dochowania należytej staranności przy redagowaniu uzasadnienia decyzji. Nawiązując do zarzutów skargi, za niezasadne należało uznać twierdzenia skarżącej odnośnie braku możliwości rozgrywania gier w oparciu o wygrane punkty jak też jej stanowisko zmierzające do zakwestionowania ustaleń co do charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach, z wyłączeniem gier na automacie [...] (o czym wyżej). W jednym z zarzutów skargi skarżąca powołuje się w na brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych oraz wynikający stąd obowiązek odmowy zastosowania przepisu art. 14 oraz art. 89 u.g.h. jako norm sprzecznych z prawem wspólnotowym. Sąd uznaje za chybione zarzuty skargi dotyczące skutków zaniechania obowiązku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do nich, należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. w sprawie II GPS 1/16, omawiającą problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89), który stał się źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również na forum Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozbieżności te stały się z kolei podstawą skierowania przez Prezesa NSA wniosku o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, które spowodowały owe rozbieżności. Udzielając odpowiedzi na ten wniosek Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16) o następującej treści: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ([...])". Oceniając art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w kontekście pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, NSA zauważył m.in., że przepis ten, "zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy" (punkt 4.3 uzasadnienia uchwały). W efekcie Sąd stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. "nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych" (punkt 4.7 uzasadnienia). Odnosząc się do, podnoszonej również w badanej sprawie, relacji między art. 89 ust. 1 pkt 2 jako normą sankcjonującą a art. 14 ust. 1 u.g.h., jako normą sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, Sąd wskazał, że istotne dla możliwości zastosowania normy sankcjonującej w kontekście wymogu notyfikacji jest zbadanie w warunkach konkretnej sprawy, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1, czy też przeciwnie – zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie (punkt 5.3 uzasadnienia). Sąd wskazał, że zarówno prawo unijne, jak i prawo krajowe sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13). W efekcie, z wywodów NSA wynika, że podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu) nie może powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. pkt 5.5 uzasadnienia). Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego pośrednio wiąże sąd w niniejszej sprawie. Z przepisu artykułu 269 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. - a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r., II OSK 1632/13). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela zarówno tezę jak i uzasadnienie przedstawione przez NSA w podjętej uchwale, które należy odnieść również do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, przyjmując je za własne. Odnosząc się do zawartej w uzasadnieniu skargi argumentacji dotyczącej podwójnego karania za ten sam czyn, należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, orzekł, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W kontekście przywołanego wyroku, bez znaczenia pozostaje zatem podniesiony w skardze argument, że odpowiedzialność karnoskarbowa osób fizycznych, przewidziana w art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego, wyłącza możliwość odpowiedzialności za delikt administracyjny na podstawie art. 89 u.g.h. Mimo niezasadności omówionych wyżej zarzutów skargi, o uchyleniu zaskarżonej decyzji zadecydowały dostrzeżone przez sąd i omówione niżej naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym względzie należy odwołać się do przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazując, że podstawę wydania przez organ celny decyzji w oparciu o wskazany przepis, winno stanowić prawidłowe wskazanie podmiotu urządzającego gry na automatach, co z kolei może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia poczynione przez organ na podstawie zgromadzonego i poddanego wszechstronnej ocenie materiału dowodowego. Zgodnie z przepisem art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej. Natomiast w myśl art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, której realizacji służą przepisy o postępowaniu dowodowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej). Stosownie więc do obowiązującej w kontrolowanym postępowaniu zasady prawdy obiektywnej, podstawowym obowiązkiem organu było zebranie materiału dowodowego, w celu ustalenia istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, a następnie dokonanie jego wszechstronnej oceny w kontekście normatywnych przesłanek zastosowanej sankcji. Innymi słowy, dopiero szczegółowe i wyczerpujące ustalenie okoliczności stanu faktycznego sprawy, w oparciu o ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, pozwalało na dokonanie kwalifikacji ustalonego stanu faktycznego, zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. W świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można uznać, aby organy celne w niniejszej sprawie sprostały temu obowiązkowi, w odniesieniu do podmiotowego zakresu normy prawnej stanowiącej podstawę wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że za podstawę ustalenia, iż skarżąca urządzała gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przyjęto po pierwsze fakt umiejscowienia automatów do gier w należącym do niej budynku, który nie był kasynem gry, a po drugie podjęcie przez skarżącą lub zatrudnione przez nią osoby stałego wykonywania czynności związanych z obsługą automatów. Motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego sprowadzają się jednak do lakonicznego stwierdzenia, że skarżąca udostępniając powierzchnię do wstawienia automatów zapewniła organizację i ciągłość gry poprzez udostępnienie do publicznego korzystania, podłączenie do sieci elektrycznej, monitorowanie usterek, uszkodzeń i nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzeń (s. [...] i [...] decyzji). Zaś osobiste zaangażowania skarżącej w czynności obsługi urządzeń, organ ustalił w oparciu o fakt "wypłacania ze środków pieniężnych skarżącej wypłat wygranych, w takim zakresie w jakim, nie wypłacały ich automaty", o czym miały świadczyć odręczne adnotacje z wypłatami kwot dla graczy (s. [...] decyzji). Zatem zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organ wywiódł wyłącznie z samego tylko faktu wstawienia automatów do budynku oraz z faktu wypłaty wygranych ze środków pieniężnych skarżącej. Organ uznał przy tym zebrany materiał dowodowy za wyczerpujący oraz wystarczający do oceny, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zasadniczo jednak argumentacja organu drugiej instancji koncentruje się na zagadnieniu charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach. W tym zakresie przywoływane są szczegółowe ustalenia zawarte w protokole kontroli, protokole oględzin (k. [...] -[...] akt adm.), protokole oględzin zapisu cyfrowej rejestracji obrazu (k. [...] -[...] akt adm.) oraz w protokole przesłuchania świadka (k [...] -[...] akt adm.). Tymczasem w aktach postępowania administracyjnego brak dowodów na okoliczność dokonywania wypłat wygranych ze środków pieniężnych należących do skarżącej. Co więcej, z ustaleń organu dotyczących funkcji kontrolowanych urządzeń poczynionych przez organ na podstawie protokołu oględzin (k [...] -[...] akt adm.) i przywoływanych w treści decyzji wynika, że automaty nie wypłacały wygranych. Ustalenie to pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności ze stwierdzeniem, iż ze środków pieniężnych skarżącej dokonywane były wypłaty wygranych. Nie znajduje ono też odzwierciedlenia w zeznaniach świadka R., z którego wyjaśnień w żadnym razie nie wynika, aby dokonywał wypłat osobom grającym, oraz aby środki pieniężne zabezpieczone podczas kontroli (211 zł) stanowiły własność skarżącej. Ustalenia organu w zakresie monitorowania usterek, uszkodzeń i nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzeń, również nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym przez organ materiale dowodowym. Organ powołuje się na odręczne zapiski dotyczące wypłat (k. [...] akt adm.), jednakże w toku postępowania nie ustalił kto jest autorem tychże adnotacji. Należy zatem stwierdzić, że zebrane w toku postępowania dowody nie uzasadniają wyrażonej przez organ oceny co do aktywności skarżącej w zakresie obsługi urządzeń. W swoich rozważaniach organ nie wyjaśnił z czego wywodzi fakt monitorowania przez skarżącą usterek uszkodzeń i nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzeń. W oparciu natomiast o dość lakoniczne stwierdzenie dotyczące zawarcia przez skarżącą umów najmu i umowy dzierżawy urządzeń, organ uznał skarżącą jako podmiot urządzający gry na automatach. Należy przez to stwierdzić, że organ nie sprostał obowiązkom wynikającym z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, w zakresie zebrania i wszechstronnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego. Wymieniony przepis nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaś zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić podstawę ustaleń będących podstawą wydania decyzji w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Weryfikując natomiast ustalenia przyjęte przez organy za podstawę rozstrzygnięcia, należy dodatkowo wskazać, że organy nie wyjaśniły konkretnych okoliczności faktycznych, z których te ustalenia zostały wyprowadzone. W zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił, czy w przedmiotowej sprawie zachodził element sprawowania przez skarżącą jakiegokolwiek faktycznego władztwa nad urządzeniami bądź czy były przez nią wykonywane czynności związane z ich obsługą lub zapewnieniem bezpieczeństwa, np. objaśnianiem zasad gier lub też wykonywaniem jakichkolwiek innych czynności związanych z funkcjonowaniem automatów i korzystaniem z nich przez osoby grające, co wskazywałoby na rzeczywistą aktywność ze strony skarżącej w zakresie urządzania gier na automatach. Jak bowiem wykazano wyżej, wywodzenie tej aktywności z faktu wypłacania wygranych ze środków pieniężnych skarżącej, pozostawało w sprzeczności z zasadą logicznego wnioskowania, w sytuacji gdy organ ustalił, że automaty nie wypłacały wygranych. Tym samym ocena ta wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów, w rozumieniu przepisu art. 191 ordynacji podatkowej. Natomiast sam fakt znajdowania się urządzeń w kontrolowanym lokalu, przy jednoczesnym braku konkretnych okoliczności wskazujących na podejmowanie przez dany podmiot czynności nakierowanych bezpośrednio na urządzanie gier, zdaniem sądu nie był wystarczający do przypisania skarżącej przymiotu urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, czyli prowadzenia działalności zakazanej przez ustawę o grach hazardowych. Wprawdzie ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji urządzającego gry, wobec czego ocena, czy dany podmiot winien być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. leży w kompetencjach organu celnego. Nie mniej jednak w ocenie sądu, nie zwalnia to organu prowadzącego postępowanie z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej oceny w sposób kompleksowy poprzez wykazanie, w oparciu o które dowody organ uznaje daną okoliczność za udowodnioną. Dopiero wyjaśnienie okoliczności danej sprawy w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, pozwala na ocenę, czy określonemu podmiotowi można przypisać cechę urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. W rozpoznawanej sprawie obowiązek ten nie został przez organ należycie wypełniony, co skutkuje naruszeniem zasad określonych w przepisach art. art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji również nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Wobec opisanych wyżej stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a orzekł jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w II punkcie wyroku, uzasadniają przepisy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 212 § 1 p.p.s.a. Skarżąca występowała w postępowaniu sądowym bez pełnomocnika i uiściła wpis sądowy w kwocie 1.500 zł.