II GZ 1360/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1094/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1094/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek M. S. (dalej: skarżąca) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2016 r. (Nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podniosła, że nie posiada majątku, a zapłacenie kary pieniężnej w wysokości 72.000 zł narazi skarżącą na znaczną i nieodwracalną szkodę w postaci sprzedaży całego swojego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że wymierzona skarżącej kara pieniężna nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, że nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). WSA wskazał, iż skarżąca nie wykazała że w jej sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza własnymi twierdzeniami skarżąca nie uprawdopodobniła realności ich wystąpienia. WSA wskazała, iż z jej wyjaśnień wynika, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi cykliczne dochody, posiada również majątek trwały i ruchomy. Skarżąca przytoczyła wprawdzie saldo obciążeń kredytowych, jednak nie przedłożyła dokumentów celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przesłankę ochrony tymczasowej stanowi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia nie jakiejkolwiek szkody, lecz "znacznej" szkody. WSA wskazał, że Skarżąca nie wykazała, aby w kontekście zobrazowanej we wniosku sytuacji finansowej, wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Sąd pierwszej instancji podkreślił przy tym, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej, a realizacja obowiązku o charakterze pieniężnym zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot. W zażaleniu od powyższego orzeczenia, skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia powtórzono argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Oprócz tego skarżąca wskazała, że jej sytuacja majątkowa uległa w ostatnim czasie znacznemu pogorszeniu z uwagi na fakt, iż musiała wstrzymać prowadzenie działalności gospodarczej. Do zażalenia dołączono następujące dokumenty: zaświadczenie z Banku o korzystaniu z pożyczki, kopie umowy leasingu, harmonogram spłaty kredytu, decyzje z dnia [...] września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 72.000 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jej aktualna sytuacja majątkowa. Nadto, nie wykazała również, ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa, że znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo może spowodować szkodę, która byłaby dla skarżącej znaczna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączyła żadnych dowodów, które dokumentowałyby jak przedstawia się jej aktualna sytuacja majątkowa. Zasadne jest stanowisko WSA, iż nie był w stanie określić czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżącej spółkę. Powyższej oceny nie mogą zmienić złożone z zażaleniem dokumenty w postaci zaświadczenia z Banku o korzystaniu z pożyczki, kopii umowy leasingu, harmonogramu spłaty kredytu, decyzji z dnia [...] września 2016 r. Dołączenie w/w dokumentów na etapie zażalenia jest spóźnione, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania Sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie sposób w związku z tym podważyć, zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z tego powodu, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił w nim okoliczności, które strona przedstawia dopiero na etapie postępowania zażaleniowego (por. post. NSA z dnia 27 lipca 2005 r., II FZ 450/05, niepubl.). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.