I OZ 1140/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. II SAB/Wa 430/16 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. II SAB/Wa 430/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.) wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowienie zostało wydane w wyniku sprzeciwu skarżącego na zarządzenie referendarza sądowego, nakładające obowiązek uiszczenia tej opłaty kancelaryjnej. Pismem datowanym na 6 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z 20 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, przyjmując że na postanowienie wydane na skutek sprzeciwu zażalenie nie przysługuje. Na postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżący pismem z 28 kwietnia 2017 r. wniósł zażalenie. Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie wezwał skarżącego do zapłaty 100 zł tytułem wpisu od zażalenia z 28 kwietnia 2017r. W podstawie prawnej podano art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). W zażaleniu na zarządzenie skarżący zarzucił naruszenie art. 220 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych jest wolne od opłat. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie jest usprawiedliwione. Przepis art. 220 § 4 p.p.s.a. stanowi jednostkę redakcyjną wchodzącą w skład art. 220 p.p.s.a. i podlega interpretacji z uwzględnieniem tego kontekstu systemowego. Przepis art. 220 reguluje konsekwencje zaniechania uiszczenia przez stronę wnoszącą pismo wymaganej opłaty. W takim przypadku sąd, co do zasady, pozostawia pismo bez rozpoznania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku takich pism, jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, sąd orzeka o ich odrzuceniu (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Odrzucenie to następuje zatem w efekcie zaniechania uiszczenia wpisu od tych środków prawnych i takich sytuacji dotyczy zwolnienie przedmiotowe uregulowane w art. 220 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w art. 220 § 3 p.p.s.a, wolne jest od wpisu. Wolne od wpisu, tak jak stanowi to art. 220 § 3 i § 4 p.p.s.a, są zażalenia na postanowienia sądu o odrzuceniu środków prawnych, jeżeli przyczynę stanowił brak uiszczenia należnego wpisu (por. postanowienie NSA z 26 października 2005 r., sygn. I OZ 1096/05). W niniejszej sprawie nie doszło do odrzucenia zażalenia z 7 kwietnia 2017 r. ze względu na zaniechanie uiszczenia opłaty, lecz ze względu na jego niedopuszczalność. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu z takiej przyczyny nie jest objęte zwolnieniem na mocy z art. 220 § 4 p.p.s.a., w konsekwencji argumentacja podana w zażaleniu nie była skuteczna. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia jako niedopuszczalnego podlega opłacie, a jego wysokość została w sprawie ustalona prawidłowo W sprawie nie mógł także znaleźć zastosowania przepis art. 227 § 2 p.p.s.a., albowiem objęte zażaleniem postanowienie z 20 kwietnia 2017 r. nie zostało wydane w przedmiocie kosztów, lecz w przedmiocie dopuszczalności zastosowania środka zaskarżenia. Przedmiotem nie było określenie obowiązku w zakresie ponoszenia kosztów sądowych czy określenie ich wysokości. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 227 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.