I OZ 814/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Skarbu Państwa- Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań- Grunwald w Poznaniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 185/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald w Poznaniu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. (winno być 14 marca 2017 r.), sygn. akt IV SA/Po 185/17 (dalej postanowienie z 14 marca 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald w Poznaniu (dalej wnioskodawca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r., (dalej postanowienie z [...] grudnia 2016 r.), znak [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. zobowiązano wnioskodawcę do wypłaty na rzecz A. M., kwoty w wysokości 275073,25 zł. WSA w Poznaniu oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o argumenty w nim zawarte oraz informacje wynikające z akt sprawy nie był w stanie ocenić jaki wpływ na budżet wnioskodawcy będzie miała wypłata środków w wysokości określonej w postanowieniu z [...] grudnia 2016 r. Sąd I instancji na podstawie złożonego wniosku nie był w stanie również określić czy na skutek wykonania postanowienia mogą wystąpić okoliczności sprowadzające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zawarto również argument, że wypłata określonych w nim należności może spowodować konieczność zwrotnego ich dochodzenia w przyszłości. WSA w Poznaniu podkreślił, że wypłata zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów przedsiębiorcy, na którego rzecz je orzeczono, jak każde świadczenie finansowe jest ze swej istoty czynnością odwracalną. Wobec tego w razie uwzględnienia skargi środki te zostaną wnioskodawcy zwrócone, zatem nie ma mowy o nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonego postanowienia. Wstrzymanie wykonania postanowienia z tego powodu można rozważać jedynie wówczas, gdyby uprawdopodobnione zostało, iż uprawniony na podstawie postanowienia podmiot znajdowałby się w sytuacji finansowej (np. trwała niewypłacalność), która zagrażałaby możliwości skutecznego dochodzenia zwrotnego wypłaconych kwot. Takie okoliczności nie zostały jednak przedstawione we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu wnioskodawca zaskarżył postanowienie z dnia 14 marca 2017 r. zarzucając naruszenia: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r.; 2. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez wyrażaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędną ocenę wniosku, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego przekonania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania postanowienia z [...] grudnia 2016 r. Wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez NSA i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania postanowienia z [...] grudnia 2016 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawcę kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zm. poz. 846, dalej p.p.s.a.). Ów przepis dotyczy udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek wnioskodawcy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zauważyć przede wszystkim trzeba, że każda decyzja czy postanowienie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, może też powodować komplikacje w zabezpieczeniu środków, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama okoliczność powstania po stronie zobowiązanego obowiązku wypłaty określonej sumy pieniężnej nie stanowi bowiem jeszcze o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje, że organ reprezentujący Skarb Państwa może mieć trudności organizacyjne, jednakże trudno uznać, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować skutki omawiane powyżej, skoro zobowiązanym jest w istocie Skarb Państwa, a zobowiązanie ma charakter bezsprzecznie odwracalny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Poznaniu, że twierdzenia wnioskodawcy o braku zabezpieczenia tak w budżecie Urzędu, jak i w budżecie Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwoty przeznaczonej na wypłatę sumy objętej zaskarżonym postanowieniem nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami, z których wynikałaby rzeczywista sytuacja finansowa skarżonego organu lub organu nad nim nadrzędnego, potwierdzająca powyższe. Tym samym wnioskodawca uniemożliwił dokonanie oceny, czy rzeczywiście wypłata odszkodowania będzie stanowić dla jego budżetu tak znaczne obciążenie. W rezultacie należało przyjąć, iż niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób mogłaby być wyrządzona szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 18 listopada 2016 r., I OZ 1298/16. Zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.