I SA/Gd 521/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. G. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt: I SA/Gd 1176/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.L. (dalej nazwany: "skarżącym") uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu za zaległości podatkowe "A" sp. z o.o. (dalej zwanej: "spółką") oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że wobec bezskutecznej egzekucji z majątku spółki Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z 5 marca 2014 r., orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką za jej zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z 2 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przyjął, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Ustalono, że skarżący w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. pełnił funkcję członka zarządu spółki a także, że spełniona została kolejna przesłanka orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu a mianowicie bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce (organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki na mocy postanowienia z dnia 31 grudnia 2012 r.). Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że skarżący nie wykazał, aby w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W szczególności nie wykazał, aby we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Według organu odwoławczego najpóźniej z dniem 31 grudnia 2003 r. wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości spółki albowiem wysokość zobowiązań przekroczyła wartość majątku spółki. W związku z tym dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upływał najpóźniej 14 stycznia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że podstawy do ogłoszenia upadłości nie zaistniały przed dniem wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. Spółka - jak podkreślił - nie regulowała swoich zobowiązań już na długo przed wydaniem decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji, czyli przed dniem 14 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożony 25 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy oddalił postanowieniem z 11 lutego 2013 r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia przyjęto, że brak było podstaw do ogłoszenia upadłości, albowiem z dokonanych ustaleń wynikało, że z majątku spółki nie było możliwe zaspokojenie kosztów postępowania oraz zaspokojenie wierzycieli chociażby w minimalnym stopniu. Organ odwoławczy wskazał także, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby prowadzone było postępowanie w sprawie upadłości spółki o sygnaturze akt [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucając naruszenie art. 116 § 1 i 2 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej zwanej "Ordynacją podatkową"). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przesłanki ogłoszenia upadłości spółki zaistniały dopiero z chwilą utrzymania w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu pierwszej instancji z 14 czerwca 2012 r. w związku z tym złożenie przez wniosku o ogłoszenie upadłości 28 stycznia 2013 r. nastąpiło, w jego ocenie, z zachowaniem wymaganego terminu. Skarżący podkreślił przy tym, że przed Sądem Rejonowym toczyła się sprawa o ogłoszenie upadłości spółki i postanowieniem Sądu Okręgowego, w sprawie o sygn. akt [...], wniosek został oddalony. Stwierdzono bowiem, że nie zachodzą przesłanki do ogłoszenia upadłości, a majątek spółki jest wystarczający na pokrycie zobowiązań. Skarżący wskazał przy tym, że nie badając tej okoliczności organ podatkowy naruszył wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wraz z pismem z 19 listopada 2014 r. skarżący przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt [...] i postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, zgłoszonego przez wierzyciela spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylając zaskarżoną decyzję, podkreślił, że istotne znaczenie dla sprawy miało ustalenie momentu, w którym zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki. Zwrócił uwagę na to, że nie było wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe podejmowały czynności zmierzające do ustalenia tego, czy we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, niemniej jednak działania te były niewystarczające do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w odwołaniu skarżący wskazywał także na postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości spółki o sygn. akt. [...]. Dyrektor Izby Skarbowej, odnosząc się do tej kwestii podniósł jedynie, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie wskazywał, aby takie postępowanie było prowadzone. Takie stwierdzenie w ocenie sądu pierwszej instancji nie wyjaśniło szczegółowo powyższej okoliczności, czym organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia czynności, które zmierzałyby do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie sądu pierwszej instancji brak dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii przez organ odwoławczy nie pozwalało na stwierdzenie, że w sprawie zebrano cały materiał dowodowy, a tylko zupełny materiał dowodowy dawałby podstawę do oceny merytorycznej sprawy. Skoro skarżący podał informację o prowadzeniu innego postępowania upadłościowego, należało tą okoliczność wyjaśnić bądź poprzez zwrócenie się do sądu bądź do strony postępowania, celem przesłania kopii lub odpisu orzeczenia wraz z innymi dokumentami, jak choćby wniosek wszczynający postępowanie i jego załączniki. Dokładne wyjaśnienie powyższej kwestii rzutowało bowiem na prawidłowość ustaleń, kiedy zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki oraz czy skarżący składając wniosek 28 stycznia 2013 r. wykazał wystąpienie przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W końcowej części uzasadnienia sąd pierwszej instancji za zasadne uznał także wyjaśnienie, czy oprócz postępowania o sygn. akt [...] nie toczyły się jeszcze inne postępowania upadłościowe wobec spółki. Podjęcie takich czynności wydawało się wskazane z uwagi na treść uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że z wniosku wierzyciela spółki prowadzone było postępowanie o sygn. akt [...]. W skardze kasacyjnej sporządzonej i wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej powyższy wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: "ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 116 §1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 120, 121, 122, 181, 194 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji uchylenie decyzji w całości, podczas gdy istniały przesłanki do oddalenia skargi ponieważ członkowie zarządu spółki ani wierzyciele spółki nie zgłosili upadłości spółki we właściwym czasie, co wskazywały organy podatkowe w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym uzyskanym od Sądu Rejestrowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2016 r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał tą sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania. Wskazał, że sąd pierwszej instancji, uchylając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił jaki wpływ na wynik sprawy miały ustalenia przyjęte w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym, w którym to postępowaniu Sąd Okręgowy wydał postanowienie oznaczone sygnaturą akt [...]. Postanowienie to wydano w postępowaniu zainicjowanym przez "B" oznaczonym sygn. [...] i w związku z uchyleniem przez Sąd Okręgowy (sygn. akt [...]) postanowienia z 7 maja 2010 r., wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został ponownie rozpoznany postanowieniami Sądu Rejonowego z 4 marca 2011 r. (sygn. akt [...]) oraz Sądu Okręgowego z 23 maja 2011 r. ([...]). Powyższe postanowienia wraz z uzasadnieniami znajdowały się w aktach sprawy i wobec tego bezprzedmiotowe jest sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zalecenie dotyczące potrzeby uzupełnienia akt sprawy o postanowienie oznaczone sygnaturą akt [...], skoro podjęto je w postępowaniu, które zakończyło się znajdującym się w aktach sprawy postanowieniem Sądu Okręgowego z 23 maja 2011 r. ([...]). Rzeczą sądu pierwszej instancji była w tej sytuacji ocena przydatności ustaleń przyjętych w tych postanowieniach, dotyczących braku legitymacji czynnej "B" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, przy ocenie prawidłowości ustaleń przyjętych w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem było przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Brak takiej oceny czynił uzasadnionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rzeczą sądu pierwszej instancji niewątpliwie była ocena prawidłowości przyjętych przez organy podatkowe ustaleń odnoszących się do terminu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. czy skarżący wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej) oraz czy wykazał niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości "we właściwym czasie" nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej). Brak oceny tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czynił uzasadnionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd przystępuje do rozstrzygnięcia w oparciu o granice wyznaczone w art. 190 p.p.s.a., bowiem wiążąca dla Sądu jest wykładnia zaprezentowana w wyroku NSA z 19 października 2016 r. w sprawie I FSK 455/16. Mając to na uwadze przypomnieć należy, że zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2). Wskazania wymaga, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzona zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Z kolei członek zarządu chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2010 roku, które to zobowiązanie przerodziło się w dochodzona zaległość podatkową Spółki. Zdaniem Sądu organy podatkowe wykazały także, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Bezsporne między stronami pozostaje także i to, że skarżący nie wskazał na istnienie mienia spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. Przedmiotem sporu jest natomiast ustalenie okoliczności zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Organy podatkowe ustaliły, że "dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął najpóźniej z dniem 14 stycznia 2004 r." (str. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżący konsekwentnie natomiast utrzymywał, że przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki powstały dopiero w chwili utrzymania w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 czerwca 2012 r. określającej spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r., tj. w dniu 4 grudnia 2012 r. Argumentował przy tym, że "utrata majątku spółki nastąpiła w wyniku wydania przez Sąd Arbitrażowy wyroku z dnia 7 czerwca 2010 r., którym dokonano kompensaty zobowiązań". Do tej pory - jak utrzymywał skarżący - "stan majątkowy spółki pozostawał bez zmian" i nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, czego potwierdzeniem były postanowienia Sądu Rejonowego oddalające wnioski wierzycieli o ogłoszenie upadłości spółki. W tym sporze Sąd przyznaje rację organom podatkowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że trudną sytuację "A" Sp. z o.o. potwierdzały dane zawarte w sprawozdaniach finansowych. Spółka poniosła stratę w roku 2001 w wysokości [...] zł, w roku 2002 w wysokości [...] zł, w roku 2003 w wysokości [...] zł. Organy podatkowe ustaliły, że w 2003 roku kapitał własny przyjął wartość ujemną w kwocie [...] zł. Ponoszenie strat w kolejnych latach obrotowych skutkowało dalszym pogarszaniem relacji pomiędzy zobowiązaniami, a kapitałem własnym "A" Sp. z o.o.. Na skutek kumulacji strat za kolejne lata obrotowe (np. w 2004 roku [...] zł, w 2005 roku [...] zł, w 2006 roku [...] zł) następował stały wzrost nadwyżki zobowiązań nad wartością posiadanego majątku i w rezultacie na dzień 31 grudnia 2012 r., przy braku jakiegokolwiek majątku, zobowiązania wyniosły [...] zł. O ile na dzień 31 grudnia 2003 r. zobowiązania przewyższały aktywa Spółki o [...] zł, to na koniec 2012 roku nadwyżka ta wyniosła [...] zł. Jakkolwiek z powyższego wynikało, że podatnik od momentu zaprzestania realizacji inwestycji (tj. z końcem 1999 roku) utracił możliwości kontynuowania działalności gospodarczej, to według danych sprawozdawczych majątek Spółki wystarczał na pokrycie długów do końca 2002 roku (aktywa [...] zł, zobowiązania [...] zł). Powyższe prowadziło do wniosku, że sprzedaż lub przekazanie w ramach wzajemnych rozliczeń składników majątkowych Spółki niezwłocznie po zaprzestaniu działalności i stwierdzeniu, że realizacja inwestycji nie jest możliwa, pozwoliłoby zaspokoić zobowiązania Spółki w stopniu znacznie wyższym niż to miało miejsce w 2010 roku, a przede wszystkim nie doprowadziłoby do zadłużenia wobec "B S.A.", które istotnie przyczyniło się do powstania niewypłacalności "A" Sp. z o.o.. Należy więc uznać, że w sytuacji, gdy jednocześnie zobowiązania przewyższyły wartość posiadanego majątku, a sytuacja przedsiębiorcy nie daje perspektyw rozwoju z powodu braku środków, to zaistniały wystarczające podstawy do zgłoszenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego. Z danych zawartych w sprawozdaniach finansowych Spółki wynika, że sytuacja taka wystąpiła w trakcie 2003 roku, a najpóźniej w dniu 31 grudnia 2003 r. (jak wyżej wskazano wartość zobowiązań przekroczyła wartość majątku Spółki o [...] zł). W tym stanie faktycznym i prawnym - jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął najpóźniej z dniem 14 stycznia 2004 r. Obowiązek złożenia wniosku w czasie, w którym zaistniały wszystkie wyżej wymienione okoliczności, wynikał z przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Uzasadniała to jednocześnie regulacja art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, której celem jest ochrona praw podmiotu uprawnionego do uzyskania należności podatkowych. Odpowiedzialność za zrealizowanie tego celu spoczywa na członkach zarządu spółki, gdyż są oni uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki oraz zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego, gdy zachodzą do tego podstawy. Wniosek o ogłoszenie upadłości może być uznany za zgłoszony we właściwym czasie pod warunkiem, że zgłaszając go członek zarządu uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspokajani kosztem innych. Z tego punktu widzenia czas, w którym stan majątkowy spółki kwalifikuje ją już jako bankruta, nie może być uznany za "właściwy" czas zgłoszenia, ponieważ w tym momencie, ze względu na stan majątkowy spółki, nie są już chronione interesy jej wierzycieli. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Spółka nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Za bezzasadne należy uznać zatem zarzuty pełnomocnika dotyczące okoliczności, że Spółka podjęła kroki przewidziane ustawą Prawo upadłościowe i naprawcze we właściwym czasie oraz, że nie było podstaw do ogłoszenia upadłości Spółki przed wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 listopada 2012 r. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało bowiem jednoznacznie, że Spółka nie regulowała swoich zobowiązań na długo przed wydaniem decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji - z uwagi na brak środków finansowych nie płaciła zobowiązań wobec udziałowców z tytułu udzielonych pożyczek oraz wobec "B" S.A.. Ponadto należy zauważyć, że wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 25 stycznia 2013 r., Sąd Rejonowy oddalił postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do ogłoszenia upadłości, pomimo że dłużnik jest niewypłacalny w świetle art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Z całokształtu okoliczności ustalonych przez Sąd wynikało, że z majątku dłużnika nie jest możliwe zaspokojenie kosztów postępowania raz zaspokojenie wierzycieli chociażby w minimalnym stopniu. Zgodnie z przedstawionym bilansem na dzień 31 grudnia 2012 r. i samym wnioskiem, dłużnik w ogóle nie posiada majątku, który pozwoliłby mu na zaspokojenie kosztów postępowania oraz chociaż częściową spłatę zobowiązań. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, ze przedstawione przez podatnika orzeczenia sądu powszechnego związane z prowadzonym postępowaniem o ogłoszenie upadłości Spółki, w świetle nie budzących wątpliwości ustaleń co do sytuacji ekonomicznej tego podmiotu w latach 2001-2004 pozostają bez wpływu na poczynione prawidłowo ustalenia, że termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął najpóźniej z dniem 14 stycznia 2004 r., a skarżący temu obowiązkowi nie sprostał. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek egzoneracyjnych, określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro zgodnie z art. Art. 116. § 1. Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli: 1. egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, 2. a członek zarządu nie wykazał nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części oraz, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; a przeprowadzone w sprawie postępowanie potwierdziło istnienie przesłanek pozytywnych odpowiedzialności skarżącego oraz brak przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Mając to na uwadze orzeczono w myśl art. 151 p.p.s.a..