II OSK 783/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 393/16 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 5 października 2016r. sygn. akt II SA /Gd 393/16, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z [...] czerwca 2016r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Starosta C., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), zezwolił Burmistrzowi Miasta i Gminy D. na realizację inwestycji drogowej: "Budowa nawierzchni drogowych, budowa kanalizacji deszczowej, budowa oświetlenia drogowego na terenie ul. W. w D." na terenie działek nr: [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...] (po podziale działki nr [...]), [...], [...], [...] i [...] położonych w mieście D., pow. C. W dniu 20 kwietnia 2016 r. J. G. wniósł odwołanie od decyzji tej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazał, że o wydaniu przez Starostę C. decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. dowiedział się w dniu 13 kwietnia 2016 r., kiedy to otrzymał decyzję Starosty C. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia na jego rzecz odszkodowania z tytułu przejścia na rzecz Gminy D. prawa własności części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów działką nr [...] o pow. 0,0015 ha położonej w obrębie miasta D. Jak wyjaśnił, od 2015 r. jak też i obecnie, z uwagi na pogarszający się stan jego zdrowia, przebywa na zwolnieniu lekarskim. Powyższe spowodowało, że żadna korespondencja ze Starostwa dotycząca wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej z dnia [...] grudnia 2015 r. począwszy od zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 18 listopada 2015 r. do zawiadomienia o wydaniu decyzji na realizację inwestycji drogowej z dnia 22 grudnia 2015 r. – nie została przez niego odebrana. Jak twierdzi, odbioru dokonała jego żona D. G. oraz S. G., który nie jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji i mieszka pod innym adresem. Osoby te nie przekazały mu powyższej korespondencji, jak i nie poinformowały go o jej nadejściu, jak myśli, z uwagi właśnie na jego zły stan zdrowia i zagrożenie życia. Wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] grudnia 2015 r. narusza jego interes faktyczny i prawny. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył: kartę informacyjną leczenia w SOR z dnia 10 marca 2016 r., skierowanie do poradni kardiologicznej z dnia 4 marca 2016 r., skierowanie do poradni specjalistycznej z dnia 18 marca 2016 r., skierowanie do szpitala z dnia 18 marca 2016 r. oraz ostatnie zwolnienie lekarskie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanym na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 kpa, Wojewoda Pomorski odmówił J. G. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r., stwierdzając, że nie wykazał on aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Uzasadniając zajęte stanowisko, Wojewoda wyjaśnił, że korespondencję zawierającą zawiadomienie o wydaniu spornej decyzji Starosta C. zaadresował na adres J. G., który jest identyczny z widniejącym na odwołaniu. Korespondencja została odebrana w dniu 23 grudnia 2015 r. przez osobę o nazwisku G. Z adnotacji sporządzonej przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że była to M. G. – córka skarżącego, która według rozdzielnika stron postępowania ma adres identyczny jak skarżący. W ocenie Wojewody, jeżeli przesyłka zostaje zaadresowana na prawidłowy adres i odebrana przez osobę, która podejmuje się przekazać ją adresatowi, to trudno uznać argument o nieotrzymaniu korespondencji, jako podstawy do przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Osoba, która odbiera przesyłkę w imieniu adresata jest bowiem zobowiązana do przekazaniu mu jej, a niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze, z mocy art. 43 kpa, wywołuje bowiem takie skutki, jak doręczenie adresatowi do rąk własnych, a niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji. Ponadto, w sytuacji gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej decyzję jej oddanie adresatowi. Skarżący twierdził, że korespondencja nie została mu przekazana ze względu na zły stan jego zdrowia. Jednakże kopie kart informacyjnych z leczenia szpitalnego, skierowanie do szpitala, jak i zwolnienie lekarskie, dołączone do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania są datowane na marzec i kwiecień 2016 r. Z kolei zawiadomienie o wydaniu spornej decyzji zostało odebrane w dniu 23 grudnia 2015 r. tj. trzy miesiące przed pobytem w szpitalu. Rozpoznając sprawę, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Artykuł 58 § 1 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1); prośbę o przywrócenie należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Ponadto, art. 59 kpa wskazuje, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej (§ 1) a o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Z regulacji art. 58 kpa wynika, że są cztery przesłanki przewrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, które muszą wystąpić łącznie tj.: brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono podlegający przywróceniu termin. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postanowieniu Wojewoda Pomorski prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał we wniosku o przywrócenie terminu braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r., a brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić jeżeli uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący nie uprawdopodobnił jednakże, że wystąpiła przeszkoda, której nie mógł przezwyciężyć przy dołożeniu nawet największego wysiłku. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić bowiem tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonując oceny tego warunku należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności. Chodzi mianowicie o staranność jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. W związku z tym od strony postępowania wymaga się szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu). Dlatego też ogólnie zły stan zdrowia, czy jedynie złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zaliczyć można zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Okoliczności przywołane przez skarżącego na usprawiedliwienie uchybienia terminu nie zostały przez niego uprawdopodobnione, jak wymaga tego 58 § 1 kpa. wniosek zawiera jedynie niczym niepoparte twierdzenia, co nie jest wystarczające. Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687) wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Wbrew zarzutowi skargi, doręczenie skarżącemu takiego właśnie zawiadomienia o wydaniu decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r. było skuteczne. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe zawiadomienie, o wydaniu decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r., została skierowana do skarżącego na prawidłowy adres, wskazywany zresztą przez niego w toku postępowania administracyjnego, który skarżący wskazuje również w skardze, i została odebrana w dniu 23 grudnia 2015 r. przez M. G. – córkę skarżącego. Doręczenie to nastąpiło w trybie art. 43 kpa, zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się, że doręczenie w trybie art. 43 kpa ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Przewidziana w art. 43 kpa zastępcza forma doręczenia, rodzi więc domniemanie prawne, a mianowicie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. W konsekwencji zaś dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze, a więc z respektowaniem przesłanek, o których mowa w art. 43 kpa, stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, generalnie ujmując, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienie przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata. Na tym tle uznaje się ponadto, że miarodajna jest data przyjęcia pisma przez dorosłego domownika wskazana na tym dokumencie, prawidłowo wypełnionym przez doręczyciela i opatrzonym podpisem domownika, bez względu na to, czy osoba taka uczyniła jakakolwiek adnotację, iż zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi oraz bez konieczności badania czy wywiązała się z obowiązku w tym zakresie. Jeżeli odbierający pismo domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza to, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi. Skarżący nie obalił powyższego domniemania we wniosku o przywrócenie terminu. W szczególności zaś przywoływane przez skarżącego okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia nie mogły obalić domniemania skutecznego doręczenia mu przesyłki zawierającej zawiadomienie o wydaniu decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów potwierdzających zły stan jego zdrowia w okresie przypadającym w czasie doręczenia przesyłki. Karta informacyjna leczenia w SOR dotyczy 9 i 10 marca 2016 r., karta informacyjna leczenia szpitalnego dotyczy okresu od 10 marca 2016 r. do 18 marca 2016 r., zwolnienie lekarskie potwierdza natomiast niezdolność do pracy w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. Z tych samych względów, że skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił również, że jego stan zdrowia w 2015 i 2016 r. nie pozwalał mu na obronę swoich praw i dokonywanie czynności w toku postępowania administracyjnego, w tym zaskarżenie decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015 r. W tej sytuacji brak zaś było podstaw do przywrócenia terminu. Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. jest zgodne z prawem. W konsekwencji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. J. G., na podstawie art. 173 § 1, art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez przedstawienie w skarżonym orzeczeniu WSA w Gdański stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez stwierdzenie , że M. G. – odbierająca w dniu 23 grudnia 2015r,, adresowaną do skarżącego kasacyjnie J. G. przesyłkę pocztową , była dorosłym domownikiem skarżącego, a tym samym , że doręczeni zastępcze w myśl art. 43 kpa było prawidłowe, w sytuacji w której M. G. nie była w czasie odbierania przesyłki dorosłym domownikiem J. G., gdyż zamieszkuje i prowadzi oddzielnie, samodzielne gospodarstwo domowe, poza miejscem zamieszkania skarżącego ,t.j w D. przy ulicy O. [...]. - art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego przemawiającego za tym, że skarżący jest osoba przewlekle chorą i ogół występujących u niego schorzeń ( przed, w trakcie i po próbie doręczenia decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2015r. ) okresowo uniemożliwia mu obronę swoich słusznych praw i to niezależnie od okoliczności przebywania lub nieprzybywania w danym okresie przez skarżącego w placówce leczniczej, gdzie jednocześnie skarżący prawidłowo uprawdopodobnił brak zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zbadania przez Sąd meriti wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym brak rozpoznania istoty sprawy, gdzie Sąd I instancji błędnie wskazał, że M. G. miała prawo odebrać przesyłkę adresowana do skarżącego, a J. G. od początku postępowania odwoławczego podnosił, że doręczenie zastępcze było nieprawidłowe i wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która odebrała w jego imieniu przedmiotową korespondencję od organu administracji. Mając na względzie powyższe wnosił zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie dowodu z niżej wymienionych dokumentów, których zawnioskowanie stało się niezbędne w związku z zapoznaniem się przez stronę skarżącą z treścią otrzymanego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji: - deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 10.09. 2013r. ( zgłoszenie ilości zamieszkujących wraz ze skarżącym osób – 3 osoby); - zaświadczenie lekarskie z dnia 04.01.2017r. wskazujące na przewlekły charakter posiadanych przez skarżącego schorzeń, gdzie dolegliwości uległy nasileniu od grudnia 2015r; na okoliczności podane w treści uzasadnienia. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie rozpatrzenie sprawy przy zastosowaniu art. 188 p.p.s.a. 2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wnosił o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Starosta C. wydał decyzję z [...] grudnia 2015r. nr [...] zezwalająca Burmistrzowi Miasta i Gminy D. na realizację inwestycji drogowej:" Budowę nawierzchni drogowej, budowę kanalizacji deszczowej, budowę oświetlenia na terenie ul. W. w D." na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( tj. Dz. U. z 2013r. poz. 687 ze zm.) Zgodnie z art. 11 f ust. 3 tej ustawy "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11 a ust. 2 , zawiadomienie to wysyła się wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne". W orzecznictwie sądowym budziło wątpliwości interpretacyjne dokonanie wykładni sposobu obliczania terminu do wniesienia odwołania. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2017r. II OPS 2/16, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął: " Stosownie do art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 2031), doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.) ". Według art. 49 kodeksu postępowania administracyjnego " Strony mogą być zawiadomione o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Termin do wniesienia odwołania biegnie nie od dnia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a od dnia publicznego ogłoszenia. Doręczenie uważa się za skuteczne po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest uchwałą z 27 lutego 2017r. II OPS 2/16. Powoduje to konsekwencje dla odmowy przypisania znaczenia prawnego powołanej podstawie kasacyjnej braku prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, skoro skutki prawne doręczenia decyzji związane są z publicznym obwieszczeniem o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.