II OZ 1124/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.Z., M.Z., J.Z. i M.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 498/17 odrzucające skargę S.Z., M.Z., J.Z. i M.Z. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 498/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S.Z., M.Z., J.Z i M.Z. na decyzję nr [...] wydaną przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki oraz zwrócił skarżącym uiszczony wpis od skargi wysokości 500 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarżący zostali wezwani do usunięcia braków skargi w postaci jej czterech odpisów oraz braków fiskalnych w postaci wpisu od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań. Zakreślony termin dla S.Z. upłynął z dniem 17 maja 2017r., a dla pozostałych skarżących z dniem 16 maja 2017 r. Wprawdzie wpis od skargi skarżący uiścili w terminie, jednakże brakujące odpisy skargi w zakreślonym terminie nie zostały wniesione. Skarżący skierowali je bowiem, za pośrednictwem Poczty Polskiej, na adres organu odwoławczego, zamiast do Sądu, jak było wskazywane w wezwaniu. Do Sądu odpisy skarg wpłynęły dopiero w dniu 24 maja 2017 r. Zatem brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie, co skutkować musiało jej odrzuceniem. Zwrotu wpisu Sąd dokonał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, kwestionując je w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: a) przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że istnieje podstawa do odrzucenia skargi, ponieważ pismo uzupełniające braki formalne skargi zostało wniesione po upływie siedmiodniowego terminu, podczas gdy skarżący wnieśli pisma uzupełniające braki formalne za pośrednictwem organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a Sąd dysponował prawidłowymi dokumentami w dniu wydania orzeczenia, zatem nie było podstaw do zastosowania wskazanych przepisów; b) przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP skutkujące tym, że poprzez niewłaściwą interpretację przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozbawił skarżących faktycznej możliwości rozpatrzenia sprawy przez niezależny sąd, a przez rygorystyczną wykładnię literalną zamknął skarżącym drogę do sądowego dochodzenia naruszonego prawa. Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Niewątpliwie brak odpisów skargi jest jej brakiem formalnym. Powyższe wynika z art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a. Stosownie do normy art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Czynność tę może wykonać także referendarz sądowy (art. 49 § 4 p.p.s.a.). W stosunku do skargi wezwanie następuje pod rygorem jej odrzucenia – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przy czym wskazać należy, że w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że: "1. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. 2. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.". W niniejszej sprawie niespornym jest, że wymagane odpisy skargi nie zostały wniesione do Sądu w terminie. S.Z. odebrał wezwanie w tym przedmiocie w dniu 10 maja 2017 r., a pozostali skarżący w dniu 9 maja 2017 r., zatem siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. dla S..Z upłynął z dniem 17 maja 2017 r., a dla pozostałych skarżących upłynął z dniem 16 maja 2017 r. Wprawdzie w dniu 16 maja 2017 r. skarżący skierowali odpisy skargi, za pośrednictwem operatora pocztowego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jednakże uczynili to za pośrednictwem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten przekazał Sądowi korespondencję skarżących w dniu 24 maja 2017 r. i to tę datę należy uznać za datę uzupełnienia braków skargi. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że uzupełnienie braków skargi nastąpiło już po upływie ustawowego terminu, co musiało skutkować jej odrzuceniem jako skargi której braków strona nie uzupełniła w terminie. Przy czym zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych przez skarżących norm Konstytucji. Dodatkowo jedynie informacyjnie wyjaśnić trzeba, że w sytuacji gdy uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez winy skarżących możliwe jest ubieganie się o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.