II SA/Kr 1670/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania skargę oddala. Decyzją z dnia 27.03.2014 r., [...], Starosta [...], na podstawie art. 73 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 132 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 z późn. zm.) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267.j.t), po rozpatrzeniu wniosku K. K., na skutek decyzji Wojewody [...] z dnia 23 października 2013 r. nr [...]. uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia 4 stycznia 2013 r. nr [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł: 1. o ustaleniu odszkodowania na rzecz K. K. s. M. i K. w wysokości 1 296 499,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działki: nr [...] o pow. 0,1371 ha i nr [...] o pow. 0,1061 ha, objętą księgą wieczystą [...], poł. w obr. [...] "mały", jedn. ewid. [...], m. K., wchodzącą w skład działki nr [...] o pow. 3,9082 ha, obr. [...]. jedn. ewid. [...], zajętą pod drogę powiatową - ul. K. w K., której własność nabyło z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa Miasto [...] (jako miasto na prawach powiatu), zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia 13 września 2006 r. nr [...], 2. o wypłacie odszkodowania w wysokości ustalonej w pkt 1 decyzji w całości, na rzecz K. K., 3. do wypłaty odszkodowania zobowiązuje się Prezydenta Miasta, działającego w imieniu Skarbu Państwa, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, 4. zapłata odszkodowania następuje na podstawie art. 132 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jednorazowo, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja, stanie się ostateczna. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne do przezwyciężenia przeszkody. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, iż pismem z 31 stycznia 2005 r. (data wpływu do Urzędu Miasta ), a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Pan K. K. wystąpił z wnioskiem o odszkodowanie za opisaną wyżej nieruchomość. Jak ustalono, przedmiotowa nieruchomość została z dniem 1 stycznia 1999 r. nabyta z mocy prawa przez Miasto - miasto na prawach powiatu, gdyż zajęta była pod drogę powiatową, ul. K. w K., co stwierdzone zostało w decyzji Wojewody z 13 września 2006 r. znak [...]. Ustalając odszkodowanie za ww. nieruchomość organ I instancji oparł się na opinii biegłego, tj. rzeczoznawcy majątkowego J. W., sporządzonej w formie operatu szacunkowego z 12 lutego 2014 r., w którym biegły oszacował wartość rynkową prawa własności przedmiotowej nieruchomości na kwotę 1 296 499 zł. Dokonując oceny przydatności dowodowej ww. operatu szacunkowego organ I instancji stwierdził, iż został on wykonany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak również ze Standardami Zawodowymi Rzeczoznawców Majątkowych. W toku postępowania ustalono również, iż w stosunku do przedmiotowej nieruchomości wydana została w przeszłości, na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa, na cele budowy ul. K., przedmiotowej nieruchomości stanowiącej wówczas własność K. K. oraz o przyznaniu tej osobie odszkodowania z tego tytułu. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika natomiast, iż ww. decyzja wywłaszczeniowa nie została doręczona K. K., a zatem nie weszła do obrotu prawnego i tym samym nie wywołała prawem przewidzianych skutków, co potwierdzono w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 67/11, uchylającym decyzję Ministra Infrastruktury z 16 listopada 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z 3 lutego 2010 r. znak [...], uchylającą na skutek wznowienia postępowania ww. decyzję tego organu z 13 września 2006 r. znak [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ostateczną decyzją z 19 stycznia 2012 r. znak [...] Wojewoda odmówił uchylenia swojej decyzji z 13 września 2006 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności przedmiotowej nieruchomości przez Miasto - miasto na prawach powiatu. Ponadto organ I instancji wskazał na pozyskane w toku postępowania oświadczenie K. K. z 3 lipca 2012 r., iż nie odebrała ona zarówno ww. decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...], jak i odszkodowania ustalonego na jej rzecz w tym rozstrzygnięciu. Zgodnie natomiast z pismem Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie Wydział 1 Cywilny z [...] września 2012 r., sąd ten nie odnalazł sprawy złożenia do depozytu sądowego odszkodowania ustalonego powołaną decyzją wywłaszczeniową. Od decyzji Starosty z 27 marca 2014 r. znak [...] odwołanie wniósł Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezydenta Miasta, zarzucając niewyjaśnienie przez organ I instancji w sposób wyczerpujący kwestii wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość ustalonego w przeszłości decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...]. W ocenie strony odwołującej się aktualnie w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje przyznające odszkodowanie za tę samą nieruchomość, co powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji. Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2014 r., [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezydenta Miasta, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 27 marca 2014 r. znak [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm. - zwanej dalej: "Ustawą", nieruchomości pozostające w dacie 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, stają się od 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Właścicielom takich nieruchomości przysługuje odszkodowanie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na ich wniosek złożony w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Z powołanych przepisów art. 73 Ustawy wynika więc, iż ustalenie i wypłata odszkodowania następuje przy spełnieniu następujących przesłanek: dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej, nieruchomość taka nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania wystąpił właściciel nieruchomości w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. - przy czym wszystkie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. W świetle art. 73 ust. 4 Ustawy wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania winna złożyć osoba, której w dacie 31 grudnia 1998 r. przysługiwało prawo własności przejętej nieruchomości drogowej. Nabycie przez Skarb Państwa bądź właściwe jednostki samorządu terytorialnego własności nieruchomości zajętej pod określoną kategorię drogi publicznej następuje z mocy prawa, nie zaś w wyniku wydania indywidualnego aktu o charakterze konstytutywnym - za odszkodowaniem ustalanym i wypłacanym według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, nie zaś na zasadach regulowanych przez prawo cywilne - na wniosek właściciela nieruchomości. Ze zdarzeniem prawnym, którym jest odjęcie prawa własności nieruchomości z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., powiązane zostało zatem powstanie po stronie właściciela nieruchomości w tej samej dacie roszczenia odszkodowawczego, wynikającego z utraty prawa podmiotowego, którego realizacja została jednakże odroczona i ograniczona w czasie oraz uzależniona od złożenia wniosku przez uprawniony podmiot - byłego właściciela. Wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania składa się do starosty właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Do wniosku powinny być dołączone dowody potwierdzające uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania oraz ostateczna decyzja wojewody wydana na podstawie art. 73 ust. 3 Ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki: nr [...] o pow. 0,1371 ha i nr [...] o pow. 0,1061 ha, objętą księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...] "mały", jedn. ewid. [...], m. K., które aktualnie stanowią część działki nr [...] o pow. 3,9082 ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], wystąpił 31 stycznia 2005 r. (data wpływu do Urzędu Miasta) Pan K. K., który nabył własność przedmiotowej nieruchomości w wyniku umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego z [...] kwietnia 1998 r. Rep. A [...]. Nie ulega również wątpliwości, iż prawo własności ww. nieruchomości zostało nabyte z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę - jako miasto na prawach powiatu, bowiem w aktach sprawy znajduje się potwierdzająca ten fakt ostateczna decyzja Wojewody z 13 września 2006 r. znak [...]. Odszkodowanie w tego typu sprawach ustalane jest przez starostę w drodze decyzji administracyjnej, po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 129 ust. 1 i art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - zwana dalej: "u.g.n.") według stanu (w znaczeniu faktyczno - technicznym) z dnia wejścia w życie Ustawy, tj. 29 października 1998 r. Przy wycenie nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa władania gruntem. Wartość nieruchomości określa się nadto według cen z dnia orzekania o odszkodowaniu. W przedmiotowej sprawie, decyzją z 27 marca 2014 r. znak [...] Starosta [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w oparciu o dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego Pana J. W. w postaci operatu szacunkowego z 12 lutego 2014r., w którym biegły oszacował wartość tynkową prawa własności przedmiotowej nieruchomości na kwotę 1 296 499 zł. Operat szacunkowy określający wartość rynkową prawa własności wywłaszczonej nieruchomości - jako opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego - powinna zawierać uzasadnienie, które pozwoliłoby dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków, bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Nie może zatem sprowadzać się tylko do przedstawienia zdania biegłego, ale musi przekonywać jako logiczna całość. Biegły winien zatem wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych konkluzji. Brak fachowego uzasadnienia wniosków końcowych uniemożliwia ocenę jej mocy dowodowej. Zgodnie z art. 134 u.g.n., podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 tej regulacji, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Z kolei w myśl § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm. - zwanego dalej: "rozporządzeniem") wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. W przypadku, gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób: 1. wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, 2. wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni — powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50%. W przypadku, gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Przez decyzję, o której mowa w ust. 1, 2 i 4, rozumie się decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady, decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi lub decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na podstawie której ustalona została lokalizacja inwestycji drogowej. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod drogi, tj. m.in. przy określaniu wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998 r.; nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem. Wskazano, że zgodnie z ugruntowanym w tej materii stanowiskiem judykatury, opinia wydana przez rzeczoznawcę majątkowego o wysokości odszkodowania nie ma charakteru wiążącego, lecz jest opinią, która podlega ocenie właściwego organu administracyjnego (por. np. wyrok NSA w Warszawie z 8 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 833/00). Powyższe oznacza, iż organ nie może ograniczyć się do powołania na konkluzję zawartą w opinii rzeczoznawcy, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę konkluzję oparł i skontrolować prawidłowość tego rozumowania (tak w wyroku WSA w Warszawie z 14 lutego 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 74/07). Obowiązkiem organu administracji jest bowiem troska o to, aby opinia rzeczoznawcy majątkowego wyjaśniała wszelkie zgłoszone w postępowaniu przez stronę zarzuty i wątpliwości. Organ administracji opinią tą nie jest związany. Dowód ten podlega swobodnej ocenie co do jego wiarygodności i mocy dowodowej, w kontekście również innych złożonych w sprawie dowodów, w tym wypowiedzi i wyjaśnień złożonych w postępowaniu przez strony. Organ nie może co prawda wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Organ winien jednak dokonać oceny tego dowodu pod względem formalnym, czy nie zawiera on braków, niejasności, itd. To na nim bowiem spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, a to z kolei wynika z obowiązku oceny wiarygodności sporządzonej opinii. Skoro przedmiotem oceny operatu jest prawidłowość jego sporządzenia, to ocena ta musi następować według takich samych zasad, jakie obowiązują przy jego sporządzeniu. Ocena prawidłowości operatu obejmować musi takie kwestie jak: przyjęte sposoby określenia wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i techniki wyceny, sposoby określenia wartości nieruchomości dla określonego celu w zależności od ich rodzaju i przeznaczenia. Innymi słowy, ocena prawidłowości dokonanych przez rzeczoznawców wycen stanowi formę ich weryfikacji pod kątem zgodności z przepisami (tak w wyroku NSA w Warszawie z 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1246/08). Zgodnie z przepisem art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W niniejszej sprawie autor przedmiotowego operatu szacunkowego z 12 lutego 2014 r. wskazał w uzasadnieniu swojej opinii, iż ze względu na fakt, iż przedmiot wyceny w dniu określania stanu tj. 29 października 1998 r. położony był obszarze tras komunikacyjnych KT/Z 1/4 +T, mając na uwadze, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem przejęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie spowodowało zwiększenia jej wartości, wykorzystując podejście porównawcze, wartość działki określił stosownie do zapisów art. 134 ust. 3 u.g.n., przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomościami drogowymi podobnymi do nieruchomości wycenianej w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., tj. nieruchomościami, które są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Biegły przyjął do porównania trzy nieruchomości podobne, położone na terenie analizowanego rynku lokalnego miasta - jednostki ewidencyjne [...] - stanowiące teren drogi publicznej, stosując metodę porównywania parami dokonał odpowiedniej korekty poszczególnych wartości, spójnej z przedstawionymi opisami poszczególnych nieruchomości porównywanych, przyjętą skalą cech rynkowych oraz przypisanymi im wartościami. Rzeczoznawca majątkowy dokonał wyboru trzech transakcji najbardziej podobnych do przedmiotu wyceny spośród zbioru dziewięciu transakcji nieruchomościami podobnymi zaistniałymi na rynku lokalnym, co jest zgodne z przepisami § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, które wskazują, że przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. W podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku. Jak natomiast stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia, przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż rzeczoznawca majątkowy dokonał właściwego wyboru podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, a także uwzględnił cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, co jest zgodne z treścią powołanego wyżej przepisu art. 154 ust. 1 u.g.n. Wymienione powyższej okoliczności dowodzą, iż dokonaną w ten sposób wycenę ocenić należy w sposób pozytywny, a zatem w ocenie organu odwoławczego omawiany operat szacunkowy jako prawidłowy mógł zostać wykorzystany dla potrzeb niniejszego postępowania administracyjnego. Ustalenie w niniejszej sprawie odszkodowania następuje w oparciu o przepisy art. 73 ust. 1 i 4 Ustawy w związku powołanymi wyżej regulacjami u.g.n., a zatem kluczowe znaczenie dla zgłoszonego skutecznie roszczenia w tym zakresie przez osobę uprawnioną ma fakt funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Wojewody z 13 września 2006 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] - jako miasto na prawach powiatu, własności przedmiotowej nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. oraz związanego z powyższym obowiązku organów administracji do wydania rozstrzygnięcia w tym właśnie trybie. Wskazano, że kwestia wypłaty odszkodowania ustalonego decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...] o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy ul. K. oraz o przyznaniu z tego tytułu odszkodowania była przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku WSA z 8 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 67/11, w którym stwierdzono, iż ww. decyzja, jako niedoręczona poprzedniej właścicielce tej nieruchomości – K. K., nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała tym samym żadnych skutków prawnych. Za powyższym przemawia również treść księgi wieczystej nr [...], z której wynika, iż ww. decyzja wywłaszczeniowo-odszkodowawcza oraz prawo własności przedmiotowej nieruchomości jako nabyte na jej podstawie przez Skarb Państwa nie zostały nigdy w niej ujawnione. Za niezasadny uznano zarzut niewyjaśnienia powyższej kwestii przez organ I instancji, skoro na wniosek strony odwołującej się organ ten przeprowadził postępowanie wyjaśniające, pozyskując w tym zakresie stosowne dowody w postaci oświadczenia K. K. z 3 lipca 2012 r. o nieodebraniu ustalonego w przeszłości odszkodowania oraz informacji z Sądu Rejonowego dla [...] w K. Wydział I Cywilny z 17 września 2012 r. o nieodnalezieniu sprawy złożenia do depozytu sądowego tego odszkodowania, co należy uznać za spełniające wymóg należytego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. W konsekwencji powyższego wskazano, iż skoro decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...] została wydana w oparciu o całkowicie odmienną podstawę prawną w stosunku do decyzji Wojewody [...] z 13 września 2011 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę - jako miasto na prawach powiatu, jak również wydanej w następstwie tego rozstrzygnięcia decyzji Starosty z 27 marca 2014 r. znak [...], orzekającej o ustaleniu i zasadach wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji zostało obecnie wydane z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej. Zauważono, że w sytuacji, gdy strona odwołująca się nadal kwestionuje dokonane w powyższym zakresie ustalenia, to winna również rozważyć możliwość ewentualnego wystąpienia do właściwego sądu powszechnego ze stosownym powództwem cywilnym w zakresie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...]. Wobec powyższego utrzymano w mocy - jako prawidłową - decyzję Starosty [...] z 27 marca 2014 r.. Prezydent Miasta, działający imieniem Skarbu Państwa, wniósł skargę na opisaną powyżej decyzję Wojewody z dnia 3 października 2014r., w której zaskarżył w całości ww. decyzję Wojewody, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - reguł postępowania dowodowego w szczególności art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy I i II instancji w sposób wyczerpujący kwestii ustalenia odszkodowania na podstawie ostatecznej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...], - zasady swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie jako dowodu funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy ul. K. w K. przedmiotowej nieruchomości stanowiącej wówczas własność Pani K. K. oraz o przyznaniu tej osobie odszkodowania z tego tytułu, przy jednoczesnym wskazaniu przez organ II instancji drogi powództwa cywilnego jako właściwej w zakresie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979r. znak [...], 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U z 1998r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki do ustalenia odszkodowania na rzecz K. K., podczas gdy nieruchomość w dacie 1 stycznia 1999r. stanowiła własność Skarbu Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979r. i ustalone zostało odszkodowanie na rzecz ówczesnego jej właściciela. Przy tak postawionych zarzutach strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, zgodnie z normami w tym zakresie obowiązującymi. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w myśl art. 73 ust. 1 i 4 ustawy dnia 13 października 1998 r., nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne - z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu. Właścicielom takich nieruchomości przysługuje odszkodowanie ustalone i wypłacone według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczane nieruchomości, na ich wniosek złożony w terminie od 1 stycznia 200lr. do 31 grudnia 2005r. Tymczasem w toku prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania na rzecz K. K. zostało ustalone, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia 30 listopada 1979 r. znak [...] Naczelnika Dzielnicy [...], który działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy ul. K. nieruchomości położonej w K. w b. gm. kat. Z. obr. [...], obj. księgą wieczystą nr [...] oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 0,1371 ha i nr [...] o pow. 0,1061 ha stanowiące własność K. K. oraz o ustaleniu na rzecz wymienionej odszkodowania w wysokości 43 776 zł (decyzja ta nie została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]). W ocenie strony skarżącej decyzja wywłaszczeniowa z 30 listopada 1979r. stanowi przesłankę negatywną do zastosowania w sprawie art. 73 ust. 1 i 4 ustawy dnia 13 października 1998 r., bowiem nieruchomość ta w dniu 1 stycznia 1999r. była już własnością Skarbu Państwa. Zauważono, iż obecnie w obrocie prawnym istnieją dwie ostateczne decyzje dotyczące tej samej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] obr. [...] "mały", jedn. ewid. [...], które były objęte księgą wieczystą KW Nr [...], tj. decyzja Naczelnika dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...] orzekająca o wywłaszczeniu w/w nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy ul. K. w K. i decyzja Wojewody z dnia 13 września 2006r. znak [...] stwierdzająca nabycie przez Miasto - miasto na prawach powiatu z mocy prawa własności w/w nieruchomości, zajętej pod drogę ul. K. w K.. Na podstawie wskazanych decyzji dwukrotnie zostało ustalone odszkodowanie za tę samą nieruchomość. Organ II instancji jest niekonsekwentny w swoich poglądach, w jednym bowiem miejscu uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdza, iż decyzja wywłaszczeniowa z 30 listopada 1979r. nie weszła do obrotu prawnego, w dalszej treści uzasadnienia natomiast wskazuje skarżącemu możliwość ewentualnego wystąpienia do właściwego sądu powszechnego ze stosownym powództwem cywilnym w zakresie świadczenia wynikającego z decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979r. W ocenie strony skarżącej chybione jest stanowisko organu II instancji, jakoby kwestia odszkodowania ustalonego decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. była przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mylnie podano WSA w Krakowie) z 8 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Wa 67/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 67/11 uchylił bowiem decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 listopada 2010r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia 3 lutego 2010 r. znak [...] uchylającą w całości ostateczną decyzję Wojewody z dnia 13 września 2006 r. znak [...] oraz odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Miasto - miasto na prawach powiatu z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] i nr [...] obr. [...] "mały", jedn. ewid. [...] i w wyroku tym kwestia odszkodowania nie była przedmiotem oceny. Ponadto zwrócono uwagę, iż zgodnie z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne jest wiążące, niemniej zakres związania ograniczony jest tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia. Tymczasem niniejsza sprawa o ustalenie odszkodowania jest sprawą odrębną aniżeli sprawa postępowania wznowieniowego w przedmiocie decyzji Wojewody z dnia 13 września 2006r. znak [...], w którym powołany wyrok zapadł. Konkludując strona skarżąca wywiodła, że zarówno organ I jak i II instancji rozpatrujący wniosek Pana K. K. nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący kwestii ustalenia odszkodowania na podstawie decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...], jak też istotnej w sprawie okoliczności, iż decyzją tą ustalone zostało odszkodowanie na rzecz K. K., czym naruszył wskazane w skardze przepisy postępowania w zakresie reguł postępowania dowodowego, jak też zasady swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę uczestnik K. K. także wniósł o jej oddalenie podnosząc, że organ dokonał wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i właściwie ustalił, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...] o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, na cele budowy ul. K. oraz przyznaniu z tego tytułu odszkodowania nie weszła do obrotu prawnego wskutek niedoręczenia jej poprzedniej właścicielce tej nieruchomości K. K., tym samym nie wywołała skutków prawnych w postaci przeniesienia własności nieruchomości na Skarb Państwa. Powyższe ustalenie zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 67/11 i stało się podstawą do odmowy uchylenia decyzji [...] przez organ. Natomiast decyzja Wojewody z dnia 13 września 2006 r., [...], stała się postawą do ustalenia odszkodowania na rzecz K. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, opierając zaskarżone rozstrzygniecie na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.. Z analizy treści przepisu art. 138 § 1 i 2 K.p.a. wynika, że co do zasady orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 K.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stroną skarżącą, a Wojewodą dotyczył skutków decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w K. w b. gm. kat. Z. obr. [...], obj. księgą wieczystą nr [...] oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 0,1371 ha i nr [...] o pow. 0,1061 ha stanowiącej ówcześnie własność K. K. oraz o ustaleniu na jej rzecz odszkodowania w wysokości 43 776 zł, a także kwestii znaczenia faktu wydana ww. decyzji dla skutków prawnych późniejszej decyzji Wojewody z 13 września 2011 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę - jako miasto na prawach powiatu. Oceniając przebieg niniejszej sprawy i mając na uwadze zgromadzony w niej materiał dowodowy, a także odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest słuszna i odpowiada prawu. Stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następującą zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Mając na uwadze te rozważania należy stwierdzić, że - wbrew zarzutowi skargi - organy I i II instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie sporne okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że prawo własności nieruchomości oznaczonej w decyzji organu I instancji zostało nabyte z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę - jako miasto na prawach powiatu. Ta okoliczność została potwierdzona ostateczną decyzją Wojewody z 13 września 2006 r. znak [...]. Podkreślić w tym miejscu należy, że strona skarżąca decyzji tej nie kwestionowała (czy to w drodze skargi, czy też nadzwyczajnych środków). Zatem nie jest prawdą, jakoby nieruchomość w dacie 1 stycznia 1999r. stanowiła własność Skarbu Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979r.. Jednocześnie Sąd podziela zaprezentowane przez organy obu instancji stwierdzenie, że ostateczna decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...] o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy ul. K. oraz o przyznaniu z tego tytułu odszkodowania na rzecz K. K., jako niedoręczona poprzedniej właścicielce tej nieruchomości – K. K., nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała tym samym żadnych skutków prawnych. Pogląd ten potwierdza stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 8 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Wa 67/11. Za powyższym przemawia również treść księgi wieczystej nr [...], z której wynika, iż prawo własności przedmiotowej nieruchomości jako nabyte na podstawie decyzji z dnia 30 listopada 1979r. przez Skarb Państwa nie zostało nigdy w niej ujawnione. Skoro tak, to w kontekście bezspornych okoliczności, iż zostały spełnione kumulatywnie, wynikające z przepisu art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), przesłanki: dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej, nieruchomość taka nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania wystąpił właściciel nieruchomości w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r., zatem zaistniała podstawa do ustalenia odszkodowania na rzecz uczestnika K. K., który nabył własność przedmiotowej nieruchomości w wyniku umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego z 22 kwietnia 1998 r. Rep. [...], a jego prawo własności zostało ujawnione w księdze wieczystej nr [...] oraz złożył stosowny wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustalona wysokość tego odszkodowania, wynikająca z właściwie ocenionej przez organy opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego z dnia 12 lutego 2014 r., nie jest w niniejszym postępowaniu kwestionowana przez stronę skarżącą. Skoro decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała tym samym żadnych skutków prawnych, zatem całkowicie nieuzasadniony jest zarzut, jakoby rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej tym bardziej, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z 30 listopada 1979 r. znak [...] została wydana w oparciu o zupełnie odmienną podstawę prawną w stosunku do decyzji Wojewody z 13 września 2011 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę - jako miasto na prawach powiatu, jak również wydanej w następstwie tego rozstrzygnięcia decyzji Starosty [...] z 27 marca 2014 r. znak [...] orzekającej o ustaleniu i zasadach wypłaty na rzecz uczestnika K. K. odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Z powyższego wynika, że - wbrew stanowisku strony skarżącej – nie został pominięty przez organy orzekające w niniejszej sprawie dowód w postaci decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 30 listopada 1979r. znak [...], lecz zostały właściwie ocenione skutki wydania tej decyzji dla rozstrzygnięcia. Z ustalonego na podstawie oświadczenia K. K. z 3 lipca 2012 r. oraz informacji z Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie Wydział I Cywilny z [...] września 2012 r. stanu faktycznego wynika też, że odszkodowanie, o jakim mowa w decyzji z 30 listopada 1979 r. nie zostało wypłacone, co, wprawdzie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ale dodatkowo świadczy o nieskuteczności tej decyzji. Podsumowując powyższe rozważania dotyczące prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji Wojewody należało dojść do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń, dlatego orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..