II GSK 179/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z .o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 539/16 w sprawie ze skargi A. Spółki z .o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 października 2016r. sygn. akt III SA/Łd 539/16, oddalił skargę A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2016r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu 15 maja 2014 r. A. Sp. z o.o. o z siedzibą w Ł. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2014 r. Kierownik BP ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. odmówił stronie przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 127.694,87 zł. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji nie zgadzając się z powziętym rozstrzygnięciem, w szczególności z brakiem uwzględnienia złożonego przez stronę wycofania części wniosku. Organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika BP ARiMR w Ł. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Kierownik BP ARiMR w Ł. ponownie odmówił spółce przyznania jednolitej płatności obszarowej, uzasadniając rozstrzygnięcie różnicą między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną, kwalifikującą się do płatności. Przyjęto, iż powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do płatności obszarowej wynosiła 102,29 ha. Natomiast podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności stanowi 81,61 ha. Wyliczona przez Kierownika Biura procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku o JPO, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 25, 34%, co jak wskazano, zgodnie z art. 58 akapit drugi Rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 1122/2009 uzasadnia odmowę przyznania pomocy w danym roku. Organ I instancji ponadto umorzył postępowanie w stosunku do działek rolnych o łącznej powierzchni 119,75 ha. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w Ł. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, na obowiązujące w sprawie, z mocy art. 60 ust 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r., poz. 308), przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Następnie zacytował treść art.7 ust.1, art.7 ust.4 pkt.1, art.18 ust.1 i art.19 ust.1 ustawy z 26 stycznia 2007r. oraz treść § 1 § 3 i § 4 rozporządzenia z 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2014r. poz. 1518) Mając na uwadze powyższe regulacje organ odwoławczy stwierdził, iż w toku postępowania ustalono, że powierzchnia zadeklarowana przez stronę do płatności JPO jest większa niż powierzchnia stwierdzona. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, biorąc pod uwagę zarówno wniosek jak i m.in. dokument wycofania z dnia 23 września 2014 r. oraz korektę wniesioną w dniu 27 maja 2015 r. organ ustalił, że strona skutecznie zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 102,29 ha, zaś powierzchnia stwierdzona działek rolnych wynosiła 81,61 ha. Wskutek powyższego zawyżenie powierzchni wynosi 25,34%. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przeprowadzane zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady Nr 73/2009. Dalej wyjaśnił, że odmowa przyznania płatności JPO na 2014 r. wynika z zadeklarowania do płatności działki rolnej XT, wobec której wyszło na jaw, że jest przedmiotem użytkowania przez innego rolnika, działki rolnej AH, wobec której strona nie wyjaśniła nieprawidłowości o których organ informował wezwaniem, działki rolnej ARA wobec której strona nie wypełniła załącznika graficznego wskutek czego nie spełniła warunków kwalifikowalności oraz ustalenia, że powierzchnie deklarowane działek rolnych D, YC, YS, YK są większe od ich powierzchni PEG łącznie o 0,26 ha. Organ zauważył, że zmianą do wniosku z dnia 30 maja 2014 r. strona skutecznie powiększyła zakres wniosku z dnia 15 maja 2014 r. W dniu 23 września 2014 r. strona natomiast złożyła dokument z zaznaczonym celem złożenia "wycofanie części wniosku". W dokumencie tym wymieniono wszystkie działki, które zostały dodane w zakres wniosku zmianą z dnia 30 maja 2014 r. Zgodnie z art. 25 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie. Jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości. W ocenie organu w stanie faktycznym zastanym w sprawie w dniu 23 września 2014 r. nie było żadnych przeciwskazań do wycofania zadeklarowanych działek z wniosku. Jednak dokument wycofania, aby być skutecznie rozpatrzonym musi być kompletnie wypełniony. Wymagania dotyczące składanych formularzy wniosków na 2014 r. określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2014r. poz. 1518). Wypełnieniem tego rozporządzenia jest szczegółowa instrukcja wypełnienia wniosków na 2014 r. Zgodnie z nią, w przypadku złożenia dokumentu wycofania części wniosku na 2014 r. konieczne jest uzupełnienie kolumny 13 oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych (str. 7 instrukcji). W związku ze złożonym wycofaniem, zdaniem Dyrektora Oddziału, Spółka prawidłowo - pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r.- została wezwana w trybie art. 64 § 2 kpa do usunięcia braków dokumentu. Wezwanie zostało doręczone stronie 12 maja 2015 r. Strona nie odpowiedziała na nie w terminie 7 dni. Z racji powyższego dokument wycofania części wniosku z dnia 23 września 2014 został pozostawiony bez rozpoznania. Strona dopiero w dniu 28 maja 2015 r. złożyła dokument korekty, w odniesieniu do działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...],nr [...]. Z uwagi na to, że do tej pory nie było w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości, o których strona została poinformowana przez organ, dokument korekty z wniosku z dnia 28 maja 2015 r. potraktowano jako kompletny dokument wycofania części wniosku i zasadnie umorzono postępowanie w stosunku do działek w niej wymienionych z wypełnieniem kolumny 13 oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych. Jednakże w korekcie tej strona nie wymieniła działki ewidencyjnej nr 88 w obrębie B., której w zmianie z dnia 30 maja 2015 r. zadeklarowano działkę rolną XT o powierzchni 19,42 ha. Tym samym, zdaniem Dyrektora organ nie miał podstaw do uznania, że działka nie wchodzi w zakres wniosku i jest wycofana. Organ zasadnie zatem zaliczył tę działkę w zakres wniosku i prowadził w stosunku do niej postępowanie, a wezwaniem z dnia 30 maja 2015 r. poinformował stronę o stwierdzonych w stosunku do niej nieprawidłowościach, bowiem działka ta była zadeklarowana także przez innego producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności na 2014 r. Tym samym, jak wskazano, skoro do tej działki nie złożono wcześniej kompletnego wycofania, to po poinformowaniu strony o nieprawidłowościach nie może ona zostać skutecznie wycofana i należy zaliczyć ją do powierzchni zadeklarowanej oraz jej powierzchnię (19,42 ha) wykluczyć z powierzchni stwierdzonej, z racji użytkowania jej w 2014 r. przez innego producenta rolnego. Ponadto, zdaniem organu, do powierzchni zadeklarowanej należy zaliczyć także działkę o nr 89/1 położoną w obrębie J., w stosunku do której strona mimo wezwania nie wyjaśniła nieprawidłowości. Dalej wskazano, że prowadząc w toku postępowania administracyjnego, weryfikację wniosku pod kątem maksymalnej powierzchni PEG, o której mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, ustalono rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Ustalenie mniejszych powierzchni stwierdzonych niż deklarowanych w oparciu o powierzchnie PEG miało, zdaniem organu miejsce na działkach rolnych:- D (o zadeklarowanej powierzchni 1,01 ha położonej na działkach ewidencyjnych nr 32 i nr 34 - wykluczono 0,02 ha); YC (o zadeklarowanej powierzchni 0,32 ha położonej na działce ewidencyjnej nr 72 - wykluczono 0,09 ha);- YS (o zadeklarowanej powierzchni 7,46 ha położonej na działkach ewidencyjnych nr 102 i nr 103/1 - wykluczono 0,08 ha);- YK (o zadeklarowanej powierzchni 5,49 ha położonej na działce ewidencyjnej nr 20 - wykluczono 0,07 ha). W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono ponowną weryfikację powierzchni PEG na 2014 r. Jej wyniki, jak wskazał Dyrektor Oddziału były tożsame z ustaleniami Kierownika BP ARiMR w Ł. Na jej podstawie należało wykluczyć łącznie 0,26 ha z racji konieczności uwzględnienia powierzchni PEG. Nie mniej, jak wskazano głównym powodem powziętego rozstrzygnięcia było nieskuteczne wycofanie z wniosku działki rolnej XT o powierzchni 19,42 ha oraz niewyjaśnienie nieprawidłowości dotyczących działki rolnej AH położonej na działce deklarowanej jako nr 89/1. Ponadto, z racji nieusunięcia w terminie braków formalnych w stosunku do działki rolnej ARA o powierzchni 0,15 ha (braku oznaczenia granic działki na załączniku graficznym) już na wstępie z powierzchni zadeklarowanej należało wykluczyć 0,15 ha jako niespełniające warunków kwalifikowalności do płatności. Tym samym, zdaniem Dyrektora Oddziału zasadnie przyjęto, iż powierzchnia deklarowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 102,29 ha, a powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła 81,61 ha (wynikająca z nieuwzględnienia powierzchni 19,42 ha działki rolnej XT, powierzchni 1,00 ha działki rolnej AH oraz łącznego pomniejszenia o 0,26 ha działek rolnych D, YC, YS, YK). Różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 20,68 ha, stanowiąc 25,34 %., co w świetle art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, skoro różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw brak jest możliwości przyznania płatności obszarowej. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zachodzą przesłanki odstąpienia od wyłączeń i pomniejszeń stosowanych na mocy art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Strona nie złożyła bowiem wniosku zgodnego ze stanem faktycznym, a ponadto nie można uznać, że nieprawidłowości te nie wynikają z jej winy. Na powyższą decyzję A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie art. 34 ust. 1 oraz art. 75 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 11 k.p.a. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy ARiMR przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie Sąd I instancji wyjaśnił, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r. poz.1164 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. nr 39 poz.211 ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (Dz. Urz. UE L nr 316 poz. 65 ze zm.). Dalej wskazał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są decyzje organów administracji o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w stosunku do 21 działek rolnych (szczegółowo wymienionych w sentencji decyzji organu I instancji) o łącznej powierzchni 119,75 ha oraz o odmowie przyznania jednolitej płatności obszarowej w stosunku do pozostałych zgłoszonych działek. Umorzenie postępowania nastąpiło po skutecznym wycofaniu przez stronę skarżącą części działek z płatności na 2014r. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącą. A. spółka z o.o. kwestionuje natomiast fakt odmowy przyznania płatności w stosunku do pozostałych zgłoszonych działek rolnych: - działki XT położonej na działce ewidencyjnej nr 88 o pow. 19,42 ha; - działek: D położonej na działkach ewidencyjnych nr 32 i 34 (zadeklarowano 1,01 ha, a wykluczono 0,02 ha), YC położonej na działce ewidencyjnej nr 72, (zadeklarowano 0,32 ha, a wykluczono 0,09 ha), YS położonej na działkach ewidencyjnych nr 102 i nr 103/1 (zadeklarowano 7,46 ha, a wykluczono 0,08 ha), YK położonej na działce ewidencyjnej nr 20 (zadeklarowano 5,49 ha, a wykluczono 0,07 ha); - działki AH położonej na działce ewidencyjnej nr 89/1, pow. 1,00 ha. Odnosząc się do wniosku o wycofanie z płatności, zdaniem Sądu I instancji organy administracji trafnie uznały, że doszło do skutecznego wycofania działek wymienionych w korekcie z 28 maja 2015r. (z wyjątkiem działki XT). Słusznie również uznano, że nie nastąpiło skuteczne wycofanie z płatności działki XT. Sąd podkreślił, że dokument wycofania działki aby był skuteczny musi być kompletnie wypełniony. Wskazuje na to treść instrukcji wypełniania wniosków na 2014r. Wycofanie wniosku z dnia 23 września 2014r. nie zawierało wypełnionej kolumny 13, zaś w korekcie z 28 maja 2015r. nie wymieniono działki ewidencyjnej nr 88. W sytuacji gdy wycofanie wniosku z 23 września 2014r. było niekompletne, zaś korekta wniosku z 28 maja 2015r. nie wymieniała działki nr 88, to nie doszło do skutecznego wycofania z płatności działki XT. Sąd zaznaczył, że działka rolna XT została zgłoszona do płatności na 2014r. także przez innego producenta rolnego, a mianowicie "B." spółkę z o.o. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że spółka B. na dzień 31 maja 2014r. była posiadaczem działki XT i ją użytkowała. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę skarżącą. W sytuacji gdy działka XT była w 2014r. w posiadaniu i użytkowaniu przez innego producenta rolnego to, jak podkreślił Sąd I instancji organy ARiMR- u trafnie wykluczyły ją z płatności na ten rok w stosunku do skarżącej. Zdaniem Sądu nieuzasadniony okazał się zarzut skargi, że bezprzedmiotowe było wezwanie do uzupełnienia braków wniosku z 23 września 2014r. Wyjaśnił, że skoro wniosek posiadał braki formalne, wymagane przez instrukcję wypełniania wniosków to, organ I instancji prawidłowo wezwał stronę do ich uzupełnienia. Sąd orzekający nie zgodził się też z zarzutem, że wycofanie działki XT z płatności było skuteczne. Wyjaśnił, że w korekcie wniosku z 28 maja 2015r. pominięto działkę ewidencyjną nr 88. Zaznaczył, że organ administracji jest związany treścią wniosku strony, a w szczególności treścią żądania. W sytuacji gdy strona wycofuje część działek z płatności lecz omyłkowo nie podaje we wniosku o wycofanie jednej działki (w niniejszej sprawie działki nr 88), to organ nie może uznać, że strona wycofuje także pominiętą działkę, bo nie wynika to z treści wycofania. Zdaniem Sądu I instancji również okoliczność, że wniosek z 23 września 2014r. został początkowo błędnie oceniony w systemie ZSZiK przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie oznacza, wbrew stanowisku skarżącej, że doszło do skutecznego wycofania działki XT z płatności na 2014r. W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma też znaczenia okoliczność prawidłowości postępowania o przyznanie płatności do działki XT spółce B. Skarżąca ani razu nie podnosiła, że użytkowała rolniczo działkę XT w 2014r. W związku z czym brak było podstaw do przyznania jej płatności bezpośrednich do działki XT na 2014r. Reasumując tę część rozważań Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo wykluczyły z płatności działkę rolną XT o powierzchni 19,42 ha. Wniosek o wycofanie części działek z płatności z 23 września 2014r. zawierał bowiem braki formalne, zaś w korekcie wniosku z 28 maja 2015r. pominięto działkę ewidencyjną nr 88. W związku z czym nie doszło do skutecznego wycofania działki XT z płatności na 2014r. Działka ta była jednocześnie w 2014r. w posiadaniu i użytkowaniu przez innego producenta rolnego. Odnosząc się do powierzchni działek rolnych D,YC,YS i YK Sąd I instancji wskazał, że w toku kontroli administracyjnej mającej na celu ustalenie maksymalnej powierzchni działki, kwalifikującej się do płatności na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika organu na aktualnym obrazie ortofotomapy, kontrola administracyjna wykazała, że nie cała powierzchnia ww. działek kwalifikowała się do płatności. Dotyczyło to niewielkiej powierzchni tych działek zadrzewionej i zakrzaczonej. Przeprowadzona przez organ odwoławczy weryfikacja powierzchni PEG na 2014r. dała tożsame wyniki z ustaleniami organu I instancji. Natomiast skarżąca kwestionując wyniki kontroli administracyjnej nie przedstawiła żadnych argumentów potwierdzających, że użytkowała rolniczo całą zadeklarowaną powierzchnię wymienionych czterech działek. Sąd I instancji za nieuzasadniony uznał też zarzut skargi naruszenia art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez nieuwzględnienie 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działek rolnych. Zaznaczył, że przepis art. 34 ust.1 wymienionego rozporządzenia ma zastosowanie przy ustaleniu powierzchni działki w czasie kontroli na miejscu, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Powierzchnię działek kwalifikujących się do płatności określono bowiem w wyniku kontroli administracyjnej. Odnośnie działki rolnej AH o pow. 1,00 ha, zdaniem Sądu I instancji, skoro na wezwanie organu z 30 maja 2014r., do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień poprzez podanie poprawnych danych działki ewidencyjnej (w sekcji VII kolumny 2-8) lub wskazania innej podstawy prawnej deklaracji działki ewidencyjnej, Spółka nie złożyła żadnych wyjaśnień ( nie podała poprawnych danych działki ewidencyjnej nr 89/1 potwierdzających istnienie działki ani nie przedstawiła dokumentów potwierdzających stan poosiadania działki), to brak było podstaw do przyznania do niej płatności bezpośrednich. Tym bardziej, że skarżąca nie kwestionowała wykluczenia tej działki z płatności. Reasumując Sąd I instancji uznał, że Skarżąca skutecznie cofnęła wniosek o płatność w stosunku do 21 działek o łącznej powierzchni 119,75 ha, co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie. Jednocześnie, w stosunku do pozostałych działek rolnych o łącznej powierzchni 102,29 ha prawidłowo wykluczono z płatności działki o łącznej powierzchni 20,68 ha, co przekracza 20% powierzchni stwierdzonej i uzasadnia odmowę przyznania jednolitej płatności obszarowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy, a w rezultacie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych (cyt. dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów, iż istnieje rozbieżność w twierdzeniach pracowników Agencji (pisma z dnia 09.03.2016 r, 22.02.2016 r oraz 11.02.2016 r) dotyczących wniosku z dnia 22.09.2014 r., skarżący nie został wezwany do złożenia wyjaśnień odnośnie kontroli krzyżowej i nie został poinformowany o nieprawidłowościach, a wniosek został odwzorowany w systemie informatycznym ZiK i Agencja nie kwestionowała skuteczności wycofania działek dzięki czemu możliwym było przyznanie płatności spółce B., a także nieskonfrontowanie w/w zarzutów ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, - art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 §1 pkt I lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26.01.2007 r o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nie uchyleniu skarżonego rozstrzygnięcia pomimo, iż nie rozważono całokształtu materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy w celu ustalenia czy postępowanie organu nie naruszyło przepisów postępowania przed nim. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej. Sąd II instancji bierze z urzędu pod uwagę jedynie przyczyny nieważności postępowania sądowoadmnistracyjnego, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. W skardze kasacyjnej jej autor, kierując się treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a, postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli. Zarzut naruszenia w.w przepisów powiązano z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów. Zdaniem Spółki dokonana przez WSA w Łodzi ocena, iż organy administracji trafnie wykluczyły sporną działkę z przyznania stronie skarżącej płatności na 2014 r, nie została uzasadniona w sposób przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji pominął, bowiem, iż do A. Sp. z o.o. nie zostało wysłane wezwanie do złożenia wyjaśnień odnośnie kontroli krzyżowej i producent nie został poinformowany o nieprawidłowościach. Spółka podnosi, iż jej wniosek został odwzorowany w systemie informatycznym, Spółka złożyła wycofanie części wniosku i wycofanie to obejmuje działki których dotyczy konflikt kontroli krzyżowej. Jej zdaniem oznacza to, że Agencja nie kwestionowała skuteczności wycofania działek i dzięki temu możliwym było przyznanie płatności dotyczących tych samych działek spółce B. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony wyżej zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie jest zasadny, a co za tym idzie nie może skutecznie podważać trafności wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. W szczególności chybiony pozostaje zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem podstawowe kryterium sprawowania kontroli działalności administracji publicznej stanowi jej zgodność z prawem. Przedmiotem kontroli legalności jest zatem przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej, a więc ochrona praw podmiotowych jednostek (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu..., s. 32; w kwestii pojęcia publicznych praw podmiotowych por. W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2002). Kontrola sądów administracyjnych polega zatem na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/05, Lex nr 265017). Kontroli tej sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., I OSK 468/05, Lex nr 196298). Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. normuje zatem zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. To, czy ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia była prawidłowa czy też błędna nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Wyjątkowo, gdyby np. sąd skontrolował zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, czy też orzekł w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną w powiązaniu z naruszeniem innych przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi, skoro Sąd I instancji rozstrzygał w sprawie podlegającej jego właściwości, a kontroli decyzji organów ARiMR dokonał z punktu widzenia ich legalności. Tym samym nie można uznać zasadności podniesionego wyżej zarzutu Jako niezasadny uznać należy też zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy ARiMRu w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz rozstrzygnął spór publicznoprawny podzielając trafność rozstrzygnięcia organów Agencji , co do braku przesłanek przyznania płatności bezpośrednich. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony. Przepis ten nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Również za niezasadny uznać należało powiązany z wyżej wskazanymi przepisami zarzut naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem - uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Spółki, uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co również wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Z punktu widzenia przedstawionych argumentów, w tym również zważywszy na przedmiot orzekania Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie, nie ma więc podstaw, aby skutecznie zarzucać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku charakteryzuje się brakami ponieważ Sąd I instancji w sposób wszechstronny i logiczny wyjaśnił podstawy swego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji takiego uznania, stwierdził, że Skarżąca skutecznie cofnęła wniosek o płatność jedynie w stosunku do 21 działek o łącznej powierzchni 119,75 ha. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji, przedstawiając ustalenia faktyczne i ich prawne uzasadnienie podał argumenty odnosząc się do zarzutów skargi dlaczego przyjął, iż organy zasadnie wykluczyły z płatności działkę rolną XT o powierzchni 19,42 ha. Powołując wniosek z 23 września 2014r. o wycofanie części działek z płatności wyjaśnił bowiem, że zawierał on braki formalne, zaś w korekcie wniosku z 28 maja 2015r. pominięto działkę ewidencyjną nr 88. W związku z czym, jak wyjaśnił, nie doszło do skutecznego wycofania działki XT z płatności na 2014r. Podniesiony w skardze kasacyjnej argument o konieczności odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi niezależnie od tego, że nie znajduje potwierdzenia bowiem Sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżącej odniósł się do kwestii błędnego wprowadzenia wycofania wniosku z 28 września 2014r. do Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli ( ZSZiK), a przedstawiając dalszy tok postępowania organu, wobec stwierdzonych uchybień i wyjaśnień ARiMRu w tym zakresie zawartych w piśmie procesowym z 4 października 2016r. wskazał ostatecznie, dlaczego - początkowo błędnie oceniony wniosek w systemie- nie oznacza, że doszło do skutecznego wycofania działki, to nie może być interpretowany w ten sposób, że Sąd I instancji ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, które w przekonaniu strony skarżącej świadczą o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego, w jego ocenie, nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ustaleń faktycznych sprawy, bo nie ten przepis, a przepisy postępowania administracyjnego dotyczące postępowania dowodowego decydują o prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Te ostatnie bowiem decydują o poszczególnych elementach stanu faktycznego sprawy. Również nietrafny okazał się podniesiony w pkt II petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1, art. 141 § 4, art.145 §1 pkt I lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Zdaniem autora skargi kasacyjnej do naruszenia wskazanych wyżej przepisów doszło, wskutek braku "rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy w celu ustalenia czy postępowanie organu nie naruszyło przepisów postępowania przed nim". Skarżąca kasacyjnie Spółka podnosi, że Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie rozpoznał i nie dokonał oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów, a w szczególności pism Agencji z dnia 09.03.2016 r., 22.02.2016 r oraz 11.02.2016r., które wskazują, iż do A. Sp. z o.o. nie zostało wysłane wezwanie do złożenia wyjaśnień odnośnie kontroli krzyżowej i producent nie został poinformowany o nieprawidłowościach, co oznacza, że Agencja nie kwestionowała skuteczności wycofania działek i dzięki temu możliwym było przyznanie płatności dotyczących tych samych działek spółce B. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji nie odniósł się do rozbieżności w twierdzeniach pracowników Agencji dotyczących wniosku z dnia 23 września 2014 r, ani do faktu, iż wezwanie do uzupełnienia braków nastąpiło po 7 miesiącach. Okoliczność, iż tylko po skutecznym wycofaniu działek przez skarżącego możliwe było przyznanie płatności spółce B. również pozostała poza zainteresowaniem WSA. W tym miejscu przypomnieć należy, że dla skuteczności skargi kasacyjnej istotne jest to, by w przypadku gdy strona stawia zarzut naruszenia prawa procesowego, strona należycie wskazała naruszone przepisy procesowe i przede wszystkim, by wykazała związek między tymi naruszeniami, a rozstrzygnięciem. Rozpoznawana skarga kasacyjna tych warunków nie spełnia. Nie wyjaśnia bowiem na czym polegało ich naruszenie i jak powinny być stosowane przepisy oraz jaki jest związek między ich naruszeniem, a rozstrzygnięciem sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a. czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, co w sprawie nie zaistniało. Z kolei art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi i warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny, naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Zarzut naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie Spółka powiązała z zarzutem naruszenia art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r.o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U z 2012r. poz.1164). Zgodnie z zasadą określoną tym przepisem, według jego ust. 2, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści przytoczonej regulacji wynika zatem, że ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. II GSK 810/11, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle tej regulacji na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. W świetle tych przepisów, w razie wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających uzasadnić przyznanie płatności organ prowadzący postępowanie jest jedynie obowiązany do żądania od strony dodatkowych wyjaśnień i dowodów. Jego rola ogranicza się bowiem do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała skutecznie, by akceptując rozstrzygnięcie organów ARiMR-u Sąd I instancji dopuścił się naruszenia w.w. przepisów postępowania. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadzające się w istocie do nierozważenia okoliczności związanych ze złożonym w dniu 23 września 2014 r. wycofaniem, które jak dowodzi skarżąca jako skuteczne dawało możliwość przyznania płatności innemu producentowi i zostało na jego rzecz zrealizowane, jest chybione i nie podważa w świetle wskazanych przepisów postępowania prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Odnosząc się do powyższej kwestii zasadnie Sąd I instancji wyjaśnił, iż po wykryciu błędu wniosku ( wycofania ) z 23 września 2014r. organ I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia jego braków formalnych. Braki te nie zostały uzupełnione, a dokonana następnie korekta wniosku z dnia 28 maja 2015r. jednoznacznie wykazała, że nie obejmuje ona swoim zakresem działki nr 88. Okoliczność, że wniosek z 23 września 2014r. został błędnie oceniony w systemie ZSZiK przez organ I instancji, jak też fakt przyznania płatności do działki 88 innemu producentowi (spółce B.) nie uzasadnia przyjęcia, że wycofanie przez skarżącą wniosku było skuteczne, skoro skarżąca, co pozostaje poza sporem nie uzupełniła mimo prawidłowo doręczonego wezwania braków wniosku ( wycofania), a dokonując z kolei korekty wniosku w dniu 28 maja 2015r. jej zakresem nie objęła przedmiotowej działki XT (położonej na działce ew. nr 88). Przyznanie płatności obszarowej do działki rolnej XT spółce B. nie podważa zasadności przyjęcia, że wniosek o płatność do tej działki nie został przez skarżącą skutecznie wycofany. Wbrew stanowisku skarżącej okoliczności przyznania spółce B. płatności obszarowej na rok 2014 do tej działki nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co uzasadnia przyjęcie, że skoro znalazły się one poza zakresem niniejszego postępowania, organ nie uchybił regułom zawartym w art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U z 2012r. poz.1164). Trafności zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów procesowych nie uzasadnia też argument skarżącej, iż z pism Agencji z dnia 09.03.2016 r., 22.02.2016 r oraz 11.02.2016 r, do A. Sp. z o.o. nie zostało wysłane wezwanie do złożenia wyjaśnień odnośnie kontroli krzyżowej i producent nie został poinformowany o nieprawidłowościach. Odnośnie powyższego zauważyć należy, że Skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń co do przyjęcia, że dokument wycofania zadeklarowanych działek z dnia 23 września 2014r,. nie został prawidłowo wypełniony, bowiem nie zawierał uzupełnienia w tabeli VII kolumny 13 oświadczenia, jakiej działki ewidencyjnej bądź jakiej płatności dotyczy wycofanie oraz nie wskazywał w tabeli VIII powierzchni wycofania dla każdej działki, zatem w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2014r. poz. 1518 ), nie był kompletny. Tym samym nie mógł zostać wprowadzony do ZSZiK jako prawidłowe wycofanie działki stąd koniecznym stało się jego uzupełnienie. Skoro braki nie zostały uzupełnione, a następnie złożona przez Spółkę korekta z 28 maja 2015r. nie objęła działki XT, uznać zatem należy, iż nie doszło do jej skutecznego wycofania. W tej sytuacji nie może mieć znaczenia treść wskazanych w skardze kasacyjnej pism Agencji, skoro organ będąc związanym treścią wniosku ( korekty ) nie mógł uznać, iż dotyczy on również działki w nim nie wskazanej. Kwestia zgłoszonych do płatności działek i ich powierzchni określa ciężar finansowy wnioskowanej pomocy, więc ubiegający się o pomoc producent wskazując powierzchnię do płatności, musi czynić to w pełni świadomie, bowiem tylko on bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane. Dodatkowo należy pamiętać, że wniosek o przyznanie płatności wiąże organ, który decydując o przyznaniu pomocy, musi odnieść się do danych w nim zawartych, w tym do wielkości zgłoszonego obszaru i te właśnie dane poddać kontroli administracyjnej. Nie może zatem dziwić pogląd organów zaaprobowany zaskarżonym wyrokiem co do tego, iż skarżąca Spółka jako podmiot prawny, a zatem strona szczególnie fachowa w swoim działaniu składając na zewnątrz jakiekolwiek oświadczenie i deklaracje winna mieć świadomość ich treści i konsekwencji jakie są z nimi związane. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.