II SAB/Sz 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Ś. dopuścił się bezczynności, II. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Ś. do rozpatrzenia wniosku A. P. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Ś. na rzecz skarżącego A. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r. A.P. złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. materiału z wideorejestratora zamontowanego w samochodzie [...] należącym do KPP Ś. w postaci nagrań pełnego przebiegu służby w dniu [...] r. oraz w dniach [...] r., 2. odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem notatników służbowych funkcjonariusza D.K. oraz drugiego nieznanego skarżącemu z imienia i nazwiska funkcjonariusza, z którym wymieniony pełnił służbę w dniu [...] r. około godziny [...] w samochodzie [...], odpisów z notatników od [...] r. do [...] r. włącznie, 3. odpisu potwierdzonego za zgodność z oryginałem z książki pojazdu [...], którym poruszał się funkcjonariusz D.K. dnia [...] r. – od [...] r. do [...] r. włącznie oraz świadectwa legalizacji ponownej wideorejestratora, 4. odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem rozkazów dziennych dla wyżej wymienionych funkcjonariuszy w okresie od [...] r. do [...] r. włącznie, 5. odpisu potwierdzonego za zgodność z oryginałem z karty pracy urządzenia [...] używanego w dniu [...] r. przez funkcjonariusza D.K., od [...] do [...] r. włącznie oraz dowodu potwierdzającego cechy metrologiczne w postaci odpisu potwierdzonego za zgodność z oryginałem świadectwa legalizacji ponownej, 6. odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem dowodów/ zaświadczeń o przebytych szkoleniach w zakresie obsługi przyrządów pomiarowych, tj. wideorejestratora [...] oraz analizatora wydechu [...] wymienionych wyżej funkcjonariuszy oraz wskazania, w jakim dniu oraz miejscu szkolenia odbyli. Powyższa informacja miała zostać udostępniona na adres wnioskodawcy w postaci kopii cyfrowej (w zakresie punktu 1) oraz dokumentów – nośników papierowych (w zakresie punktów 2 do 5). Komendant Powiatowy Policji w Ś., odpowiadając na powyższe pismem z dnia [...] r., wskazał, że w zakresie nagrań wideorejestratora, kserokopii notatników służbowych, książki pojazdu wideorejestratora, rozkazów dziennych policjantów skierowanych do służby, karty pracy urządzenia [...], zaświadczeń o przeszkoleniach policjantów – wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wskazane źródła nie stanowią przedmiotu informacji publicznej. Zdaniem Komendanta, informacją publiczną jest informacja dotycząca ogółu ludzi, nie mająca charakteru prywatnego. Natomiast informacja pozostająca w posiadaniu władz publicznych dotycząca spraw innych niż publiczne, a więc prywatnych, nie jest informacją publiczną lecz prywatną. Zważywszy na treść art. 47, art. 51 ust. 1 i art. 76 Konstytucji, nie można uznać za publiczne, zatem za przedmiot informacji publicznej, spraw prywatnych (danych osobowych, życia prywatnego, rodzinnego) a także informacji, która naruszyłaby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste. Nagrania wideorejestratora nie dotyczą ogółu ludzi, nie stanowią informacji publicznej. To samo dotyczy notatników służbowych, rozkazów dziennych wskazanych policjantów oraz pozostałych informacji jakich udostępnienia zażądano. A.P. działając w trybie art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, o którą wymieniony wystąpił wnioskiem z dnia [...] r. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o: - zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem; - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych; - rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji bez wątpienia jest organem publicznym, a co za tym idzie, zadania wykonywane przez Komendanta w zakresie ustawowych uprawnień za pośrednictwem podległych mu funkcjonariuszy publicznych przy pomocy narzędzi i pojazdów powierzonych do realizacji celów i zadań wymienionych w przepisach szczegółowych dotyczą sfery publicznej, przy czym każda informacja dotycząca ich realizacji podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej, informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią zatem treść danych i dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju danych i dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść danych bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Odnosząc się do pierwszego punktu wniosku, skarżący podniósł, że wideorejestrator zamontowany w radiowozie jest przyrządem kontrolno-pomiarowym służącym do rejestracji zachowań uczestników ruchu drogowego. Jest to więc urządzenie, które służy funkcjonariuszom do wykonywania ich funkcji (zadań) publicznych. Strona zaznaczyła, że służy nie tylko do rejestracji zachowań uczestników ruchu drogowego, ale także przebiegu służby funkcjonariuszy. Wobec tego materiał z wideorejestratora jest informacją wytworzoną przez organ administracji publicznej i podlega udostępnieniu w trybie informacji publicznej. Odnosząc się do pozostałych punktów skarżący wskazał, że są to dokumenty urzędowe wytworzone przez organ administracji publicznej. Zaznaczył, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko, że wszystkie informacje objęte wnioskiem, także te dotyczące nagrań z wideorejestratora stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji w Ś. podtrzymał swoje stanowisko, przedstawione w piśmie do skarżącego z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. A.P. uzupełnił swoją skargę, opisując między innymi okoliczności kontroli drogowej jakiej został poddany w dniu [...] r. przez funkcjonariuszy KPP w Ś. jak również wcześniejszej kontroli z dnia [...] r., która była w jego ocenie bezpodstawna, a potwierdzeniem powyższego jest wyrok uniewinniający w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. (o sygn. akt [...]). Podkreślił, że obecnie toczy się pod nadzorem Prokuratora Krajowego śledztwo w tej sprawie, a skarżący uzyskał w tej sprawie status pokrzywdzonego. Strona podniosła, że ujawnienie materiałów, o które wnioskował jest aktem społecznej kontroli wobec organu, który jest powołany do zabezpieczenia ładu i porządku w przestrzeni publicznej i w oczywisty sposób sam nie może tego porządku naruszać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Sądowa kontrola w niniejszej sprawie znajduje oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764). Wyjaśnienia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność kontroli Sądu poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji, względnie inny podmiot zobowiązany miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny, czy podmiot będący adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej pozostaje w bezczynności istotne znaczenie ma ustalenie, czy był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą". Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego skierowany został wniosek był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na skuteczne postawienie wskazanemu podmiotowi zarzutu bezczynności. Zakres podmiotowy ustawy został uregulowany w art. 4 ust. 1 ustawy, w myśl którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności : 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia Policja, realizując zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw i bezpieczeństwa obywateli, należy do kategorii organów władzy publicznej zobowiązanych w myśl powyższego przepisu do udostępniania informacji publicznej (m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1113/04 oraz z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07). Wobec powyższego, Komendant Powiatowy Policji w Ś. jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu – co zresztą nie jest przez niego kwestionowane. Badając z kolei, czy w przedmiotowej sprawie został zrealizowany zakres przedmiotowy należy wskazać, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust.1), w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy, który zawiera przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych. W szczególności informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), organach i osobach sprawujących w nich funkcje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy informację publiczną stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, e i f ustawy udostępnieniu podlega także informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Wobec powyższego co do zasady, informacjami publicznymi są informacje dotyczące kwalifikacji i przygotowania funkcjonariuszy do obsługi urządzeń pomiarowych tj. wideorejestratora oraz analizatora wydechu [...], jak również materiały z wideorejestratora, odpisy z książki pojazdu, informacje dotyczące rozkazów dziennych, karty pracy urządzenia [...], czy dokumentu potwierdzającego cechy metrologiczne tego urządzenia. Należy jednak podkreślić, że chociaż powyższe informacje stanowią informacje publiczne to jednak ich udostępnienie może podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (o czym będzie mowa poniżej). Mając na uwadze, że żądane we wniosku skarżącego informacje stanowią (co do zasady) informacje publiczne, a Komendant Powiatowy Policji w Ś. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, należało skontrolować czy działania podjęte w sprawie przez podmiot zobowiązany odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Ustawa przewiduje załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy). Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy. Z przywołanych przepisów wynika, że stan bezczynności - w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej - oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, Komendant z zachowaniem ustawowego terminu, odpowiedział na wniosek strony skarżącej pismem z dnia [...] r. (wysłanym pocztą), w którym poinformował wnioskodawcę, że jego zdaniem, żądane dane nie stanowią informacji publicznej, lecz dotyczą spraw innych niż publiczne, a więc prywatnych. Powołał się ponadto na ochronę danych osobowych, życia prywatnego, rodzinnego. Mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że organ odmówił w tym zakresie informacji, jednak zachowanie to nie przybrało formy przewidzianej ustawą. W tej sytuacji należy uznać, że doszło do bezczynności organu. Tylko bowiem w sytuacji, gdy organ dojdzie do przekonania, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, może udzielić odpowiedzi w formie pisma informującego o takim zakwalifikowaniu wniosku. Z pisma Komendanta wynika, że – w jego ocenie - ujawnienie informacji żądnych przez skarżącego nie jest możliwe ze względu na ochronę "danych osobowych, życia prywatnego i rodzinnego". W istocie zatem przyczyną odmowy była okoliczność o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (prywatność osób objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej). Należy podzielić stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 20 czerwca 2016 roku w sprawie I SAB/Op 36/16, zgodnie z którym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wypowiedział się w wyroku z dnia 29 września 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 192/16). Niewątpliwie można zgodzić się z Komendantem, że tak szeroko określone żądnie skarżącego – obejmujące m.in. "materiał z wideorejestratora zamontowanego w samochodzie [...] należącym do KPP Ś. w postaci nagrań pełnego przebiegu służby w dniu [...] r. oraz w dniach [...] r." może obejmować dane naruszające prywatność osób fizycznych – o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podobnie jak odpisy z notatników służbowych funkcjonariuszy pełniących służbę nie tylko w dniu [...] r. ale w całym okresie od [...] r. do [...] r. W takiej sytuacji organ winien jednak (odnośnie danych naruszających prywatność o jakiej mowa powyżej) wydać stosowną decyzję (w pozostałym zaś zakresie, informacje, którymi dysponuje, a które stanowią informację publiczną i które nie podlegają wspomnianym wyżej ograniczeniom – winien udostępnić). W rozpoznawanej sprawie organ zaniechał zachowania właściwego trybu, bowiem odmówił udzielenia informacji, dokonując tego czynnością materialno–techniczną, czyli informując pismem, które nie ma waloru decyzji. Takie zaś działanie stanowi naruszenie art. 16 ust. 1 i art. 5 cytowanej ustawy, a tym samym uznać należy, że Komendant Powiatowy Policji w Ś. pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego także w omawianym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast w myśl art. 5 ust. 2 tej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak już wskazano wcześniej, wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). W tym miejscu – mając na uwadze treść żądania skarżącego – udostępnienia mu "odpisów potwierdzonych za zgodność" - należy dodatkowo wskazać, że z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o dostępie do informacji publicznych wynika, że przedmiotem udostępnienia jest treść dokumentów urzędowych, nie zaś dokumenty urzędowe. Poświadczenie zgodności z oryginałem kopii czy odpisu dokumentu, służy nadaniu tej kopii czy odpisowi mocy dokumentu urzędowego. Tymczasem celem ustawy o dostępie do informacji publicznych nie jest wydawanie dokumentów urzędowych, ale umożliwienie udostępnienia informacji. Oznacza to, że wydanie wnioskodawcy kserokopii dokumentów wyczerpuje obowiązek organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pojęcia "sposób i forma" zawarte w art. 14 cytowanej ustawy odnoszą się do sposobu i formy udostępnienia informacji z punktu widzenia technicznego (pisemnie, elektronicznie, odbiór osobisty, wysłanie), nie uprawniają zaś do domagania się wydania dokumentów urzędowych (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 752/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 46/16). Stosownie do art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). W myśl art. 149 § 2 ww. ustawy sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność, stosownie do art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, należy bowiem uwzględnić, że Komendant w ustawowym terminie ustosunkował się do wniosku A.P. o udostępnienie informacji publicznej, zaś bezczynność wynikła z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe, uznając za zasadny zarzut bezczynności Sąd zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Ś. do rozpoznania wniosku A.P. z dnia [...] roku w trybie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przyczyn omówionych powyżej, Sąd nie stwierdził rażącego naruszenia prawa w bezczynności stosownie do art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy.