II OSK 2584/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia zwykłego [...] z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 310/15 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia zwykłego "[...]" z siedzibą w B. na rzecz A.K. kwotę 120 ( sto dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 310/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Rozpatrując sprawę po raz kolejny decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] Wójt Gminy Zduńska Wola, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą z dnia 3 października 2008 r.", § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), odmówił inwestorowi – A.K. ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej Vestas V27/225 kV wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor. Na skutek tego odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. (zwanej dalej także "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśniło, że zostało ono zainicjowane wnioskiem A.K. o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolno stojącej elektrowni wiatrowej o mocy maksymalnej 225 kW oraz wysokości całkowitej do 50 m wraz z urządzeniami przesyłu energii elektrycznej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Wysokość wieży planowanej elektrowni została określona na poziomie 31,5 m – 65 m. Podniesiono, że organ pierwszej instancji stosując się do wskazań SKO zawartych w decyzji z dnia [...] września 2014 r., zaproponował inwestorowi wariant realizacyjny planowanego przedsięwzięcia polegający na ograniczeniu pracy elektrowni poprzez czasowe wyłączanie - do pory dnia w godzinach od 6ºº do 22ºº - oraz wezwał pełnomocnika inwestora do ustosunkowania się do zaproponowanego wariantu realizacji przedsięwzięcia. W piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. pełnomocnik inwestora oświadczył, że nie wyraża zgody na zaproponowany wariant realizacji inwestycji, ponieważ jest on nieekonomiczny. Nadto wskazano, że początkowo Państwowy Powiatowy Inspektor Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. pozytywnie zaopiniował realizację przedmiotowego przedsięwzięcia pod warunkami w jego treści wskazanymi, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki na etapie realizacji oraz eksploatacji oraz uwarunkowania wymagane do uwzględnienia w pozwoleniu na budowę, jak również wymagania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponowne pozytywne zaopiniowanie realizacji przedsięwzięcia nastąpiło przez Państwowego Powiatowego Inspektora Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Następnie SKO zauważyło, że w aktach sprawy znajdują się stanowiska Prezydenta Miasta Zduńska Wola (pisma z dnia 4 października 2012 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2013 r.) zawierające charakterystykę terenów zlokalizowanych wokół planowanej inwestycji, położonych w granicach administracyjnych miasta [...]. Końcowo Prezydent zajął stanowisko (nowa opinia z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie klasyfikacji akustycznej), z którego wynika, iż tereny położone na wschód od planowanej inwestycji, objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wykorzystywane są jako tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej, dla których zgodnie z rozporządzaniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB w ciągu dnia i 45 dB w nocy. Pozostałe tereny położone na wschód od planowanej inwencji, to tereny nieobjęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tereny te w przeważającej części są wykorzystywane jako tereny istniejących lub projektowanych ogrodów działkowych, dla których zgodnie z rozporządzaniem, dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB w ciągu dnia i 45 dB w nocy. Kolejne wyjaśnienia w tym zakresie Prezydent przedstawił w trzech pismach wystosowanych w dniu 13 czerwca 2013 r. w których zawarł informację dotyczące przeznaczenia terenów położonych w granicach administracyjnych miasta [...] na które oddziałuje planowana inwestycja. Wobec zmiany stanowiska Prezydenta co do klasyfikacji akustycznej terenów znajdujących się na terenie miasta [...], na wniosek organu pierwszej instancji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał dnia 1 września 2013 r. nową opinię sanitarną, w której odmówił zaopiniowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na przekroczenie poziomu hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach nr ewid. [...] i [...] (ponad 40 dB w nocy). Z kolei na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. Prezydent Miasta Zduńska Wola, w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], zajął ostateczne stanowisko w przedmiocie przeznaczenia terenów miasta [...] położonych w granicach oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wymagań akustycznych odpowiadających terenom o określonym przeznaczeniu. W rezultacie ww. organ postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji rzeczonego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ uzgadniający przedstawił stan faktyczny sprawy oraz powołał się na stanowisko Prezydenta Miasta Zduńska Wola w przedmiocie aktualnego zagospodarowania terenu, na który oddziałuje planowane przedsięwzięcie i stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach wskazanych w piśmie Prezydenta z dnia 10 marca 2014 r., objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które z uwagi na ich przeznaczenie w planie są chronione akustycznie. W ocenie SKO ustalony stan faktyczny i prawny uzasadniał utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ w przedmiotowej sprawie przesłanką odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia była odmowa uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez właściwy organ specjalistyczny, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz odmowa wyrażania przez inwestora zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez organ administracji (na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.), tj. w wariancie polegającym na ograniczeniu pracy elektrowni wiatrowej do pory dnia w godzinach od 6ºº do 22ºº. Odmowa uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia podyktowana była stwierdzonym przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach sąsiadujących z planowanym przedsięwzięciem, położonych w granicach administracyjnych miasta [...] i objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic [...] i [...]. Uzasadniając swoje stanowisko zarówno organ prowadzący postępowanie główne, jak i organ uzgadniający, powołały się na ustalenia planu miejscowego oraz opinię akustyczną wydaną przez Prezydenta Miasta Zduńska Wola, z których wynika, że część działek objętych planem położona jest w zasięgu oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowej. Wymienione organy, wskazując na opinię akustyczną, stwierdziły, iż oddziaływanie to przekracza dopuszczalne normy hałasu przewidziane dla terenu o przeznaczeniu określonym w ustaleniach planu. Powyższa opinia była kilkakrotnie zmieniania i uzupełniania przez Prezydenta Miasta Zduńska Wola, który ostatecznie stwierdził, że z ustaleń planu miejscowego wynika przeznaczenie działek położonych w obrębie oddziaływania planowanej elektrowni wiatrowej pod zabudowę zagrodową oraz mieszkaniowo-usługową, jak również możliwość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z uwagi na takie przeznaczenie terenów objętych planem zachowane winny być wymagania akustyczne, jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tj. 50 dB dla pory dziennej oraz 40 dB dla pory nocnej. Z analizy akustycznej przedłożonej przez inwestora w dniu 18 kwietnia 2014 r. wynika, iż zarówno w wariancie proponowanym przez inwestora, dla założonych następujących parametrów planowanego przedsięwzięcia: wysokości min. 31,5 m – max. 65 m, średnicy śmigła 27 m, mocy akustycznej 97 dB, jak i w wariancie alternatywnym – dla założonych następujących parametrów planowanego przedsięwzięcia: wysokości 50 m, średnicy śmigła 30 m, mocy akustycznej 97 dB oraz przy założonych tych samych współrzędnych geograficznych lokalizacji elektrowni wiatrowej dla obydwu wariantów, nastąpi przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej dla terenów chronionych akustyczne, tj. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dalej SKO podkreśliło, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalono, iż na terenie gminy [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka objęta planowanym przedsięwzięciem, oznaczona nr ewid. [...], położona jest w obrębie geodezyjnym [...], w miejscowości [...]. Od strony południowej działka graniczy z terenami aktywności gospodarczej oraz terenami infrastruktury technicznej wraz z oczyszczalnią ścieków, które nie podlegają ochronie akustycznej. Tereny położone na północ i na zachód od działki objętej planowanym przedsięwzięciem wykorzystywane są jako tereny aktywności gospodarczej i tereny rolne, które również nie podlegają ochronie akustycznej. Obszar położony na wschód od działki objętej planowanym przedsięwzięciem graniczy bezpośrednio z miastem [...] oraz znajdującymi się tam terenami rolnymi i zabudowanymi, położonymi po obu stronach ulicy [...]. Dla części terenu położonego w rejonie ulic [...] [...] w [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr XXXIV/422/2001 Rady Miasta Zduńska Wola z dnia 1 marca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 9 kwietnia 2001 r., nr 53, poz. 512). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] w [...] określając jako funkcję dominującą istniejącą zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną oraz usługową na działkach niezabudowanych postawił na równi wszystkie trzy wymienione w nim funkcje, dla których obowiązują odmienne dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Skoro zatem ustalenia planu określają jako dominującą na danym terenie zabudowę o rożnych reżimach ochrony akustycznej, to należy uznać za obowiązujący na tym terenie reżim najsurowszy (dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy). Za takim rozumieniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście dyrektywy określonej w art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przemawia wykładnia celowościowa przepisu, przy zastosowaniu której pod uwagę należy wziąć cel ochrony przed hałasem, polegający na utrzymaniu najlepszego stanu akustycznego środowiska poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie (art. 112 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Przy czym wskazano, że gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan decydujące znaczenie ma przeznaczenie poszczególnych obszarów, a nie ich wykorzystanie. W złożonej skardze A.K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania. Zakwestionowanym decyzjom zarzucono naruszenie: art. 114 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 115 ustawy z dnia 3 października 2008 r., art. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1082 ze zm.); art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.; art. 77 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 78 ustawy z dnia 3 października 2008 r.; art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.; art. 6 k.p.a.; art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożona skarga jest uzasadniona, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest – co do zasady – odpowiedź na pytanie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo powołały się na ustalenia planu miejscowego obowiązującego dla części terenu, na który miała oddziaływać projektowana inwestycja oraz sporządzoną na jego podstawie opinię akustyczną Prezydenta Miasta Zduńska Wola, według której część tych działek położna jest w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowej, co w rezultacie skutkowało wydaniem decyzji negatywnej dla inwestora. W ocenie Sądu pogląd organów orzekających jest błędny. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. Przytaczając normy art. 71 ust. 1, 2 i 3, art. 73 ust. 1, art. 77 ust. 6, art. 80 ust. 1 i 2, a także regulację art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Sąd wyjaśnił, iż odczytując je literalnie stwierdzić należy, że ustawodawca na żadnym etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie przewidział prawnej możliwości wystąpienia, czy to przez organ właściwy do wydania decyzji, czy też przez organ uzgadniający bądź opiniujący, do Prezydenta Miasta o sporządzenie opinii akustycznej obejmującej interpretację, czy ocenę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, objętego zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kontekście dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dalej Sąd podniósł, że stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkiem organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej. Ocena w tym zakresie powinna zostać przeprowadzona samodzielnie przez organ wydający decyzję, bez możliwości zasięgania w tym zakresie jakichkolwiek wiążących opinii bądź ocen innych organów, co wynika expressis verbis z brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy. Natomiast w realiach tej sprawy postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań prowadzone dla projektowanej przez A.K. inwestycji w sposób sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym zostało zdeterminowane przez kolejne wystąpienia Wójta Gminy Zduńska Wola oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. do Prezydenta Miasta Zduńska Wola o sporządzenie analizy akustycznej planowanego przedsięwzięcia, a następnie o wyjaśnienie rozbieżności z niej wynikających. Wreszcie treść wspomnianej analizy akustycznej, nie wiedzieć czemu, została uznana za wiążącą przez organ uzgadniający i organ opiniujący, które to przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy zweryfikowały zajęte wcześniej pozytywne stanowisko w sprawie realizacji przedsięwzięcia, ostatecznie odmawiając pozytywnego uzgodnienia i zaopiniowania przedsięwzięcia z uwagi na przekroczenie norm akustycznych na terenie objętym jego oddziaływaniem. W rezultacie Wójt Gminy Zduńska Wola biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy oraz wspomnianej opinii akustycznej Prezydenta Miasta Zduńska Wola orzekł o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Takie działanie organów administracyjnych nie licuje z obowiązującą zasadą działania na podstawie przepisów prawa i – jak słusznie, zdaniem Sądu, podniosła to strona skarżąca – dowodzi naruszenia przepisów art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 78 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2008 r., które miało decydujący wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2008 r. organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu na środowisko oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, co wskazuje na konieczność dokonania samodzielnej analizy i interpretacji zapisów takiego planu przez organ uzgadniający czy opiniujący. Organy te nie podjęły próby samodzielnego odczytania treści uchwały nr XXXIV/422/2001 z dnia 1 marca 2001 r. Rady Miasta Zduńska Wola w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Zduńska Wola dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z 2001 r. nr 53, poz. 512), obowiązującej dla części terenów, na które miałaby oddziaływać projektowana elektrownia wiatrowa. Natomiast organ rozstrzygający wniosek zaprezentował stanowisko, że miejscowy plan dla części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolami 2MR-M-U, 3MR-M-U, 4MR-M-U, 6MR-M-U położonego w rejonie ulic [...] i [...] w [...] określa jako funkcję dominującą istniejącą zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną oraz usługową na działkach niezabudowanych, stawiając na równi wszystkie trzy funkcje, dla których obowiązują odmienne dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, co skutkuje koniecznością przyjęcia najsurowszego reżimu ochrony akustycznej, obowiązującego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z tabelą nr 1 stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia pkt 2 lit. a – 50 db w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Z powyższym twierdzeniem, jak zaznaczono, nie sposób się zgodzić przede wszystkim z tego względu, że według § 4 pkt 1 lit. b miejscowego planu przedmiotem ustaleń planu są: tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej, oznaczone na rysunku planu symbolem MR-M-U. W cytowanym § 4 pkt 1 lit. b planu, który definiuje tereny o symbolu MR-M-U nie ma mowy o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. To zaś oznacza, że dla tych terenów brak jest podstaw do stosowania standardów akustycznych obowiązujących jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej według pkt 2 lit. a tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy), lecz konieczne jest uwzględnienie zapisów pkt 3 lit. b – dla terenów zabudowy zagrodowej i lit. d dla terenów mieszkaniowo-usługowych, dla których obowiązujące normy hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. W ocenie Sądu z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić przede wszystkim z tego względu, że według § 4 pkt 1 lit. b miejscowego planu przedmiotem ustaleń planu są: tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej, oznaczone na rysunku planu symbolem MR-M-U. W cytowanym § 4 pkt 1 lit. b planu, który definiuje tereny o symbolu MR-M-U nie ma mowy o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. To zaś oznacza, że dla tych terenów brak jest podstaw do stosowania standardów akustycznych obowiązujących jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej według pkt 2 lit. a tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy), lecz konieczne jest uwzględnienie zapisów pkt 3 lit. b – dla terenów zabudowy zagrodowej i lit. d dla terenów mieszkaniowo-usługowych, dla których obowiązujące normy hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Przepis § 11 pkt 1 lit. a miejscowego planu, przewiduje wprawdzie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jako funkcję dominującą, jednakże zwrot ten odnosi wyłącznie względem istniejącej zabudowy, która – co wyraźnie umknęło organom orzekającym w tej sprawie – na terenie objętym zakresem oddziaływania projektowanej inwestycji – co do zasady – nie występuje. Zdecydowana większość działek objętych regulacjami miejscowego planu, to tereny niezabudowane, dla których § 11 pkt 1 lit. b miejscowego planu dopuszcza wyłącznie jako funkcję towarzyszącą – funkcję mieszkalną, zaś jako funkcję dominującą przewiduje funkcję usługową, które to objęte są innymi, bo wyższymi aniżeli dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku, unormowanymi w tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia - pkt 3 lit. d. Wprawdzie tylko działka nr ewid. [...], która częściowo znajduje się na terenie, oznaczonym według planu symbolem 6MR-M-U, jest zabudowana istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, zaś pozostała część tej nieruchomości nie jest objęta zapisami planu i wykorzystywana jest jako teren rolny, niepodlegający ochronie akustycznej, to jednak nie budzi wątpliwości, że w świetle brzmienia art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu, a tym z całą pewnością nie są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeważającym rodzajem terenów, na których obowiązuje miejscowy plan, co trzeba podkreślić, są tereny niezabudowane. Natomiast w przypadku terenów, które nie są objęte postanowieniami miejscowego planu, oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 Sąd wskazał, że właściwe organy powinny dokonać w świetle brzmienia art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; stosując odpowiednio przepis art. 114 ust. 2, a więc regułę "przeważającego rodzaju terenu", a tym jak wynika z ustaleń organów orzekających w sprawie, są tereny istniejących lub projektowanych ogródków działkowych, objęte dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku odpowiednio 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy (zgodnie z pkt 3 lit. c tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia). W ocenie Sądu przeciwne stanowisko w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku prezentowane przez organy orzekające w sprawie świadczy niewątpliwie o naruszeniu art. 114 ust. 2 oraz art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska i jest ewidentnie skutkiem braku prawidłowego, a co za tym idzie – samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwej oceny zgromadzonych dowodów. Rację ma tym samym strona skarżąca twierdząc, że zaskarżona decyzja została podjęta także z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontynuując postępowanie odwoławcze SKO zobligowane będzie uwzględnić zaprezentowaną wyżej ocenę prawną i w rezultacie podjąć czynności odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Stowarzyszenie zwykłe "[...]" z siedzibą w B., zaskarżając wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego, tj.: art. 113, 114 § 2, 115 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), art. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2001 r. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XXXIV/422/2001 z dnia 1 marca 2001 r. Rady Miasta Zduńska Wola w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Zduńska Wola dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu wykładni ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ten sposób, iż jako przeważający rodzaj terenu dla części terenów, na które miałaby oddziaływać projektowana elektrownia wiatrowa oznaczonymi symbolami 2MR-M-U, 3MR-M-U, 4MR-M-U, 6MR-M-U, został wskazany teren niezabudowany, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku wynoszą 55 db w porze dnia i 45 db w porze nocy, podczas gdy: a) w § 11 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego wyżej oznaczonego terenu określona została jako funkcja dominująca istniejąca zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługowa na działkach niezabudowanych ergo, by – zgodnie z przyjętym przez jednostki samorządu terytorialnego zobowiązaniem zapewnienia możliwości realizacji przez właścicieli działek przysługujących im praw nabytych, w tym prawa do wybudowania domu jednorodzinnego, które to uprawnienie potencjalnego inwestora w sposób bezpośredni byłoby ograniczone na terenie, na którym wskutek decyzji organu administracji przekroczone są normy dopuszczalnego hałasu, b) w § 11 pkt 2 lit d. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż – nawet gdyby przyjąć jako cechę dominującą – funkcję usługową na terenach niezabudowanych obowiązuje budowa obiektów usługowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości niewykraczającej poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny, co pozostaje w sprzeczności z planowaną inwestycją budowy elektrowni wiatrowej, a zostało całkowicie pominięte przez organy wydające w niniejszej sprawie decyzje, mimo bezpośredniego wpływu na decyzję w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia; c) na analizowanym terenie, zgodnie z zapisami § 11 pkt 1 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa, jednorodzinna i usługowa w rozumieniu usług nieuciążliwych, ergo zabudowanie nieruchomości w sposób niewykraczający swoim oddziaływaniem poza teren do którego inwestor ma tytuł prawny, co w przypadku planowanej inwestycji wybudowania elektrowni wiatrowej o mocy maksymalnej 225 kW oraz wysokości całkowitej do 50 m wraz z urządzeniami przesyłu energii elektrycznej, przewidzianej do realizacji na działce ewidencyjnej [...], gdzie wysokość planowanej elektrowni została określona na poziomie 31,5 m - 65 m stanowi inwestycję sprzeczną z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w związku z treścią: - § 3 ust 1 pkt 6 b. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397); - norm dopuszczalności poziomów hałasu w środowisku zawartych w tabeli Nr 1 stanowiącej załącznik rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826); 2. prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1, art. 78, art. 80 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 59 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie ergo niezaliczenie przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem do przedsięwzięć, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może zostać stwierdzony przez uprawniony organ, co w efekcie skutkowało wydaniem stosownego postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzeniem przez inwestora raportu. Mając na uwadze powyższe skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanie zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] lutego 2015 r. w mocy oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie wyżej przytoczonych podstaw. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś wywiedziona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego wskazać należy, iż przede wszystkim zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a tym samym wniesiona skarga kasacyjna jako nieusprawiedliwiona nie mogła doprowadzić do jego eliminacji z obrotu prawnego. Na wstępie podkreślić należy, iż stan faktyczny sprawy jest niesporny. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które pozwalałyby go zakwestionować. Dlatego też przypomnieć należy, iż w okolicznościach tej sprawy Wójt Gminy Zduńska Wola postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nałożył na skarżącą obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, ustalając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport taki został przedstawiony organowi w dniu 14 października 2011 r. z uzupełnieniem w dniu 8 lutego 2012 r. W dniu 4 października 2012 r. Prezydent Miasta Zduńska Wola opracował opinię o klasyfikacji akustycznej (w skrócie opinia akustyczna) i wraz z interpretacją treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 1 marca 2001 r. nr XXXIV/422/2001 przedstawił organowi orzekającemu w sprawie. Następnie dokonano pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowej inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w L. (postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. sprostowane postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r.) oraz uzyskano pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (pismo z dnia 20 lutego 2013 r.). Przed wydaniem decyzji, do sprawy dołączono pismo Prezydenta Miasta Zduńska Wola z dnia 10 kwietnia 2013 r. (adresowane do inwestorki) w którym ten stwierdził, że planowana inwestycja będzie ponadnormatywnie oddziaływać na tereny zabudowy mieszkaniowej w granicach obowiązującego planu miejscowego na terenie miasta sąsiadującego z terenem gminy. Organ pierwszej instancji wystąpił w dniu 29 kwietnia 2013 r. do Prezydenta Miasta Zduńska Wola o przedstawienie stosownych wyjaśnień w związku z treścią doręczonego pisma z dnia 10 kwietnia 2013 r. Po udzieleniu odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy Zduńska Wola ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta Zduńska Wola o uzupełnienie opinii akustycznej z dnia 4 października 2012 r. W odpowiedzi na ww. pismo Prezydent Miasta Zduńska Wola przedstawił opinię z dnia 13 czerwca 2013 r., ostatecznie zmieniając stanowisko co do klasyfikacji akustycznej wraz z interpretacją przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta [...]. Stanowisko to Prezydent Miasta Zduńska Wola podtrzymał pismem z dnia 10 marca 2014 r. W tym stanie faktycznym ponownie orzekając organy uzgadniający i opiniujący zajęły negatywne stanowiska, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. (po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego z Prezydentem Miasta Zduńska Wola) postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. odmówił uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia, zaś Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji spornego przedsięwzięcia (opinia z dnia 19 maja 2014 r.). Zatem w tej sprawie negatywne stanowisko organu uzgadniającego, jak i opiniującego oparte zostało na opracowanej przez Prezydenta Miasta Zduńska Wola opinii akustycznej wraz z dokonaną na potrzeby tej opinii przez ww. organ interpretacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 1 marca 2001 r. nr XXXIV/422/2001 obowiązującego dla części terenów, na które miałaby oddziaływać projektowana elektrownia wiatrowa. Przesłanką zaś odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji w tym postępowaniu była odmowa uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz odmowa wyrażenia przez inwestora zgody na realizację planowanej elektrowni wiatrowej w wariancie zaproponowanym przez organ administracji, tj. wariancie polegającym na ograniczeniu pracy elektrowni wiatrowej do pory dnia w godzinach od 6ºº do 22ºº. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w tej sprawie Wójt Gminy Zduńska Wola jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) dla przedmiotowej inwestycji i to ten organ w oparciu o ustawę z dnia 3 października 2008 r. samodzielnie prowadzi postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji w opisanym wyżej zakresie, uzgadniając wcześniej warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgając opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (patrz art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy). W przepisie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. określono, jakie czynniki powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia, które musiało być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Zaliczono do nich: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast w ust. 2 art. 80 cytowanej ustawy stwierdzono ogólnie, że przy wydawaniu wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie) uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Mając na uwadze ww. uregulowanie stwierdzić należy, iż w sprawie, w której wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowym dowodem jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport jest dokumentem prywatnym, a zawarte w nim stwierdzenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych – patrz wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2151/14, LEX nr 2083431. Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organ jest zobligowany do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z tym organ musi samodzielnie ocenić raport, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jaki i decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby organy te w ogóle dokonały oceny opracowanego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Natomiast trafnie uznano w motywach zaskarżonego wyroku, że ustawodawca na żadnym etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie przewidział prawnej możliwości wystąpienia, czy to przez organ właściwy do wydania decyzji, czy też przez organ uzgadniający bądź opiniujący, do Prezydenta Miasta o sporządzenie opinii akustycznej obejmującej interpretację, czy ocenę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kontekście dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zasadnie również, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślono w zaskarżonym wyroku, iż przedmiotowe postępowanie w sposób sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym zostało zdeterminowane przez kolejne wystąpienia Wójta Gminy Zduńska Wola oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. do Prezydenta Miasta Zduńska Wola o sporządzenie analizy akustycznej planowanego przedsięwzięcia, a następnie o wyjaśnienie rozbieżności z niej wynikających i w rezultacie treść wspomnianej analizy akustycznej, z niezrozumiałych względów, została uznana za wiążącą przez organ uzgadniający i organ opiniujący, które to przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy zweryfikowały zajęte wcześniej pozytywne stanowisko w tej sprawie, ostatecznie odmawiając pozytywnego uzgodnienia i zaopiniowania przedsięwzięcia z uwagi na przekroczenie norm akustycznych na terenie objętym jego oddziaływaniem. To zaś doprowadziło między innymi do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Tym samym skoro Prezydent Miasta Zduńska Wola nie miał kompetencji do opracowania wspomnianej wyżej opinii akustycznej wraz z przedstawieniem wykładni wiążącej rozwiązań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 1 marca 2001 r. nr XXXIV/422/2001 obowiązującego dla części terenów, na które miałaby oddziaływać projektowana elektrownia wiatrowa, to prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że takie działanie organów administracyjnych sprzeczne jest z obowiązującą zasadą działania na podstawie przepisów prawa i dowodzi naruszenia przepisów art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 78 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., które miało decydujący wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna kwestionuje to stanowisko zarzutem naruszenia prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1, art. 78, art. 80 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 59 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie, lecz ten w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno organy orzekające w sprawie, opiniujące jak i uzgadniające, wbrew regulacjom ustawy z dnia 3 października 2008 r., uznały za wiążącą opinię akustyczną opracowaną przez Prezydenta Miasta Zduńska Wola przy jednoczesnym uwzględnieniu wiążącej wykładni treści wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawionej przez ten organ. Natomiast w tej sprawie Prezydent Miasta Zduńska Wola nie miał kompetencji do dokonywania konkretyzacji takiej oceny. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej oznaczony w petitum skargi kasacyjnej jako 1). Zarzut ten odnosi się do błędnej wykładni rozwiązań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXXIV/422/2001 z dnia 1 marca 2001 r. Rady Miasta Zduńska Wola w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Zduńska Wola dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] polegającą na dokonaniu wykładni ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ten sposób, iż jako przeważający rodzaj terenu dla części terenów, na które miałaby oddziaływać projektowana elektrownia wiatrowa oznaczonymi symbolami 2MR-M-U, 3MR-M-U, 4MR-M-U, 6MR-M-U, został wskazany teren niezabudowany, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku wynoszą 55 db w porze dnia i 45 db w porze nocy. Według art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu na środowisko oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, co jednoznacznie wskazuje na konieczność dokonania samodzielnej analizy i interpretacji rozwiązań takiego planu przez organ uzgadniający czy opiniujący. Jak już wyżej podniesiono organy te nie podjęły próby samodzielnego odczytania treści cytowanej uchwały Rady Miasta Zduńska Wola z dnia 1 marca 2001 r. Natomiast, co prawidłowo zauważono w zaskarżonym wyroku, organ rozstrzygający wniosek zaprezentował stanowisko mając na uwadze wcześniej uzyskaną od Prezydenta Miasta Zduńska Wola opinię akustyczną, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolami 2MR-M-U, 3MR-M-U, 4MR-M-U, 6MR-M-U położonego w rejonie ulic [...] i [...] w [...] określa jako funkcję dominującą istniejącą zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną oraz usługową na działkach niezabudowanych, stawiając na równi wszystkie trzy funkcje, dla których obowiązują odmienne dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, co skutkuje koniecznością przyjęcia najsurowszego reżimu ochrony akustycznej, obowiązującego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Teren na który oddziałuje planowane przedsięwzięcie od strony wschodniej, objęty jest w części ustaleniami uchwały nr XXXIV/422/2001 z dnia 1 marca 2001 r. Rady Miasta Zduńska Wola w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Zduńska Wola dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...]. Dla terenów o symbolu MR-M-U ten miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie jako tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej, a więc nie ma mowy o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (patrz § 4 ust. 1 lit. b cytowanej uchwały). To zaś oznacza, jak zasadnie przyjęto w sprawie, iż brak jest podstaw do zastosowania standardów akustycznych obowiązujących jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej według pkt 2 lit. a tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy), lecz konieczne jest uwzględnienie zapisów pkt 3 lit. b - dla terenów zabudowy zagrodowej i lit. d dla terenów mieszkaniowo-usługowych, dla których obowiązujące normy hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Do odmiennego stanowiska nie może prowadzić wskazany w skardze kasacyjnej przepis § 11 pkt 1 lit. a omawianego prawa miejscowego. Z dyspozycji tego przepisu wynika, iż miejscowy plan przewiduje jako funkcję dominującą – istniejącą zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną, a więc dotyczy ona wyłącznie istniejącej zabudowy, która co słusznie przyjęto na terenie objętym zakresem oddziaływania projektowanej inwestycji – co do zasady – nie występuje. Zdecydowana większość działek objętych regulacjami miejscowego planu, to tereny niezabudowane, dla których § 11 pkt 1 lit. b miejscowego planu dopuszcza wyłącznie jako funkcję towarzyszącą – funkcję mieszkalną, zaś jako funkcję dominującą przewiduje funkcję usługową, które to objęte są innymi, bo wyższymi aniżeli dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku, unormowanymi w tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia - pkt 3 lit. d. Z kolei przywołany w skardze kasacyjnej § 11 pkt 2 lit. d omawianego prawa miejscowego określający program inwestycji na rysunku planu oznaczonego 1 - 6 MR-M-U jako obowiązujący na terenach niezabudowanych dla realizacji obiektów usługowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości niewykraczającej poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie prowadzi do odmiennych wniosków niż wyżej przedstawione. Zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił także uwagę na to, że jednak działka nr ewid. [...], która częściowo znajduje się na terenie, oznaczonym według planu symbolem 6MR-M-U, jest zabudowana istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, zaś pozostała część tej nieruchomości nie jest objęta rozwiązaniami planu i wykorzystywana jest jako teren rolny, niepodlegający ochronie akustycznej, to jednak nie budzi wątpliwości, że w świetle brzmienia art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu, a tym w niniejszej sprawie nie są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeważającym rodzajem terenów, co prawidłowo oznaczono w zaskarżonym wyroku, są tereny niezabudowane. Natomiast wobec terenów, które nie są objęte postanowieniami miejscowego planu, oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy powinny dokonać w świetle brzmienia art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; stosując odpowiednio przepis art. 114 ust. 2, a więc regułę "przeważającego rodzaju terenu", a tym jak wynika z ustaleń organów orzekających w sprawie, są tereny istniejących lub projektowanych ogródków działkowych, objęte dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku odpowiednio 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy (zgodnie z pkt 3 lit. c tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia). Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów - patrz wyrok NSA z dnia 24 listopada 2015 r. II OSK 757/14, LEX nr 1990940. Reasumując podkreślić należy, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, dlatego też należało tak wniesiony środek odwoławczy oddalić, a uczyniono to na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.