II SAB/Wa 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R.P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 września 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 2 września 2016 r., złożonym drogą elektroniczną, R. P. wystąpiła do Starosty [...] w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o przesłanie na podany adres mailowy umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej Powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. Zaznaczyła, że w przypadku posiadania ww. umowy bądź umów wniosek należy zrealizować poprzez ich przesłanie w formie skanów. Pismem z dnia [...] września 2016 r. Starosta [...] poinformował wnioskodawczynię, że obsługa prawna Starostwa Powiatowego w [...] realizowana jest przez radców prawnych zatrudnionych w Starostwie w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony, a umowy o pracę są dokumentami podlegającymi ochronie. Organ powołał art. 26 ust. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2135 ze zm.), wskazując na obowiązki administratora danych osobowych, który te dane przetwarza. Nadto organ zaznaczył, że bez zgody pracowników nie jest możliwe udostępnienie umów o pracę. Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. R. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 września 2016r. Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej, - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo, 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz 480 zł tytułem kosztów adwokackich. W motywach skargi skarżąca podniosła, że w dniu 2 września 2016 r. wystąpiła do Starosty [...] (e-mailem) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie powyżej wskazanym. W terminie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił informacji w żądanej formie, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ zaznaczył, że skarga została złożona po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", i jako taka powinna podlegać odrzuceniu. Nadto organ wskazał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut bezczynności jest bezzasadny, bowiem pismem z dnia [...] września 2016 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi, w której poinformował, że obsługa prawna realizowana jest w Starostwie przez radców prawnych zatrudnionych na podstawie umów o pracę. Starostwo nie miało i nie ma w dalszym ciągu zawartych umów cywilnoprawnych w zakresie stałej obsługi prawnej. Odpowiedź została udzielona z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów według spisu ze skargi. Wskazał, że okoliczności podane przez organ oraz załączniki dołączone do odpowiedzi na skargę polegają na prawdzie. Organ w okresie obowiązanym do udzielenia odpowiedzi nie udzielił jej. Podał bowiem, że obecnie zatrudnia określone osoby na określonych stanowiskach, podczas gdy we wniosku nie chodziło o stan na dzień jego złożenia, ani o zatrudnienie. Dopiero w odpowiedzi na skargę, tj. po upływie ponad 5 miesięcy i tylko na skutek złożenia skargi organ odpowiedział, że "starostwo nie miało i nie ma w dalszym ciągu zawartych umów cywilnoprawnych w zakresie stałej obsługi prawnej". W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2016 r. Starosta [...] wskazał, że odpowiedź na wniosek skarżącej została udzielona z zachowaniem ustawowego terminu, jest w pełni czytelna i czyni zadość przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wnosiła o przesłanie umowy bądź umów cywilnoprawnych zawartych z adwokatem lub radcą prawnym przez Powiat. Odpowiadając na wniosek organ wskazał wprost, że obsługę prawną Powiatu prowadzą radcowie prawni zatrudnieni na podstawie umów o pracę. Logicznym w takiej sytuacji jest, że Powiat nie zatrudnia radców prawnych na podstawie umów cywilnoprawnych. W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż ze względu na brak jakiejkolwiek możliwości merytorycznego kontaktu z organem zaistniała konieczność wniesienia skargi na bezczynność. Zauważył, iż organ po raz kolejny w ww. piśmie podniósł, iż obsługę prawną Powiatu prowadzą radcowie prawni i nie zatrudnia radców na podstawie umów cywilnoprawnych. Pomijając fakt, że co do zasady nie można zatrudnić podmiotu na podstawie umowy cywilnoprawnej w takim rozumieniu jak pojmuje to organ, używanie czasu teraźniejszego wskazuje, że organ niejako "bawi się" z wnioskodawczynią albowiem doskonale wie, jakiego czasookresu przedmiotowy wniosek dotyczył. W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2017 r. Starosta [...] podniósł, że nie przystoi używanie przez stronę przeciwną określeń typu "bawi się z wnioskodawczynią", w sytuacji gdy organ dokłada wszelkich starań, aby podmioty składające wnioski w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej traktowane były poważnie, a odpowiedzi były merytoryczne i udzielane w terminie. Również w przypadku skarżącej postępowanie organu prowadzone było zgodnie z przepisami u.d.i.p. co zostało udokumentowane w odpowiedzi na skargę. Z tych względów organ w całości podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która stosownie do art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Zgodnie z art. 53 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia do Sądu skargi w przedmiotowej sprawie - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (§ 1). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Wniesienie skargi w ww. terminie stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Jednakże w odniesieniu do skarg na bezczynność organu nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w art. 53 p.p.s.a. Ratio legis tego przepisu jest niedopuszczenie do nieograniczonego w czasie kwestionowania "rozstrzygnięć w sprawie" oraz "aktu lub innej czynności" podjętych przez organ. Przepis ten nawiązuje więc wyraźnie do skarg przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, nie zaś do skarg na bezczynność, których celem jest wymuszenie na organie zachowania określonego w ww. przepisach. Skargę na bezczynność można zatem wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Z tego względu wniosek Starosty [...] o odrzucenie skargi na bezczynność - jako wniesionej z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. - nie podlegał uwzględnieniu. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ nie podejmie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie poinformuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżąca – R. P. sformułowała wobec Starosty [...] zarzut bezczynności względem wniosku z dnia 2 września 2016r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądała przedstawienia umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej Powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta [...] należy do podmiotów ustawowo zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Obowiązek informacyjny, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., spoczywa bowiem w szczególności na organach władzy publicznej, zaś w świetle art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 814), starosta jest przewodniczącym organu wykonawczego powiatu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia 2 września 2016 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Umowy o obsługę prawną zawierane przez powiat obrazują bowiem określony zakres dysponowania majątkiem publicznym. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p., informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie później jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z bezczynnością w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie, podmiot zobowiązany nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo podejmując takie czynności nie udzieli informacji w terminie maksymalnym dwóch miesięcy, bądź nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z powyższych przepisów wynika, że dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie - w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej z dnia 2 września 2016 r. nie pozostał bez odpowiedzi. Z akt sprawy wynika bowiem, że Starosta [...] w dniu [...] września 2016 r., a zatem w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował wnioskodawczynię za pośrednictwem poczty elektronicznej, że Powiat [...] realizuje obsługę prawną poprzez zatrudnienie radców prawnych na podstawie umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, przy czym umowy te nie mogą zostać udostępnione w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Organ zatem wykonał ciążący na nim obowiązek. W ocenie Sądu, udzielona odpowiedź wyczerpuje zakres żądanej informacji albowiem wskazuje, że obsługa prawna Powiatu prowadzona jest przez radców prawnych w ramach stosunku pracy. Zwrócić należy przy tym uwagę na brzmienie art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Informując skarżącą o zatrudnieniu radców prawnych na podstawie umowy o pracę, organ w istocie poinformował ją, że nie jest w posiadaniu informacji, o udostępnienie których wnioskowała skarżąca, czyli umów cywilnych zawartych z adwokatem, czy radcą prawnym. Sądowi w składzie orzekającym znane są z urzędu poglądy prezentowane w orzecznictwie, gdzie wskazuje się, iż przedstawienie przez podmiot obowiązany w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, informacji fragmentarycznej, wymijającej, czy nieadekwatnej do treści wniosku, może świadczyć o jego bezczynności w świetle regulacji z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12; z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12; publ. j.w.). Zauważyć jednak należy, że nieprecyzyjnie udzielona przez organ odpowiedź na wniosek nosiłaby znamiona bezczynności, gdyby wiązała się z rzeczywistą postawą organu polegającą na nieuwzględnieniu części żądania (powołane wyżej orzeczenia dotyczą właśnie takich przypadków). W sytuacji natomiast, gdy podmiot obowiązany udziela bezzwłocznie i bez zastrzeżeń odpowiedzi, zaś z treści informacji organu wynika jego przekonanie o zrealizowaniu żądania, wnioskodawca ma prawo domagać się doprecyzowania informacji. Odmienne zachowanie skarżącej, która bez próby wyjaśnienia treści żądania, składa skargę na bezczynność, poddaje w wątpliwość ocenę, czy intencją strony jest uzyskanie wiedzy o sprawach publicznych. Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, w której sama wnioskodawczyni nieprecyzyjnie sformułowała żądanie. Powołane przez R. P. we wniosku o udostępnienie informacji publicznej przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie mogły bowiem stanowić podstawy umów cywilnych zawieranych przez Starostę [...] z radcami prawnymi na obsługę prawną Powiatu. Powyższy pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela i uznaje za własny, zaprezentowany został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2097/16 (publ. j. w.). Wskazać również należy, że pomimo udzielenia przez organ odpowiedzi na wniosek informacyjny już w dniu [...] września 2016 r. skarżąca wystąpiła ze skargą na bezczynność do Sądu dopiero po upływie ponad czterech miesięcy. W skardze tej w nie odniosła się jednak do ww. odpowiedzi organu. Przy czym, pomimo twierdzenia pełnomocnika, iż wystąpienie ze skargą stanowiło konsekwencję "braku jakiejkolwiek możliwości merytorycznego kontaktu z organem" (pismo z dnia 31 marca 2017 r.), z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby skarżąca takie próby kontaktu podejmowała, w szczególności poprzez wystąpienie do organu o doprecyzowanie uzyskanej informacji, jeżeli - w ocenie skarżącej - była ona niewystarczająca. Konkludując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty [...] jest nieuzasadniona. Zarzut bezczynności względem wniosku informacyjnego może odnieść zamierzony skutek wówczas, gdy organ dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek z dnia 2 września 2016 r. w ustawowym terminie. Odpowiedź ta wyczerpuje treść wniosku i czyni zadość przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.