II GSK 2435/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 296/17 w sprawie ze skargi M. C. na ponowną negatywną ocenę projektu zawartą w informacji A. w O. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 296/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. C. na rozstrzygnięcie A. w O. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie oceny projektu o dofinansowanie w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w punkcie pierwszym, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez A. w O., a w punkcie drugim, zasądził od tego A. na rzecz skarżącej zwrot kosztów sądowych. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 2 grudnia 2016r. M. C. złożyła w biurze A. (dalej również: A.) wniosek o przyznanie pomocy w ramach oddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zakresie "Podejmowania działalności gospodarczej w tym innowacyjnej". W dniach 13-14 grudnia 2016 r., Rada A. dokonała oceny zgodności z Lokalną Strategią Rozwoju (w tym z Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020) złożonych wniosków. W wyniku oceny, wniosek skarżącej został uznany za niezgodny z Lokalną Strategią Rozwoju (dalej również: LSR), poprzez brak zgodności z Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zakresie racjonalności biznesplanu, tj.: stwierdzono niemożliwe do osiągnięcia poziomy sprzedaży. W związku z tym A. podjęło uchwałę o niewybraniu operacji pn. "[...]" do finansowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., M. C. została poinformowana o wyniku oceny i następnie złożyła protest od negatywnej oceny zgodności z LSR, przedstawiając w nim szczegółowe wyliczenia udowadniające – w jej przekonaniu - racjonalność przyjętych poziomów sprzedaży. Po weryfikacji pierwotnie podjętej oceny, A. stwierdziło brak podstaw do zmiany podjętego w dniu [...] grudnia 2017 r. rozstrzygnięcia, kierując protest do rozpatrzenia przez Zarząd Województwa wraz ze stanowiskiem dotyczącym braku podstaw do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia. W dniu 17 stycznia 2017 r. A. zajęło merytoryczne stanowisko wobec protestu. Zarząd Województwa W. w dniu [...] lutego 2017 r., uwzględnił protest, kierując wniosek M. C. do ponownej oceny. W dniu [...] marca 2017 r. A. dokonało ponownej oceny operacji pn. "[...]", w wyniku której operacja ta nie została wybrana do finansowania i została uznana za niezgodną z LSR. O treści uchwały z dnia [...] marca 2017 r. poinformowano skarżącą w piśmie z dnia [...] marca 2017r. Pismem z dnia 26 marca 2017 r. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na rozstrzygnięcie A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), stwierdził, że pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. A. przesłało do M. C. informację, że jej operacja pn. "[...]" nie została wybrana do finansowania, gdyż została uznana za niezgodną z Lokalną Strategią Rozwoju. Jak wskazał WSA, powyższa ocena formalnie zawiera uzasadnienie, jednak w praktyce jest ono ograniczone do przytoczenia dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie i nie zawiera merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia w kwestii wniosku. Organ ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że "operacja zakłada realizację celu głównego i szczególnego poprzez osiąganie zakładanych wskaźników oraz nie jest zgodna z programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2014 - 2020, ponieważ biznesplan nie jest racjonalny, gdyż zakładane poziomy sprzedaży są nieracjonalne: tj. zostały określone na poziomie niemożliwym do osiągnięcia". W uzasadnieniu, zdaniem Sądu I instancji, zabrakło szczegółowego wyjaśnienia argumentów, które przemawiały za wydaniem powyższej oceny. Takie działania WSA uznał za niezgodne z wymogami, jakie wynikają z art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r., poz. 378), co do uzasadnienia pisemnej informacji o wyniku oceny zgodności operacji z LSR lub wyniku jej wyboru. Sąd I instancji miał na uwadze, że merytoryczne stanowisko w sprawie oceny wniosku konkursowego M. C. zostało przez A. wyrażone w stanowisku z dnia 17 stycznia 2017 r. Jednak w tym przypadku, miało to miejsce ze względu na wniesiony protest przez skarżącą, a więc - zdaniem WSA - było spóźnione wobec wspomnianego wymogu należytego uzasadnienia oceny zgłoszonego do konkursu wniosku. Analiza skargi oraz złożonych wraz z nią dokumentów, zdaniem WSA, prowadzi do wniosku, że również zaskarżona ponowna negatywna ocena wniosku konkursowego M. C. uchybia obowiązującym przepisom prawa, tj. art. 21 ust 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Wprawdzie ocena zawiera formalnie uzasadnienie dokonanej oceny, ale w istocie również w tym przypadku brakuje jakiegokolwiek przedstawienia argumentacji, która uzasadniałaby podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W szczególności Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zabrakło odniesienia się do wątpliwości, jakie wskazała instytucja rozpoznająca protest w sprawie. Brak wspomnianych elementów według WSA powoduje, że zaskarżone rozstrzygnięcie uchyla się spod merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. W praktyce bowiem nie wiadomo, jakie argumenty przeważyły w rozpoznawanej sprawie za podjęciem rozstrzygnięcia przez instytucję oceniającą wniosek konkursowy M. C. Zdaniem Sądu, stanowisko A. z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie skargi M. C. przedstawia merytoryczne stanowisko wobec wniesionego protestu z dnia 17 lutego 2017 r., jednak nie może ono być uznane za wiążące, gdyż powinno stanowić element samego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. powinno stanowić element uzasadnienia oceny operacji zgłoszonej do dofinansowania. W przypadku stanowiska wobec protestu powinno ono być zawarte wcześniej w informacji z dnia [...] grudnia 2016 r. Natomiast w przypadku skargi stanowisko merytoryczne Rady A. powinno być zawarte w orzeczeniu z dnia [...] marca 2017 r. i zawierać dodatkowo odniesienie się do kwestii wątpliwych wskazanych w orzeczeniu uwzględniającym protest. Zgodnie z art. 58 ust 3 ustawy wdrożeniowej ponowna ocena projektu polega bowiem na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów oceny projektu i zarzutów o charakterze proceduralnym podniesionych w proteście. Brak takich elementów powoduje, że zaskarżona informacja nie może zostać merytorycznie skontrolowana przez sąd administracyjny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło A., zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacja wnioskodawcy o ponownej ocenie projektu winna zawierać merytoryczne uzasadnienie obrazujące argumentację, która przemawiała za podjęciem decyzji o ponownej negatywnej ocenie projektu, w szczególności z odniesieniem się do wątpliwości, jakie przestawiła instytucja rozpoznająca protest, podczas gdy przepis art. 58 ust. 4 przywołanej ustawy nakazuje wyłącznie przekazać beneficjentowi informację wraz z pouczeniem o przysługującym środku ochrony; II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności polegające na stwierdzeniu, że uzasadnienie oceny operacji opisanej we wniosku o udzielenie pomocy finansowej nie zawierało merytorycznego uzasadnienia, a tym samym nie odpowiadało wymogom prawa z wyżej przywołanego przepisu, podczas gdy uzasadnienie instytucji przeprowadzającej konkurs zawierało wyjaśnienie motywów, które przemawiały za wydaniem negatywnej oceny wniosku o pomoc finansową; III. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 ust. 8 lit.a ustawy wdrożeniowej poprzez jego zastosowanie i uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, pomimo że istniały podstawy do merytorycznego rozpoznania sprawy i oddalenia skargi. Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu i o zasądzenie na rzecz instytucji przeprowadzającej konkurs kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie na rzecz instytucji przeprowadzającej konkurs kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasanieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że pierwsza informacja LGD, skierowana do wnioskodawczyni w sprawie niezgodności operacji przedstawionej przez nią we wniosku z Lokalną Strategią Rozwoju zawierała uzasadnienie, choć było ono ogólne, zwięzłe i bardzo oszczędne w zakresie argumentacji. Przepisy prawa - art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - nie konkretyzują tego jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie. Mając na względzie treść protestu wniesionego przez skarżącą uznać zdaniem A. trzeba, że znane jej były motywy podjęcia decyzji o negatywnej ocenie operacji z uwagi na jej niezgodność z Lokalną Strategią Rozwoju. Dalej, autor skargi kasacyjnej podniósł, że nawet gdyby uznać, że pierwsza informacja w sprawie negatywnej oceny operacji była dość ogólna, to już na skutek złożenia protestu, A. przedstawiło szczegółowe stanowisko w sprawie, z którym zapoznała się wnioskodawczyni. Przedstawienie szczegółowego stanowiska A. na etapie ustosunkowania się do protestu dawało - w jego ocenie - podstawę do merytorycznego rozpoznania skargi przez WSA w Poznaniu. Tym samym brak pełnego i szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia w pierwszym piśmie, nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik oceny, a więc nie uzasadniał uwzględnienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania - z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przewidziane w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oprato, nie są bowiem usprawiedliwione i nie podważają skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem z uwagi na brak argumantacji uzasadniającej dokonaną ocenę zaskarżona informacja nie poddaje się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności stanowi, że w terminie 7 dni od dnia zakończenia wyboru operacji, LGD przekazuje podmiotowi ubiegającemu się o wsparcie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, pisemną informację o wyniku oceny zgodności jego operacji z LSR lub wyniku wyboru, w tym oceny w zakresie spełniania przez jego operację kryteriów wyboru wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez operację, a w przypadku pozytywnego wyniku wyboru - zawierającą dodatkowo wskazanie, czy w dniu przekazania wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit.b rozporządzenia nr 1303/2013, do zarządu województwa operacja mieści się w limicie środków wskazanym w ogłoszeniu o naborze tych wniosków. Z kolei w myśl art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, tj. ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 - do odpowiedniego stosowania którego odsyła art. 22 ust. 8 tej ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku ponownej (po uwzględnieniu protestu) oceny i w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu do informacji załącza dodatkowo pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Istotnie - w świetle literalnego brzmienia ostatniego z przytoczonych przepisów - w art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej wprost wskazuje wyłącznie na obowiązek instytucji poinformowania wnioskodawcy o ponownej ocenie projektu oraz pouczenia o możliwości skargi do sądu administracyjnego. Należy jednak mieć na względzie, że odpowiednie stosowanie przepisu z założenia dopuszcza jego modyfikację. Ponadto regulacja w nim zawarta funkcjonuje w określonym kontekście systemowym i pełni określoną funkcję. Skoro zatem zgodnie z wolą ustawodawcy - jak wynika to z art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - informacja o negatywnej ocenie projektu przekazywana jest podmiotowi ubiegającemu się o wsparcie wraz z uzasadnieniem, to brak podstaw by uznać, że nie wymaga uzasadnienia informacja o ponownej negatywnej ocenie projektu tylko z tego powodu, że jest oceną dokonywaną wskutek uwzględnienia protestu. Nie powinno budzić wątpliwości, że wymóg uzasadnienia ocen projektu jest konsekwencją wprowadzenia przez ustawodawcę możliwości zaskarżenia tych ocen - protestem czy też skargą do sądu administracyjnego w przypadku ponownej negatywnej oceny projektu. Należy zatem przyjąć, że celem podania motywów negatywnej oceny projektu, także ponownej negatywnej oceny, jest więc możliwość poddania tych ocen kontroli. Poza sporem uzasadnienie oceny projektu nie musi spełniać wymogów z art. 107 § 3 kpa, bowiem zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - do postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru i w sprawie wyboru LSR nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących: 1) właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń, udostępniania akt, skarg i wniosków, 2) wezwań - w przypadku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru - o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Jednakże w orzecznictwie trafnie podnosi się, że dla zapewnienia realizacji zasad: równego dostępu do pomocy oraz przejrzystości kryteriów stosowanych przy ocenie projektów, jak również rzetelności i bezstronności ich oceny (art. 37 ustawy wdrożeniowej), konieczne jest, by formułowane przez właściwe instytucje zarzuty, na których opierają one negatywną ocenę projektu, były szczegółowo i w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnione. Uzasadnienie informacji o wynikach oceny musi zawierać taką treść, aby spełnić swoją ustawową rolę, tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego środka zaskarżenia. Uzasadnienie zatem musi być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie (por. np. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1051/13). Za powyższym przemawia też regulacja zawarta w art. 12 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Przepis ten stanowi mianowicie, że w postępowaniu w sprawie oceny spełniania warunków wyboru i w sprawie wyboru LSR zarząd województwa oraz komisja, przed którymi toczy się postępowanie: 1) stoją na straży praworządności; 2) są obowiązane w sposób wyczerpujący rozpatrzyć wniosek o wybór LSR i załączone do niego dokumenty oraz dowody przedstawione przez LGD w toku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru. Nie ulega kwestii, że bez uzasadnienia oceny projektu nie ma zaś możliwości kontroli, czy wymóg wyczerpującego rozpatrzenia wniosku został spełniony. Z tych wszystkich względów – wbrew wywodom skargi kasacyjnej – przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej z treści art. 58 ust. 4 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z art. 22 ust. 8 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności należy wywieść, że przekazywana wnioskodawcy informacja o ponownej negatywnej ocenie jego projektu musi być uzasadniona - tak jak informacja o negatywnej ocenie projektu, o której mowa w art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. W tym stanie rzeczy postawiony Sądowi I instancji zarzut błędnej wykładni art. art. 58 ust. 4 ustawy wdrożeniowej nie znajduje usprawiedliwienia. Odniesienie się do dalszych zarzutów wymaga uwagi, że skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - stoi na stanowisku, że nie zawsze braki uzasadnienia świadczą o przeprowadzeniu oceny projektu z naruszeniem prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem celem uzasadnienia informacji o negatywnej ocenie projektu jest możliwość wdania się przez wnioskodawcę w spór, jak i możliwość kontroli tej oceny w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy - to zasadne jest przyjęcie, że w sytuacji gdy z całokształtu akt sprawy wynikają w sposób niebudzący wątpliwości motywy dokonania negatywnej oceny, braki uzasadnienia nie rzutują na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie jednakże prawidłowość uzasadnienia pierwotnej informacji o negatywnej ocenie projektu - przewidziana art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - została zakwestionowana przez instytucję rozpoznającą protest od tej oceny. Ponowna ocena projektu - stosownie do art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 22 ust. 8 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności -polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. W rozpoznawanej sprawie jednakże protest został uwzględniony i sprawa została przekazana właściwej instytucji w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu – wobec stwierdzenia, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny. Tym samym stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na protest także nie może być uznane za uzasadnienie ponownej negatywnej oceny projektu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administrcacyjnego - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej – zgodzić należy się z Sądem I instancji, że zaskarżona informacja nie może zostać merytorycznie skontrolowana przez sąd administracyjny. W jej uzaadnieniu ograniczono się bowiem do wskazania nie jest zgodna z Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, ponieważ biznesplan nie jest racjonalny, gdyż zakładane poziomy sprzedaży są nieracjonalne, tj. zostały określone na poziomie niemożliwym do osiągnięcia. Nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji, która uzasadniałaby dokonaną ponownie ocenę, nie odniesiono się do wątpliwości, jakie wskazała instytucja rozpoznająca protest w sprawie. Przepis art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stanowi, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Przytoczona regulacja wskazuje zatem sposób rozstrzygnięcia, jakie może zostać wydane w okolicznościach przepisem tym określonych. Omawiany przepis jest więc przepisem tzw. "wynikowym", tym samym nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można by mówić mianowicie tylko i wyłącznie wówczas, gdyby strona wykazała, że Sąd I instancji wadliwie uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Taki stan rzeczy w sprawie nie ma miejsca. W świetle dotychczasowych rozważań stanowisko Sądu I instancji - co do przeprowadzenia oceny z naruszeniem prawa - zarzutami skargi kasacyjnej nie zostało bowiem skutecznie podważone. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.