VII SAB/Wa 98/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę [...] - Etap II B oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] zainicjowanego wnioskiem Spółki w sprawie wydania pozwolenia na budowę [...] - Etap II B. W skardze skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: k.p.a., oraz art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), przez: 1) niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 2) godzenie w zasadę pogłębiania zaufania oraz udzielania informacji; 3) niepodejmowanie działań wnikliwie i szybko, bez posługiwania się najprostszymi środkami; 4) rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i podejmowanie działań, które są tylko pozorne i nie zmierzają do rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Starosty [...] do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie z wniosku inwestora o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę, w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Starosty [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie oraz Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa, który obowiązany był do dbałości o prawidłowość prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, organ winien był zakończyć postępowanie w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem Starosta przystąpił do załatwienia wniosku, po czym w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mając ku temu podstaw. W ocenie skarżącej, zawieszenie postępowania miało służyć organowi tylko i wyłącznie zabezpieczeniu się przed sankcją finansową za przekroczenie ww. terminu 65 dni i skutkami zwłoki oraz odwleczeniu w czasie wydania niewygodnej decyzji. Zdaniem skarżącej, Starosta prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej oraz budowlanej terminów załatwienia wniosku strony, złożonego w dniu 25 maja 2016 r. Skarżąca Spółka wskazała nadto, iż podstawą powstrzymania się organu od załatwienia sprawy jest stwierdzenie przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Farmy Wiatrowej "[...]". Wyrok ten jest nieprawomocny, z uwagi na zaskarżenie go kasacyjnie. Spółka dodała, że powyższe wobec brzmienia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogło w efekcie stanowić podstawy zawieszenia postępowania w sprawie. Spółka wskazała także, że organ od dnia [...] sierpnia 2016 r. dysponował dokumentacją uzupełnioną zgodnie z jego żądaniem przez inwestora, mimo to przez blisko miesiąc nie podejmował żadnych konstruktywnych czynności, planując jedynie, że po oficjalnym potwierdzeniu faktu wydania przez WSA wyroku będzie mógł zawiesić postępowanie. Gdyby zamierzenia były inne, podejmowałby w tym czasie czynności zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu w przedmiotowej sprawie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa wskazując m. in. na bezzasadność wydanego w sprawie postanowienia o zwieszeniu postępowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2016 r. skarżąca wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II B w zakresie budowy 1 elektrowni wiatrowej, dróg wewnętrznych z placem serwisowym i zjazdem, linią kablową 30kV ze światłowodem na działkach nr. ewid.: [...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], w pow. płockim, woj. [...]. Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku. W dniu [...] czerwca 2016 r. (data wpływu do organu) skarżąca uzupełniła wniosek. W dniu [...] czerwca 2016 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. organ I instancji wezwał skarżącą do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia. W dniu [...] sierpnia 2016 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] pismo skarżącej uzupełniające projekt budowlany. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji powziął informację o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, przekazaną przy piśmie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Ustalił też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 stwierdził nieważność ww. uchwały Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Następnie, powołując się na powyższe, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż (jak wskazał) rozpatrzenie wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia wstępnego o zgodności przedmiotowego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/WA 2707/16. Ponadto, Starosta [...] podniósł, że nie pozostaje ani w przewlekłości ani w bezczynności, gdyż postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę zostało zawieszone przed upływem 65 dni od dnia złożenia wniosku, czyli przed terminem określonym w art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z uwagi na zawieszenie powyższego postępowania od dnia [...] sierpnia 2016 r. nie biegną terminy do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Dostrzegając powyższe zważyć trzeba, że rozpoznawana skarga należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy objętej kognicją tego sądu. Nadto, wskazać trzeba, że skarga ta jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżąca, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., pismem z dnia [...] września 2016 r., wyczerpała środek zaskarżenia przysługujący w takich przypadkach w postępowaniu administracyjnym. Przechodząc do meritum zaznaczyć zaś należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 powyższego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wskazać też trzeba, iż przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "bezczynność organu" i "przewlekłość postępowania". Niewątpliwie pojęcie przewlekłości postępowania, wprowadzone do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązujące od dnia 11 kwietnia 2011 r. (od kiedy to, weszła w życie wskazana nowelizacja, wprowadzająca instytucję przewlekłego postępowania – v. art. 37 § 1 k.p.a. oraz skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania – v. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Wskazał na to NSA m. in. w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 oraz w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12. W tym ostatnim Sąd kasacyjny podał, że "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238)." Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż w kontrolowanym przypadku nie można zarzucić Staroście [...] ani pozostawania w bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania (tak na datę wniesienia skargi, jak i wyrokowania), i nie można w konsekwencji m. in. zobowiązać tego organu do wydania orzeczenia. Rozpoznawana skarga dotyczy postępowania prowadzonego przez Starostę [...] z wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu do organu) o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II B w zakresie budowy 1 elektrowni wiatrowej, dróg wewnętrznych z placem serwisowym i zjazdem, linią kablową 30kV ze światłowodem na działkach nr ewid.: [...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], w pow. płockim, woj. [...]. Postępowanie w ww. sprawie, z wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II B, nie toczy się, albowiem zostało zawieszone postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], utrzymanym w mocy przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] (i do dnia wyrokowania przez Sąd nie zostało podjęte). Do tego też w istocie sprowadza się argumentacja skargi (uzupełniona pismem procesowym), mająca na celu podważenie prawidłowości ww. postanowienia Starosty o zawieszeniu postępowania i wskazująca nie nieuprawnione tamowanie w ten sposób załatwienia sprawie. Co ważne w tym kontekście, ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. zostało zaskarżone m. in. przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2707/16 i na dzień wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie, nie została zakończona. Wobec powyższego (mając przy tym na względzie zarzuty skarżącej wskazujące na niezasadność ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania), Sąd stwierdza, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07 oraz postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r. sygn. akt II SA 697/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 50). Jak słusznie bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SAB 199/98, rozpatrując skargę na bezczynność organu, sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania oraz, że zawieszenie postępowania formalnie przerywa bezczynność organu, gdyż zgodnie z art. 103 k.p.a. wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że postanowienie o zawieszeniu podlega osobnemu zaskarżeniu (zażaleniem i w drodze skargi do sądu), w związku z tym podnoszenie kwestii zasadności zawieszenia postępowania w skardze na bezczynność "nie jest celowe, gdyż wykraczają one poza przedmiot postępowania sądowego w sprawie bezczynności." Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd. Stwierdza tym samym, że skoro postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 101 § 3 k.p.a.), a w następstwie także skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), to w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu istoty sprawy, sąd nie jest uprawniony do oceny zasadności wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Zwłaszcza w sytuacji, gdy - jak w tej sprawie - skarga na postanowienie o zawieszeniu postępowania została wniesiona do sądu administracyjnego i będzie rozpoznawana (v. sygn. akt VII SA/Wa 2707/16). Sąd zauważa również, iż bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy i zawieszenie postępowania administracyjnego są to odrębne i wzajemnie wykluczające się instytucje prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w k.p.a., nadto – ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Podsumowując, w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, Sąd nie mógł przeprowadzić kontroli legalności postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego (utrzymanego w mocy postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r.). W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw by uznać, iż wobec wadliwego zawieszenia postępowania organ pozostaje w bezczynność, czy też – prowadzi postępowanie przewlekle. Niemniej, Sąd zauważa, iż powyższa okoliczność (związana z wydaniem ww. orzeczenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., i zawieszeniem postępowania ostatecznym postanowieniem, trwającym także w dacie wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie), nie zwalniała Sądu z merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii zarzucanej organowi bezczynności i przewlekłości oraz ewentualnego zastosowania środków określonych w ustawie, zgodnie z art. 3 § 1 w związku z art. 149 p.p.s.a. Zawieszenie postępowania administracyjnego nie tamuje bowiem rozpoznania sprawy ze skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego za okres sprzed zawieszenia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 872/14). W związku z powyższym Sąd był obowiązany do zbadania czy bezczynność i przewlekłość przedmiotowego postępowania miała miejsce w okresie od dnia złożenia przez skarżącą wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego. W tym zaś kontekście Sąd wziął pod uwagę, iż termin do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę został przez ustawodawcę określony w art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego a przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 35 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ architektoniczno-budowlany I instancji zobowiązany jest wydać decyzję w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. W myśl ust. 8 ww. przepisu, do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Przy czym, termin do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zaczyna swój bieg od dnia wpływu kompletnego wniosku do właściwego organu. Jeżeli istnieje konieczność uzupełnienia dokumentacji projektowej i organ nakłada na inwestora obowiązek jej uzupełnienia w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, to okresu od wezwania (wydania postanowienia) do upływu terminu wskazanego w postanowieniu lub faktycznego uzupełnienia projektu budowlanego także nie wlicza się do biegu 65 - dniowego terminu. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...] maja 2016 r. Następnie, w dniu [...] czerwca 2016 r. Starosta [...] wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku. W dniu [...] czerwca 2016 r. wpłynął do organu uzupełniony przez skarżącą wniosek. Następnie, w dniu [...] lipca 2016 r. Starosta [...] wydał postanowienie nakładające na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu [...] sierpnia 2016 r. wpłynął do Starostwa uzupełniony przez skarżącą wniosek. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2016 r. Starosta [...] wydał postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. Zatem, od dnia złożenia wniosku przez skarżącą do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania przez organ upłynęło 96 dni. Jednak, zgodnie z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, od powyższego należy odliczyć okres od dnia 25 maja 2016 r. do dnia 15 czerwca 2016 r. (21 dni) w związku z koniecznością uzupełnienia braków formalnych wniosku (w trybie art. 64 § 2 k.p.a.) oraz okres od dnia 15 lipca 2016 r. do dnia 4 sierpnia 2016 r. (20 dni) z uwagi na wydanie postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. nakładającego na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym (stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że Starosta [...] na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego nie przekroczył 65- dniowego terminu na wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, bowiem od dnia złożenia wniosku do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania upłynęło 55 dni. Tym samym organ ten pozostaje w terminie do załatwienia sprawy, a wobec tego nie sposób zarzucić temu organowi stanu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uznania, że Starosta [...] pozostaje w bezczynności, czy przewlekle prowadzi przedmiotowe postępowanie administracyjne (tak na datę wniesienia skargi, jak i wyrokowania). Sąd stwierdza jednocześnie, że skoro niniejsze postępowanie administracyjne pozostaje zawieszone, to na skutek postanowienia o zawieszeniu zaistniał "specyficzny stan bezczynności", uniemożliwiający sądowi zastosowanie art. 149 p.p.s.a. (zob. NSA w wyrokach: z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07 oraz z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1681/11). Z tych też powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.