III SA/Wa 1887/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. J. oraz A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. oddala skargę Prezydent m. W., decyzją z dnia (...) października 2015 r., ustalił Skarżącym – A. i K. J. - wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 466 zł. Do opodatkowania przyjęto działki nr (...), (...), (...), (...), (...) z obrębu (...). Podatkiem rolnym objęta została, cz. działki nr (...) o pow. 0,0294 ha; cz. działki nr (...) o pow. 0,0028 ha; działka nr (...) o pow. 0,1515 ha; działka nr (...) o pow. 0,0131 ha; działka nr (...) o pow. 0,0233 ha. Podatkiem od nieruchomości objęta jest została cz. działki nr (...) o pow. 0,0699 ha; cz. działki nr (...) o pow. 0,0059 ha; budynki mieszkalne o pow. 64 m² (objęte stawką dla budynków mieszkalnych); budynki mieszkalne o pow. 2 m2 (objęte 50 % stawką dla budynków mieszkalnych) oraz grunty pozostałe o pow. 758 m². Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że Prezydent m. W., decyzją ż dnia (...) kwietnia 2012 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w W. przy ul. (...), w wyniku czego nieruchomość oznaczona jako działki nr (...), (...), (...), (...) i (...) z obrębu (...) przeszła na własność m. W. Strony podniosły, że prawo własności działek wydzielonych pod drogę wygasło z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się decyzji podziałowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia (...) maja 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust.1 -3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz, 849 z późn. zm.) - dalej jako "u.p.o.l.", art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, z późn. zm.) - dalej "u.p.r." - i stwierdził, że na podstawie decyzji Prezydenta m. W. z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) nie doszło do nabycia z mocy prawa nieruchomości objętych ww. decyzją, przeznaczonych pod projektowaną ulicę (...), przez m. W. Organ odwoławczy powołał się na wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 986/11, w którym wskazano, że z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę, jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. Wyjaśnił również, że stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774) - zwanej dalej jako "u.g.n." - działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Wobec powyższego, to z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że z decyzji podziałowej Prezydenta m. W. z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) jednoznacznie wynika, że działki nr (...), (...), (...), (...) i (...) zostały wydzielone jako droga, ale nie o charakterze publicznym. Wynika to z powołanej www. decyzji podstawy prawnej tj. art. 93 ust. 1, 96 ust. 1 i 98a u.g.n. oraz treści samego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 3 u.g.n., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...), podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Zgodnie z art. 99 u.g.n. jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. W ocenie organu odwoławczego taki stan rzeczy ma miejsce w niniejszej sprawie. W rozstrzygnięciu decyzji podziałowej Prezydenta m. W. z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) zawarty jest warunek, o którym mowa powyżej. Wobec tego wydzielona w wyniku podziału działka nie ma charakteru drogi publicznej. O charakterze działki gruntu wydzielonej pod drogę przesądza treść decyzji podziałowej, bowiem to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika by Skarżący kwestionowali decyzję podziałową i wnosiły od niej odwołanie. Natomiast w niniejszym postępowaniu nie ma prawnej możliwości kwestionowania, czy też ustalania treści decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania dla nieruchomości objętych decyzją z dnia (...) października 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - dalej "u.p.g.k." - podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów, a organy muszą je respektować mimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Organy podatkowe nie mogą więc dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowana, a wypis z ewidencji gruntów stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z póżn. zm.) - dalej "O.p.". Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3182/12). Stosownie do art. 21 § 2 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zgodnie z art. 3 pkt 5 O.p. przez deklarację rozumie się również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji w zakresie powierzchni użytkowej budynków jest związany danymi wskazanymi' przez podatnika w informacji lub wykazie. Skarżący, pismem z dnia (...) czerwca 2016 r., wnieśli skargę na powyższą decyzję twierdząc, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem utrzymywała w mocy decyzję ustalającą łączne zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r. za nieruchomości nr (...) i (...) z obrębu (...), które z mocy prawa jako droga publiczna (...) przeszła na rzecz Miasta W. z dniem gdy decyzja podziałowa nr (...) wydana przez Prezydenta m. W. stała się ostateczna, a więc od 2012 r. nie są już własnością Skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a ). Orzekanie - w myśi art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Decyzją z dnia (...) października 2015 r.. Prezydent m. W. ustalił Skarżącym wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 466 zł. Do opodatkowania przyjęto działki nr (...), (...), (...), (...), (...) z obrębu (...). Podatkiem rolnym objęta została: cz. działki nr (...) o pow. 0,0294 ha; cz. działki nr (...) o pow. 0,0028 ha; działka nr (...) o pow. 0,1515 ha; działka nr (...) o pow. 0,0131 ha; działka nr (...) o pow. 0,0233 ha. Podatkiem od nieruchomości objęta jest została cz. działki nr (...) o pow. 0,0699 ha; cz. działki nr (...) o pow. 0,0059 ha; budynki mieszkalne o pow. 64 m² (objęte stawką dla budynków mieszkalnych); budynki mieszkalne o pow. 2 m² (objęte 50 % stawką dla budynków mieszkalnych) oraz grunty pozostałe o pow. 758 m². Spór dotyczy nieruchomości gruntowej, działek o nr: (...) i (...) sklasyfikowanych jako grunty rolne. Według Skarżących będące przedmiotem opodatkowania działki zostały wydzielone i stanowią drogą publiczną, która przeszła na "własność" m. W. Podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mają one walor dokumentu urzędowego, o którym jest mowa w art. 194 O.p., czyli stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja -1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), są one podstawą wymiaru podatków. Podstawę prawną ustalenia podatku od nieruchomości stanowiły przepisy prawa materialnego art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwały Rady m. W. Nr (...) z dnia (...) listopada 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. (Dz. Urz. z [...]) oraz komunikat Prezesa GUS z dnia 20 października 2014 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2015 (M.P. z 20 października 2014 r. poz. 935) i z dnia 20.10.2014 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna obliczonej wg średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2014 r. (M.P. z dnia 28 października 2014 r. poz. 955), które określają zakres przedmiotowy (opodatkowaniu podlegają grunty), zakres podmiotowy (Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości), podstawę opodatkowania (powierzchnia gruntów), stawki opodatkowania (według ha fizycznego). Zgodnie z art. 6 ust. 7 ust u.o.p.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Nie ma definicji drogi w ustawie o drogach publicznych (Dz.U. 2007 r. nr 19, poz. 115). Natomiast w tej ustawie drogi dzielą się na publiczne i wewnętrzne. Wyraźnie zatem ustawodawca przewidział, że podatkowi od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe dróg oraz budowle dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Nie podlega natomiast wyłączeniu od opodatkowania "droga", w niniejszym przypadku obejmująca działki o nr (...), (...) oraz (...), (...) i (...), która nie ma charakteru drogi publicznej. Takiego charakteru nie ma droga będąca własnością osób fizycznych. Wynika to z powołanej decyzji podziałowej Prezydenta m. W. z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) i zawartej w niej podstawy prawnej tj. art. 93 ust. 1, 96 ust. 1 i 98a u.g.n. oraz treści samego rozstrzygnięcia. Z decyzji podziałowej jasno wynika, iż działki o nr: (...), (...) oraz (...), (...) i (...) zostały wydzielone jako "droga", ale nie o charakterze publicznym. Dopiero "łączne wystąpienie przesłanki sklasyfikowania gruntu jako drogi (symbol "dr") oraz stwierdzenie, że grunt został zajęty pod pas drogowy drogi publicznej oznaczało, iż zastosowane miało wyłączenie tego gruntu z opodatkowania na zasadzie przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l." (zob. wyrok NSA z dnia 17.06.2010 r., sygn. akt II FSK 248/09). Ponadto wbrew twierdzeniu Skarżących na podstawie powyższej decyzji podziałowej nie doszło do nabycia przez organ samorządu z mocy prawa nieruchomości objętych tą decyzją, przeznaczonych pod projektowaną ulice (...). Tym. samym Skarżący jako współwłaściciele ww. działek nadal są ich właścicielami i świetle przepisów prawa podlegali opodatkowaniu odpowiednimi stawkami podatku. Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.