V SA/Wa 1026/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) lutego 2016r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną za urządzanie, w lokalu [...] położonym przy ul. G. [...] w W., gier na automatach w łącznej kwocie 36.000,00 zł. W skardze z dnia [...] marca 2016r. pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego jednak w żaden sposób nie uzasadnił. Postanowieniem z dnia 18 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mając na względzie brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie i wykazania "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy też "niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków". Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie, zarzucając błąd w poczynionych przez Sąd ustaleniach faktycznych wskazując, że zajęcie przez organ egzekucyjny rachunku bankowego należącego do skarżącej doprowadzi ją do zupełnej utraty płynności finansowej. Pełnomocnik wyszczególnił również zobowiązania finansowe skarżącej w postaci kredytów, które łącznie dają miesięczne zobowiązanie w wysokości 8050,00 zł. Nadmienił, że skarżąca posiada problemy z bieżącym regulowaniem powyższych zobowiązań, a zajęcie rachunków bankowych skarżącej jest w zupełności równoważne z paraliżem zarówno prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jak i codziennego życia. Ponadto pełnomocnik wskazał, że z rozliczenia przychodów osiągniętych w roku 2016, sporządzonego przez biuro rachunkowe obsługujące skarżącą wynika, iż w roku 2016 osiągnęła stratę z działalności gospodarczej w wysokości 33.365,68 zł. Wskazał, że skarżąca zmuszona była ograniczyć ilość zatrudnionych pracowników i podjąć próbę ratowania swojego biznesu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017r., sygn. akt II GZ 1/17 oddalił powyższe zażalenie, wskazując przede wszystkim, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w obliczu braku posiadanych dokumentów oraz twierdzeń nie był w stanie ocenić czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wymagane przepisami, zatem dokonaną przez Sąd I instancji ocenę należało uznać za prawidłową. W dniu 22 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wpłynęło pismo strony skarżącej, które zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., Sąd uznał za wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając ten wniosek, pełnomocnik powielił w całości argumenty prezentowane w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie z dnia 18 października 2016r. Do wniosku został załączony wyciąg z ksiąg rachunkowych. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od podkreślenia, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie natomiast do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Przy tym zarówno postanowienie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i postanowienie wskazane w art. 61 § 4 p.p.s.a. może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 164 p.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia – od chwili podpisania sentencji. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że zasadność ponownego żądania, które zmierza do wstrzymania wykonania decyzji, należy oceniać nie tylko przez pryzmat spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz również wedle kryterium określonego w § 4 tego artykułu. Niedopuszczalne jest więc pominięcie ustaleń, które legły u podstaw poprzednio wydanego (i nadal obowiązującego) rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W rozpatrywanym przypadku powodem odmownego załatwienia pierwotnego wniosku był brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, jak również brak załączenia jakichkolwiek dokumentów, stanowiących potwierdzenie stawianych przez stronę skarżącą tez o konieczności wydania takiego postanowienia przez Sąd. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podkreślił, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera uzasadnienia. Sąd wyjaśnił zarazem, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Tymczasem we wniosku o zmianę tego rozstrzygnięcia pełnomocnik skarżącej wskazał, że doszło do zmodyfikowania sytuacji skarżącej w zakresie jej sytuacji finansowej wskazując na zaciągnięte zobowiązania i problemy z bieżącym regulowaniem zobowiązań, jak również konieczność ograniczenia zatrudnianych przez stronę skarżącą pracowników. W tym kontekście raz jeszcze wymaga zaakcentowania, że jeżeli w przekonaniu wnioskodawcy konieczność uiszczenia należności wynikającej z decyzji skutkowałaby powstaniem u skarżącej istotnego uszczerbku, to do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby poznanie sytuacji, w jakiej skarżąca obecnie się znajduje, a zwłaszcza kondycji finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Materiał dowodowy w tym względzie powinna cechować aktualność, spójność i zupełność. Samo skupienie się na wykazaniu negatywnych aspektów sytuacji skarżącej, których dotyczy zaskarżona decyzja, jest zatem niewystarczające. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny w tym sensie, że nie pozwala na poznanie rzeczywistej sytuacji, w jakiej skarżąca się znajduje, a zwłaszcza jej możliwości płatniczych, jak również nie jest wiadome, czy skarżąca aktualnie utrzymuje się jedynie z tej działalności, czy też posiada inne źródła dochodów. Odpowiedzi na to pytanie nie daje przedłożony wyciąg z ksiąg rachunkowych. Natomiast sam fakt poniesienia straty, która jest możliwa do rozliczenia w późniejszych okresach rozliczeniowych, nie przesądza jeszcze o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zresztą trudno nie dostrzec, że z niewiadomych względów zarówno kwestia aktualnych dochodów skarżącej, jak i posiadanych przez nią zasobów jest konsekwentnie pomijana w przedkładanym przez wnioskodawcę materiale dowodowym. Niezależnie od powodu tego stanu rzeczy, przypomnieć należy, że bez ich poznania, nie jest możliwe uznanie, że zagrożenie dla sytuacji finansowej skarżącej (ze wszelkimi tego konsekwencjami) jest choćby prawdopodobne. Idąc w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjny w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 18 października 2016r. należy zauważyć, że również dokumenty załączone do wniosku (wyciąg z ksiąg rachunkowych – rozliczenie za okres od 1 stycznia 2016 do 31 grudnia 2016 r. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) nie uprawdopodabniają ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także podkreślić, że posiadanie przez skarżącą innych zobowiązań, w tym kredytów, nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa i są wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.