II OSK 2567/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy Stegna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 28/17 w sprawie ze skargi spółki prawa holenderskiego [...] na przewlekłość postępowania i bezczynność Wójta Gminy Stegna w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wójta Gminy Stegna na rzecz spółki prawa holenderskiego [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., II SAB/Gd 28/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku w sprawie ze skargi spółki prawa [...] ([...]),[...] (dalej Spółka lub inwestor) na przewlekłość postępowania Wójta Gminy [...] i bezczynność tego organu w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w pkt 1. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie; w pkt 2. orzekł, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z motywów powyższego wyroku, w dniu 23 maja 2012 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia: [...], polegającego na budowie 13 turbin wiatrowych o mocy do 3,0 MW, maksymalnej średnicy wirnika do 115 m i wysokości maksymalnej turbiny do 175 m, o łącznej mocy do 39 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie wsi [...], w gminie [...]. Pismem z dnia 30 maja 2012 r. Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5, art. 64 ust. 2 oraz art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., Uioś), wezwał pełnomocnika Spółki do uzupełnienia złożonego wniosku. W dniu 11 czerwca 2012 r. pełnomocnik przedłożył uzupełniony wniosek o wydanie decyzji. Jak dalej sąd wskazał, w dniu 13 czerwca 2012 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie i umieścił na stronie internetowej Urzędu Gminy [...] oraz na tablicach ogłoszeń, miejscowości [...] oraz [...] obwieszczenia informujące o wszczęciu tego postępowania oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i wnoszenia uwag do dnia 27 czerwca 2012 r. Jednocześnie, pismami z dnia 13 czerwca 2012 r., Wójt zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Nowym Dworze Gdańskim oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Gdańsku o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W dniu 20 czerwca 2012 r. PPIS w Nowym Dworze Gdańskim przekazał sprawę, zgodnie z właściwością, do Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PPWIS) w Gdańsku, który, w piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r., wyraził opinię o konieczności przeprowadzania w niniejszej sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei RDOŚ w Gdańsku - pismem z dnia 11 lipca 2012 r., wezwał Wójta Gminy [...] do wskazania przebiegu trasy kabla średniego napięcia i miejsca podłączenia do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (KSE). Żądane informacje Wójt uzyskał od skarżącej w dniu 3 sierpnia 2012 r. i w dniu 6 sierpnia 2012 r. przekazał je RDOŚ w Gdańsku. Organ ten, pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r., ponownie wezwał Wójta do uzupełnienia przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia poprzez wskazanie działek ewidencyjnych przebiegu trasy kabla średniego napięcia i miejsca podłączenia do KSE, przez które przebiegać będzie kabel, wraz z załącznikiem graficznym. Informacje te Wójt uzyskał od inwestora w dniu 24 stycznia 2013 r. i pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. przekazał je RDOŚ w Gdańsku. Z uzasadnienia wyroku, wynika, że w międzyczasie, pismem z dnia 6 września 2012 r. oraz pismem z dnia 4 października 2012 r., Wójt Gminy [...] poinformował Spółkę o nie załatwieniu sprawy w terminie, podając przyczynę zwłoki oraz wyznaczając ostatecznie termin załatwienia sprawy do dnia 15 listopada 2012 r. W dniu 4 lutego 2013 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek [...] o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu, który postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Wójt Gminy [...] uwzględnił. Również złożony przez [...], w dniu 5 lutego 2013 r., wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu, Wójt Gminy [...] - postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., rozpatrzył pozytywnie. WSA w Gdańsku zauważył, że w dniu 26 lutego 2013 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło pismo Spółki, rozszerzające uprzednio złożony wniosek. Pismem z dnia 4 marca 2013 r. Wójt zawiadomił strony postępowania o rozszerzeniu przez inwestora zakresu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia wskazując, że przedsięwzięcie to obejmuje swoim zasięgiem - oprócz działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie wsi [...], także działki nr [...] i [...] obręb [...], nr [...] i [...] obręb [...] oraz nr [...] i [...] obręb [...]. Jednocześnie, pismami z dnia 4 marca 2013 r., Wójt zwrócił się do PPWIS w Gdańsku oraz do RDOŚ w Gdańsku o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi, pismem z dnia 13 marca 2013 r. PPWIS w Gdańsku oraz pismem z dnia 25 marca 2013 r. RDOŚ w Gdańsku wyrazili opinie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy [...] nałożył dla planowanego przedsięwzięcia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko, wskazując, że raport powinien zawierać elementy wymienione w art. 66 ust. 1 Uioś. Następnie, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., Wójt zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu przedłożenia przez skarżącą raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z dalszych wywodów uzasadnienia wynika, że po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko i podjęciu postępowania postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., pismami z tej daty Wójt zwrócił się do RDOŚ w Gdańsku oraz do PPWIS w Gdańsku o zaopiniowanie przedstawionego raportu, a nadto - pismem z dnia 29 lipca 2013 r. - zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z treścią złożonego do akt sprawy raportu oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Obwieszczenie o tej samej treści umieszczone zostało w dniu 29 lipca 2013 r. na stronie internetowej Urzędu Gminy [...] oraz na tablicach ogłoszeń tego Urzędu. RDOŚ w Gdańsku, pismem z 22 sierpnia 2013 r., wezwał Wójta Gminy [...] do dostarczenia wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub informacji o jego braku, a kolejnymi pismami wzywał skarżącą do uzupełnienia braków w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Również PPWIS w Gdańsku wzywał Wójta do uzupełnienia braków złożonego raportu. W rezultacie - w dniu 12 grudnia 2013 r. PPWIS w Gdańsku uzgodnił przedstawione warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, a RDOŚ w Gdańsku uczynił to postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r, które wpłynęło do Urzędu Gminy [...] w dniu. 29 grudnia 2014 r. Pismem z 14 stycznia 2015 r. Wójt wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy wskazane w raporcie o oddziaływaniu na środowisko numery działek są aktualne. W odpowiedzi z dnia 1 lipca 2015 r. (data wpływu pisma do organu) Spółka wskazała, że: ustalone uprzednio numery działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, są nieaktualne w związku ze zmianą ich numeracji, przy czym zmiana numeracji pozostaje bez wpływu na obszar realizacji przedsięwzięcia, a działka nr [...] obręb [...] została omyłkowo ujęta w spisie działek będących przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W międzyczasie, w dniu 30 stycznia 2015 r., do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek [...] o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu, którego postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Wójt nie uwzględnił. Jak dalej ustalił sąd wojewódzki, pismem z dnia 21 lipca 2015 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do RDOŚ w Gdańsku oraz do PPWIS w Gdańsku o zajęcie stanowiska, czy w wyniku zmiany numeracji działek oraz z uwagi na wyłączenie działki nr [...] wymagane będzie przedłożenie nowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 31 lipca 2015 r., PPWIS w Gdańsku podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w opinii z dnia 12 grudnia 2013 r., a RDOŚ w Gdańsku, w piśmie z 7 sierpnia 2015 r. wskazał, że nie jest wymagane przedłożenie nowego wniosku o uzgodnienie warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia 2 października 2015 r. Wójt Gminy [...] poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i możliwością wniesienia uwag. Obwieszczenie to zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] oraz wysłane sołtysom wsi: [...], [...],[...], celem zamieszczenia na tablicy ogłoszeń a także zostało umieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) Urzędu Gminy [...]. W dniu 9 października 2015 r. Wójt Gminy [...] ponownie zawiadomił społeczeństwo poprzez obwieszczenie o możliwości zapoznania się z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zgromadzoną w sprawie dokumentacją, a także o możliwości składania uwag i wniosków do dnia 6 listopada 2015 r. W piśmie z dnia 12 października 2015 r. Stowarzyszenie "[...] i [...]" zwróciło się do Wójta Gminy [...] o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, a postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt dopuścił wnioskujące stowarzyszenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Z ustaleń sądu a quo wynika, że podczas trwania procedury z udziałem społeczeństwa do przedłożonego raportu wpłynęło 14 uwag i wniosków. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. Wójt wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień oraz do ustosunkowania się do wniesionych uwag i zastrzeżeń do raportu, zakreślając termin 14 dni na złożenie wyjaśnień. W dniu 4 maja 2016 r., skarżąca przedłożyła do akt wyjaśnienia dotyczące uwag i zastrzeżeń wniesionych do raportu o oddziaływaniu zaplanowanego przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia 6 maja 2016 r. Wójt Gminy [...] wezwał skarżącą do wskazania czy przedłożone wyjaśnienia dotyczące uwag złożonych do raportu na etapie udziału społeczeństwa w postępowaniu są ostateczne i czy wprowadzają ewentualne zmiany w przedłożonym raporcie. W dniu 23 maja 2016 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej, zgodnie z którym załączone w dniu 4 maja 2016 r. wyjaśnienia są ostateczne oraz nie wprowadzają zmian w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 10 czerwca 2016 r. Wójt przeprowadził badanie rynku w celu wyłonienia eksperta dla opracowania opinii nt. Części akustycznej raportu o oddziaływaniu na środowisko [...]". Po wyłonieniu eksperta, w dniu 16 czerwca 2016 r., Wójt przesłał ekspertowi raport, wykaz uwag oraz wyjaśnienia inwestora celem weryfikacji oraz ustalenia ram opinii. W dniu 22 czerwca 2016 r. Wójt zawarł z ekspertem umowę na opracowanie ww. opinii, zgodnie z którą ekspert zobowiązał się wykonać opinię do dnia 16 sierpnia 2016 r. W dniu 22 czerwca 2016 r. Wójt zawiadomił strony o nie załatwieniu sprawy w terminie, wskazując, że przyczyną jest konieczność przeprowadzenia oceny złożonych wniosków oraz uwag, które wpłynęły w trakcie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, jak również zgromadzonego materiału w aktach sprawy i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. Spółka wezwała Wójta Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania oraz do niezwłocznego załatwienia sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 30 czerwca 2016 r., Wójt wskazał, że brak jest możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w terminie do dnia 1 lipca 2016 r., ze względów wskazanych w zawiadomieniu z dnia 22 czerwca 2016 r. Pismem z dnia 18 lipca 2016 r. skarżąca złożyła do SKO w Gdańsku zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy [...] postępowania w niniejszej sprawie, domagając się wyznaczenia Wójtowi dodatkowego 14-dniowego terminu załatwienia sprawy i zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a także podjęcia środków zapobiegających naruszeniom terminów załatwienia sprawy w przyszłości, a także stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wskazała, że organ administracji publicznej – nie wydając do tej pory decyzji administracyjnej – postępuje w sposób opieszały i narusza zasadę szybkości postępowania. W dniu 16 sierpnia 2016 r. ekspert przedłożył do akt sprawy opinię dotyczącą części akustycznej raportu, która przekazana została do SKO w Gdańsku. SKO w Gdańsku, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia niniejszej sprawy, zobowiązując Wójta do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy, jednocześnie zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz uznało, że nie załatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Akta sprawy zostały zwrócone do Urzędu Gminy [...] w dniu 27 lutego 2017 r. Wójt Gminy [...], zawiadomieniem z dnia 3 marca 2017 r., poinformował strony, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a także o miejscu i czasie, w którym można zapoznać się z zebranym materiałem i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 17 marca 2017 r. Spółka wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość, zarzucając Wójtowi Gminy [...] naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 12 i art. 35 § 1 w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) i domagając się: 1) stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; 3) orzeczenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) orzeczenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 5) przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) oraz wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 Ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy; 6) zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie wniosku Spółki o wydanie decyzji środowiskowej w terminie 14 dni, o ile organ nie wyda decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez sąd; 7) zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według obowiązujących przepisów, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając złożoną skargę Spółka wskazała, że do dnia jej wniesienia organ nie wydał decyzji w przedmiocie złożonego przez nią wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, przy czym nie minął jeszcze dodatkowy termin załatwienia sprawy wyznaczony przez SKO w Gdańsku tj. 27 marca 2017 r., ale minął termin 30 sierpnia 2016 r. wskazany przez Wójta jako nowy termin załatwienia sprawy w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. Skarżąca zauważa, że sprawa o wydanie decyzji środowiskowej jest sprawą skomplikowaną, która powinna zostać załatwiona po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie oznacza to jednak, że postępowanie to może być ad calendas graecas przesuwane w czasie, pomimo uzyskania przez organ stanowiska innych organów współdziałających, a także po zapewnieniu uczestnikom postępowania możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zgłoszenia uwag i zastrzeżeń do raportu. Skarżąca uważa, że do przedłużenia rozpatrzenia sprawy przyczyniło się bezpodstawne nałożenie na nią przez organ obowiązku ustosunkowania się do uwag i wniosków zgłoszonych przez uczestników postępowania oraz bezpodstawne skorzystanie z opinii eksperta w celu weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie przepisów Uioś, Wójt Gminy [...] orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą [...]". Decyzję tą pełnomocnik Spółki otrzymał w dniu 27 marca 2017 r. W odpowiedzi zaś na skargę inwestora organ gminy wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej Spółki, gdyż wydał decyzję w tej sprawie mieszcząc się w terminie załatwienia sprawy, wyznaczonym przez organ II instancji. W opinii Wójta nie dopuścił się tez organ przewlekłości postępowania. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku umarzając postępowanie w sprawie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednocześnie orzekł, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Zdaniem tegoż sądu na długotrwałość postępowania w tej sprawie miały także wpływ: dokonane przez skarżącą w dniu 26 lutego 2013 r. rozszerzenie pierwotnie złożonego w dniu 23 maja 2012 r. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które wymagało m.in. ponownego przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z RDOŚ w Gdańsku oraz PPWIS w Gdańsku; składane przez skarżącą Spółkę w toku postępowania wnioski o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych na nią obowiązków; długotrwałość postępowań uzgodnieniowych. Podkreślił sąd pierwszej instancji przy tym, że postępowanie uzgodnieniowe toczące się przed RDOŚ w Gdańsku trwało w okresie od 13 czerwca 2012 r. do 29 stycznia 2013 r. oraz w okresie od 26 lipca 2013 r. do 19 grudnia 2014 r. Podobnie długotrwałe było postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez PPWIS w Gdańsku w okresie od 26 lipca 2013 r. do 12 grudnia 2013 r. Sąd pierwszej instancji uwzględnił ponadto, że w dniu 22 marca 2017 r., tj. w terminie wyznaczonym postanowieniem SKO w Gdańsku, wydanym na podstawie art. 37 § 2 K.p.a., Wójt wydał decyzję rozpoznającą wniosek inwestora o wydanie decyzji środowiskowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy [...], reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Wyrok sądu pierwszej instancji organ zaskarżył w części, w której sąd ten uznał, że w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...]. Sądowi wojewódzkiemu w trybie art. 174 pkt 2 Ppsa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym stwierdzeniu przez sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej jako przejawu przewlekłości prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy [...]: art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 35 § 5 K.p.a. i art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 Uioś, przez to że postanowienie nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko Wójt Gminy wydał dopiero w dniu [...] marca 2013 r. - nie uwzględniając przez sąd pierwszej instancji "zapisu" art. 35 § 5 K.p.a., zgodnie z treścią którego do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu, art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa, przez to że RDOŚ w Gdańsku wydał opinię 29 stycznia 2013 r., i od tego czasu Wójt nie podejmował żadnych czynności, kiedy – co wynika z akt sprawy – Wójt Gminy otrzymał powyższą opinię dopiero w dniu 29 marca 2013 r. i niezwłocznie wydał postanowienie, art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 50 § 1 K.p.a. przez to że pismem z dnia 14 stycznia 2015 r., Wójt wezwał skarżącą do wykazania aktualności numerów działek objętych wnioskiem i sam z urzędu tych wątpliwości nie próbował wyjaśnić, choć zgodnie z art. 7 K.p.a. powinien był to uczynić, art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa, przez to że Wójt wezwał organy uzgadniające do wskazania, czy sytuacja ta (zmiana numerów działek i zbędność jednej działki we wniosku) wymaga nowego wniosku o uzgodnienie i po otrzymaniu od nich odpowiedzi z dnia 31 lipca 2015 r. i z dnia 7 sierpnia 2015 r., dopiero w dniu 2 października 2015 r. obwieścił o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, wyznaczając termin do dnia 6 listopada 2015 r., art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 7 i 10 K.p.a., poprzez wezwanie przez Wójta skarżącej Spółki w dniu 12 listopada 2015 r. do ustosunkowania się do zgłoszonych uwag i wniosków społeczeństwa do raportu, 6) art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa, w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a i art. 81 ust. 1 Uioś oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. przez to, że brak było normatywnej podstawy do badania przez właściwy organ na podstawie opinii biegłego, czy obawy społeczności lokalnej wyrażone w skargach i wnioskach mają uzasadnione podstawy i że stanowisko społeczeństwa organ ocenia na podstawie przedsięwzięcia na środowisko oraz że w tym celu nie przeprowadza się tego rodzaju dodatkowego dowodu z opinii biegłego, na okoliczność, czy stanowisko tej społeczności jest uzasadnione okolicznościami obiektywnymi. Skarżący kasacyjnie organ wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w części, w zakresie punktów 2-3 poprzez oddalenie skargi w pozostałym zakresie, niewskazanym w pkt 1 zaskarżonego wyroku, oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 Ppsa złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W obszernym uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych Wójt Gminy [...] kwestionuje poszczególne ustalenia sądu wojewódzkiego, prowadzące do wniosku, że organ ten dopuścił się przewlekłości rozpoznając wniosek Spółki, przytaczając daty poszczególnych aktów wydawanych przez ten organ, jak i organy współdziałające, dokonując przy tym rekapitulacji przebiegu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ wskazuje, że sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że RDOŚ w Gdańsku wydał opinię w dniu 29 stycznia 2013 r., i od tego czasu Wójt nie podejmował żadnych czynności, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż wydanie opinii przez RDOŚ w Gdańsku nastąpiło nie w dniu 29 stycznia 2013 r., ale w dniu 25 marca 2013 r. Opinia ta wpłynęła do Wójta Gminy [...] w dniu 29 marca 2013 r. i organ niezwłocznie wydał postanowienie. Ponadto Wójt Gminy [...] nie ponosi winy za terminowość przedkładanych wyjaśnień przez skarżącą. W dalszej części uzasadnienia Wójt podnosi, że na etapie postępowania administracyjnego z udziałem społeczeństwa w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ, przy takiej ilości wątpliwości i podnoszonych zarzutów miał prawo powołać biegłych, którzy zweryfikują złożony raport. W odpowiedzi spółki prawa holenderskiego [...],[...] na złożoną przez organ skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącej Spółki co najmniej od kwietnia 2016 r. nie istniały jakiekolwiek powody przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy. Tymczasem organ wyznaczał kolejne terminy jej załatwienia w sytuacji, gdy cały materiał dowodowy został zebrany i brak było przeszkód do wydania decyzji środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zrzekła się rozprawy. Pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej wraz z oświadczeniem o zrzeczeniu się rozprawy nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 182 § 2 Ppsa rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka wówczas w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 Ppsa). A. Skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie, skoro zarzuca się sądowi wojewódzkiemu wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ograniczając przy tym zakres zaskarżenia do pkt. 2 wyroku II SAB/Gd 28/17, w którym sąd a quo stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przy czym kwestionuje się samo stwierdzenie faktu przewlekłości postępowania. Skarżący kasacyjnie organ kwestionuje ustalenie zawarte w powyższym wyroku, jakoby jego postępowanie z wniosku Spółki było w ogóle prowadzone przewlekle. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 Ppsa oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Taka sytuacja zdaniem Sądu zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Przyjmując tak określone granice rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania należy stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku jest co do reguły prawidłowa. B. Skarżący kasacyjnie organ ogranicza swe zarzuty w istocie do naruszenia przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w powiązaniu z oznaczonymi przepisami K.p.a. lub przepisami Uioś, wywodząc iż błędnie sąd wojewódzki nie uwzględnił tych przepisów uznając, że Wójt Gminy [...] dopuścił się przewlekłości postępowania, względnie kwestionując prawidłowość niektórych ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji. C. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. Przepis ten jedynie określa zakres kognicji sądów administracyjnych obejmujący także rozpoznawanie skarg na przewlekłość i bezczynność organów, nie mógł więc stanowić podstawy kasacyjnej. Co się tyczy przepisu art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa, to stanowi on o formie orzekania przez sąd administracyjny dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy w sprawach określonych m. in. w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy określając, że w takiej sytuacji sąd "stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania". Skarga Spółki dotyczyła m. in. przewlekłości postępowania Wójta Gminy [...] w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zatem sprawy określonej w art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa. Nie ulega przy tym wątpliwości, że WSA w Gdańsku rozpoznał wniesioną przez skarżącą Spółkę skargę na przewlekłość postępowania Wójta Gminy [...], skoro w pkt 2. wyroku II SAB/Gd 28/17 zawarł orzeczenie o stwierdzeniu przewlekłości, z tym, że uznał, iż nie miało ono kwalifikowanego – rażącego – charakteru. Cytowany przepis art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala sądowi administracyjnemu na rozstrzygnięcie, czy organ dopuścił się w sprawie bezczynności lub przewlekłości nawet wówczas, jeżeli w dniu wyrokowania bezprzedmiotowe byłoby orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. Jak zauważa się bowiem w pismiennictwie, wymieniony przepis przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, nawet jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Ta forma rozstrzygnięcia będzie miała miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę. W tym przypadku sąd, rozstrzygając sprawę, uwzględni stan istniejący w chwili wniesienia skargi (zob. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, uwaga 2 do art. 149). Taka sytuacja zachodziła w przedmiotowej sprawie, bowiem z nie kwestionowanych przez organ gminy ustaleń sądu wojewódzkiego wynika, że przed rozpoznaniem skargi na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy [...] wydano w tej sprawie decyzję administracyjną. Bezspornie przeto sąd wojewódzki, choć tego istotnie nie ujawnił w motywach swego wyroku, orzekał na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa. Przepis ten nie może jednak stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej służącej kwestionowaniu wyniku kontroli dokonanej przez sąd pierwszej instancji, skoro określa li tylko formę wyrokowania w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast brak jest możliwości zakwestionowania oceny prawnej sądu pierwszej instancji wyrażonej w tym zakresie, zarzutem opartym na naruszeniu powyższej normy zawartej w przywoływanym przepisie. Innymi słowy tylko naruszenia dalszych, wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów, dawałoby przesłanki pozwalające na ocenę skuteczności wniesionej skargi kasacyjnej. D. Podzielić należało co do reguły stanowisko sądu pierwszej instancji, że postępowanie w sprawie wywołanej źródłowym wnioskiem Spółki było prowadzone przez Wójta Gminy [...] w sposób przewlekły. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., II GPP 5/10 LEX nr 753418). E. Bezsporne jest, że źródłowy wniosek Spółki wpłynął do Urzędu Gminy [...] w dniu 23 maja 2012 r., zaś decyzję w tej sprawie wydano dopiero w dniu 22 marca 2017 r., zatem zapadła ona po blisko pięciu latach prowadzonego postępowania. Sama długotrwałość toczącego się postępowania administracyjnego oczywiście a priori nie dowodzi zaistnienia stanu przewlekłości, skoro długotrwałe było oczekiwanie na podjęcie aktów współdziałania, niemniej wymaga dostrzeżenia, niewątpliwie stosunkowo długiego okresu czasu, jaki upłynął między obiema powyższymi datami i nakazu obiektywnego ustalenia przyczyn takiego stanu rzeczy, w kontekście przypisania organowi przewlekłości w rozpoznaniu wniosku Spółki. Trafnie sąd wojewódzki wskazał w motywach swego wyroku, że w K.p.a. przewidziano określone terminy dla załatwiania spraw. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy, w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a., oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Zgodnie z art. 35 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki (§ 1), przy czym nie później niż w terminie jednego miesiąca, gdy chodzi o sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego, w terminie dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, gdy chodzi o sprawę szczególnie skomplikowaną, zaś w postępowaniu odwoławczym w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania odwołania (§ 3), do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji obowiązany jest zawiadomić strony, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Podkreślić jednak należy, że sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia bezczynności lub przewlekłości organu, istotna jest przyczyna zwłoki wskazana przez organ. Wskazując na powyższe, sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organ prowadzący postępowanie naruszył nakaz sprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego, o czym świadczy podejmowanie przez Wójta Gminy [...] czynności w długich odstępach czasu. Rację przy tym ma skarżący kasacyjnie organ powołując się na przepis art. 35 § 5 K.p.a., iż nietrafnie sąd wojewódzki stwierdził, jakoby RDOŚ w Gdańsku wydał opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w dniu 29 stycznia 2013 r., podczas gdy w istocie opinia taka została wydana przez organ współdziałający w dniu 29 marca 2013 r. Z tego względu, przy uwzględnieniu treści art. 65 ust. 1 Uioś (notabene nie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej), przepis art. 35 § 5 K.p.a. miał odpowiednie zastosowanie, zaś sąd wojewódzki nietrafnie uznał okres między 29 stycznia 2013 r., a 3 kwietnia 2013 r. za czas przewlekłości postępowania organu gminy. Nie ma to jednak większego znaczenia dla oceny dalszych czynności procesowych Wójta Gminy [...] rozpoznającego wniosek Spółki o wydanie decyzji środowiskowej. Trafnie sąd wojewódzki eksponuje, że organ gminy po uzyskaniu od organów współdziałających stanowiska odnośnie braku potrzeby ponownego wydania aktów współdziałania w aspekcie zmiany numeracji działek (data otrzymania ostatniej odpowiedzi na pismo Wójta Gminy [...] to dzień 7 sierpnia 2015 r.) dopiero w dniu 2 października obwieścił o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i o możliwości wnoszenia uwag i wniosków. Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że usprawiedliwieniem dla takiej sekwencji czasowej powyższych czynności, była konieczność zawiadomienia właściciela działki nr [...] w obrębie [...] o tym, że jego nieruchomość została wyłączona spod planowanego zamierzenia, co uczyniono dopiero pismem z dnia 8 września 2015 r. Skoro Wójt Gminy [...] miał tego świadomość w dniu 21 lipca 2015 r. (data wpływu pisma Spółki odnośnie zaktualizowanych numerów działek objętych zamierzeniem), to brak jest dostatecznych podstaw, aby czynność powiadomienia właściciela powyższej działki nr [...] dokonana dopiero w dniu 8 września 2015 r. usprawiedliwiała taki sposób załatwiania wniosku Spółki i stanowiła realizację ustawowej dyrektywy z art. 12 § 1 K.p.a. Podzielić także wypadnie ocenę sądu wojewódzkiego odnośnie okresu czasu trwania postępowania, w trakcie którego Wójt Gminy [...] oczekiwał na stanowisko powołanego przez siebie eksperta, któremu powierzono opracowanie opinii odnośnie części akustycznej przedłożonego przez Spółkę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w następstwie uwag zgłoszonych na etapie postępowania z udziałem społeczeństwa. Z treści przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a Uioś wynika wyłącznie ustalenie definicyjne pojęcia "oceny oddziaływania na środowisko" w aspekcie weryfikacji raportu o oddziaływania na środowisko, tym samym nieskuteczny jest zarzut naruszenia cyt. przepisu. Słusznie w odpowiedzi na skargę kasacyjną zwraca się uwagę, że Wójt Gminy [...] wpierw nie wnosił do raportu żadnych uwag, przekazał go organom współdziałającym, zaś już po uzyskaniu korzystnych dla Spółki aktów współdziałania, a po zapewnieniu społeczeństwu udziału w postępowaniu nabrał ten organ wątpliwości, co skutkowało posłużeniem się ekspertem, a w konsekwencji odsunięciem w czasie wydania decyzji w sprawie. Trafnie także Spółka wskazuje, że na uwagi i wnioski udzieliła na żądanie organu gminy wyczerpujących odpowiedzi w formie tabelarycznej. Przy ocenie niezasadności skargi kasacyjnej wypadnie wziąć pod rozwagę i to, że Wójt Gminy [...] nawet w sytuacji wniesienia przez Spółkę środka zaskarżenia swej bezczynności i przewlekłość do SKO w Gdańsku, powstrzymywał się z wydaniem decyzji w sprawie, czym niewątpliwie dopuszczał się przewlekłości. Tym samym nie sposób uznać, aby czynności organu gminy podejmowane w 2015 r., a sprowadzające się do wzywania Spółki na podstawie art. 7 i 50 § 1 K.p.a. do złożenia wyjaśnień odnośnie prawidłowości numerów działek objętych zamierzeniem oraz – z powołaniem się na art. 7 i 10 K.p.a. – odnośnie ustosunkowania się przez Spółkę do uwag i wniosków zgłoszonych w trakcie udziału społeczeństwa w postępowaniu, mogły mieć istotny wpływ na treść pkt 2 zaskarżonego wyroku. Tak samo ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 i art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. w aspekcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego z opinii eksperta przez organ gminy w aspekcie dokonania oceny stanu przewlekłości postępowania Wójta Gminy [...] w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko, przywołane w zaskarżonym wyroku, a wspierające się na wywodach zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016 r., II OSK 608/15 (CBOSA.nsa.gov.pl), wedle którego brak jest normatywnej podstawy do badania przez właściwy organ na podstawie opinii biegłego, czy obawy społeczności lokalnej mają uzasadnione podstawy. Stanowisko społeczeństwa organ ocenia na podstawie zgłoszonych uwag i wniosków oraz ustaleń raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnie proponuje inwestorowi inny wariant realizacji tego przedsięwzięcia. Dlatego też w tym celu nie przeprowadza się tego rodzaju dodatkowego dowodu na okoliczność, czy stanowisko tej społeczności jest uzasadnione okolicznościami obiektywnymi. To z kolei prowadziło do wniosku, że podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzowały się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 § 1 K.p.a. Okoliczności takie, jak przedmiot i charakter niniejszego postępowania oraz starania organu w zapewnieniu w nim udziału wszystkich jego uczestników zostało ocenione przy kwalifikacji charakteru stwierdzonej przewlekłości, która ze względu na zakaz orzekania na niekorzyść strony wnoszącej niniejszy środek zaskarżenia (art. 134 § 2 Ppsa) nie podlegała ocenie kasacyjnej. F. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 tej ustawy (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, opubl. ONSAiwsa z 2013 r., z. 3, poz. 38).