I SA/Sz 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "F." z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 stycznia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej "F." z siedzibą w J. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. [...], utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W złożonym wniosku Skarżąca przestawiła następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca posiada status organizacji pożytku publicznego w świetle przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (dalej: "ustawa o wolontariacie") i wykonuje swoje cele statutowe. Realizuje m.in. cele naukowe, cele służące społecznej działalności pożytku publicznego i cele prospołeczne. Ponadto, w zakresie określonym w statucie i na zasadach w nim wskazanych, wspiera również badania naukowe, edukację, oraz dotuje pracę z osobami niepełnosprawnymi, jak również organizuje (prowadzi) rehabilitację zawodową i społeczną dla osób niepełnosprawnych. Działa bezinteresownie i nie czerpie korzyści majątkowych. Fundacje mają możliwość uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców, jak również Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji, ZOZ-u. Skarżąca uzyskała wpis jedynie do drugiego ze wspomnianych rejestrów, tj. Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji, ZOZ-u. Obecnie działalność Skarżącej finansowana jest w przeważającej mierze ze środków pieniężnych uzyskiwanych z zagranicy. Środki pieniężne, które są przekazywane z zagranicy, są obecnie zawsze przekazywane w formie przelewów. Skarżąca nie wyklucza jednak, że w przyszłości środki pieniężne mogą być przekazywane w formie innej niż pieniężna (przykładowo rzeczowa). Jednak nie następuje to zawsze. Równocześnie z przekazaniem środków lub wcześniej następuje wskazanie, na które cele i w jakim zakresie Skarżąca powinna wykorzystywać otrzymane środki finansowe. Brak przekazania środków na te cele może skutkować odpowiedzialnością ze strony Skarżącej względem podmiotu związanej z nieprzekazaniem środków na wskazane cele. Przy czym, każdy ze wskazanych celów musi przy tym być równocześnie jednym z celów wskazanych w statucie Skarżącej. Środki pieniężne, o których mowa powyżej, nie stanowią środków pieniężnych otrzymanych od podmiotów prawa publicznego, tj. odpowiedników Skarbu Państwa w innych państwach niż Rzeczpospolita Polska, organów państwowych lub samorządowych (tj. odpowiedników województw, powiatów, czy też gmin), czy też tzw. dotacji otrzymywanych od organów Unii Europejskiej. W zakresie przekazywanych środków pieniężnych trudno jest Skarżącej jednoznacznie określić, jaką formę czynności ma przekazanie środków pieniężnych - z uwagi na powinność wykorzystania otrzymanych środków zgodnie ze statutem oraz powinnościami względem podmiotu, który przekazał środki, tym bardziej, że przekazanie środków następuje w przeważającej mierze przez podmiot mający siedzibę za granicą a sama czynność przekazania środków pieniężnych jest poddana prawu obcemu. W rezultacie, zgodnie z właściwymi przepisami do tej czynności prawnej zastosowanie znajduje prawo obce. Dla podatnika jest to zresztą kwestia drugorzędna, albowiem pierwszoplanową kwestią jest pozyskanie samych środków pieniężnych na cele statutowe Skarżącej. Skarżąca wykonuje czynności opodatkowane oraz zwolnione od podatku VAT i jest zarejestrowana jako podatnik podatku VAT. W przypadku wykonywania czynności opodatkowanych i zwolnionych od opodatkowania podatnik jest zobowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i co do których prawo takie mu nie przysługuje. W przyszłości Skarżąca zamierza przy wyborze sposobu określenia proporcji wykorzystywać wyłącznie dane wynikające z rocznego obrotu z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza - tj. dane wskazane w art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) Czy przy wyborze sposobu określania proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, w sytuacji gdy Skarżąca posiada dane wymienione w art. 86 ust. 2c pkt 2-4 ustawy VAT, tj. zarówno: - w zakresie średniorocznej liczby godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością; oraz - w zakresie rocznego obrotu z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza, oraz - w zakresie średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością, sposób określenia proporcji będzie odpowiadał specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli przy określeniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, wykorzysta dane wyłącznie wynikające z art. 86 ust. 2c pkt 2 albo z art. 86 ust. 2c pkt 3 albo z art. 86 ust. 2c pkt 4 ustawy o VAT? 2) Czy przy wyborze sposobu określania proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, w sytuacji gdy Skarżąca posiada dane wymienione w art. 86 ust. 2c pkt 2-4 ustawy VAT, tj. zarówno: - w zakresie średniorocznej liczby godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością; oraz - w zakresie rocznego obrotu z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza, oraz - w zakresie średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością Skarżąca może korzystać m.in. z jednego ze sposobów ustalania danych i nie jest zobowiązana wybrać pierwszą w kolejności metodę pozyskiwania danych, o której mowa w art. 86 ust. 2c ustawy o VAT? 3) Czy przy obliczaniu tzw. "sposobu określenia proporcji", o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, Skarżąca powinna środki pieniężne otrzymane od podmiotów zagranicznych w formie przelewów, w stosunku do których zobowiązana jest je wykorzystać na cele statutowe i które przeznacza w całości na odpłatną działalność pożytku publicznego, zaliczyć do rocznego obrotu z działalności gospodarczej, czy też do rocznego obrotu z działalności gospodarczej powiększonego o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, które zostały otrzymane na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza, o której mowa w art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy o VAT, w sytuacji gdy uzna, że sposób określenia proporcji, o którym mowa w "art. ust. 2a" ustawy o VAT najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć a otrzymane przez niego środki zostały wykorzystane do odpłatnej działalności pożytku publicznego? Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, wydał w dniu [...] r. postanowienie [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku. Uzasadnił swoje stanowisko tym, że zarówno postawione pytania, jak przyporządkowane im stanowiska, miały charakter natury ogólnej i w konsekwencji przyjął, że sposób sformułowania wniosku nie pozwala uznać okoliczności w nim przedstawionych za zdarzenie przyszłe. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie wydanego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, postanowieniem z dnia [...]r. [...] utrzymał w mocy wydane postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca wnosi o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i ponowne rozpoznanie sprawy, - zasądzenie od organu zwrotu kosztów sądowych, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuca naruszenie przepisów: 1) art. 14b § 1, 2, 2a i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, które stanowią, jakie przesłanki we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego muszą zostać zawarte, aby wniosek ten nie stał się bezprzedmiotowy i nie został pozostawiony bez rozpoznania przez organy podatkowe, poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że wniosek złożony przez Skarżącą nie spełnia wymogów stawianych takim wnioskom; 2) art. 14b § 5a ww. ustawy, który stanowi, że w przypadku przedstawienia we wniosku zdarzenia odpowiadającemu wydaniu interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego, organ wydaje postanowienie o bezprzedmiotowości wniosku oraz wskazuje oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji, poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania; 3) art. 14h w zw. z art. 120 ustawy, które wskazują, że organy podatkowe winny działać zgodnie i na podstawie przepisów prawa, poprzez ich niezastosowanie i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji z pominięciem istotnych przepisów prawa, które powinny być zastosowane w tej konkretnej sytuacji; 4) art. 14h w zw. z art. 121 ustawy, w świetle których organy winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej, poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia; 5) art. 14h w zw. z art. 165a § 1, które stanowią o przesłankach wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego poprzez ich błędną wykładnię i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, który wydał takie postanowienie, mimo że wskazane w przepisie przesłanki nie zaistniały. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Pełnomocnik podniósł, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Strona przedstawiła w sposób wyczerpujący zdarzenie przyszłe, a przedmiotem wniosku nie pozostawały przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Wobec tego wniosek ten winien zostać rozpoznany, a w przypadku stwierdzenia przez organ, że przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie zostało przedstawione w sposób dość wyczerpujący, organ - zgodnie z ogólnie obowiązującymi zasadami postępowania - powinien wezwać Stronę do jego uszczegółowienia bądź uzupełnienia. W przedmiotowej sprawie jednak, pomimo uznania przez organ, że stan faktyczny sprawy przedstawiony we wniosku nie jest wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, wezwania takiego nie uczynił. W dalszej kolejności Pełnomocnik zwrócił uwagę na brzmienie art. 14b § 5a ustawy - Ordynacja podatkowa i wskazał, że z treści zaskarżonego postanowienia wywnioskować można, że organ nie wydał interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, ponieważ uważa, że powinna zostać wydana interpretacja ogólna tych przepisów. Zdaniem Pełnomocnika, skoro złożony wniosek - w ocenie organu - kwalifikował się do wydania interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego, powinien znaleźć zastosowanie art. 14b § 5a ustawy Ordynacja podatkowa, a więc należało wydać postanowienie o bezprzedmiotowości złożonego przez Stronę wniosku ze wskazaniem oznaczenia interpretacji ogólnej oraz miejsca podania publikacji owej interpretacji. W niniejszej sprawie organ w ogóle nie zastosował się do brzemienia ww. przepisu naruszając tym samym szereg naczelnych zasad postępowania podatkowego. Zapisy art. 120 i 121 ustawy Ordynacja podatkowa wskazują, że organy podatkowe powinny działać na podstawie prawa (zasada legalizmu) oraz w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Pomijając brzmienie art. 14b § 5a nie sposób stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy podatkowe działały na podstawie prawa. Wydanie postanowienia z niezastosowaniem jednego z ważniejszych przepisów regulujących obowiązki organu podatkowego w niniejszej sprawie, nie wzbudza również zaufania co do działania takiego organu. W ocenie Pełnomocnika - wbrew twierdzeniom organu II instancji - w analizowanej sprawie zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie została zachowana, gdyż wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie zostały rozstrzygnięte na korzyść podatnika, postępowanie umorzono, bez wezwania Skarżącej do doprecyzowania stanu faktycznego. Ponadto Pełnomocnik zarzuca, że organ podatkowy w niniejszej sprawie naruszył przepisy art. 14h w zw. z art. 165a Ordynacji podatkowej. Dyspozycja art. 14h uprawnia organy podatkowe do zastosowania przepisów dotyczących postępowania podatkowego, w tym art. 165a ustawy, jednak w niniejszej sprawie nie powinien on znaleźć zastosowania. Wniosek został wniesiony przez osobę uprawnioną, a ponadto nie zachodziły jakiekolwiek inne przyczyny do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia, ponieważ stwierdzenie przez organ, że powinna zostać wydana interpretacja ogólna przepisów prawa podatkowego obliguje do wydania postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku ze wskazaniem numeru i miejsca publikacji takiej interpretacji, a nie uprawnia do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Twierdzenia organu II instancji, jakoby organ I instancji działał w granicach prawa, dokonał wnikliwej analizy i prawidłowo zastosował wszystkie przepisy prawa, są błędne. Reasumując Strona podniosła, że trudno stwierdzić w oparciu o jakie dowody organ uznał, że zadane przez nią pytanie jest natury ogólnej. Organ w każdej chwili - w ramach czynności i przyznanych mu kompetencji - mógłby chociażby ustalić, że składa cały czas deklaracje w zakresie podatku VAT i stosuje także tzw. "proporcję". W rezultacie udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie nie jest natury "abstrakcyjnej", jak chce tego organ. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziło Sąd do przekonania że narusza ono prawa. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji, w pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii podstawy prawnej wydania tego typu rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (żądanie dotyczące wszczęcia postępowania, w niniejszym przypadku żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten zawiera katalog przesłanek uprawniających organ do odmowy wszczęcia postępowania, jednakże katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym. Odmowa wszczęcia postępowania jest bowiem bezspornie dopuszczalna jedynie w sytuacji, w której podmiot występujący o jego wszczęcie nie posiada przymiotu strony, w rozumieniu, jakie temu pojęciu nadaje Ordynacja podatkowa, poza tym ustawodawca posłużył się w tym wypadku swoistego rodzaju klauzulą generalną, obejmującą inne przyczyny, z których to postępowanie nie może być wszczęte. Powołanie się na te inne przyczyny wymaga jednak precyzyjnego ich wskazania i wyjaśnienia, z którego wynikałoby istnienie innego rodzaju przeszkód wszczęcia i przeprowadzania żądanego postępowania i wydania rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność wszczęcia postępowania w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której wyżej mowa, może wynikać, oprócz przypadku braku posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, z konkretnej regulacji prawnej, jak chociażby art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, bądź przyczyn wynikających z samej istoty tego postępowania, którego celem jest wyjaśnienie stronie przepisów prawa podatkowego, na tle przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Odmowa nie może być natomiast efektem, istniejących po stronie organu wątpliwości, co do kwestii prawnych lub faktycznych, przedstawionego przez wnioskodawcę zagadnienia. Mając na względzie przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny, jak również sformułowane na jego gruncie pytanie, Minister Rozwoju i Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, powołując się na to że zarówno postawione pytania, jak przyporządkowane im stanowiska, miały charakter natury ogólnej. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, uznał, że sposób sformułowania wniosku nie pozwala uznać okoliczności w nim przedstawionych za zdarzenie przyszłe. W kontekście powyższego, na wstępie dalej czynionych rozważań podkreślenia wymaga specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Odstępstwo od zasady, że z wnioskiem o interpretację może wystąpić podmiot zainteresowany, w jego indywidualnej sprawie, przewiduje art. 14n § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Jak stanowi art. 14c Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W dalszej kolejności należy wskazać, że organ podatkowy, jako organ interpretacyjny, obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały bądź przyszły stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W myśl art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do brzmienia art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Wobec tego, pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację, w wyznaczonym przez ten organ terminie. Należy też pamiętać, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego i precyzować informacje ich dotyczące, konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Wnioskodawca ma bowiem prawo nie tylko wiedzieć w jakim celu żąda się od niego uzupełnienia wniosku, ale także jak w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu w tym zakresie zakwestionować wykazując, że żądane dane są nieistotne, bądź wezwanie organu zmierza jedynie do przedłużenia postępowania. Nie może to być więc wezwanie do podania jakichkolwiek informacji, a tylko takich, które są niezbędne do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także przede wszystkim wykazać - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Uwzględniając treść powyższych przepisów Sąd zauważa, że organ interpretacyjny na gruncie niniejszej sprawy nie zastosował przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Uznał bowiem, że zadawane pytania prowadziłyby do całkowitego przeformułowania opisu zdarzeń przyszłych, pytań i stanowisk, prowadząc w gruncie rzeczy do kreowania lub współkreowania tła faktycznego, a nie jego uzupełnienia, co stałoby w opozycji do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podziela takiej oceny. Przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje tryb usuwania braków w podaniach. Ma on charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje "szansę" naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania. Tryb usuwania braków podań przewidziany w art. 169 ma zastosowanie niezależnie do tego, czy strona jest reprezentowana w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, czy też uczestniczy w nim sama (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2003 r., III RN 139/02, Glosa 2004, nr 4, s. 42). Przepisy art. 169 § 1 i 2 o.p. stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej (art. 14h o.p.). Tym samym organ podatkowy uzyskał uprawnienie do żądania od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. W związku z powyższym odmowa wszczęcia postępowania, z wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, była nieuzasadniona, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 165a, 169 i art. 14b tej ustawy, z tego więc względu stwierdzić należy, że Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające go postanowienie z dnia [...]r., dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające go postanowienie. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.) Sąd zasądził na rzecz skarżącego od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.