I SA/Gd 227/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 5 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia A Spółka z o.o. i B Spółka z o.o. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w dniu 9 sierpnia 2011 r. Sp. z o.o. A działając jako przedstawiciel pośredni firmy B S.A. (obecnie B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Malezji towar w postaci siatki z włókna szklanego [...], który zaklasyfikowano do kodu 7019 59 00 10. Eksporterem towaru była firma C z Malezji. Zgłoszenie celne do wnioskowanej procedury zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Dla przedmiotowego towaru w zgłoszeniu celnym zadeklarowano preferencyjną stawkę celną w wysokości 3,5%, na podstawie świadectwa pochodzenia Form A nr [...]. W dniu 25 lipca 2013 r. do Urzędu Celnego wpłynął Raport końcowy Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr OF/2011/969 z przeprowadzonego dochodzenia dotyczącego eksportu chińskich tkanin siatkowych. Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, iż towar deklarowany jako pochodzący z Malezji faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. W raporcie potwierdzono proceder omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego o otwartych oczkach. Stosownie do zapisów w raporcie OLAF polegał on na wprowadzaniu towaru pochodzenia chińskiego do Wolnej Strefy Handlowej (FCZ) Port Klang w Malezji, a następnie po przeładowaniu do innego kontenera, wysłanie go do UE jako pochodzącego z Malezji, w przeważającej większości ze statusem preferencyjnym. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [...]. Decyzją z dnia 28 marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego dla importowanego towaru ustalił: kraj pochodzenia Chiny, stawkę celną erga omnes w wysokości 7%, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9%, określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 na kwotę 19.987 PLN i A30 na kwotę 359.194 PLN podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Skargi na powyższą decyzję złożyły B S.A. i A Sp. z o.o.. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołań decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego . Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, a także obowiązujące w podatku od towarów i usług przepisy Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wobec towaru ujętego w ww. zgłoszeniu celnym. Następnie po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 15 września 2016 r. wydał decyzję, w której określił kwotę podatku VAT z tytułu importu towaru na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia 29 sierpnia 2011 r. w kwocie 223.152,00 zł (pkt 1) oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług (pkt 2). Na powyższą decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług obydwie Spółki wniosły skargi do Dyrektora Izy Celnej. Dyrektor Izby Celnej uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie podatku od towarów i usług zważył, co następuje: Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy określenia podatku od towarów i usług od importu towaru w postaci siatki z włókna szklanego objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z 29 sierpnia 2011 r. Przy czym decyzja z dnia 15 września 2016 r. w sprawie podatkowej poprzedzona została decyzją z dnia 28 marca 2014 r., w której Naczelnik Urzędu Celnego wobec towarów objętych ww. dokumentem SAD określił: kraj pochodzenia Chiny, stawkę celną erga omnes w wysokości 7% oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9% i określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00 i A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w łącznej wysokości 379.181 PLN, decyzja z 28 marca 2014 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 sierpnia 2014 r. i ma wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Następnie Dyrektor Izby Celnej przywołał treść przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej "ustawa o VAT") a mianowicie przepisy art. 1 ust. 1 art. 5 ust. 1 pkt 3 art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7 i art. 29 ust. 13 VAT, który stanowi, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło; jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Dodatkowo art. 29 ust. 15 ww. ustawy rozszerza podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie o dodatkowe elementy, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone to jest: prowizje, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 16 ustawy o VAT do podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, dolicza się określone w odrębnych przepisach opłaty oraz inne należności, jeżeli organy celne mają obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów. Na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 stawka podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru wynosi 23%. Dyrektor Izby Celnej mając na uwadze całość zgromadzonego materiału dowodowego jak i obowiązujące w dacie powstania zobowiązania przepisy prawa stwierdził, iż rozstrzygnięcie dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego podnoszony w obu odwołaniach tj. art. 29 ust. 13 w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług polegający na błędnym określeniu podstawy opodatkowania nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, iż podstawa opodatkowania podatkiem VAT w imporcie została ściśle określona przez ustawodawcę. Skoro przedmiotem postępowania jest decyzja w zakresie podatku od towarów i usług, to w granicach tej sprawy nie mieści się ustalenie pochodzenia towarów oraz wysokość należności celnych, które były przedmiotem odrębnego postępowania. Organ rozpoznający sprawę podatkową nie ma żadnych podstaw prawnych uprawniających go do badania zasadności ustaleń poczynionych w innym postępowaniu. Oznacza to, że podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie podatków związany jest ustaleniami decyzji organu celnego wydanej w postępowaniu celnym, dotyczącymi w szczególności pochodzenia towaru i należnego cła. Dlatego też wadliwość ustaleń w tym zakresie, na którą wskazuje skarżąca w odwołaniu nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów w zakresie podstawy opodatkowania. Także błędne powołanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 30b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jako podstawy powstania zobowiązania podatkowego, nie stanowi wady powodującej nieważność decyzji lub którą należałoby uznać za rażące naruszenie prawa powodujące konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy "treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., III SA 1425/96). W niniejszej sprawie w ocenie organu drugiej instancji do rażącego naruszenia prawa nie doszło bowiem istotne jest rzeczywiste istnienie podstawy prawnej do wydania decyzji, a ta w świetle obowiązujących przepisów bez wątpienia istnieje. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania podatkowego oraz art. 30b ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług są identycznej treści tj. w sposób tożsamy definiują podstawę opodatkowania w imporcie. W świetle obowiązujących przepisów, jak również mając na uwadze powyższe wyjaśnienia trudno podzielić zarzut zawarty w odwołaniu z dnia 3 października 2016 r. złożonym przez B Sp. z o.o. dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz samodzielnej oceny materiału dowodowego, jak również oparcie rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego towaru wyłącznie na decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 marca 2014 r. oraz zarzut sformułowany w odwołaniu z dnia 30 września 2016 r. złożonym przez A Sp. z o.o. dotyczący automatycznego przyjęcia założeń z postępowania celnego bez refleksji na temat wadliwości postępowania. W ocenie Dyrektora Izby Celnej za pozbawiony jakichkolwiek podstaw należy uznać także zarzut sformułowany przez strony skarżące w odwołaniach dotyczący działania sprzecznego z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) z uwagi na brak zawieszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowania podatkowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie określenia kraju pochodzenia towaru i nałożenia cła. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania. Przedmiotowa kwestia została rozstrzygnięta przez Naczelnika Urzędu Celnego w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się indywidualnym rozstrzygnięciem i dla którego przysługiwał odrębny środek zaskarżenia, z którego jednakże Strony w ustawowo przewidzianym terminie nie skorzystały. Dyrektor Izby Celnej mając jednak na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniach z dnia 30 września 2016 r. i 3 października 2016 r. wyjaśnił, że odmienna ocena podstaw do zawieszenia postępowania dokonana przez organ nie oznacza działania sprzecznego z zasadą zaufania do organów. Także samo przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji celnej i zawisłość przedmiotowej sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Należy wyjaśnić, iż przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy organ rozpatrujący i orzekający w sprawie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie powstało w toku załatwiania sprawy podatkowej. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż taka sytuacja nie zaistniała w niniejszym postępowaniu. Hipotetyczna możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji celnej oparta jedynie na fakcie złożenia przez strony skarg kasacyjnych, co istotne od korzystnego dla organów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 838/14 z dnia 1 kwietnia 2015 r., z całą pewnością nie może stanowić podstawy do uznania zaistnienia zagadnienia wstępnego. Także zawisłość innej sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym tj. postępowania w sprawie umorzenia należności celnych określonych decyzjami wymiarowymi na tzw. zasadzie słuszności, okoliczność na którą wskazuje A Sp. z o.o. w odwołaniu jest niewystarczająca dla wywołania oczekiwanego przez stronę skutku tj. zawieszenia postępowania. Podobnie jak powoływanie się na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadłe w toku innego postępowania celnego, tj. dotyczące decyzji Dyrektora Izby Celnej (a nie Dyrektora Izby Skarbowej jak wskazano w odwołaniu z dnia 30 września 2016 r.) nr [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r. w żaden sposób nie może stanowić uzasadnienia dla formułowanych przez stronę zarzutów, jak również dowodzić istnienie przesłanki do zawieszenia postępowania. Każda sprawa stanowi bowiem wynik odrębnie przeprowadzonego postępowania, w którym ocenie podlegają poszczególne dowody na podstawie których organ podejmuje ostateczną decyzję w sprawie. Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie zapadł w między czasie drugi wyrok tj. sygn. akt III SA/Gd 830/15 z dnia 28 stycznia 2016 r., który oddalił skargi na decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Dyrektora Izby Celnej . Świadomość tego ma skarżący z uwagi na fakt, iż również w przedmiotowej sprawie występuje jako pełnomocnik strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jako istotny dla oceny zarzutów formułowanych przez strony w zakresie zawieszenia postępowania należy wskazać również art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że skoro kwotę podatku od towarów i usług można określić w decyzji celnej, to nie ma przeszkód do wydania decyzji podatkowej opierając się na nieostatecznej decyzji celnej. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednakże do czynienia bowiem jak już wskazywano we wcześniejszej części uzasadnienia decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 marca 2014 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 sierpnia 2014 r., która stanowi ostateczną decyzją w sprawie celnej. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje, jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Te względy przesądziły m.in. o uprawnieniu naczelnika urzędu celnego do prowadzenia jednego postępowania kończącego się decyzją wymierzającą należność celną w prawidłowej wysokości i równocześnie określającą kwotę podatku od towarów i usług w imporcie albo postępowań równoległych kończących się odrębnymi decyzjami w zakresie każdego z tych zobowiązań. Naczelnik Urzędu Celnego wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął za podstawę opodatkowania wartość celną towaru zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym powiększoną o należności celne (cło i cło antydumpingowe) z uwzględnieniem m.in. kwot określonych w ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Właściwie zastosował także 23% stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W granicach rozpoznawanej sprawy nie mogą podlegać badaniu zarzuty wymierzone w legalność decyzji, którą Dyrektor Izby Celnej wydał w sprawie długu celnego. Przy odmiennym założeniu mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług. Dlatego też Naczelnik Urzędu Celnego słusznie przyjął w zaskarżonej decyzji rezultaty postępowania w sprawie celnej, nie naruszając w tym zakresie obowiązujących przepisów prawa. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła A Sp. z o.o.. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa procesowego tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu ustalenia podstawy opodatkowania i oparciu się w całości na danych określonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 września 2016 r. nr [...] 2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zawieszenia postępowania zarówno przez Naczelnika UC jak i przez Dyrektora Izby Celnej, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie wysokości podatku należnego VAT z tytułu importu towarów jest ściśle uzależnione od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie określenia należności celnych z tytułu importu tych towarów, jako elementu kalkulacyjnego podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług - kontrola instancyjna zapadłego w stosunku do "decyzji celnych" A i B; a tym samym, naruszenie podstawowej zasady prowadzenia postępowań podatkowych, wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasady zaufania do organów podatkowych, celem której jest ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami błędów organów podatkowych. Brak zawieszenia postępowania doprowadził do wydania rozstrzygnięcia, co do którego istnieje duże ryzyko uchylenia przez sąd administracyjny lub też wzruszenia w trybie nadzwyczajnym - tj. trybie wznowieniowym z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, iż decyzja ta została wydana na podstawie innej decyzji, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność -ze względu na oczywistą akcesoryjność postępowania w przedmiocie wymierzenia VAT z tytułu importu towarów w relacji do ustalenia wysokości należności celnych; ze względu na fundamentalne zasady postępowania podatkowego, wzruszalność decyzji powinna być ostatecznością i należy prowadzić postępowanie w taki sposób, tj. z zastosowaniem wszystkich możliwych instytucji proceduralnych - tutaj zawieszenie postępowania - aby zapobiec weryfikacji rozstrzygnięć w trybach nadzwyczajnych; 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2011 r. w związku z art. 33 ust. 2 tej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z "cłem należnym", które zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT, stanowiło element kalkulacyjny podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług [dalej: VAT] z tytułu importu towarów, w sytuacji gdy aktualnie istnieją bardzo poważne, uzasadnione wątpliwości co do charakteru cła jako faktycznie "należnego" - z uwagi na zawisłość i wielowątkowość postępowania sądowo administracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach z udziałem w/w spółek, tj. A oraz B, w zakresie kontroli instancyjnej orzeczenia zapadłego w stosunku do decyzji określającej należności celne wobec spółek; w konsekwencji powyższego zarzutu, naruszenie art. 33 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie zobowiązania w podatku VAT w imporcie towarów w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej, może nastąpić bez prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania; 4. naruszenie prawa materialnego art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2011 r. w związku z art. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że podstawa opodatkowania w VAT może być w sposób automatyczny, bez oczekiwania na kluczowe wyroki NSA, oparta na rozstrzygnięciu zawartym w decyzji celnej, tj. wydanym w odrębnym postępowaniu, pomimo iż "rozstrzygnięcia celne" obarczone są wadami, i które to rozstrzygnięcia Spółka zaskarżyła w trybie przewidzianych ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego; niewątpliwie, oczekiwanie na ustalenia które podejmie NSA w postępowaniach celnych będą stanowiły rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych (prejudycjalnych) umożliwiających prawidłowe zakończenie postępowań w przedmiocie zobowiązań w VAT z tytułu importu towarów; tym samym, zawieszenie postępowań czyni zadość zasadom ekonomiki procesowej jakże istotnej z punktu widzenia organów i stron postępowania. Tytułem zaznaczenia i uzasadnienia powyższych zarzutów Spółka zwróciła szczególną uwagę na fakt, iż jedna z decyzji organów podatkowych wydana w postępowaniu celnym została już raz zakwestionowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r.), co tym bardziej rodzi uzasadnione podstawy co do ich wadliwości oraz konieczności odsunięcia rozstrzygnięć do czasu ostatecznego wypowiedzenia się w przedmiocie sporu przez NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe reguły wiążące WSA należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy podnieść, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja podatkowa określająca wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu. Poza kontrolą niniejszego postępowania jest natomiast decyzja (dalej zwana celną) z dnia 28 marca 2014 r. Naczelnika Urzędu Celnego ustalająca dla importowanego towaru: kraj pochodzenia Chiny, stawkę celną erga omnes w wysokości 7%, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9%; określająca niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 na kwotę 19.987 PLN i A30 na kwotę 359.194 PLN podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz odstąpienie od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Powyższa decyzja celna pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 sierpnia 2014 r., a skargi do WSA obu spółek oddalone wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn.. akt III SA/Gd 838/14. Również skargi kasacyjne obu spółek do NSA zostały oddalone wyrokiem NSA z dnia 22 lutego 2017 r. sygn.. akt I GSK 1422/15. W związku z określeniem kwot należności celnych w decyzji celnej Naczelnika Urzędu Celnego z 28 marca 2014 r. w wysokości innej niż wynikało to ze zgłoszenia celnego, organ był następczo zobowiązany do określenia podatku od towarów i usług w wysokości uwzględniającej w podstawie opodatkowania kwotę długu celnego wynikającą z decyzji celnej zgodnie z prawidłowo przywołanymi przez organ przepisami art. 29 ust. 13, 15 i 16 ustawy o podatku od towarów i usług, które stanowią (ust. 13), że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, przy czym zarówno to określenie wartości celnej jak i należnego cła następuje w tzw. postępowaniu celnym a nie podatkowym, chociaż prowadzi je ten sam organ. Reasumując należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach kontrolowanej sprawy potwierdza stanowisko organów wynikające z zaskarżonej decyzji. Materiał ten był kompletny i wystarczający dla podjęcia decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Jak wyżej podniesiono, w postępowaniu podatkowym nie mogły być kontrolowane i oceniane ustalenia związane ze stanem faktycznym w zakresie określenia wartości celnej towarów i wysokości długu celnego pomimo, iż wartości te stanowią elementy podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie. Decyzje celne w tym zakresie są wiążące dla organów w postępowaniu podatkowym tak długo, jak długo decyzje te pozostają w obrocie prawnym. Na dzień wydania niniejszego wyroku decyzje celne nie zostały skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec nie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też, by została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd oddalił skargę.