II SA/Łd 215/17

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz L. F. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.) – zwanej także: "u.p.z.p." – uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu i odmówiło ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją organu I instancji ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie Zakładu Głównego Składowiska Odpadów poprzez budowę kwatery niecki nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budowę instalacji sortowania odpadów wraz z instalacją belowania odpadów, wykonanie boksów na odpady, budowę budynku technologicznego na potrzeby prasy belującej odpady, budowę placu na potrzeby kompostowania pryzmowego, budowę budynku socjalno-biurowego, wagi samochodowej, myjki automatycznej, placów technologicznych, drogi dojazdowej i drogi p.poż oraz boksów i zasieków, a także wykonanie instalacji monitoringu odcieków dla istniejącej kwatery niecki nr II na terenie istniejącego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości M. na działkach nr: 67/1, 68/1, 70/1, 72/1, 76/1,77/3,77/4,79/1, 81/1, gm. Z. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniosła Gmina Miasto Z. zarzucając, że załącznik graficzny do decyzji nie umiejscawia żadnego ze zjazdów na teren nowo planowanej inwestycji z drogi publicznej, bo obydwa zjazdy są zjazdami z drogi wewnętrznej (działka nr 95/1 i jeden istniejący obecnie). Ponadto obszar inwestycji obejmuje tereny będące w użytkowaniu wieczystym Gminy Miasta Z., na których znajduje się składowisko odpadów. Działki te objęte są umową dzierżawy zawartą z inwestorem do 30 kwietnia 2031r. (25 lat). Po zakończeniu ww. umowy Gmina Miasto Z. nie będzie mogła swobodnie dysponować wskazanymi nieruchomościami. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odwołanie wniósł również J. M. zarzucając wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Do odwołania załączył listę osób sprzeciwiających się realizacji inwestycji. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 4 i ust. 2a oraz art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r., póz. 2147 ze zm.) – zwanej dalej: "u.g.n." i wyjaśnił, że planowana przez L. F. inwestycja polegająca na rozbudowie Zakładu Głównego Składowiska Odpadów we wskazanym na wstępie zakresie zalicza się do inwestycji celu publicznego. Inwestor dysponuje ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2012r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednakże zdaniem Kolegium na przeszkodzie ustaleniu lokalizacji inwestycji stoi niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Teren ten nie był również objęty zgodą na zmianę przeznaczenia uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Organ II instancji podniósł, że wśród wskazanych przez inwestora działek, objętych zamierzeniem na dwóch z nich znajdują się użytki leśne o powierzchni 0,6342 ha (działka nr 77/3) oraz o powierzchni 0,1630 ha (działka nr 79/1). Kolegium ustaliło również, że lasy porastające częściowo ww. nieruchomości zostały uwzględnione nie tylko w ewidencji gruntów, ale także w planie urządzenia lasu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 31 grudnia 2017r. (notatka służbowa z dnia 16 stycznia 2017r.). W aspekcie niniejszej sprawy oznacza to, że grunty te wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia. Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy uzależnia wydanie decyzji od tego, czy teren wymaga lub nie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niemożliwe jest wydanie decyzji w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego, stanowiącego użytek rolny klasy I-III, bądź leśnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 909 ze zm.) – zwanej dalej: "u.o.g.r.l." –przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra do spraw Środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, natomiast pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Jak wynika z przytoczonego przepisu zgoda właściwego organu jest konieczna w odniesieniu do wszystkich gruntów leśnych. Dalej Kolegium podniosło, że organ pierwszej instancji wskazał, że inwestycja nie będzie realizowana na obszarze występowania użytków leśnych, ponieważ znajdują się one poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Ponadto Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016r., znak: [...], zajął stanowisko, że skoro inwestycja nie będzie realizowana na części działek, na których występuje las, to brak jest przedmiotu uzgodnienia i wobec tego umorzył postępowanie. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że organ lokalizacyjny samodzielnie dokonuje oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego ustalenie warunków zabudowy nieruchomości dotyczy całej działki, a nie jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Wobec tego fakt ograniczenia przez inwestora realizacji przedsięwzięcia jedynie do poszczególnych części działek, których inwestycja dotyczy nie ma wpływu na możliwość ustalenia warunków lokalizacji inwestycji, w tym zaistnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Ponadto w decyzji organu I instancji przesądzono jedynie o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na konkretnej działce. Nie określono natomiast dokładnego usytuowania inwestycji na nieruchomości. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji na działce stanowiącej chociaż w części grunt leśny niewątpliwie spowoduje zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny. Organ II instancji podkreślił ponadto, że brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne uzyskanej przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. Z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. z dnia 14 stycznia 1993r., nr 88/93 (Dz. Urz. Woj. [...] z 1993r., nr 2, poz. 4), obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003r., wynika, że m.in. nieruchomości o nr 77/3 oraz 79/1, objęte planowaną inwestycją, są położone częściowo na terenach leśnych i częściowo na terenach rolnych przewidzianych do zalesień (pismo Wójta Gminy Z. z dnia 13 stycznia 2017r.). Ponadto z ustaleń szczegółowych dla poszczególnych jednostek osadniczych wynika, że istniejące wówczas miejsko-gminne wysypisko odpadów komunalnych w M. oznaczone zostało symbolem NU z adnotacją o ustaleniu 500 m strefy ochrony sanitarnej z zakazem budownictwa mieszkaniowego w obrębie strefy (s. 12 planu pkt 12 tabeli). W obrębie tej strefy plan ustala obowiązek maksymalnego zalesienia (s. 31 planu). Kolegium wyjaśniło, że plan miejscowy Gminy Z. został uchwalony w trybie i na zasadach wynikających z obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994r., nr 89, poz. 415). Organ odwoławczy przytoczył następnie art. 26 ust. 2 pkt 1 i art. 33 ww. ustawy i stwierdził, że z dokumentacji zgromadzonej przez organ przed uchwaleniem planu wynika, że nie obejmuje ona zgody Wojewody [...] na zmianę przeznaczenia wskazanego gruntu leśnego na cel nieleśny. Jedyna zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny wydana została przez Wojewodę [...] w odniesieniu do gruntu leśnego kl. VI, o pow. 0,09 ha, położonego w miejscowości K. - decyzja z dnia [...] stycznia 1993r., znak: [...]. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1982r., nr 11, poz. 79 ze zm.) obowiązującej do dnia 25 marca 1995r. i stwierdził, że decyzji Wojewody [...] wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia przedmiotowego gruntu leśnego, jak i ewentualnie innych dokumentów wskazujących na wydanie ww. decyzji nie ma wśród dokumentów przekazanych przez Urząd Wojewódzki w S. Wydział Geodezji, Kartografii i Gospodarki Gruntami do Archiwum Państwowego w Ł. Oddział w S. oraz przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego - wykaz akt z lat 1945-1974, 1975-1998, 2000 - akta o sygn.: 535/1/134, 535/1/204, 535/1/205; wykaz akt z lat 1959-2000, sygn. 463/359; notatka służbowa z dnia 18 stycznia 2017 r.). Mając powyższe na względzie Kolegium uznało, że teren obejmujący m.in. działki o nr 77/3 i 79/1, nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia leśnego gruntu na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy przytoczył także treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wyjaśnił, że z akt wynika, że organ przedłożył miejscowej ludności do wglądu jedynie projekt planu miejscowego (pismo Wójta Gminy Z. z dnia 9 października 1992r., znak: [...], komunikat prasowy w gazecie A). Na tej podstawie Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] nie odpowiada prawu. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył L. F. zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy: - art. 51 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w związku z art. 5 u.o.g.r.l. poprzez pominięcie okoliczności, iż w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne zostało wydane orzeczenie przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych; - art. 56 u.p.z.p. poprzez dokonanie oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w zakresie, w jakim uprawnienie do kontroli zostało przekazane innym organom i tym samym - wkroczenie w ich kompetencje; - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 2) przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 K.p.a. poprzez niezastosowanie i wyjście poza zasadę praworządności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.; - art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji powodującej niepewność prawną w sferze skarżącego; - art. 76 w związku z art. 75 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2016 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku pełnomocnik skarżącego złożył do akt projekt podziału nieruchomości – działek nr 77/3 i 79/1, po dokonaniu którego działki zajęte pod użytki leśne znajdą się poza liniami rozgraniczającymi inwestycję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. I tak nie ma racji skarżący gdy twierdzi, że organ odwoławczy nie uwzględnił zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, wyrażonej przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. W aktach sprawy brak jest takiego stanowiska organu uzgadniającego. Skarżący błędnie zinterpretował treść postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] listopada 2016 o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. Jedyną przesłankę umorzenia stanowi wniosek organu, że wobec realizacji inwestycji na gruntach nieleśnych bezprzedmiotowa jest akceptacja inwestycji ze strony dyrekcji lasów państwowych. Organ uzgadniający nie wypowiadał się natomiast co do możliwości i trybu zmiany przeznaczenia użytków leśnych na działkach 77/3 i 79/1. W tym kontekście nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art.52 ust.1 pkt 1 u.p,z.p. O tym, że działki 77/3 i 79/1 nie są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów świadczą wnikliwe ustalenia SKO. Brak podstaw, aby te ustalenia zakwestionować. Zaznaczyć należy, że sąd nie kwestionuje też rozważań Kolegium w zakresie regulacji dotyczących możliwości i trybu zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele. Rozważania te zapewne wywołane zostały wyżej omówionym zarzutem inwestora, że o zgodzie na zmianę przeznaczenia gruntów decydował Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Kwestia ta jednak nie ma znaczenia zasadniczego dla rozstrzygnięcia sporu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, o konieczności odmowy lokalizacji sporej inwestycji przesądza fakt, że planowana rozbudowa przedsięwzięcia ma zostać zrealizowana m.in. na działkach ewidencyjnych nr 77/3 i 79/1 , na których w części znajdują się użytki leśne, będące jednocześnie – jak się zdaje - częścią większego obszaru leśnego. Przy tym z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji wynika, że inwestor wytyczył linie rozgraniczające teren inwestycji w taki sposób, że nie obejmuje on owych użytków leśnych, czyli jak obszar inwestycji wskazał jedynie nieleśne części owych dwóch działek. Taki sposób wyznaczenia terenu inwestycji zaakceptował zarówno organ I instancji, ustalając lokalizację planowanej rozbudowy zakładu odpadów, jak i organ uzgadniający – Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. który postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. umorzył postepowanie uzgodnieniowe właśnie z uwagi na fakt, że skoro inwestycja nie będzie realizowana na części działek, na których występuje las. Powyższe wskazuje, że fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia o legalności zaskarżonej decyzji jest przesądzenie czy przez pojęcie terenu inwestycji, jakim posługuje się ustawodawca w art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. można rozumieć również teren części działki ewidencyjnej. Zgodnie bowiem z art. 52 us.1 pkt 2 u.p.z.p., wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa stanowisko, że teren inwestycji to obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych. Wynika to przede wszystkim z tego, że organy wydające decyzje w ramach zagospodarowania przestrzennego nie mogą określać dokładnej lokalizacji przyszłej inwestycji, a jedynie wskazywać teren, na którym ta inwestycja powstanie. Z kolei najmniejszą jednostką powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków jest właśnie działka ewidencyjna. Dlatego linie rozgraniczające teren inwestycji powinny się pokrywać z podziałem geodezyjnym danego obszaru, na którym znajdują się działki wskazane przez inwestora. Jednakże sądy administracyjne zajmowały też odmienne stanowisko, przyjmując, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (czy o lokalizacji inwestycji celu publicznego) może dotyczyć całości lub też części działki, która daje się jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (tak WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 lipca 2016 II SA/Go 444/16, lex.....). Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu, zasadą jest, że ustalenie warunków zabudowy następuje dla całej działki geodezyjnej. Kwestia dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części oceniana powinna być za każdym razem w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego sprawy (wyrok z dnia z dnia 16 września 2015 r., sygn.. akt IV SA/Po 332/15). W ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie, akceptacja dla ogólnie przyjętej wykładni, iż terenem inwestycji jest teren jednej bądź kilku działek ewidencyjnych, nie wyklucza w pewnych szczególnych sytuacjach, związanych z indywidualnymi uwarunkowaniami stanu faktycznego, możliwości uznania, że teren inwestycji w rozumieniu u.p.z.p. stanowi jedynie część działki lub części kilku działek, znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję. I to właśnie szczególne okoliczności rozpoznawanej sprawy przemawiają za zasadnością uznania, że terenem inwestycji nie są całe działki ewidencyjne 77/3 i 79/1 a jedynie ich obszar, wyznaczony liniami rozgraniczającymi. Pierwszorzędne znaczenie ma fakt, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji dotyczy rozbudowy istniejącego już i działającego na tym terenie przedsięwzięcia. Skarżący prowadzi bowiem już działalność gospodarcza związaną ze składowaniem odpadów na podstawie ostatecznej decyzji organów administracji. Inwestor uzyskał też decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia dla planowanej rozbudowy (decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2012 roku w aktach administracyjnych). W decyzji środowiskowej (skarżący podał te same działki ewidencyjne) organ wskazał, że będzie ona realizowana na terenach rolnych, co dowodzi pośrednio, że za teren inwestycji przyjęto wówczas teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi, a nie granicami działek. Marszałek Województwa [...] w postanowieniu z dnia [...]listopada 2016 roku, uzgadniając projekt decyzji lokalizacyjnej uznał sporne zamierzenie inwestycyjne za niesprzeczne z celami i kierunkami polityki przestrzennej. To rozstrzygniecie incydentalne nie dotyczy wprawdzie bezpośrednio spornej kwestii, wskazuje jednak na możliwość realizacji rozbudowy zakładu w tym terenie. Istotniejszym natomiast argumentem jest fakt, że kolejny organ uzgadniający inwestycję - Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych – przyjął, że inwestycja nie będzie realizowana na terenach leśnych. Organ ten uznał zatem, że terenem inwestycji jest tere wskazany przez inwestora, a nie granice działek, na których został on wytyczony. Powyższy fakt również uzasadnia prawidłowość stanowiska organu I instancji, że inwestycja nie będzie realizowana na użytkach leśnych, tym samym, że można przyjąć iż terenem inwestycji są wskazane przez inwestora fragmenty działek 77/3 i 79/1. Dodatkowo należy zaznaczyć, że jak wynika z załącznika graficznego nr 1 decyzji organu I instancji oraz wypisu z rejestru gruntów, jedynie niewielkie części działek nr 77/3 i 79/1 stanowią użytki leśne i znajdują się one poza liniami rozgraniczającymi planowaną inwestycję. Ponadto nie sposób nie zauważyć, ze skarżący podjął kroki w celu wyodrębnienia obszarów leśnych z działek ewidencyjnych 77/3 i 79/1 i dokonania ich podziału, czego dowodem jest złożony na rozprawie projekt podziału nieruchomości. Świadczy to również o tym, że nie zamierza on prowadzić inwestycji poza wyznaczonym przez siebie terenem. Oczywiście można byłoby postawić tezę, ze nie ma przeszkód, aby inwestor wystąpił ponownie z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niemniej biorąc pod uwagę stan zaawansowania procedury zmierzającej do rozpoczęcia inwestycji (ostateczna decyzja środowiskowa, akceptujące postanowienia uzgadniające w niniejszym postępowaniu) takie rozwiązanie z punktu widzenia ekonomiki procesowej nie wydaje się trafne. Słusznie wprawdzie Kolegium wskazuje, że niezależnie od treści uzgodnień ostatecznej weryfikacji wniosku inwestycyjnego dokonuje organ wydający decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji. Niemniej organ ten nie może abstrahować od wydanych sprawie orzeczeń incydentalnych, z których co najmniej jedno (uzgodnienie Dyrekcji Lasów Państwowych) oparte było na tożsamej interpretacji pojęcia terenu inwestycji, jaką przyjął organ I instancji. Podsumowując, zarówno okoliczność, że wniosek dotyczy rozbudowy działającego już legalnie przedsięwzięcia, jak i fakt, że zarówno organ I instancji, jak i organ uzgadniający, ustalając lokalizację spornej inwestycji zastosowały dopuszczalną, akceptowaną w orzecznictwie interpretację terminu "teren inwestycji" przemawiają za uznaniem za trafne przyjętego przez organ I instancji stanowiska, że terenem inwestycji jest teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi, a wiec w przypadku działek 77/3 i 79/1 ich niezalesione części. Należy też podkreślić, że z punktu widzenia zasad praworządności, pewności prawa nieakceptowalna byłaby sytuacja, gdyby w tej samej szeroko rozumianej sprawie administracyjnej, w toku kolejnych procedur zmierzających do uzyskania pozwolenia na realizacje inwestycji organy stosowały odmienną wykładnię tych samych przepisów prawa, nawet jeśli owa rozbieżna wykładnia wynika także z orzecznictwa sądowego. Taka sytuacja rodzi nieakceptowalny stan niepewności prawnej, nieakceptowalny w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji). Nie budzi to zaufania do organów administracji publicznej, co stanowi o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a. Jak z powyższego wynika, organ odwoławczy zastosował w tym przypadku błędną wykładnię pojęcia terenu inwestycji, a więc wadliwie zastosował przepis prawa materialnego (cytowany wcześniej art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p.) co skutkowało nieuzasadnioną odmową ustalenia realizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz.U.2016, poz.718), dalej jako p.p.s.a., rozstrzygając o kosztach postępowania z mocy art. 205 p.p.s.a Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zastosuje się do zawartych w niniejszym uzasadnieniu uwag oraz rozpozna pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji Wójta Gminy Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się bowiem w swoim uzasadnieniu jedynie do omówionej wyżej kwestii. W takiej sytuacji przedwczesna byłaby ocena przez sąd pozostałych zarzutów, zawartych we wszystkich skutecznie wniesionych odwołaniach od decyzji organu I instancji. k.ż.