V SA/Wa 1595/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Matylda Arnold- Rogiewicz, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest decyzja Ministra Rozwoju (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] kwietnia 2016 r. nr [...];[...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej jako: "Dyrektor UP" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. [...] sierpnia 2012 r. skarżąca zawarła z Województwem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K., umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]" nr [...] (dalej jako: "Umowa"), zmienioną następnie aneksem z [...] marca 2014 r. nr [...]. Głównym celem projektu była optymalizacja w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2014 r. (okres realizacji projektu) procesu zmiany kwalifikowania oraz poszukiwania nowego miejsca pracy u 350 osób z województwa [...], które utracą, są zagrożone utratą, bądź utraciły zatrudnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zgodnie z założeniami przyjętymi we wniosku o dofinansowanie, 117 osób miało otrzymać jednorazową dotację na rozpoczęcie działalności gospodarczej (zadanie nr 3). Skarżąca na potrzeby realizacji projektu opracowała Regulamin rekrutacji i przyznawania wsparcia na rozwój przedsiębiorczości w projekcie: "[...]" (dalej jako: "Regulamin"). W dokumencie tym określono warunki, jakie musi spełnić osoba, aby zostać uczestnikiem projektu. Wśród tych wymogów spółka zawarła warunek, że uczestnikiem projektu nie może być osoba, która m.in. posiadała wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej/ Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, była zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym lub prowadziła działalność na podstawie innych przepisów w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień przystąpienia do projektu (§ 3 ust. 2 lit. d Regulaminu). Takie określenie grupy docelowej wynikało również bezpośrednio z zapisów Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 (dalej jako: "SzOP POKL"). [...] marca 2013 r. C. K. – wyłoniony przez skarżącą uczestnik projektu – złożył oświadczenie uczestnika projektu/deklarację udziału w przedmiotowym projekcie. [...] września 2013 r. strona zawarła z C. K. dwie umowy: umowę nr [...] o udzielnie wsparcia finansowego w ramach Poddziałania 8.1.2 PO KL oraz umowę nr [...] o udzielenie podstawowego wsparcia pomostowego obejmującego pomoc kapitałową w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej w ramach Poddziałania 8.1.2 PO KL 2007-2013. Z kolei [...] września 2013 r. C. K. złożył stronie wniosek o przyznanie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości nr [...] oraz wniosek o przyznanie podstawowego wsparcia pomostowego nr [...]. We wnioskach tych uczestnik projektu wskazał nazwę i adres planowanej działalności gospodarczej, tj.: "[...] C. K., [...]" i planowaną datę rozpoczęcia działalności: [...] września 2013 r. Zgodnie ze złożonymi wnioskami, na podstawie ww. umów, uczestnikowi przyznano dotację w kwocie 38.900 zł, wypłaconą w całości w formie zaliczki, na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz wsparcie pomostowe w kwocie 800 zł miesięcznie przez 6 miesięcy. Pismem z [...] stycznia 2015 r. organ I instancji przedstawił informację o wynikach weryfikacji końcowego wniosku o płatność i wezwał skarżącą do zwrotu środków w kwocie 43.700 zł wyliczonej po uwzględnieniu dokonanego przez stronę zwrotu środków niewykorzystanych. Weryfikując końcowy wniosek o płatność stwierdzono, że C. K. nie spełniał warunków zakwalifikowania go do grupy docelowej projektu, określonych w Regulaminie (a tym samym zapisów SzOP PO KL). W piśmie z [...] listopada 2015 r. organ I instancji przedstawił korektę nr 2 informacji o wynikach weryfikacji wniosku o płatność nr [...] wskazując późniejszą datę początkową naliczania odsetek dla kwoty 240 zł. Wobec nie dokonania zwrotu środków na wezwanie, pismem z [...] czerwca 2015 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885, ze zm., dalej jako: "u.f.p.). Decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] Dyrektor UP określił spółce, jako beneficjentowi projektu pt.: "[...]" realizowanemu w ramach Poddziałania 8.1.2 POKL, przypadającą do zwrotu kwotę 43.700 zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że spółka nie dochowała należytej staranności przy realizacji projekt, bowiem zrekrutowała C. K. (uczestnika) i udzieliła mu wsparcia niezgodnie z systemem realizacji POKL, a zatem środki poniesione w ramach projektu należało uznać za niekwalifikowalne i podlegające zwrotowi zgodnie z postanowieniami umowy (§ 13) oraz w trybie art. 207 u.f.p. Dyrektor UP podkreślił, że uczestnik posiadał wpis w ewidencji działalności gospodarczej w dniu przystąpienia do projektu i posiadał taki wpis jeszcze w przededniu podpisania umów w ramach przedmiotowego projektu, a zatem oczywistym było, że był on osobą wyłączoną z możliwości uzyskania wsparcia na rozwój przedsiębiorczości w ramach Poddziałania 8.1.2 POKL i w ww. projekcie. Natomiast zaniedbania, za które odpowiedzialność ponosi spółka, doprowadziły do sytuacji, że pomimo to przyznano i w całości wypłacono tej osobie wsparcie. Organ I instancji zaznaczył jednocześnie, że Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (dalej jako: "CEIDG") jest rejestrem jawnym i publicznie dostępnym bez żadnych opłat, a zatem strona nie może zasadnie twierdzić, że dochowała należytej staranności, bowiem do czynności obejmujących zwykłą staranność jest weryfikacja danych w publicznych rejestrach, zwłaszcza jeśli rejestry te pozwalają na stwierdzenie spełnienia programowych wymogów dla przyznania wsparcia finansowego. Organ I instancji uznał zatem, że strona dopuściła się naruszenia postanowień § 3 ust. 1 Umowy, ponieważ wbrew treści wniosku o dofinansowanie nie przeprowadziła prawidłowo rekrutacji uczestników projektu i przyznała osobie niespełniającej wymogu programowego wsparcie finansowe w postaci dotacji oraz wsparcia pomostowego. Dyrektor UP dodał, że strona nie prowadziła ponadto w sposób prawidłowy monitoringu udzielonych dotacji, co z kolei stanowi naruszenie § 3 ust. 5 Wytycznych IP oraz § 3 ust. 4 Umowy. Rozpatrując sprawę na skutek złożonego odwołania Minister Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora UP w zakresie stwierdzenia niedochowania należytej staranności przez stronę przy rekrutacji do projektu C. K. Podkreślił, że naruszenie zapisów wniosku o dofinansowanie (udzielenie dofinansowania osobie spoza grupy docelowej), stanowi naruszenie § 3 ust. 1 Umowy. Stwierdził ponadto, że skarżąca naruszyła jedną z podstawowych zasad kwalifikowania wydatków jaką jest zgodność z SzOP PO KL, co stanowi naruszenie § 3 ust. 4 Umowy. Wyjaśnił, że C. K. jako osoba nienależąca do grupy docelowej określonej we wniosku o dofinansowanie projektu w ogóle nie powinna zostać objęta wsparciem w ramach przedmiotowego projektu, a tym samym we wnioskach o płatność nie powinny być rozliczone żadne wydatki związane z tym wsparciem. Podkreślił, że biorąc pod uwagę zapisy w Podrozdziale 3.6 pkt 1 Wytycznych nie ma wątpliwości, że doszło do naruszenia przedmiotowych zapisów w zakresie udzielenia wsparcia osobie nie należącej do grupy docelowej wskazanej w SzOP PO KL i we wniosku o dofinansowanie. Organ II instancji nie podzielił stanowiska strony, iż przeprowadziła ona w sposób prawidłowy proces rekrutacji podkreślając, że spółka powinna sprawdzić informacje zawarte w składanych oświadczeniach, chociażby wpisując w wyszukiwarkę internetową imię i nazwisko potencjalnego uczestnika projektu. Dodatkowo wskazał, iż CEIDG jest rejestrem powszechnym i prowadzonym elektronicznie. Zatem weryfikacja oświadczenia w CEIDG świadczyłaby o należytej staranności oraz mogła upewnić stronę, że informacje zawarte w oświadczeniu składanym przez potencjalnego uczestnika są zgodne z prawdą, a tym samym wsparcie w projekcie będzie udzielane prawidłowo. Minister zwrócił również uwagę na fakt, że w ramach Zadania nr 1 Rekrutacja, strona przewidziała zatrudnienie specjalisty ds. rekrutacji za wynagrodzeniem w łącznej wysokości 52.500 zł. W ocenie organu odwoławczego sprawdzenie podstawowych informacji zawartych w oświadczeniach uczestników poprzez wykorzystanie Internetu, nie wymagało dużych nakładów pracy i mogło być wykonane przy tak określonej stawce za rekrutację. Minister podkreślił również, że w projektach polegającym na udzieleniu wsparcia ze środków publicznych rekrutacja jest procesem najważniejszym, gdyż od niej zależy cały sukces projektu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła Ministrowi naruszenie: – art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p. poprzez błędne przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym skarżący wykorzystał tzw. środki europejskie z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu, podczas gdy skarżący nie naruszył żadnej obowiązującej go procedury; – tytułu I art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z 31 lipca 2006 r., L poz. 210 s. 25 ze zm., dalej jako: rozporządzenie nr 1083/2006), poprzez błędne przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym skarżący dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy przepis ten ogranicza pojęcie nieprawidłowości do naruszenia prawa wspólnotowego, a skarżący żadnego przepisu prawa wspólnotowego nie naruszył; – art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, który z obowiązujących przepisów prawa lub zapisów wiążącej strony umowy został w ocenie organu naruszony wskutek niesprawdzenia w CEIDG danych kandydata do projektu. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., zgodnie z którym, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. W myśl art. 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie ww. przepisów argumentując, iż nie naruszyła żadnej obowiązującej procedury. Wyjaśniła, że spełnione zostały co najmniej wszystkie te kryteria , które przewidziane zostały przez Instytucję Wdrażającą i Instytucję Zarządzającą. Tym samym, w ocenie strony, nie można jej zarzucić naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że na gruncie niniejszej sprawy "inne procedury", o których mowa w cytowanym wyżej art. 184 ust. 1 u.f.p., to także procedury wskazane w umowie o dofinansowanie projektu nr [...] zawartej [...] sierpnia 2012 r., której integralną część (por. § 1 pkt 6 w zw. z § 3 pkt 2-3 Umowy) stanowią również postanowienia Wytycznych, a także treść załączonego do umowy wniosku o dofinansowanie projektu (por. § 33 ust. 2 pkt 1 Umowy). Powyższe stanowisko nie budzi wątpliwości zarówno w doktrynie (por. L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 207 u.f.p., LEX 2011) jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 3026/15 i z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1546/12, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, iż skarżąca zgodnie z treścią § 3 ust. 1 Umowy zobowiązała się do realizacji projektu zgodnie z zatwierdzonym wnioskiem o dofinansowanie projektu. Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 4 Umowy, przy wydatkowaniu środków otrzymanych na realizację projektu spółka zobowiązała się do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych. Wytyczne natomiast wskazują w pkt 1 lit. j Rozdziału 3 Podrozdziału 1, że wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne m.in., o ile są zgodne z PO KL i SzOP PO KL. Natomiast w Podrozdziale 3.6 pkt 1 Wytyczne wskazują, że "wsparcie dla osób w ramach poszczególnych Działań PO KL jest udzielane grupom docelowym wskazanym w SzOP PO KL". Z wniosku wynika zaś, iż projekt bezpośrednio przyczyni się do osiągnięcia efektu PO KL, z uwagi na zgodność grupy docelowej (s. 12 wniosku). Należy podkreślić, że projekty realizowane w PO KL mają mieć określone cele zgodne z celami programu, zaś cele szczegółowe mają być zgodne z SzOP PO KL dla Priorytetu, w którym realizowany jest realizowany projekt. Zgodnie bowiem z Rozdziałem I.1 SzOP PO KL (s. 7) "Z uwagi na ogólny charakter programów operacyjnych kierowanych do Komisji Europejskiej, każda instytucja zarządzająca programem operacyjnym przygotowuje dodatkowy dokument precyzujący jego postanowienia. W przypadku PO KL jest to Szczegółowy Opis Priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. (...) Dokument ten ze względu na szczegółowość znajdujących się w nim informacji, stanowi kompendium wiedzy dla potencjalnych beneficjentów programu operacyjnego na temat możliwości i sposobu realizacji projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego. Zawarte w nim informacje dotyczące szczegółowych typów projektów, listy potencjalnych beneficjentów, grup docelowych wsparcia oraz systemu wdrażania, ułatwią przygotowanie projektu i prawidłowe wypełnienie wniosku o jego dofinansowanie." Priorytet VIII PO KL miał na celu podniesienie i dostosowanie kwalifikacji i umiejętności osób pracujących do potrzeb regionalnej gospodarki. Zgodnie z SzOP PO KL w ramach Działania 8.1.2 (odnośnik 61 s. 242-243): "uczestnik projektu ubiegający się o przyznanie finansowe na rozwój przedsiębiorczości zobowiązany jest do złożenia oświadczenia o niekorzystaniu równolegle z innych środków publicznych, w tym zwłaszcza ze środków Funduszu Pracy, PFRON oraz środków przyznawanych w ramach PO KL, przeznaczonych na pokrycie wydatków związanych z podjęciem oraz prowadzeniem działalności gospodarczej. Z otrzymania wsparcia tego rodzaju są wyłączone osoby, które posiadały wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień przystąpienia do projektu.". Skarżąca na potrzeby realizowanego projektu przygotowała ponadto regulamin rekrutacji i przyznawania wsparcia na rozwój przedsiębiorczości, który w § 3 ust. 2 lit d wskazywał na to, że uczestnikiem projektu nie mogą być osoby m in. które posiadały wpis do rejestru Ewidencji Działalności Gospodarczej/ Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, były zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub prowadziły działalność na podstawie innych przepisów w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień przystąpienia do projektu. Zatem grupa docelowa określona we wniosku o dofinansowanie projektu oraz Regulaminie była zgodna z SzOP PO KL. Nie budzi wątpliwości fakt, że wsparcie w ramach projektu miało zostać udzielone osobom, które spełniały kryteria określone w SzOP PO KL oraz wniosku o dofinansowanie projektu. Uczestnicy projektu mieli bowiem rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej w wyniku uczestnictwa w projekcie. Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, których skarżąca nie kwestionowała, a które Sąd uznał w całości za prawidłowe wynika, że C. K., podczas prowadzonej rekrutacji do przedmiotowego projektu miał już zarejestrowaną działalność gospodarczą w ewidencji działalności gospodarczej, nie ulega zatem wątpliwości, że nie spełniał on podstawowych wymogów dotyczących uczestnictwa w ww. realizowanym projekcie, a także grupy docelowej dla Działania 8.1.2 określonej w SzOP PO KL oraz we wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu i Regulaminie. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca naruszyła procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. Naruszenie postanowień wniosku o dofinansowanie jak i postanowień SzOP PO KL i udzielenie dofinansowania osobie, która nie spełniała warunków do jego otrzymania stanowiło bowiem naruszenie § 3 ust. 1 oraz ust. 4 Umowy. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła również, że prawidłowe przeprowadzenie rekrutacji nie wymagało (zgodnie z treścią Wytycznych IP) weryfikacji przez beneficjenta, czy uczestnik projektu figuruje w tym rejestrze. Dokumentem potwierdzającym kwalifikowalność udziału w projekcie była zaś deklaracja uczestnika zawierająca m.in. oświadczenie od spełnieniu kryteriów uprawniających do otrzymania wsparcia, bez konieczności przedstawienia dodatkowych zaświadczeń. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że strona nie może tracić z pola widzenia tego, że obowiązywała ją pełna treść dokumentów programowych, nie zaś wybrane postanowienia Wytycznych IP. W ocenie Sądu, z analizy cytowanych przez stronę fragmentów Wytycznych IP skarżąca wyciąga zbyt daleko idące wnioski, gdyż nie dokonuje ich interpretacji w połączeniu z innymi przepisami programowymi Zarówno z treści SzOP PO KL (s. 243), Wytycznych IP (Rozdział 4.2 ust. 3) jak i Regulaminu (§ 3 ust. 2 lit. d) wynika, że z możliwości uzyskania wsparcia na rozwój przedsiębiorczości (dotacja na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz wsparcie pomostowe) w ramach Poddziałania 8.1.2 POKL wyłączone są osoby, które posiadały wpis do rejestru Ewidencji Działalności Gospodarczej/Krajowego Rejestru Sądowego w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień przystąpienia do projektu. Strona nie zakwestionowała natomiast faktu, iż [...] września 2013 r. podpisała z C. K., który nie spełniał powyższego warunku, dwie umowy na podstawie których zostało mu wypłacone jednorazowe dofinansowanie na prowadzenie działalności gospodarczej oraz udzielone wsparcie pomostowe w kwocie 800 zł wypłacane co miesiąc przez 6 miesięcy. Dodatkowo wskazać należy, iż celem Wytycznych IP było określenie minimalnych wymagań dotyczących Beneficjentów, typu i zakresu tematycznego projektów, uczestników (bezpośrednich odbiorców pomocy), zasad przyznawania wsparcia, w tym zasad udzielania pomocy publicznej, a także monitorowania i rozliczania przyznanej pomocy (Rozdział 2 s. 3 Wytycznych IP). Tym samym wypełnienie warunku wynikającego z powyższego dokumentu, nie mogło stanowić automatycznie podstawy do uznania prawidłowości postępowania strony w zakresie prowadzonej rekrutacji. Podkreślić należy, że spółka sama podjęła decyzję o sposobie weryfikacji spełnienia warunków uczestnictwa w projekcie przez uczestników poprzez przyjęcie od nich oświadczeń i powinna przewidzieć konsekwencje jakie się z tym wyborem wiązały, tym bardziej, że – jak wskazano powyżej – konsekwencje te wprost wynikały z treści dokumentacji programowej. Skarżąca przyjęła zatem na siebie pełną odpowiedzialność za rezultat projektu polegający na zrealizowaniu projektu w pełnym zakresie. Należy zatem zgodzić się z organem II instancji, iż strona prowadząc rekrutację powinna sprawdzić informacje zawarte w oświadczeniu potencjalnego uczestnika projektu, chociażby wpisując jego dane w ogólnodostępnej internetowej bazie – CEIDG. Podkreślenia wymaga, że wydruk ze CEIDG ma moc zaświadczenia o wpisie do ewidencji i domniemywa się, że dane do niej wpisane są prawdziwe. Powyższe działanie świadczyłoby o należytej staranności oraz mogło pozwolić upewnić się, że informacje zawarte w oświadczeniu składanym przez potencjalnego uczestnika są zgodne z prawdą, a tym samym wsparcie w projekcie będzie udzielane prawidłowo. Prawidłowość powyższej oceny wzmacnia dodatkowo fakt, iż spółka przewidziała w ramach projektu zatrudnienie specjalisty ds. rekrutacji, który w ramach swoich obowiązków, w ocenie Sądu, niewątpliwie powinien dokonać weryfikacji składanych oświadczeń. W tym miejscu wyjaśnić również trzeba, iż wbrew stanowisku strony naruszeniem procedury w niniejszej sprawie nie było zaniechanie sprawdzenia prawdziwości oświadczenia C. K., ale, o czym była mowa wyżej, udzielenie wsparcia uczestnikowi, który nie wpisywał się w definicję grupy docelowej projektu. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji nie naruszył zatem również art. 107 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy przewidziane w powołanym przepisie, w tym uzasadnienie prawne. Minister w zaskarżonej decyzji (s. 5) wskazał m.in., iż wskutek opisanego wyżej działania strony doszło do naruszenia § 3 ust. 1 i ust. 4 Umowy, co zgodnie z prawidłowo poczynionymi ustaleniami organu odwoławczego stanowiło naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. Skarżąca zarzuciła również Ministrowi naruszenie art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 argumentując, że spółka nie dopuściła się nieprawidłowości w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy przepis ten ogranicza pojęcie nieprawidłowości do naruszenia prawa wspólnotowego, a skarżąca żadnego przepisu prawa wspólnotowego nie naruszyła. Wyjaśnić należy, że w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 zdefiniowano pojęcie "nieprawidłowość", które oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zatem definicja "nieprawidłowości" zawarta w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 zawiera trzy elementy: (I) musi wystąpić działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego, (II) które powoduje naruszenie przepisu prawa Unii oraz (III) które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zarówno Komisja Europejska jak również TSUE przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego. Za nieprawidłowość należy w związku z tym uznać zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, iż do popełnienia nieprawidłowości, z punktu widzenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Dlatego też zarówno wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, jak też naruszenia prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego stanowi nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1502/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie stwierdzić należało wystąpienie wszystkich elementów świadczących o zaistnieniu nieprawidłowości. Jak ustalono, wskutek niedochowania przez skarżącą należytej staranności, wsparcie finansowe na rozwój przedsiębiorczości zostało przyznane osobie nie spełniającej wymogów programowych, co tym samym stanowiło naruszenie procedur określonych w § 3 ust. 1 i ust. 4 Umowy. W wyniku rozliczenia niekwalilifikowalnego wydatku w ramach projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, powstała zaś rzeczywista szkoda finansowa w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Tym samym zarzut naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 uznać należało za niezasadny. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było natomiast powołanie się przez stronę na informację pokontrolną z [...] lutego 2014 r. sporządzoną przez Wojewódzki Urząd Pracy w K., z której wynikało, iż kontrola przeprowadzona przez organ I instancji nie wykazała żadnych uchybień. Ocena kwalifikowalności ponoszonych wydatków odbywa się bowiem na wszystkich etapach realizacji projektu, także po jego zakończeniu. Zatem stanowisko organu odwoławczego w zakresie kwalifikowalności konkretnych wydatków oparte jest na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyrażone w ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt podjęcia przez stronę czynności zmierzających do odzyskania nieprawidłowo wypłaconych uczestnikowi kwot. Wyjaśnić należy, iż z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji nie wynika, by obowiązek zwrotu środków w przypadku wykorzystania ich niezgodnie z procedurami, był uzależniony od zawinienia beneficjenta podczas stwierdzonego uchybienia procedurom. Stronami umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu były skarżąca oraz Województwo [...] – Wojewódzki Urząd Pracy w K. Naruszenie zatem przez spółkę postanowień przedmiotowej umowy, które stwierdzono w toku postępowania administracyjnego, skutkować musiało określeniem wobec niej kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Natomiast podjęte przez stronę działania w celu odzyskania dofinansowania udzielonego C. K. pomimo, iż słuszne, czego Sąd nie kwestionuje, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia stronie kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu, z uwagi na stwierdzone naruszenie przez spółkę procedur. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.