I SA/Kr 438/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2011r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek O. Sp. z o. o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2017r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2011r. Ww. wniosek oparto na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uzasadniono, m.in. trudną sytuacją finansową Spółki, która na skutek toczących się wobec niej postępowań, utraciła możliwość prowadzenia dalszej działalności operacyjnej z uwagi na liczne zobowiązania wobec kontrahentów oraz innych podmiotów. Podano, że Spółka, jako podmiot nowoutworzony i posiadający minimalny kapitał zakładowy, od początku działalności operacyjnej, tj. od 2011r. korzystała z pożyczek pieniężnych od osób fizycznych i prawnych lub z odroczonego terminu płatności za dostawy. Z przyczyn proceduralnych nie mogła uzyskać kredytu z uwagi na krótki okres działalności. Na skutek zakwestionowania przez organy podatkowe, prawa do uzyskania zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług, Spółka utraciła możliwość regulowania swoich bieżących zobowiązań. Aby uregulować, chociaż część swoich zobowiązań, Spółka zdecydowała się dokonać sprzedaży ruchomości w postaci mebli i sprzętu komputerowego. Powyższe pozwoliło jednak na spłatę tylko części zobowiązań, m.in. w stosunku do T. . Wskazano, że obecnie Spółka posiada zadłużenie względem swoich pożyczkodawców w kwocie łącznej 173.099,24 zł oraz dostawców w kwocie łącznej 402.689,16 zł. Część wierzycieli zainicjowała postępowania egzekucyjne przeciwko Spółce. Oba postępowania zakończyły się umorzeniem z powodu bezskuteczności egzekucji, gdyż Spółka nie posiada majątku, z której można byłoby uzyskać spłatę. Jedynym majątkiem Spółki są ruchomości w postaci urządzenia wielofunkcyjnego hp oraz niszczarki o łącznej wartości 1084,56. Ponadto Spółka nie posiada i nie posiadała nieruchomości, ani żadnych ruchomości w postaci samochodów. Zadłużenie w kwocie 575.788,4 zł dotyczy tylko roszczeń prywatnoprawnych. Istnieje jednocześnie zadłużenie względem Naczelnika Urzędu Skarbowego w podatku VAT za grudzień 2011r., które po zaliczeniu zwrotu podatku naliczonego nad należnym z tytułu podatku VAT, wynikającego z deklaracji VAT-7 za listopad 2011r., wynoszącego 31.251,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem w kwocie 1.567,00 zł, kształtuje się na poziomie ponad 50.000,00 zł. W konsekwencji, łączna kwota zadłużenia kształtuje się na poziomie ponad 625.000,00 zł. Ze sprawozdań finansowych Spóło wynika, że od 2012r., Spółka notuje same straty. W 2012r. strata netto wyniosła -39.711,82 zł, w roku następnym -7.022,64 zł, w 2014r. -685,36 zł, natomiast w 2015r. -197,00 zł. Jedyny przychód, jaki uzyskuje skarżąca Spółka, to 50 Euro miesięcznie od sierpnia 2016r. z tytułu zawartej umowy pośrednictwa z dnia 16 sierpnia 2016r., które w całości jest konsumowane przez AliorBank w związku z zaległościami za prowadzenie rachunku. Pierwsza rata ryczałtu została uiszczona w gotówce i wpłacona do Urzędu Skarbowego na poczet zaległości. Na potwierdzenie powyższych okoliczności, Spółka odesłała do załączników dołączonych do skargi, które szczegółowo wymieniła w treści przedmiotowego wniosku. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do kwestii merytorycznych decyzji oraz sformułowano w tym zakresie zarzuty. Wobec powyższej argumentacji, Spółka uznała, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu było konieczne i zasadne, gdyż Spółka chce bronić swoich praw, które jej zdaniem, zostały naruszone w wyniku wydania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu, uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został sformułowany prawidłowo, w sposób wskazujący na konkretne okoliczności, które świadczą o tym, że w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca określiła, na czym konkretnie mają one polegać. Oprócz trudnej sytuacji finansowej, która nie jest wystarczającą przesłanką do uznania zasadności wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Spóła wskazała, że na skutek toczących się wobec niej postępowań, utraciła możliwość prowadzenia dalszej działalności operacyjnej z uwagi na liczne zobowiązania wobec kontrahentów oraz innych podmiotów. Nie można również tracić z pola widzenia, że Spółka od 2011r. korzystała z pożyczek pieniężnych od osób fizycznych i prawnych lub z odroczonego terminu płatności za dostawy. Dla rozpatrywanego wniosku, znaczenie ma również okoliczność, że Spółka nie mogła uzyskać kredytu z uwagi na krótki okres działalności. Utrata możliwości regulowania swoich bieżących zobowiązań doprowadziła Spółkę do sprzedaży ruchomości w postaci mebli i sprzętu komputerowego – okoliczność ta niewątpliwie świadczy o problemach, z jakimi boryka się Spółka, a które w konsekwencji mogą pogłębić już trudną sytuację na rynku. Tym samym, zdaniem Sądu uznać należy, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwagę zasługuje fakt, że na chwilę obecną Spółka posiada zadłużenie względem swoich pożyczkodawców w kwocie łącznej 173.099,24 zł oraz dostawców w kwocie łącznej 402.689,16 zł. Część wierzycieli zainicjowała postępowania egzekucyjne przeciwko Spółce, które zostały w efekcie umorzone z powodu bezskuteczności egzekucji, gdyż Spółka nie posiada majątku, z którego można byłoby uzyskać spłatę. Jedynym majątkiem Spółki są ruchomości w postaci urządzenia wielofunkcyjnego hp oraz niszczarki o łącznej wartości 1.84,56. Ponadto Spółka nie posiada i nie posiadała nieruchomości, ani żadnych ruchomości w postaci samochodów. Zadłużenie w kwocie 575.788,4 zł dotyczy tylko roszczeń prywatnoprawnych. Jednocześnie Spółka ma zadłużenie względem Naczelnika Urzędu Skarbowego na łączną kwotę ponad 625.000,00 zł. Sprawozdania finansowe Spółki także świadczą o tym, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków bowiem od 2012r., Spółka notuje same straty. W 2012r. strata netto wyniosła -39.711,82 zł, w roku następnym -7.022,64 zł, w 2014r. -685,36 zł, natomiast w 2015r. -197,00 zł. Jedyny przychód, jaki uzyskuje skarżąca Spółka, to 50 Euro miesięcznie od sierpnia 2016r. z tytułu zawartej umowy pośrednictwa z dnia 16 sierpnia 2016r., które w całości jest konsumowane przez AliorBank w związku z zaległościami za prowadzenie rachunku. Ponadto wskazać należy, że we wniosku Spółka powołała się na szereg dokumentów źródłowych, m.in. przedstawiono: przedsądowe wezwanie do zapłaty z T. z dnia 27 czerwca 2013r., postanowienie Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym D.U. z dnia 10 stycznia 2015r., zawiadomienie dłużnika o wszczęciu egzekucji od Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym D.U. z dnia 5 października 2015r., zajęcie wierzytelności, pożyczki – obroty i salda za okres od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2016r., rozrachunki z dostawcami – obroty i salda za okres od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2016r., lista środków trwałych na dzień 31 grudnia 2016r., upomnienie nr [...] z dnia 20 marca 2013r. od Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie płatności podatku VAT za grudzień 2011r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 października 2013r. w sprawie zaliczenia zwrotu, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego, niż pracodawca, organ rentowy lub bank z dnia 6 maja 2013r. od Naczelnika Urzędu Skarbowego do PPHU "M" M. S.I, sprawozdanie finansowe za lata 2013-2015r., elektroniczne zestawienie operacji za okres od sierpnia 2016r. do lutego 2017r. – wyciąg z rachunku bankowego, umowa pośrednictwa z dnia 16 sierpnia 2016r. z 3SO s.r.o., dowód wpłaty 50 Euro z dnia 17 sierpnia 2016r., dowód wpłaty 2010 zł do Urzędu Skarbowego. Zdaniem Sądu, analiza powyższych dokumentów oraz danych w nich zawartych także prowadzi do uznania, że przedmiotowy wniosek Spółki jest zasadny. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem złożonej skargi, może doprowadzić do wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sferze jej prosperowania na rynku, w kontekście ciągle pogłębiającej się negatywnej sytuacji finansowej, jak i już istniejącego zadłużenia Spółki. Mimo tego, że kwestia przyznania prawa pomocy jest niezależna od wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, to na marginesie zauważyć należy, że strona skarżąca w dwóch sprawach sądowych, toczących się przed tut. Sądem pod sygn. akt I SA/Kr 437/17 oraz I SA/Kr 438/17, postanowieniami z dnia 26 maja 2017r. została zwolniona od kosztów sądowych. Referendarz rozpoznający wnioski Spółki, uznał, że sytuacja strony skarżącej daje podstawę do przyznania jej prawa pomocy, ponieważ łączna suma wpisów od skarg w obu sprawach, przekraczała trzydzieści sześć tysięcy złotych i kilkunastokrotnie przewyższała, zarówno wartość maszyn i urządzeń, jak i przychody podmiotu, co przy braku środków finansowych oraz zadłużeniu Spółki nie dawało możliwości poczynienia przez nią takich oszczędności. W tej sytuacji, mając na uwadze stan faktyczny, argumentację Spółki oraz dokumenty źródłowe, Sąd uznał, że realizacja zaskarżonej decyzji, w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych, mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe dla Spółki, co należy uznać za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach, wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest formą ochrony tymczasowej dla strony, która powinna liczyć się z tym, że w razie uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę, będzie zobowiązana uiścić nałożoną opłatę. Wobec powyższego, Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a.