II OSK 2957/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 21/17 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 21/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) zwanego dalej rozporządzeniem, którą na wniosek L. Sp. z o.o. Sp.k. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży do 1500 m² z zapleczem socjalnym, magazynowym, biurowym i technicznym wraz z realizacją pylonów reklamowych, wiat na wózki i stacji trafo oraz rozbiórką istniejącego budynku handlowego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...][...][...][...](obr.: [...], ark. mapy [...]),[...][...][...] (obr.: [...], ark. mapy [...]), położonych przy ul. [...],[...][...] i [...] w L.; pas drogowy: działka nr [...] - ul. [...] (droga powiatowa). W motywach wyroku oddalającego skargę D. O. na wskazaną wyżej decyzję Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom strony wyznaczenie linii nowej zabudowy nastąpiło w sposób poprawny w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia. Skoro w obszarze analizy budynki są usytuowane w różnych odległościach od drogi publicznej, jednak w sąsiedztwie objętej wnioskiem działki trzy z nich posadowiono w odległości 27-27,5 m od tej drogi (budynki usługowe i magazynowe na działkach przy ul. [...], ul. [...]oraz ul. [...]), przy czym budynek usługowy przy ul. [...] jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie objętej wnioskiem działki, a jedynie jeden budynek usytuowany na działce ul. [...] położony jest w odległości 55,5 m od drogi, to ustalenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 3 rozporządzenia, z uwzględnieniem odległości od drogi tego jednego budynku, stałoby w oczywistej sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa nakazującą powielać cechy dominujące, a nie jednostkowe. Organy zasadnie uznały, że analiza działek sąsiednich nakazuje ustalić tę linię jako przedłużenie linii zabudowy tych trzech budynków znajdujących się co prawda w mniejszej odległości od pasa drogowego, ale usytuowanych w sposób charakterystyczny dla tego obszaru. Sąd podkreślił nadto, że ustalając linię zabudowy dla nowego obiektu organy słusznie nie uwzględniły usytuowanego na tej samej nieruchomości obiektu handlowego przeznaczonego do rozbiórki. Rozbiórka tego obiektu jest bowiem częścią inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Niezasadne byłoby zatem branie pod uwagę odległości tego budynku od drogi publicznej przy ustalaniu linii zabudowy dla obiektu, który ma powstać w jego miejsce. Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego ustalenia szerokości elewacji frontowej planowanego budynku, Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia pozostawiają organowi luz decyzyjny w zakresie wyznaczania szerokości elewacji frontowej, pozwalając odstąpić od ustalenia tej szerokości ściśle w oparciu o średnią arytmetyczną szerokości elewacji nieruchomości w obszarze analizowanym. Zarzut arbitralności organów w tym zakresie jest chybiony, gdyż wnioski z analizy zawierają szczegółowe uzasadnienie wyznaczania szerokości elewacji frontowej. Zwiększenie szerokości elewacji (36 m) w stosunku do 20-procentowego progu tolerancji (35,9 m) względem średniej arytmetycznej o 10 cm z pewnością nie spowoduje, zdaniem Sądu, dysharmonii w ramach funkcjonującego w okolicy ładu przestrzennego. W analizowanym obszarze szerokości elewacji budynków są bardzo zróżnicowane (od 15 m do 57 m), zaś średnia szerokość tej elewacji wynosi 29,9 m. Przyjęcie szerokości elewacji - do 36 m w żaden sposób nie zaburzy ładu przestrzennego, wpisując się w istniejące rozwiązania. Podwyższenie tego parametru o zaledwie 10 cm w stosunku do przedziału wynikającego z 20 % tolerancji (z 35,9 m na 36 m) jest zatem dopuszczalne. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku D. O. zaskarżył go w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 4 i § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia prawa materialnego przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegającego wyznaczeniu nowej linii zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem bez uwzględnienia kreowania ładu przestrzennego na terenie objętym analizą, urzeczywistnionych w wydanych uprzednio decyzjach o warunkach zabudowy dla inwestycji na nieruchomościach sąsiednich i zmaterializowanych poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki oznaczonej nr 3 (decyzja ostateczna Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.) - potwierdzającej lokalizację inwestycji w odległości 35,0 m od pasa drogowego ul. [...] i przy jednoczesnym braku dostatecznego uzasadnienia zastosowania wyjątku od obowiązujących reguł wyznaczania linii zabudowy; - art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji, polegającego na wyznaczeniu szerokości elewacji frontowej z zastosowaniem wyjątku od zasady ustalania tego parametru, w sytuacji gdy wyniki analizy urbanistycznej istniejącej zabudowy (zwłaszcza z uwagi na duże różnice w szerokości elewacji frontowych istniejących budynków) nie uzasadniają przyjęcia rozwiązania odmiennego niż przewidziane w § 6 ust. 1 rozporządzenia, jak również w braku uzasadnienia zastosowania wyjątku w treści decyzji organów administracji pierwszej i drugiej instancji; 2) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie: - § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia poprzez odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy według zasad przewidzianych w wypadku zabudowy tworzącej uskok w sytuacji, gdy zabudowa na działkach sąsiednich zrealizowana (i planowana) jest uskokowo w stosunku do ulicy [...], zaś brak jest argumentów przemawiających za stanowiskiem, iż utworzenie nowej linii zabudowy lepiej służy realizacji założenia kontynuacji zabudowy w obszarze analizowanym, w zakresie wyznaczonym przez art. 61 ust. 1 u.p.z.p.; - § 4 ust. 4 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez wyznaczenie nowej linii zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem bez uwzględnienia zasad kreowania ładu przestrzennego na terenie objętym analizą, urzeczywistnionych w wydanych uprzednio decyzjach o warunkach zabudowy dla inwestycji na nieruchomościach sąsiednich (zwłaszcza przy ul. [...] oraz [...]i[...]) i zmaterializowanych poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki oznaczonej nr [...] - potwierdzającej lokalizację inwestycji w odległości 35,0 m od pasa drogowego ul. [...]; - § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wyznaczenie szerokości elewacji frontowej z zastosowaniem wyjątku od zasady ustalania tego parametru (§ 6 ust. 1), w sytuacji gdy wyniki analizy urbanistycznej istniejącej zabudowy (zwłaszcza z uwagi na duże różnice w szerokości elewacji frontowych istniejących budynków) nie uzasadniają przyjęcia rozwiązania odmiennego niż przewidziane zasadą; - art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwie sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji poprzez całkowite pominięcie przy ustalaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy w niniejszej sprawie, wydanych uprzednio decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na nieruchomościach sąsiednich, które już zostały zrealizowane oraz dla bezpośrednio sąsiadującej działki nr [...] dla której wydane zostało pozwolenie na budowę, sposobu kształtowania linii zabudowy dla tych inwestycji w odległości 35-37 m od krawędzi ulicy [...]. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta L. ; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. Sp. z o.o. Sp. k. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Analiza zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zasadniczy problem w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny prawidłowości ustalenia dwóch wskaźników kształtujących zabudowę - linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej - dla inwestycji planowanej na działkach oznaczonych numerami: [...][...][...][...] (obręb [...], arkusz mapy [...]) oraz numerami [...][...][...] (obręb [...], arkusz mapy [...]) położonych przy ul. [...][...][...][...] w L. Zdaniem skarżącego kasacyjnie niewłaściwe określenie powyższych parametrów wynikało z przyjęcia przez organy błędnej podstawy prawnej ich wyznaczania. Stanowisko to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest trafne. Należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przesłanką ustalenia warunków zabudowy jest między innymi zachowanie przez przyszłą inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa. Istotą tej zasady jest to, aby planowane zamierzenie budowlane kontynuowało funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy występujące na terenie sąsiadującym z miejscem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę. Podkreślić trzeba, że celem tego przepisu nie jest wprowadzenie automatyzmu w działaniu organów ustalających warunki zabudowy i określania parametrów inwestycji zawsze w oparciu o wartości średnie z obszaru analizowanego, czy inne podstawowe reguły wynikające z przepisów rozporządzenia. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Istotna jest zatem indywidualna ocena konkretnej inwestycji przez pryzmat uwarunkowań przestrzennych dotychczasowej zabudowy przy uwzględnieniu zamiarów inwestora, nie zaś realizacja zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich. Mając powyższe na względzie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ustalenie przez organ administracji parametru linii zabudowy dla planowanej inwestycji - w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia - nie było wadliwe. Przepis ten stanowi, że o ile wynika to ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, dopuszczalne jest wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w inny sposób niż przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1), a gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok - jako kontynuacji linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Z uwagi na przestrzenne uwarunkowania spornej inwestycji wskazujące na zróżnicowaną odległość zabudowy (budynki usługowe) występującej po wschodniej stronie ul. [...] od pasa drogowego, wahającej się od 14 m (działka nr [...]) do 55,5 m (działki nr [...][...][...][...][...]), linii zabudowy nie można było wyznaczyć jako automatyczne przedłużenie istniejącej linii na działkach sąsiednich. Wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie, parametru tego nie można było określić także jako kontynuacji linii budynku przy ul. [...] usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, a który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Skoro bowiem budynek taki znajduje się aż 55 m od tego pasa, to przy uwzględnieniu gabarytów działki inwestora, ustalenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 3 rozporządzenia byłoby sprzeczne z zasadą wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.). Z tego też względu przy ustalaniu linii zabudowy zasadnie wzięto pod uwagę trzy budynki usługowe znajdujące się w obszarze analizy przy ul. [...], ul. [...] (bezpośrednie sąsiedztwo z działką objętą wnioskiem) oraz budynek magazynowy przy ul. [...], usytuowane w sposób charakterystyczny dla tego terenu. Poprawnie więc wskazano w sprawie na dopuszczalność zastosowania wyjątku określonego w § 4 ust. 4 rozporządzenia dla określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 27,5 m od ul. [...]. Z tych też względów zarzut naruszenia § 4 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie został także naruszony przez Sąd pierwszej instancji § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 % (ust. 1). Dopuszczalne jest również wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). W niniejszej sprawie parametr ten został ustalony w wysokości do 36 m, a więc wartość ta została tylko nieznacznie podwyższona w stosunku do średniej szerokości elewacji frontowych (29,9 m) powiększonej o dopuszczalne przepisem 20 % z terenu analizowanego (35,9 m). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy nie stanowiło naruszenia prawa zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, zgodnie z którym owe zaokrąglenie tego wskaźnika w oparciu o wyjątek od wartości średnich z obszaru analizowanego z uwzględnieniem wskazanego w § 6 ust. 1 mieściło się w dopuszczalnym zakresie. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, różnica 10 cm (z 35,9 m na 36 m) nie zaburzy funkcjonującego w okolicy ładu architektonicznego. W kontekście powyższych rozważań podkreślić również trzeba, że wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie, parametr szerokości elewacji frontowej może być ustalony w decyzji w przedmiocie warunków zabudowy zarówno poprzez wskazanie ścisłej obowiązującej wielkości tego parametru, poprzez ustalenie wartości granicznych, pomiędzy którymi musi zamknąć się projektowana inwestycja (w formie tzw. "widełek") oraz poprzez ustalenie wielkości maksymalnej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1764/18, opub. w Lex nr 2656144). Z przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika bezwzględny nakaz ustalenia parametrów nowej zabudowy w jednej ściśle określonej formie. To okoliczności faktyczne danej sprawy, znajdujące oparcie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, determinują właściwy sposób określenia parametru. W tej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenie szerokości elewacji frontowej poprzez wskazanie maksymalnej jej wielkości (do 36 m) było wystarczające dla zapewnienia ładu przestrzennego oraz respektowało zasadę uwzględniania prawa własności, w związku z czym było prawnie dopuszczalne. Chybione okazały się również zarzuty naruszenia § 4 ust. 4 i § 3 ust. 1 rozporządzenia. Wbrew argumentacji skarżącego, rozpatrzenie analizowanej sprawy nie mogło być uzależnione od wyniku innych postępowań w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla sąsiednich działek (tym bardziej, że dzieli je znaczny odstęp czasowy oraz różne zamierzenia inwestycyjne), albowiem każda sprawa administracyjna jest indywidualna i wymaga przeprowadzenia postępowania właściwego dla danego terenu oraz badania konkretnych okoliczności danej sprawy. Wydanie pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy dla działek sąsiednich mogło być spowodowane innymi okolicznościami aniżeli istniejące w rozpoznawanej sprawie. Wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, a więc właściwy organ obowiązany jest ustalić warunki zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim warunkom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy planowana inwestycja na działkach położonych przy ul. [...],[...],[...] i [...] w L. zastała oceniona zarówno przez organy, jak i przez Sąd pierwszej i drugiej instancji, jako zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, to należało uznać ją za dopuszczalną. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w związku z § 4 ust. 4 i § 3 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną. W tej sprawie nie było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika Spółki L. sp. z o.o. sp. komandytowej. Zgodnie z art. 204 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona wnosząca skargę kasacyjną obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ (jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę) lub przez skarżącego – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Uczestnik Spółka L. sp. z o.o. sp. komandytowa nie występowała w tej sprawie jako strona skarżąca przed Sądem pierwszej instancji.