III SA/Gd 672/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego oddala skargę. W dniu 17 lutego 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), wydał orzeczenie nr [...], w którym uznał asp. szt. K. S. , obwinionego o to, że: - w okresie od 9 czerwca 2015 r. do 27 lipca 2015 r. jako asystent Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego prowadząc zgodnie z pkt 1 zakresu zadań (obowiązków zawartych w karcie opisu stanowiska pracy), dochodzenie L.dz. [...] na zawiadomienie R. M. złożone do protokołu w dniu 25 maja 2015 r. w sprawach: wtargnięcia do jego mieszkania byłej żony M. M. i nie opuszczenia mieszkania pomimo jego żądania, przywłaszczenia komody o wartości 150 zł na jego szkodę oraz uszkodzenia telefonu powodując straty w kwocie 750 zł na jego szkodę, nieprawidłowo wykonał czynności służbowe w ten sposób, że w wydanym postanowieniu o umorzeniu dochodzenia z dnia 27 lipca 2015 r. nie wskazał zawartych w zawiadomieniu czynów dotyczących wtargnięcia do mieszkania oraz przywłaszczenia komody, ich kwalifikacji prawnej oraz przyczyn umorzenia czym naruszył przepisy art. 322 § 2 k.p.k., oraz zaniechał skierowania sprawy przywłaszczenia komody o znamionach wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. do odrębnego prowadzenia w trybie postępowania w sprawie o wykroczenie czym naruszył art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. (czyn nie stanowi znamion przestępstwa) - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o Policji - winnym popełnienia zarzucanych czynów i odstąpił od ukarania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 czerwca 2015 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] zostały przesłane materiały z Komisariatu Policji [...] dotyczące zawiadomienia R. M. o przestępstwie naruszenia miru domowego przez byłą żonę, uszkodzenia rzeczy tj. jego telefonu komórkowego oraz przywłaszczenia jego komody wartości 150 zł. Do prowadzenia ww. sprawy został wyznaczony asp. szt. K. S. (dalej jako: funkcjonariusz, skarżący), który postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. wszczął dochodzenie, znak: [...] w sprawie uszkodzenia w dniu 24 maja 2015 r. telefonu komórkowego marki Sony Xperia Z3 o wartości 750 zł na szkodę R. M., tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. Po wykonaniu czynności w ramach ww. dochodzenia funkcjonariusz postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego umorzył postępowanie w sprawie uszkodzenia ww. rzeczy pomijając w wymienionym dokumencie wątek zgłoszonego naruszenia miru domowego oraz przywłaszczenia komody o wartości 150 zł. Pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] została przesłana skarga R. M. na czynności funkcjonariusza Policji. W treści skargi skarżący wskazał, że w dniu 25 maja 2015 r. w Komisariacie Policji w [....] złożył zawiadomienie w trzech sprawach tj. naruszenia miru domowego, uszkodzenia jego telefonu oraz przywłaszczenia własności mienia, zaś funkcjonariusz umorzył dochodzenie jedynie w sprawie uszkodzenia telefonu komórkowego pomijając naruszenie miru domowego oraz przywłaszczenia mienia, a tym samym nie dopełnił obowiązków służbowych. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, którego obwiniono o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, w sposób wskazany na wstępie orzeczenia. Przesłuchany w charakterze obwinionego asp. szt. K. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W złożonych wyjaśnieniach podał, że postępowanie prowadzone na szkodę R. M. umorzył wobec tego, że czyn nie zawierał znamion czynu zabronionego. Dalej wyjaśnił, iż pod względem realizacji terminów i innych obowiązków działał zgodnie z przepisami i nie dopuścił się żadnych uchybień, a decyzja o umorzeniu postępowania została zaaprobowana przez Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] podjęta po uprzedniej konsultacji z Zastępcą Prokuratora Rejonowego w [...]. Przesłuchany w charakterze świadka Zastępca Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] asp. szt. M. M. zeznał, iż zaaprobował postanowienie o umorzeniu dochodzenia wydane przez funkcjonariusza w sprawie uszkodzenia telefonu, gdyż zostało ono wydane w sposób prawidłowy i spełniało wymogi określone w k.p.k. Nadmienił, że aprobata tego postanowienia nastąpiła po ustnym zrelacjonowaniu przez prowadzącego dochodzenie przebiegu czynności wykonanych w ramach postępowania z którego wynikało, iż dotyczy ono uszkodzenia mienia. Prowadzący dochodzenie funkcjonariusz przekazując mu tę informację nie mówił aby postępowaniem tym były objęte inne czyny. Zaznaczył także, że funkcjonariusz cechuje się dużą samodzielnością i dlatego aprobując postanowienie o umorzeniu opierał się wyłącznie na ustnej informacji z przebiegu postępowania. Zaś podinsp. K. K. Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] zeznał, że postanowienie o umorzeniu dochodzenia z zawiadomienia R. M. zostało wydane przez funkcjonariusza w sposób nieprawidłowy, gdyż prowadzący nie odniósł się do wszystkich czynów wskazanych przez zgłaszającego w doniesieniu. Dodał także, że przedmiotowe dochodzenie nie miało charakteru skomplikowanego i nie było potrzeby wyznaczenia kierunków jego prowadzenia ponieważ skarżący jest policjantem samodzielnym o dużym doświadczeniu w prowadzeniu postępowań przygotowawczych. Następnie wyjaśnił, iż nadzór funkcyjny nad prowadzonymi postępowaniami sprawuje bezpośredni przełożony, a w tym konkretnym wypadku Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego i jego Zastępca. Nadzór taki może między innymi polegać na żądaniu ustnych informacji z przebiegu czynności wykonanych w dochodzeniu. Dodał także, iż w chwili obecnej przepisy nie nakładają na przełożonego obowiązku sporządzania kart nadzoru czy też pisemnych wytycznych co do sposobu prowadzenia postępowania. Na podstawie pisma z dnia 25 listopada 2015 r. Zastępcy Prokuratora Rejonowego w [...] ustalono, że postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie znak: [...] nie było z nim konsultowane. O tym, że decyzja taka została podjęta dowiedział się z pisma R. M. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w [...] w związku z czym zażądał akt sprawy do analizy. Po zapoznaniu się z aktami uznał, iż decyzja o umorzeniu jest wadliwa, gdyż nie obejmuje swym rozstrzygnięciem wszystkich czynów wskazanych w zawiadomieniu zgłaszającego. W rozmowie telefonicznej wskazał asp. szt. K. S. stwierdzone uchybienia jednocześnie sugerując, że decyzja o umorzeniu powinna zostać uchylona, a nowa decyzja powinna się odnieść do wszystkich czynów zgłoszonych przez zawiadamiającego. W związku z powyższym, w ocenie organu, w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, udowodniono, że funkcjonariusz prowadząc dochodzenie wszczęte na wniosek R. M. nie objął swym rozstrzygnięciem wszystkich czynów wskazanych w doniesieniu R. M. Tym samym, funkcjonariusz poprzez wadliwe wydanie postanowienia o umorzeniu dochodzenia znak: [...] z dnia 27 lipca 2015 r. w sposób nieprawidłowy wykonał czynności służbowe czym naruszył art. 132 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o Policji. Tak więc, zdaniem organu I instancji, należało uznać za udowodniony, fakt naruszenia dyscypliny służbowej przez obwinionego czynem opisanym na wstępie orzeczenia. Organ orzekający, uwzględniając okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, rodzaj i stopień naruszenia oraz dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza odstąpił od ukarania. Strona odwołała się od orzeczenia organu niższej instancji i wniosła o uniewinnienie od zarzutów przedstawionych w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia 6 maja 2016 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ przedstawił ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy, w tym szczegółowo przedstawił treść zeznań świadków. Powołując się na art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji organ wskazał, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast art. 132 ust. 3 ustawy o Policji wylicza przykładowo czyny w szczególności stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej m.in. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Przeprowadzona w sprawie analiza materiałów pozwoliła na stwierdzenie, że K. S. popełnił zarzucane przewinienia dyscyplinarne. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty skarżącego zawarte w treści odwołania należy uznać za bezpodstawne. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż popełnione przez funkcjonariusza uchybienia proceduralne nie są deliktami dyscyplinarnymi, gdyż w kontekście zapisu art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji, każde wykonanie przez policjanta czynności w sposób nieprawidłowy zostało zakwalifikowane jako naruszenie dyscypliny służbowej. Argumenty, iż sprawa zgłoszenia przywłaszczenia komody nie powinna być skierowana do postępowania w sprawie o wykroczenie z uwagi na potrzebę wyjaśnienia prawa własności rzeczy również nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzanie czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie umożliwia dokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie m.in. prawa własności rzeczy, a ominięcie tych procedur jest nie tylko naruszeniem praw zgłaszającego ale i prawnie niedopuszczalne. Organ odwoławczy nie podzielił także argumentu, iż R. M. nie ma statusu osoby pokrzywdzonej. Fakt nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta wpłynął bezpośrednio na prawa ww. zgłaszającego, zatem należało uznać, iż jego dobro zostało naruszone, a w konsekwencji stał się osobą pokrzywdzoną. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, nadzór nad dochodzeniem prowadzonym przez K. S. sprawowany był w sposób nieprawidłowy, gdyż w myśl § 10 ust. 2 pkt. 1 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym, bezpośredni przełożony wymienionego przed aprobatą decyzji kończącej postępowanie winien zapoznać się z materiałami postępowania. Wskazana wyżej odpowiedzialność przełożonego wykracza poza ramy rozpatrywanej sprawy dyscyplinarnej i winna być przedmiotem odrębnych czynności. Pomimo ww. uchybień nadzorczych, organ stwierdził, iż K. S. z racji posiadanego przeszkolenia i doświadczenia zawodowego winien wykonywać czynności w prowadzonych dochodzeniach samodzielnie oraz z należytą starannością a wszelkie ujawnione nieprawidłowości winny być rozpatrywane jako przejawy naruszenia dyscypliny służbowej. W zakresie odstąpienia od wymierzenia kary, organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu niższej instancji, że stopień szkodliwości popełnionego przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie był znaczny, a właściwości i warunki osobiste funkcjonariusza oraz jego dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej, a więc decyzję w przedmiotowym zakresie należy uznać za zasadną. K. S. zaskarżył opisane wyżej orzeczenie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie art. 132 ust 1 i 2 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż brak zamieszczenia w treści postanowienia o umorzeniu postępowania wszystkich czynów wskazanych w zawiadomieniu (wtargnięcie do mieszkania, przywłaszczenie komody, uszkodzenie telefonu) oraz brak skierowania sprawy przywłaszczenia komody do postępowania w sprawie o wykroczenia stanowi przewinienie dyscyplinarne - w sytuacji gdy: a) czyn polegający na przejęciu komody przez M. M. winien zostać skierowany do postępowania w sprawie o wykroczenia, gdy z zeznań osoby składającej zawiadomienie wynika, iż komoda stanowiła składnik majątku wspólnego byłych małżonków - tym samym podlega cywilnemu postępowaniu o podział majątku wspólnego. Fakt sporu co do własności przedmiotowej komody pomiędzy M. M. oraz R. M. winien być rozstrzygnięty w postępowania o podział majątku na podstawie art. 684 k.p.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. b) brak zamieszczenia w treści postanowienia o umorzeniu postępowania wszystkich czynów wskazanych w zawiadomieniu stanowi wadę formalną orzeczenia, która może być przedmiotem zaskarżenia w drodze zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania. Osobie, która złożyła zawiadomienie przysługuje uprawnienie do zaskarżenia postanowienia godzącego w jej prawa i interesy. 2) naruszenie art. 134i ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania na wniosek R. M. - osoby, która nie posiadała legitymacji formalnej do występowania w sprawie w charakterze podejrzanego albowiem działanie obwinionego nie spowodowało naruszenia ani zagrożenia dobra R. M., gdyż został on prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania - w zakresie uszkodzenia mienia oraz doręczono mu postanowienie o umorzeniu postępowania, od którego R. M. przysługiwało zażalenie; 3) naruszenie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji poprzez niezastosowanie i brak przyjęcia, iż zachowanie skarżącego kwalifikowało się jako przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi uzasadniające odstąpienie od wszczęcia postępowania i przeprowadzenia ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego takiego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe. Następnie sąd administracyjny winien zbadać czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium kontrola zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań uzasadniających oddalenie skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U z 2015r. poz. 355) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). Art. 132 ust. 3 przywołanej ustawy wylicza z kolei przykłady naruszenia dyscypliny służbowej stanowiąc, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. pkt 2 - zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Co nadto istotne, przewinienie dyscyplinarne - jak stanowi art. 132a ustawy o Policji - jest zawinione wtedy, gdy policjant: - ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi: - nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Podkreślić przede wszystkim należy, że podstawowym zadaniem Policji jest ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 ppkt 1 i 4 ustawy o Policji). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 132 ust.1 i 2 ustawy o Policji, gdyż w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżący nieprawidłowo wykonał czynności w ramach prowadzonego postępowania (dochodzenia) albowiem mimo sprecyzowania zarzutów zgłoszonych przez R. M., postanowieniem o umorzeniu odniósł się wyłącznie do jednego z nich, pomijając dwa pozostałe. Przy czym, wbrew zarzutom skargi, dla tej oceny nie ma znaczenia fakt ewentualnego sporu co do własności komody między byłymi małżonkami, gdyż w odrębnie prowadzonym - w trybie postępowania w sprawie o wykroczenie - postępowaniu kwestie te podlegałyby jednoznacznemu wyjaśnieniu. Wbrew stanowisku strony skarżącej uznać trzeba, że w świetle art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy, nieprawidłowe wykonanie przez funkcjonariusza policji czynności w ramach powierzonych mu obowiązków, wykonywanych na podstawie przypisanemu mu zakresu czynności na zajmowanym stanowisku jest naruszeniem dyscypliny służbowej. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, w okolicznościach sprawy, składającemu w dniu 25 maja 2015 roku zawiadomienie o przestępstwie w trzech sprawach R. M. przysługuje status osoby pokrzywdzonej. W myśl art. 49 § 1 kodeksu postępowania karnego pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Brak jakiejkolwiek reakcji funkcjonariusza Policji (w postanowieniu o umorzeniu postępowania) dotyczącej zgłoszeń dwóch czynów tj. naruszenia miru domowego oraz przywłaszczenia mienia - na tym etapie postępowania pozbawiało ochrony prawnej obywatela, który słusznie ochrony tej upatrywał w działaniu Policji. W konkluzji uznać trzeba, że organy nie naruszyły art. 134i ust. 1 pkt 2 ustawy. Sąd, w stanie faktycznym sprawy, nie podziela poglądu strony skarżącej, że postępowanie obwinionego postrzegać należy jako wyłącznie wadliwe procesowo, ze skutkami jedynie na gruncie prawa procesowego. Wyrażając aprobatę dla poglądu zaprezentowanego w powołanym w skardze wyroku Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. SNO 56/14, nie sposób nie dostrzec odmienności w stanie faktycznym i prawnym obu spraw. Pełnomocnik skarżącego dostrzegając pewną analogię w tych sprawach, pomija zupełnie istotne rozważania Sądu Najwyższego dotyczące niedopuszczalności wkraczania poprzez formułowanie zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym w kwestie prawne ściśle związane ze sferą orzeczniczą. Inaczej mówiąc, obraza przepisów prawa (w postępowaniu dyscyplinarnym w którym obwiniony jest sędzią) nie może stanowić przedmiotu oceny dyscyplinarno-prawnej z uwagi na zasadę niezawisłości sędziowskiej. Już z tej przyczyny nie sposób przenosić wniosków z tej sprawy na grunt obecnie omawianej. Podsumowując tę część rozważań, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że wydanie przez niego wadliwego postanowienia o umorzeniu, uchylonego następnie w toku kontroli instancyjnej nie zawiera znamion deliktu dyscyplinarnego. Co istotne, zauważyć nadto należy, że odbiór społeczny pracy funkcjonariuszy Policji postrzegany jest poprzez ocenę solidności wykonywania przez nich czynności służbowych. Poprzestanie na kontroli instancyjnej postanowienia, które mimo zgłoszenia przez zawiadamiającego trzech odrębnie kwalifikowanych czynów, odnosi się - nie wiadomo z jakich przyczyn - tylko do jednego z nich, jest niewystarczające do uznania, że interes obywatela, do ochrony wynikającej z przepisów prawa jest "zaspokojony". Tym samym nie zasługuje na uznanie pogląd strony skarżącej sprowadzający czyn funkcjonariusza jedynie do wadliwości formalnej sporządzonego przez niego orzeczenia, której skutek nie może być utożsamiany z naruszeniem dyscypliny służbowej. Jednocześnie zaskarżone orzeczenie zawiera wyczerpujące uzasadnienie co do przyczyn odstąpienia od wymierzenia kary obwinionemu. Dokonując kontroli tego typu orzeczenia, Sąd poddaje ocenie pod względem zgodności z prawem uzasadnienie środka stosowanego wobec obwinionego przez organ orzekający (art. 135 ust. 2 pkt 6) i jeśli uzasadnienie odpowiada powyższemu kryterium – a tak jest w tym przypadku –nie może, tak jak oczekiwałaby tego strona skarżąca nakazać organowi zastosowanie środka łagodniejszego, przewidzianego w art.135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Reasumpcja powyższych rozważań prowadzi zatem do uznania, że zaskarżone orzeczenie organu odwoławczego jak i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] są zgodne z prawem. Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że ww. rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ww. ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.