I OSK 2702/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 198/17 w sprawie ze skargi J. B. i Z. B. na czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania numerów porządkowych dla nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 19 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 198/17) oddalił skargę J. B. i Z. B. na czynność Burmistrza Miasta Z. z [...] września 2016 r. w przedmiocie nadania numerów porządkowych dla nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zwrócił się o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości zabudowanej położonej w [...], proponując numer 25. Burmistrz Miasta Z. czterokrotnie nadawał ww. nieruchomości numery porządkowe i ostatecznie, po ponownym rozpoznaniu sprawy wynikającym z wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 974/15 na podstawie art. 47a ust. 5 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) ustali: - dla budynku handlowo – usługowego (Id. budynku [...]) o statusie "istniejący" usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki ewid. nr [...] (należącego do uczestników postępowania T. G., W. G. i M. S.) numer porządkowy 25 przy ul. [...], - dla budynku mieszkalnego (Id. budynku [...]) o statusie "istniejący" usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki ewid. nr [...] (należącego do skarżących) numer porządkowy 25B przy ul. [...]. Jednocześnie Burmistrz anulował oznaczenie budynku mieszkalnego (Id. budynku [...]) adresem [...] 25 i poinformował o obowiązku wynikającym z art. 47 b ust. 1, 2 i 4 ww. ustawy. Skarżący wnieśli o usunięcie naruszenia prawa polegającego na wydaniu niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zawiadomienia o ustaleniu ww. numerów porządkowych oraz o nadanie należącemu do nich budynkowi mieszkalnemu numeru porządkowego 25 przy ul. [...]. Zdaniem skarżących, chronologia wymaga, by budynkowi uczestników usytuowanemu na działkach o nr ew. [...] przyporządkować numer 23 A. Budynek ten bowiem nigdy nie posiadał w ewidencji numeru 25, a numer ten należał do rodziny B. od roku 1922. W odpowiedzi na wezwanie Burmistrz Miasta Z. pismem z 28 listopada 2016 r. wskazał, że dokonane ustalenie jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125). Ustalenie dla budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] wynika z jego położenia – usytuowany jest on jako pierwszy w kolejności, licząc od początku przyjętej numeracji porządkowej ulicy [...]. Budynek ten nigdy nie był oznaczony numerem 23, stąd nie można mu przydzielić numeru 23 A. Natomiast dla budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki nr [...] należało ustalić numer 25 B z uwagi na istniejący już numer porządkowy 25 A. Skargę na powyższą czynność wnieśli J. B. oraz Z. B., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 85 K.p.a., art. 47a i art. 47b Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 5 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania w piśmie z 6 marca 2017 r. uznali, że nie było potrzeby ingerencji w oznaczenie budynku przy ul. [...] 25 w Z., gdyż podział budynku na dwa segmenty miał na celu jedynie ułatwienie rozliczania się z mediów. Nie widzą przeszkód we wspólnym posługiwaniu się numerem 25. Nadto w miejsce rozebranego budynku powstał kolejny budynek, a grunt, na którym znajdował się rozebrany budynek i powstał nowy, nie zmienił swojego budowlanego przeznaczenia. Nie ma również możliwości, by przyjąć propozycję oznaczenia nieruchomości, jak proponowali to skarżący. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie podlega ona uwzględnieniu. Zaznaczając, że skarżący spełnili warunki formalne wniesienia skargi, Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 47a i art. 47b ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (§ 5 i § 9 ust. 1), podkreślając, że w stanie faktycznym sprawy podstawą zmiany numeracji porządkowej budynku usytuowanego na nieruchomości nr [...] był fakt, iż na skutek realizacji projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty T. z [...] grudnia 2011 r. na miejscu poddanego rozbiórce obiektu oznaczonego nr 25 powstał jeden budynek mieszkalno – usługowy, niemniej złożony z segmentów A i B oddzielonych od siebie ścianą przeciwpożarową. Segment A (usługowo – handlowy) należy do uczestników postępowania a segment B należy do skarżących. Ponadto budynki, objęte zaskarżoną czynnością w ewidencji gruntów i budynków są ujawnione jako dwa odrębne budynki, co obrazuje również mapa sytuacyjna przedstawiająca fragment ul. [...] oraz jej numerację porządkową. Segment A otrzymał numerację 25, a segment B (skarżących) numer 25 B. Tego rodzaju przyporządkowanie numeracji odpowiada zaistniałemu stanowi faktycznemu i istotnej dla ewidencji numerów zasadzie ciągłości i przestrzennej regularności numeracji porządkowej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, przyjętą na ulicy [...]zasadą jest, iż numeracja rośnie od dołu tej ulicy (skrzyżowanie z ul. [...]) w stronę skrzyżowania z ul. [...]. Zatem zasadnie organ przyjął, iż segment A jako pierwszy w kolejności (od dołu) winien posiadać numer 25 a segment B numer 25 B, który będzie odpowiadał już zaistniałej na ul. [...] numeracji, zakładającej, że za budynkiem oznaczonym obecnie nr 25 znajduje się budynek oznaczony numerem 25 A, a kolejny budynek idąc w dół posiada numer 27. Proponowane natomiast przez skarżących przyporządkowanie numeracji, to jest nadanie należącemu do nich segmentowi B numeru 25 zaburzyłoby dotychczasową chronologię numeracji, a zwłaszcza propozycja, by segmentowi uczestników nadać numer 23 A w kontekście oznaczenia już numerem 25 A innego budynku na ulicy [...]. Argumentacja skarżących, zwłaszcza odwołująca się do tła historycznego, nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem stronie w analizowanym postępowaniu przysługuje jedynie roszczenie o nadanie numeru porządkowego, natomiast ochronie prawnej nie podlega żądanie nadania konkretnego numeru. Nadanie skarżoną czynnością numeru porządkowego 25 B nastąpiło zgodnie z zasadami określonymi ww. rozporządzeniem, a zaistniałe po dokonanej zmianie skutki jak konieczność wymiany dokumentów czy dezorientacja osób korzystających z budynku w części usługowej wprawdzie stanowią niedogodność dla strony skarżącej, jednakże nie dają podstaw do uznania , że doszło do naruszenia prawa przez organ dokonujący tej czynności. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 153 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2016 r. III SA/Kr 974/15 (strona 17 uzasadnienia), stwierdzającego bezskuteczność zaskarżonej czynności, w ponownym prowadzonym postępowaniu, organ winien uwzględnić regulację prawną i wprowadzić zasady ustalenia numeracji porządkowej, a następnie uzasadnić wyczerpująco swoje stanowisko stronom, bowiem w zawiadomieniu z [...] września 2016 r. organ nie wskazał Z. B. żadnej szczegółowej podstawy prawnej i jej uzasadnienia, wynikającego z rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w zakresie nadawania numeracji porządkowej (dlaczego chronologia numeracji ma być numeracją dla stron 25, 25 B a nie numeracją 23 A, 25) w tym także nie uzasadnił, dlaczego uchylił swoim zawiadomieniem z [...] września 2016 r. nadanie uprzednio numeru porządkowego 25 dla nieruchomości Z. B., skoro pierwotnie nie widział przeciwwskazań prawnych dla takiego rozwiązania (w dniu 30 stycznia 2015 r. wydał rozstrzygnięcie, że nieruchomość Z. B. otrzymuje numer 25), przyznając tym samym że na kanwie obowiązujących przepisów prawa, chronologia zaprezentowana przez Z. B. jest dopuszczalna (nieruchomość sąsiednia może mieć zatem inny numer np. 25 B, 23A) a każda następna zmieniająca czynność materialno – techniczna organu stanowiła subiektywne i uznaniowe "orzeczenie", z czym nie możemy mieć do czynienia na gruncie Państwa Prawa, 2. art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. C P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 47a ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 5 ust. 2 oraz ust. 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi Z. B., pomimo iż nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono merytorycznie, dlaczego nie jest możliwym na kanwie istniejących przepisów prawa (choćby § 5 ust. 2 oraz 5 ww. rozporządzenia) ustalenie numeru porządkowego dla nieruchomości Z. B. jako numeru 25, a dla nieruchomości T. G., W. G., M. S. numeru 23 A (lub każdego innego numeru aniżeli numer 25), co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniu czynności materialno – technicznej (pomimo że przepis § 5 ust. 2 oraz 5 ww. rozporządzenia, nadanie numeru porządkowego w tym numeracji A, B, C, D, E itd. nie przyporządkowuje do pierwotnego numeru działki, lecz w oparciu o budynki, bez względu na ich usytuowanie na działce) co miało wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także poprzez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie do zarzutów podniesionych w skardze w wyżej zakreślonej materii oraz uchyleniu się przez tenże Sąd od dokonania szczegółowej oceny (w tym uzasadnienia, czy też wykładni przepisów rozporządzenia itd.) poprzez nie przytoczenie i nie wyjaśnienie zasadności twierdzeń organu (i w konsekwencji ewentualnej niezasadności argumentacji skarżącego) pomijając zupełnie kwestie chronologii budynków (nie działek) 23A, 25 oraz chronologię budynków po przeciwnej stronie ulicy [...] o numerach 20, 22, 22A, 22B, (co stanowi identyczny ciąg chronologiczny budynków, jak ten zaprezentowany przez Z. B.), co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonania kontroli zaskarżonej czynności, 3. art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. zw. z art 7, art. 77, art. 85 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie oględzin w terenie, z udziałem stron, która to czynność dowodowa, niewątpliwie umożliwiła by wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ i Sąd co do usytuowania nieruchomości, budynków, tym bardziej, iż sposób zaprezentowany przez Z. B. (chronologia 23A, 25) jest tożsama z chronologią budynków po przeciwnej stronie ulicy – chronologia 22, 22A), - naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 4. art. 47a ustawy z 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 5 ust. 2 oraz ust. 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów poprzez błędne przyjęcie, iż regularność numeracji porządkowej dla stron postępowania zachowana jest tylko w kolejności numeracji 25, 25 B, gdy tymczasem nadanie numeru porządkowego dla stron może być także w kolejności 23 A, 25, bowiem przepis § 5 ust. 2 oraz 5 ww. rozporządzenia, nadanie numeru porządkowego A, B, C, D, E itd. nie przyporządkowuje do działek, lecz w oparciu o sąsiednie budynki, biorąc jednocześnie pod uwagę istniejące i ujawnione numery porządkowe w Księgach Wieczystych, jak również w oparciu o dotychczasowe zasady i zwyczaje (choćby poprzez uchwały władz miasta - park kulturowy) nadawania numeracji w obrębie ulic. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy "poprzez nadanie numeru porządkowego 25 przy ulicy [...], dla budynku mieszkalnego (nr ewid. [...]) o statusie istniejący, usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr. [...] - tzw. Segment B; nadanie numeru porządkowego 23 A (lub innego numeru aniżeli numer 25) przy ulicy [...], dla budynku handlowego (nr ewid. [...]) o statusie istniejący, usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr. [...] - tzw Segment A". Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów: mapy do celów projektowych, fotografii budynków, ksiąg wieczystych, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia, w sprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o jej uwzględnienie w całości złożyła J. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając sprawę w granicach określonych art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego artykułu, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. (zarzut 1). W wydanym uprzednio wyroku z 18 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza przede wszystkim z uwagi na niezapewnienie w nim udziału skarżącej J. B. Nie zostały także w nim przesądzone żadne takie zasady nadawania numerów porządkowych budynków, którym uchybiłby organ, nadając skarżącemu numer porządkowy 25 B. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazywał jedynie, że: "określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych, zasady interoperacyjności, o której mowa w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej, potrzeby harmonizacji zbiorów danych tej ewidencji ze zbiorami innych rejestrów publicznych, a także usprawnienia obsługi obywateli. Szczegółowe zasady dotyczące nadawania numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmian ustalone zostały przepisami wymienionego rozporządzenia (....)". Nie wykazano natomiast, aby doszło do naruszenia tych wytycznych w toku ponownego ustalania numeracji porządkowej budynków. Nie można również wywodzić z treści tego wyroku, aby organ nie był uprawniony do anulowania poprzednio nadanej numeracji lub prawa skarżących do jego zachowania. I chociaż w wyroku tym wskazywano organowi na konieczność wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska, zaś zawiadomienie o ustaleniu numeru porządkowego z [...] września 2016 r. zawiera jedynie w tym zakresie wskazanie na podstawę prawną, to jednak stanowisko Burmistrza zostało uzupełnione i przedstawione stronie w kolejnym piśmie z 28 listopada 2016 r. Ponieważ strona podjęła z nim polemikę to naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji (wyłącznie w zakresie konieczności należytego uzasadnienia podjętej czynności), nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co jest konieczne do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Nie można było także podzielić zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. związku z art 7, art. 77, art. 85 K.p.a. (zarzut 3). Brak przeprowadzenia w sprawie oględzin nie miał dla niej znaczenia, skoro usytuowanie budynku skarżących oraz okolicznych budynków zostało zobrazowane w aktach sprawy, na przedstawionych przez organ mapach, jak i licznej dokumentacji, w tym zdjęciowej nadesłanej przez stronę skarżącą, również przy rozpoznawanej kasacji. W tej sytuacji, skoro przeprowadzenie oględzin nie podważyłoby ustalonego w sprawie stanu faktycznego, to ich prowadzenie byłoby czynnością zbędną. Dodatkowo, przy ocenie tego zarzutu, należało mieć na względzie, że czynność nadania numeru porządkowego dla budynku nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a skoro tak to brak podstaw do stosowania w toku jej podejmowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów przedstawionych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że wbrew skarżącemu kasacyjnie w sprawie rozważono cały materiał dowodowy, jak również wyjaśniono, dlaczego nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżących o nadanie zaproponowanej przez nich numeracji. Także Sąd pierwszej instancji odniósł się do argumentacji strony skarżącej i wyjaśnił, dlaczego zaakceptował stanowisko zaprezentowane przez Burmistrza. W tym też zakresie Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną również uznał, że nadanie budynkowi (obecnie) 25 numeru 23A (proponowany) zaburzałoby chronologię dlatego, że budynek o tym numerze nie może znajdować się przed położonym w głębi budynkiem nr 25A (obecnie). Taki sposób oznaczenia nie zapewniłby przestrzennej regularności oznaczenia, przy czym – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – należało zachować dotychczasowy numer budynku 25A zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Nie można też podzielić argumentacji uczestników postępowania o braku konieczności nadania dwóm segmentom budynku oddzielnych numerów, skoro organ działał w tej sprawie na wniosek skarżącego, a ponadto z akt sprawy wynika, że segmenty A i B budynku mieszkalno – usługowego pozostają od siebie oddzielone, funkcjonują niezależnie, a zatem istniejąca numeracja porządkowa budynków zawierałaby wady utrudniające jej wykorzystanie (§ 9 ust. 6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów). W odniesieniu do szczególnie eksponowanego na tle niniejszej sprawy historycznego aspektu niniejszej sprawy i nadania poprzedniemu budynkowi z 1922 roku numeru 25 wyjaśnić trzeba, że strona nie ma roszczenia o nadanie nowemu budynkowi poprzedniego numeru porządkowego. Także trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że ochronie prawnej nie podlega nadanie konkretnego numeru, a strona może jedynie domagać się nadania nieskonkretyzowanego numeru. Ustalanie takich numerów jest zadaniem własnym gminy (art. 47a ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) i zależy przede wszystkim od spełnienia wymogów określonych w ww. rozporządzeniu, szczególnie w jego § 5. Z przyczyn powyżej wskazanych niezasadne okazały się być zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 47a Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 5 ust. 2 oraz ust. 5 rozporządzenia z 9 stycznia 2012 r. (zarzut 2) i art. 47a Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 5 ust. 2 oraz ust. 5 ww. rozporządzenia (zarzut 4). W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.