II SA/Łd 290/17

Dnia 20 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi A. P.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej A. P.-R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A. P.-R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.), art. 77 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 październik 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm. - dalej jako: ustawa), § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczyło inwestycji polegającej na budowie zespołu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach o nr 153/1, 154/9, 207/1, 207/2, 207/3 w Ł. przy ul. A. Organ I instancji ustalił, iż tak określone przedsięwzięcie stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia zakwalifikowane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po analizie materiału dowodowego organ stwierdził, iż planowana zabudowa koliduje z projektowanym przebiegiem drogi ekspresowej S14 przy węźle T., a część projektowanego osiedla znajduje się w strefie oddziaływania drogi – pismo GDDKiA z dnia 9 października 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] warunkowo uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji wskazując na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ I instancji podzielił pogląd organu uzgadniającego i w pkt IV decyzji środowiskowej z dnia [...] wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Od części tej decyzji dotyczącej konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowiskowo inwestor odwołał się, na skutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji utrzymał swoje stanowisko, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...]. W toku kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] podzieliło pogląd organu I instancji i utrzymało decyzję w mocy. Inwestor zaskarżył wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn.akt II SA/Łd 171/16 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że planowana inwestycja ma być realizowana w bliskim sąsiedztwie zachodniej obwodnicy Ł., czyli drogi S-14 przy węźle T.. Nadto w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł. udostępniana została informacja publiczna, że dla pierwszego etapu tej inwestycji Wojewoda [...] w dniu [...] wydał decyzję, udzielającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na odcinku od drogi krajowej nr 1 w m. S. do węzła Ł. – L. - odcinek I węzeł Ł. L. - węzeł Ł. T.. Decyzja ta pozostawała zatem w obrocie prawnym w dacie podjęcia rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie. Nie jest przeto zasadna argumentacja, że nałożony na skarżącą obowiązek (niezależnie od sformułowanych powyżej zastrzeżeń) wiąże się z inwestycją niepewną i bliżej nieokreśloną. Realizacja inwestycji drogowej może natomiast (choć nie musi) powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą, co wymaga przeprowadzenia stosowanego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Okoliczności te nie zostały wyjaśnione w toku kontrolowanego postępowania z uwagi na podnoszony przez skarżącą brak konkretyzacji planowanej inwestycji drogowej. Jednocześnie, co należy podkreślić, zakres raportu, określony w postanowieniu organu I instancji, a obejmujący również współoddziaływanie obu inwestycji, nie był przez skarżącą kwestionowany (pkt I. 1 i 3 b postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]). Brak zatem możliwości oceny planowanego przedsięwzięcia w zakresie, którego dotyczyć powinien raport mógł prowadzić do konkluzji o jego wadliwości i w konsekwencji odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań (por. np. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1566/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2014r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 789/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) lub też do nałożenia obowiązku dokonania ponownej oceny w ramach postępowania pozwoleniowego celem uwzględnienia aspektów, których ocena nie była możliwa na etapie postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Podkreślenia wymaga bowiem, że aby wymagania ochrony środowiska mogły zostać w sposób prawidłowy określone, opracowanie na podstawie którego dokonywana jej ocena środowiskowa (raport) powinno mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w jej ramach. Wydaje się więc, że współoddziaływanie projektowanych inwestycji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich rodzaj (droga ekspresowa z jednej strony i zespół budynków jednorodzinnych z drugiej) i ewentualne uwarunkowania z tym związane, winny być przedmiotem oceny środowiskowej już to na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej już to w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jeżeli wszystkie aspekty owego współoddziaływania nie są możliwe do określenia na etapie postępowania środowiskowego. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podziela pogląd sądu administracyjnego, że raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko powinien określać wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać rozwiązania zapewniające zachowanie standardów środowiskowych. Wobec braku takich analiz w przedłożonym raporcie, działając zgodnie z wytycznymi sądu, orzeczono o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Odwołując się od powyższej decyzji A. P.-R. zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej, 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zbadanie materiału dowodowego i uznanie, że istniały podstawy do stwierdzenia przez organ I instancji, że przed uzyskaniem przez stronę pozwolenia na budowę powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie pozbawione wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz art. 85 ust. 1 ustawy nakazującego uzasadnienie decyzji organu, 4) art. 104 k.p.a. przez rozstrzygnięcie nieznane prawu, nie rozstrzygające istoty sprawy, 5) art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez hipotetyczne i nieuzasadnione na dzień złożenia wniosku i pierwszego rozstrzygnięcia założenie, że w sprawie zachodziły przesłanki do przyjęcia, iż ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja, bez odwołania się do materiału dowodowego w sprawie, 6) prawa materialnego w szczególności art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 1, 4 ustawy przez nieuzasadnione przyjęcie na dzień złożenia wniosku obowiązku inwestora sporządzenia raportu na podstawie niewskazanych przesłanek, uniemożliwiającego realizację celu postępowania, to jest wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, zgodnie z wnioskiem zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił zaskarżoną ocenę wyartykułowaną w decyzji z dnia [...] przez organ I instancji. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 171/16 oraz przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniach sądu wiążą w sprawie sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślił, iż przedstawiona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organy administracji jak i sąd ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązane są do stosowania się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W niniejszej zaś sprawie sąd administracyjny wskazał na zasadnicze zagadnienia, które — zdaniem sądu — zdecydowały o uchyleniu decyzji obu instancji. Pierwszym z nich było sformułowanie w decyzji środowiskowej warunku (przeprowadzenia ponownej oceny środowiskowej przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę) nie mającego oparcia w przepisach prawa. Jednakże, nie budzi wątpliwości Kolegium, że kwestia ta, wobec dalszej części uzasadnienia wyroku, musi pozostawać bez wpływu na możliwość wydania w tej sprawie innego rozstrzygnięcia, niż zawarte w zaskarżonej decyzji organu I instancji. Sąd jednoznacznie zaaprobował stanowisko organów administracji co do tego, że realizacja inwestycji drogowej może powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą, co wymaga przeprowadzenia stosowanego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W ocenie sądu administracyjnego, okoliczności te nie zostały wyjaśnione w toku kontrolowanego postępowania, z uwagi na podnoszony przez skarżącą brak konkretyzacji planowanej inwestycji drogowej. Jednocześnie, co zostało przez sąd wyraźnie podkreślone, "zakres raportu, określony w postanowieniu organu I instancji, a obejmujący również współoddziaływanie obu inwestycji, nie był przez skarżącą kwestionowany". Brak zatem możliwości oceny planowanego przedsięwzięcia w zakresie, którego dotyczyć powinien raport mógł prowadzić do konkluzji o jego wadliwości i w konsekwencji odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Mając na względzie powyższe w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazać trzeba, że organy administracji rozstrzygając w przedmiocie wniosku A. P. – R., w toku całego postępowania stały na stanowisku konieczności uzupełnienia treści raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie dotyczący przyszłej inwestycji drogowej poprzez dokonanie analizy, czy możliwa jest jednoczesna realizacja przedmiotowej inwestycji oraz drogi S14. Inwestor wzywany był także do przedstawienia wariantu alternatywnego, w którym projektowane domy współistnieją z drogą S14. Jednakże inwestor nie uczynił zadość kilkukrotnym wezwaniom RDOŚ w Ł., informując jedynie, że brak jest możliwości odniesienia się do inwestycji, której stopień prawnej pewności (wobec braku pozwolenia na budowę na budowę S14 lub zezwolenia na realizację inwestycji drogowej) nie uprawnia do wykonywania analiz środowiskowych w tym zakresie. Na wadliwość stanowiska wskazującego na brak konkretyzacji planowanej inwestycji drogowej zwracały uwagę zarówno organy administracji orzekające w tej sprawie, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Skoro więc, jak wskazał sąd, współoddziaływanie projektowanych inwestycji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich rodzaj (droga ekspresowa z jednej strony i zespół budynków jednorodzinnych z drugiej) i ewentualne uwarunkowania z tym związane, winny być przedmiotem oceny środowiskowej już na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej to, wobec nieuzupełnienia przez inwestora raportu w przedmiotowym zakresie, koniecznym stało się wydanie decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań. W tej sprawie, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku, wszystkie aspekty owego współoddziaływania były bowiem możliwe do określenia na etapie postępowania środowiskowego, z tych względów nie znajdowało uzasadnienia przenoszenie ich na kolejny etap, tj. postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. P.-R. zarzuciła naruszenie art. 7-9 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób nieuwzgledniający słusznego interesu strony i nierzetelny przez przekształcenie wywodu prawnego sądu administracyjnego, co niweczy zaufanie obywatel do organów władzy publicznej, art. 77 § 1 k.p.a. przez niewystraczające zbadanie materiału dowodowego i uznanie, że istniały podstawy do stwierdzenia, iż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę winna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko oraz niezebranie niezbędnych dowodów. Nadto strona wskazywała na naruszenie art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 88 ust. 1 i ust. 2, art. 63 ustawy przez uznanie zasadności nałożenia na inwestora obowiązku dotyczącego przyszłego i odrębnego postępowania i wprowadzenie rozstrzygającego o warunku ważności decyzji, zastępującego stanowisko organu i uniemożliwiającego realizację celu postepowania, w którym wniosek strony w sprawie wydania decyzji środowiskowej zmierza do uzyskania pozwolenia na budowę. Naruszenie art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że w sprawie zachodziły przesłanki do przyjęcia, że istnieje na dzień złożenia wniosku możliwość kumulowania się odziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja, podczas gdy z materiału dowodowego taka okoliczność nie wynika. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i art. 35 k.p.a. przez nieuwzględnienie jakichkolwiek terminów determinujących załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazując na zasadność sformułowanych zarzutów, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy nie sposób pominąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 171/16, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zespołu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanego w Ł. przy ul. A, na działkach nr ewid. 153/1, 154/9, 207/1, 207/2 i 207/3. W świetle powyższego, aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest bowiem zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 401/05; wyroki NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn.akt I GSK 2267/15, z dnia 17 lutego 2017 r., sygn.akt I GSK 297/15 – dostępne, jak i pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu w składzie kontrolującym niniejszą sprawę organ I, jak i II instancji, nie uczynił zadość wytycznym sądu wyartykułowanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. W następstwie sąd zobligowany był do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] jak i decyzji utrzymującej ją w mocy tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Przede wszystkim dostrzec należy, iż po zwrocie akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2016 r. organ I instancji nie uczynił nic, nie podjął żadnych czynności zmierzających do wywiązania się z wytycznych sądu, nie zobowiązał strony do uzupełnienia, czy weryfikacji złożonych w sprawie dokumentów, przede wszystkim raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w odniesieniu do nowych realiów i aktualnej sytuacji. Organ I instancji pominął, iż orzekać winien na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania (na co wskazywał już sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. przypominając, że przed wydaniem rozstrzygnięcia wydano decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji drogowej) i wydał decyzję odmowie wydania decyzji środowiskowej argumentując, iż inwestor nie uczynił zadość wezwaniu do uzupełnienia raportu wobec braku możliwości odniesienia się do inwestycji (droga S14) niepewnej prawnie i uznając, iż sąd przyjął, iż uzasadnia to odmowę wydania decyzji środowiskowej. Przy czym co istotne, organ I instancji nie zobowiązał inwestora do weryfikacji, czy uzupełnienia raportu wobec zmienionych w toku długotrwale prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych i prawnych a jedynie wskazał, iż inwestor nie wywiązał się z wezwania do uzupełnienia raportu odwołując się w istocie do uprzedniego wezwania kierowanego do inwestora znacznie wcześniej, gdy inwestycja drogowa była na innym etapie. Nie podejmując żadnych czynności wyjaśniających organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych sądu, który wskazywał, iż nie została wyjaśniona kwestia inwestycji drogowej (S14) oraz potencjalnej kumulacji oddziaływania z inwestycją planowaną przez stronę. Sąd nie przesądził, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zasadnym będzie odmówić stronie wydania decyzji środowiskowej, a jedynie wskazał, iż konieczne są dodatkowe wyjaśnienia, co determinowało wydanie przytaczanego orzeczenia w tej części, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd wykazał, że stwierdzone w postępowaniu naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem zasadności wydania decyzji odmownej. Natomiast okolicznością co do której sąd rozwiał wątpliwości, przede wszystkim zgłaszane przez skarżącą, było wskazanie, iż jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł., w dniu [...] wydana została decyzja udzielająca Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (S14) jej I odcinka. Nie sposób tym samym traktować tej inwestycji jako niepewnej i bliżej nieokreślonej. Nadto z akt sprawy wynika, że w dniu [...] Wojewoda [...] wydał pozwolenie na realizację tej inwestycji drogowej dla II odcinka. Zdaniem sądu nie budzi wątpliwości, iż organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych zawartych w uzasadnieniu przywoływanego wyroku nie podejmując żadnych czynności wyjaśniających, nie analizując aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a lakonicznie wskazując na fragment tegoż uzasadnienia odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozstrzygnięcie tej treści nie znajduje oparcia w ustaleniach faktycznych i prawnych, ale przede wszystkim nie wynika z wytycznych sądu. Organ II instancji, choć dostrzegał powinności wynikające z art. 153 p.p.s.a. przepis ten przywołując, to jednak nie uczynił zadość wytycznym sądu i w istocie ograniczył się do powielenia argumentacji przedstawionej przez Prezydenta Miasta Ł. w decyzji pierwszoinstancyjnej, co stanowi również naruszenie z art. 138 w związku z art. 15 k.p.a. Dodatkowo organ drugoinstancyjny wywiódł, iż sąd w uzasadnieniu omawianego wyroku przesądził o słuszności argumentacji organów, że realizacja inwestycji drogowej może powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą. Niemniej jednak co ewidentnie pominął organ, sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia wszystkich aspektów owego współoddziaływania. Oznaczało to m.in., iż organy ponownie analizując okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy (a uległy one zmianie w toku postępowania) nie powinny ograniczać się do wskazania, iż strona skarżąca poprzednio wzywana do uzupełnienia raportu w zakresie kumulacji oddziaływań, zaniechała tegoż uzupełnienia, ale podjąć właściwe działania celem wyjaśnienia istotnych kwestii z punktu widzenia określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia. Jeszcze raz należy wyraźnie podkreślić, że wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r. nie przesądzał kwestii merytorycznej zasadności lub braku zasadności wydania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd ocenił, iż naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co za tym organ zobowiązany był prowadząc postępowanie wyjaśniające uzupełnić materiał sprawy i po jego wnikliwej analizie w świetle obowiązujących przepisów prawa podjąć stosowne rozstrzygnięcie. W świetle powyższego, zdaniem sądu przedstawione rozważania potwierdzają wniosek, że organy po raz kolejny nie wyjaśniły istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, nie wywiązując się tym samym z wytycznych sądu. Organy obu instancji dopuściły się zatem naruszenia art. 153 p.p.s.a. jak i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organy winny prawidłowo przeprowadzić postępowanie, wyjaśniając wskazane wyżej, a istotne dla sprawy okoliczności i stosownie do poczynionych ustaleń zakończyć postępowanie. Uwzględniając stwierdzone wyżej naruszenia prawa oraz mając na względzie przytoczoną argumentację, sąd w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 stosownie do art. 200 i art. 205 § 3 p.p.s.a. Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 697 zł składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 200 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). a.tp.