II SA/Wr 141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie realizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych) dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej: PINB) z dnia [...] r., nr [...], nakazującą A. sp. z o.o. w likwidacji z/s w S. (dalej: A.) rozbiórkę samowolnie zrealizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych), dobudowanych do istniejącej części budynku hotelowego "A." (łączącego segment A i C), położonego przy ul. N. w S. na działce nr 36, AM-13 obręb [...] S.. Powyższe orzeczenie zapodało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", nakazał A. sp. z o.o. rozbiórkę części obiektu budowlanego – zewnętrznego układu komunikacyjnego pełniącego funkcję łącznika ("estakady"), usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych) samowolnie dobudowanego do budynku hotelowego "A.", położonego przy ul. N. w S.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na ustalenia, których dokonał podczas kontroli w dniu 18 marca 2010 r. Ponadto od organu architektoniczno-budowlanego uzyskał informację, że przedmiotowa inwestycja nie była objęta decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., nr [...], a w dniu 28 kwietnia 2010 r. pełnomocnik inwestora wniósł o zatwierdzenie dodatkowych projektów budowlanych, w tym dotyczących przedmiotowej inwestycji. Pełnomocnik inwestora złożył oświadczenie, że inwestycja ta ma charakter tymczasowy. Następnie w dniu 23 lipca 2010 r. do PINB wpłynęło postanowienie Starosty L. przekazujące wg właściwości pismo pełnomocnika A. sp. z o.o. w sprawie zatwierdzenia dodatkowych projektów budowlanych w ramach przedsięwzięcia inwestycyjnego – rozbudowa budynku hotelowego "A." położonego w S.. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowej inwestycji. W wyniku wniesionego przez inwestora odwołania, decyzją z dnia [...] r. DWINB uchylił decyzję nr [...], przekazał sprawę do ponownego rozpoznania., wskazując, że organ I instancji powinien sprawdzić, czy możliwa jest legalizacja popełnionej samowoli. W związku z ww. rozstrzygnięciem organu odwoławczego, w dniu 5 maja 2011 r. odbyły się oględziny łącznika potwierdzające, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany sporządzony przez mgra inż. arch. J. P. oraz mgra inż. M. W. nie odzwierciedla stanu rzeczywistego w zakresie rozmieszczenia stolarki okiennej oraz układu stropodachu. W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji tego łącznika oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2011 r., następujących dokumentów umożliwiających legalizację robót budowlanych: 1) zaświadczenia Burmistrza Miasta S. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnienia, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o którym mowa wart. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W reakcji na ww. zobowiązanie pełnomocnik inwestora złożył wniosek o umorzenie postępowanie, a także poinformował organ I instancji, że żądane dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Po poinformowaniu strony o braku podstaw prawnych do umorzenia postępowania, PINB wydał nakazał rozbiórki przedmiotowej inwestycji (nr [...]). Od decyzji odwołała się A. sp. z o.o. Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. strona ponownie wniosła o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...], DWINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję PINB nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie występuje samowolna rozbudową budynku hotelowego o łącznik stanowiący ciąg pieszy, którego realizacja wymagała uprzednio uzyskania pozwolenia na budowę. Z tego względu zasadne było przeprowadzenie procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Nie budzi też wątpliwości organu drugiej instancji, że inwestor nie wykonał obowiązku orzeczonego przez organ I instancji postanowieniem nr [...]. Mając powyższe na względzie organ II instancji wskazał, że obowiązek organu orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części wykonanego samowolnie w przypadku niewykonania obowiązku orzeczonego w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego wynika wprost z przepisów prawa, tj. art. 48 ust. 1 i 4. Ustawodawca nie pozostawił organom możliwości wyboru czy wspomniane przepisy zastosować. Zgodnie z tą procedurą postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji łącznika oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2011 r. dokumentów umożliwiających legalizację robót. Skoro inwestor nie wykonał tego obowiązku, PINB był zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4. W ocenie organu odwoławczego nie można zatem mówić, że nie istnieje stan prawny podlegający konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej powodujący bezprzedmiotowość postępowania. Powyższą decyzję oprotestował inwestor w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu), która następnie została oddalona w całości wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 318/12. Od powyższego wyroku wywiedziono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt. II OSK 2613/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA we Wrocławiu. W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, że w sprawie przedmiotowego łącznika przedwcześnie został zastosowany art. 48 Prawa budowlane. W ocenie Sądu bezspornym było, że w sprawie występuje samowola budowlana obiektu budowlanego, to jest budowla jako estakady służącej do wewnętrznej obsługi komunikacyjnej budynku hotelowego, przy czym jest to budowla funkcjonalnie powiązana z częścią hotelową. Ponieważ strona skarżąca podała, że przedmiotowa estakada została zrealizowana w trakcie trwającej rozbudowy hotelu "A.", prowadzonej w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone decyzją Starosty L. nr [...] z dnia [...] r., konieczne było precyzyjne ustalenie w toku prowadzonego postępowania, kiedy powyższa estakada została wybudowana; czy nastąpiło to przed formalnym zakończeniem procesu inwestycyjnego. Może mieć bowiem w sprawie przypadek istotnego odstąpienia od projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji postępowanie winno być prowadzone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 36a Prawa budowlanego. W związku z powyższym, WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 347/14 uchylił decyzję DWINB z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] r., nr [...], podzielając stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2613/12. W konsekwencji omówionego wyroku PINB decyzją z dnia z dnia [...] r., nr [...], nakazał A. sp. z o.o. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po zreferowaniu dotychczasowego stanu sprawy wskazano, że w pierwszej kolejności PINB postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r., nr 6/2015, zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne ws. samowolnej rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego o funkcji hotelowej o łącznik stanowiący ciąg w zakresie możliwości legalizacji ww. obiektu do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego tj. zakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty L. z dnia [...] r. uchylającej w trybie wznowieniowym swoją decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora DWINB uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania, z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty L. z dnia [...] r. uchylającej decyzję Starosty L. z dnia [...] r. nie stanowi przeszkody do zakończenia postępowania w rzeczonej sprawie. Następnie, po uprzednim zawiadomieniu stron, organ I instancji dokonał kontroli przedmiotowej nieruchomości w dniu 10 lipca 2015 r. Podczas wizji ustalono, iż od poprzedniej kontroli w dniu 5 maja 2011 r. nie były prowadzone żadne prace budowlane, wobec czego organ nie dokonał dodatkowych wpisów w protokole. Z kontroli wykonano dokumentacje zdjęciową oraz pełnomocnik strony zobowiązał się w terminie 14 dni przesłać informacje nt. czasookresu wybudowania łącznika wraz z dowodami na tę okoliczność. Następnie w uzasadnieniu decyzji zauważono, że w dniu 24 lipca 2015 r. do PINB wpłynęły kserokopie fotografii określającej czas budowy rzeczonego budynku wraz z projektem zagospodarowania terenu dla posesji nr 36 i 30 usytuowanej przy ul. N. w S. ze stycznia 2009 r. Postanowieniem nr [...] r. PINB w L. wstrzymał samowolą realizację robot budowlanych zewnętrznego układu komunikacyjnego (łącznika) usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych), dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego "A." (łączącego segment A i C) przy ul. Nadbrzeżnej w S. oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia: zaświadczenia Burmistrza Miasta S. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2, w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 30 października 2015 r. PINB poinformował inwestora o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dalszej części uzasadnienia zacytowano obszerny fragment wyroku NSA z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1920/12, w sprawie wymierzenia kary za użytkowanie rozbudowanej części obiektu hotelowego "A." przy ul. N. w S. bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Stwierdzono w nim (powołując się na ustalenia organu, przyjęte następnie przez WSA mimo – co wyraźnie podkreślono - braku w aktach administracyjnych prawomocnego wyroku SR w L. sygn. [...]), że rozbudowa była realizowana przed uzyskaniem ostatecznej decyzji Starosty L. o pozwoleniu na rozbudowę z dnia [...] r., nr [...], a zatem w warunkach opisanych w art. 48 ustawy Prawo budowlane, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z tego też powodu inwestor nie mógł uzyskać też pozwolenia na użytkowanie przed przeprowadzeniem stosownego postępowania legalizacyjnego. Nie można zatem wymierzyć inwestorowi kary za użytkowanie rozbudowy bez pozwolenia na użytkowanie bowiem inwestor nie mógł takiego pozwolenia uzyskać na samowolnie zrealizowaną rozbudowę. Wobec powyższego organ pierwszej instancji uznał się związanym ww. rozstrzygnięciem i w związku z czym stwierdził, że "włączył do sprawy fakty znane organowi z urzędu", wynikające z prowadzonych oraz zakończonych postępowań: samowolnego użytkowania części obiektu hotelu "A." (część basenowa z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi); samowolnej rozbudowy istniejącego hotelu o część basenową z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi; w sprawie dopuszczenia ww. części obiektu do użytkowania. Organ dalej stwierdził, że jeżeli udowodnionym jest popełnienie przez inwestora samowoli budowlanej w postaci rozbudowy istniejącego hotelu "A." o część basenowo-zabiegową z pokojami hotelowymi, co potwierdził także WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 styczni 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 625/14, DWINB w decyzji z dnia [...] oraz Sąd Rejonowy i Prokuratura Rejonowa w L., to w konsekwencji, kierując się zasadami logicznego rozumowania uznał, że brak jest możliwości rozpatrywania rozbudowy hotelu o łącznik stanowiący ciąg pieszy pomiędzy częścią recepcji hotelu a pokojami noclegowymi oraz klatką schodową stanowiącą połączenie z pomieszczeniami restauracji jako "istotne odstępstwo". Za datę realizacji łącznika organ przyjął zatem okres od 2008 r. do 2009 r. czyli ten sam okres, w którym była realizowana samowola obiektu o część basenowo-zabiegową z pokojami hotelowymi, z uwagi na jego powiązanie funkcjonalne z pozostałymi częściami hotelu, co podkreślał inwestor. PINB stwierdził następnie, że przedłożony przez pełnomocnika dokument w postaci "kserokopii fotokopii", zawierający zdjęcie elewacji istniejącego obiektu - hotel "A." przed jego rozbudową nie uznał za dowód w sprawie z uwagi na brak daty wykonania tego zdjęcia. Sam fakt, że przedłożona "fotokopia" jest stroną tytułową projektu budowlanego nie oznacza, że przedstawia stan z miesiąca, w którym Inwestor uzyskał decyzję pozwolenia na budowę Nr [...], tj. z września 2009 r. Dodano przy tym, że na potwierdzenie daty wykonania przedmiotowego łącznika inwestor nie przedłożył żadnych innych dowodów. W tak kształtującym się stanie rzeczy PINB stwierdził, że rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy można dokonać wyłącznie na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Po sprawdzeniu przez organ nadzoru budowlanego, że łącznie spełnione są przesłanki wynikające z art. 48 ust. 2 w/w ustawy, tj. zgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku naruszeń przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, wydane zostało rzeczone wyżej postanowienie z dnia [...]. W związku z tym, iż inwestor w zakreślonym w orzeczeniu terminie tj. do 31 grudnia 2015 r., nie przedłożył wymaganych prawem dokumentów, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że zrezygnował on z przysługującego mu uprawnienia legalizacji obiektu - zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych), dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego "A." (łączącego segment A i C), położonego przy ul. N. w S. na działce nr 36, AM [...], obręb [...] S.. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła je w drodze odwołania do DWINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpatrzenia oraz o wskazanie organowi I instancji jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zakwestionowano przy tym następujące ustalenia organu I instancji: 1. organ błędnie wskazał jako podstawę do załatwienia przedmiotowej sprawy art. 48 ustawy Prawo budowlane, który zgodnie ze stanowiskiem doktryny i judykatury nie może zostać zastosowany w takim stanie faktycznym jak w przedmiotowej sprawie, m.in. także ze względu na to, iż A. sp. z o.o. od dnia [...] r. nieprzerwanie do dziś (dzień sporządzenia odwołania) posiada prawomocną i ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę L. z dnia [...] r., co uzasadnia jednolite stanowisko judykatury oraz doktryny; 2. w dalszym ciągu nie zastosowano się do wytycznych wskazanych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014r ., sygn. akt II OSK 2613/12 oraz następnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 347/14, oraz Postanowienia SKO w J. [...] r.; 3. decyzja Starosty L. Nr [...] z dnia [...]r. (znak [...]) udzielająca pozwolenia na rozbudowę budynku hotelowego "A." położonego w S. jest decyzją ostateczną i prawomocną i nie została wyeliminowana z obiegu prawnego, co uzasadnia m.in. treść art. 145 i 156 k.p.a., a także stanowisko doktryny i judykatury, a także stanowiska organów orzekających w sprawie i mających w tym zakresie kompetencje, tj.: a) Wojewoda D. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty L. z dnia [...] r. znak [...] uchylającą ostateczną decyzję Starosty L. nr [...] z dnia [...] r. w całości i orzekając o istocie sprawy stwierdził wydanie decyzji nr [...] z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia w związku z upływem 5 letniego terminu wskazanego w art. 146 §1 k.p.a., co powoduje, że decyzja ta w dalszym ciągu (nieprzerwanie od [...] r.) jest decyzją ostateczną i prawomocną i nigdy skutecznie nie została wzruszona, a w chwili obecnej w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 145 i 156) brak jest jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wzruszenie ww. prawomocnej decyzji, co uzasadnia nie tylko treść tej decyzji, ale jej jednolita wykładnia dokonana przez Wojewodę D. oraz wykładnia m.in. literalna, legalna czy też funkcjonalna, a także klarowna i przejrzysta treść przepisów postępowania administracyjnego; b) Starosta L. pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. potwierdził, iż decyzja Starosty L. nr [...] z dnia [...] r. jest decyzją ostateczną; w tym miejscu wskazano, iż adresatem przedmiotowej decyzji (a jednocześnie podmiotem, który mógłby ją kwestionować czy też zaskarżyć) jest Starosta L., który tego nie uczynił (nie dokonał jej zaskarżenia, wyrażając domniemaną zgodę co do jej treści i mocy, co też potwierdzone zostało ww. pismem Starosty L. z dnia 21 stycznia 2016r.), co jest kolejnym potwierdzeniem (po ww. stanowisku Wojewody D.), że przedmiotowa decyzja jest decyzją ostateczną i prawomocną, a jedynym podmiotem, który nie może niejako pogodzić się z tym faktem jest PINB; 4. całkowicie nielogiczne i przedwczesne jest wydanie przedmiotowej decyzji przez PINB, skoro wydanie tej decyzji organ opiera na rzekomej samowoli budowlanej (która nigdy nie została prawomocnie ani ostatecznie stwierdzona), realizacji rozbudowy budynku hotelowego "A.", której sprawa w dalszym ciągu jest rozpatrywana; skoro przedmiotowa estakada jest zależna funkcjonalnie od ww. obiektu (rozbudowy budynku hotelowego) to stwierdzenie ew. samowoli estakady jest niemożliwe do czasu zakończenia głównej sprawy dot. rozbudowy budynku hotelowego; sytuacja jest wręcz analogiczna i bliźniaczo podobna, do tej w której PINB ukarał A. sp. z o.o. nałożeniem kary tytułem nielegalnego użytkowania w wysokości 75.000,00zł, w sytuacji gdy nie została zakończona sprawa rzekomej samowoli budowlanej; w tej sprawie, NSA stwierdził, że nałożenie ww. kary jest zdecydowanie przedwczesne, w sytuacji gdy nie doszło do rozstrzygnięcia sprawy rzekomej samowoli budowlanej (NSA wyrokiem z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1920/14, rozpatrywał sprawę ze skargi kasacyjnej DWINB od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II SA/Wr 801/11, w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję DWINB we Wrocławiu z dnia [...]). W opinii Inwestora, PINB dopuszcza się analogicznego naruszenia prawa w skarżonej decyzji; 5. doszukiwanie się w jednoznacznych rozstrzygnięciach (uzasadnieniach) sądów oraz organów administracji publicznej (gdzie sentencja wyroku jest jednolita i transparentna) jakichkolwiek negatywnych w stosunku do A. twierdzeń, celem wykazania rzekomego negatywnego wydźwięku danego rozstrzygnięcia, jest całkowicie niezgodne z obowiązującym prawem i może prowadzić do wniosku, że PINB nie tylko podważa wiążące go rozstrzygnięcia, ale także pomimo tych rozstrzygnięć stara się dobrać pasujące do swojego stanowiska, wyrwane z kontekstu stwierdzenia, co uzasadnia stanowisko judykatury, zgodnie z którym nawet w sytuacji braku spójności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji, moc wiążącą ma sentencja (co organ w sytuacji niekorzystnych dla niego sentencji, próbuje obalić, doszukując się jakichkolwiek odmiennych i krzywdzących dla skarżącej stwierdzeń), 6. wyrok Sądu Rejonowego w L., sygn. akt [...], zgodnie z treścią art. 106 k.k., z mocy prawa uległ ponad 2 lata temu zatarciu i nie może stanowić podstaw do wyciągania jakichkolwiek skutków prawnych (w tym przede wszystkim skutków negatywnych) w stosunku do inwestora, bez względu na cel takiego działania PINB (lapidarne stwierdzenia dot. rzekomego rozróżniania instytucji zatarcia na administracyjne i karne czy też wskazywanie, iż ww. wyrok jest niezbędny celem udowodnienia rzekomej samowoli budowlanej obiektu), co uzasadnia jednolite stanowisko doktryny oraz judykatury oraz brzmienie przepisów kodeksu karnego, a także pozostałych kwestii, które w opinii organu II instancji winny być wzięte przez organ II instancji przy ew. ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Mając na względzie powyższe, wniesiono jak na wstępie. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], DWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po uprzednim zreferowaniu przebiegu postępowania organ, podzielając stanowisko zaprezentowane przez PINB, wyjaśnił że w tak kształtującym się stanie faktycznym nie można uznać wykonania łącznika za istotne odstąpienie od udzielonego pozwolenia na budowę. Realizacja rozbudowy ujętej w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty L. nr [...] nastąpiła przed wydaniem tej decyzji. Natomiast o istotnym odstępstwie można mówić, gdy budowa jest realizowana legalnie w okresie ważności pozwolenia na budowę, co może mieć miejsce dopiero po wydaniu takiego pozwolenia. W konsekwencji legalizacja samowolnie zrealizowanego łącznika powinna nastąpić w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Omawiając przesłanki ją umożliwiające, a wymienione w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego; tj. budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ stwierdził że zostały one w niniejszym postępowaniu spełnione. Umożliwiając legalizację przedmiotowego obiektu organ I instancji postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na A. sp. z o.o. obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. stosownych dokumentów związanych z wykonaniem łącznika. Obowiązek ten nie został zrealizowany. Niespełnienie przez Inwestora przedstawionych powyżej obowiązków w wyznaczonym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do postawionych w odwołaniu zarzutów organ wyjaśnił, że nie kwestionuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę Starosty L. nr [...] nie została wyeliminowana z obiegu prawnego. Niemniej jednak w niniejszym postępowaniu ustalono, że Inwestor rozpoczął przedmiotowe roboty budowlane przed otrzymaniem ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, co obligowało organ I instancji do przeprowadzenia postępowania celem umożliwienia legalizacji samowoli, z czego inwestor nie skorzystał. Organ nie zgodził się także z argumentem strony skarżącej, że stwierdzenie samowolnej budowy estakady jest uzależnione od zakończenia postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku Hotelu "A." o basen i inne pomieszczenia. Samowola budowlana została stwierdzona przez organy nadzoru budowlanego i sądy już wcześniej, o czym jest mowa powyżej. W związku z czym orzeczono jak w sentencji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. oprotestowała je w całości w skardze do WSA we Wrocławiu, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie ze względu na brak możliwości zastosowania w stosunku do Skarżącego zawartego w tym przepisie trybu oraz norm prawnych, co wynika z faktu, iż obiekt z którym powiązana jest przedmiotowa estakada (a która w rozumieniu prawa stanowi odstępstwo od projektu budowlanego) zgodnie z decyzją Starosty L. nr [...] z dnia [...] r. nieprzerwanie od daty wydania jest decyzją ostateczną i prawomocną i nigdy skutecznie nie została wzruszona (i brak jest możliwości jej skutecznego wzruszenia), a budowa obiektu została wykonana w całości zgodnie i wg dokumentacji budowlanej przez co niemożliwe jest orzekanie w sprawie na niniejszej podstawie prawnej gdyż w sytuacji gdy do ww. obiektu objętego decyzją Starosty L. nr [...] nie można przypisać samowoli budowlanej, to tym bardziej nie można przypisać jej do obiektu powiązanego z nim funkcjonalnie, przez co Organ dokonał błędnej analizy stanu faktycznego i błędnej subsumcji tegoż stanu faktycznego; b) art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego polegające na jego niezastosowaniu w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż warunkiem niezbędnym do wybudowania przedmiotowej estakady jest uzyskanie pozwolenia na budowę, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 153 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie się przez Organ do wiążącej oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku NSA z 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2613/12, oraz następnie wyroku WSA we Wrocławiu z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 347/14, b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wynik przedmiotowego postępowania zależny jest w całości od zagadnienia wstępnego, tj. postępowania objętego decyzją z dnia [...] r., nr [...], rozbiórki samowolnie realizowanej rozbudowy budynku hotelowego "A." położonego przy ul. N. w S. o część basenową z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi (w dniu 23 stycznia 2017 r. zaskarżona do WSA we Wrocławiu), gdyż w sytuacja uwzględnienia skargi i w konsekwencji braku rozbiórki ww. obiektu, niemożliwe będzie orzeczenie rozbiórki przedmiotowej estakady, ze względu na ich funkcjonalne oraz prawne powiązanie; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo wadliwości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, które przesądza o konieczności jego uchylenia; d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii; e) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. przez pominięcie wskazania, którym dowodom organ dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyny; f) art. 35 w zw. z art. 36 k.p.a. przez załatwienie sprawy ok. 10 miesięcy od daty wniesienia odwołania przez skarżącą przy jednoczesnym braku informowania skarżącej spółki o terminie załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ. W przypadku nieuwzględnienia wniosku, wniesiono o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez WSA we Wrocławiu, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej postawione. Podkreślono, że jeśli nawet błędnie przyjmując za organem, iż roboty budowlane w sprawie dotyczącej rozbudowy obiektu "głównego", z którym powiązana funkcjonalnie jest przedmiotowa estakada zostały wykonane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, to zgodnie z wyrokiem NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1620/14, rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jest niewątpliwie naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, nie jest to jednak budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę w konsekwencji wymagająca sankcji z art. 48 Prawa budowlanego. Zauważono przy tym, że nie jest to samowola budowlana, czyli budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę. Inwestor zaś podejmując roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę działa na własne ryzyko, gdyż istnieje możliwość wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, a przypadek taki przewidziany jest procedurą naprawczą przewidzianą w art. 50-51 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 13 stycznia 2010 r., II OSK 59/09). Dodano również, że rzeczony łącznik jest obiektem budowlanym przeznaczonym do czasowego użytkowania i zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę. W konsekwencji stwierdzenie samowoli budowlanej jest niemożliwe. Zauważono również, że ww. łącznik nie stanowi odrębnego elementu jako samodzielnie funkcjonującego obiektu budowlanego, dla którego byłoby przewidziane odrębne pozwolenie na budowę, jest jedynie elementem nie przewidzianym w zakresie prac projektowych, zatwierdzonych pozwoleniem na budowę nr [...]. Nie funkcjonuje on samodzielnie, ale bez niego istniejąca część hotelu części zamkniętej przez rozbudowę (zamkniecie szczytu) nie mogłaby funkcjonować. Wobec tego funkcjonalnego związku, wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia kwestia zagadnienia wstępnego, tj. sprawy realizacji rozbudowy budynku hotelowego "A." położonego przy ul. N. w S., objętej decyzją DWINB z dnia [...] r.,. Los rozbudowy ww. rozbudowy obiektu, stanowi prejudykat, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec którego zasadnym było zawieszenie postępowania w sprawie łącznika. Podkreślono następnie, że pomimo precyzyjnych wytycznych NSA w wyroku z 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2613/12 oraz następnie WSA w wyroku 25 czerwca 2014 r., sygn akt II SA/Wr 347/14, organ całkowicie pominął kwestię ustalenia dokładnego czasokresu wybudowania łącznika, tj. czy nastąpiło to przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. Zauważono również, że twierdzenia organu zgodnie z którymi realizacja wszystkich robót budowlanych oraz robót wykończeniowych w okresie 57 dni nie jest możliwa z uwagi na niezbędny do zachowania przez wykonawcę robót tzw. proces technologiczny wykonywania robót budowlanych, przede wszystkim proces "dojrzewania", tj. wiązania mieszanki betonowej dostarczanej na budowę." Ww. twierdzenia niepoparte żadnymi dowodami czy też specjalistycznymi opiniami stanowią całkowicie subiektywną opinię organów. Wskazano, że przedmiotowy obiekt jest obiektem o wielkości ok. 600 m2, przez co jest to budowa stosunkowo niewielka, do realizacji której, ww. 57 dni w świetle rozwoju techniki i możliwości technicznych jest niewątpliwie wystarczające. W konsekwencji stwierdzono, że zebrany materiał dowody jest dowolny i wybiórczy, co stanowi naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. Organy obu instancji pomimo dalszych uwag i wskazań lekceważą sentencje rozstrzygnięć sądów w sprawach strony skarżącej, dokonując wybiórczego i starannego dopasowywania do swojej tezy pojedynczych zdań z treści uzasadnień, które nie są tożsame z treścią rozstrzygnięć (sentencją) i które stanowią jedynie fragment całościowego uzasadnienia. Dlatego też zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Co więcej takie działanie narusza art. 8 k.p.a. Dodano również, że decyzja organu II instancji została wydana po ok. 10 miesiącach po wniesieniu odwołania, co narusza przepisy art. 35 oraz 36 k.p.a. Mając na względzie powyższe wniesiono jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując że wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie zostało zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r., nr 389/2017, DWINB wstrzymał wykonanie decyzji DWINB z dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że sądy administracyjne nie prowadzą postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej lecz dokonują kontroli wydawanych przez te organy m.in. aktów indywidualnych, w tym decyzji administracyjnych. Przy czym kontrola ta prowadzona jest jedynie według kryterium legalności. Oznacza to, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji (pod względem zgodności z prawem) w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych, przedłożonych przez organ. Dodatkowo równie istotnym jest, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mówiący o tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych ( patrz wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1667/16 ) Sprawa budowy zewnętrznego układu komunikacyjnego - estakady była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wyrok z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 347/14) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt II OSK 2613/12 – późniejszy w stosunku do wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2014r. sygn. II OSK 1920/12 w spr. kary z tyt. nielegalnego użytkowania części budynku hotelowego). W świetle powołanego przepisu art. 153 organ administracji jest zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym wyroku WSA z dnia 25 czerwca 2014 r. i poprzedzającym go wyroku NSA z dnia 27 marca 2014r. bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. W wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 347/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się na zalecenia NSA zawarte w wyroku z dnia 27 marca 2014 r. stwierdził, że " z akt administracyjnych wynika, iż przedmiotowa estakada została zrealizowana przed dniem 28 stycznia 2010 r., a w skardze skierowanej do Sądu strona skarżąca podała, że przedmiotowa estakada została zrealizowana w trakcie trwającej rozbudowy hotelu "A.", prowadzonej w oparciu o pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] r. Konieczne jest zatem precyzyjne ustalenie w toku prowadzonego postępowania, kiedy powyższa estakada został wybudowana, gdyż – jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny – czas realizacji przedmiotowego łącznika i jego powiązanie funkcjonalne z pozostałą częścią rozbudowy hotelu "A.", prowadzonej na podstawie decyzji nr [...], może mieć istotne znaczenie dla oceny z punku widzenia treści art. 48 Prawa budowlanego na ile mamy do czynienia z budową sensu stricte, a na ile z istotnymi odstępstwami od projekty budowlanego.(...) Powyższe ustalenia faktyczne powinny być poczynione przez organ administracyjny zgodnie z wymogami przepisów procedury administracyjnej , określonymi w szczególności w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa, z uwzględnieniem wskazań zawartych w motywach niniejszego wyroku i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2613/12. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i poczynieniu należytych ustaleń faktycznych możliwe będzie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie właściwych przepisów prawa materialnego." Stwierdzić zatem należy, że organy nie sprostały zaleceniom sądów obu instancji, pomimo podjęcia przez PINB próby wyjaśnienia kwestii czasookresu budowy opisanej estakady. Oczywistym jest – wbrew twierdzeniom pełnomocnika inwestora - że PINB słusznie przeprowadził w dniu 10 lipca 2015 r. kontrolę (oględziny) przedmiotowego obiektu (z udziałem przedstawiciela pełnomocnika strony), obowiązany był bowiem stwierdzić: po pierwsze, czy opisana estakada nadal istnieje, a po drugie, jeśli istnieje, to czy zakres wykonanych prac nie uległ zmianie od ostatniej kontroli ( organ musi bowiem wziąć pod uwagę stan faktyczny z daty wydania orzeczenia). W przypadku, gdyby organ w trakcie kontroli stwierdził nieistnienie (rozebranie) estakady, to wówczas postępowanie stałoby się bezprzedmiotowe z przyczyn przedmiotowych ( brak przedmiotu sprawy). Dlatego też ten dowód był niezbędny do tego aby kontynuować dalsze postępowanie – zgodnie z kierunkiem wskazanym przez Sąd w powołanym wyroku. W dalszym zaś postępowaniu jedynym dowodem, który zgromadził organ - po dacie oględzin z dnia 10.07.2015r. - były przedłożone przez pełnomocnika inwestora kserokopie fotokopii przedstawiającej stronę pierwszą Projektu zagospodarowania terenu ze stycznia 2009 r. wraz z czterema kserokopiami fotokopii zdjęć hotelu "A.". Dowód ten oceniony został zresztą przez organy obu instancji negatywnie, z powodu braku daty na załączonych zdjęciach. Organ I instancji opierając się na: - uzasadnieniu zawartym w wyrokach WSA ( II SA/Wr 801/11) a następnie uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. (II OSK 1920/12) dotyczących wymierzenia kary z tyt. nielegalnego użytkowania części budynku hotelowego, w którym stwierdzono, że jeżeli wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 12 maja 2011 r. jest prawomocny, którego brak jest w aktach sprawy, to wiąże sądy administracyjne a pośrednio także organy orzekające, - bliżej nieokreślonym rozstrzygnięciu Prokuratury Rejonowej w L., - rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego w L., którego w dalszym ciągu nie ma w aktach administracyjnych sprawy, stwierdził jednoznaczne zaistnienie samowoli budowlanej zrealizowanej w latach 2008 2009 zarówno co do części basenowej z pokojami zabiegowymi i pokojami hotelowymi jak i eskapady/ łącznika zewnętrznego układu komunikacyjnego usytuowanego na słupach żelbetowych dobudowanego do istniejącej części obiektu hotelowego. Brak w aktach administracyjnych prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. sygn. [...] uniemożliwia obecnie Sądowi ocenę jakiego rodzaju prace budowlane były realizowane przez inwestora w okresie 2008 do 2009, tj. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. a jakie prace były realizowane po uzyskaniu tejże decyzji. Ponadto brak w aktach sprawy zatwierdzonego decyzją Starosty L. nr [...] projektu budowlanego i dziennika budowy nie pozwala obecnemu składowi Sądu ocenić zakresu robót objętych tym pozwoleniem. Sąd orzekający nie może bowiem opierać się tylko na opisach zawartych w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, przedstawionych przez organy ( i znanych im jak to określiły z urzędu) z pominięciem istotnych dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzić również należy, że ani w sprawie o sygn. akt II OSK 1920/12 i WSA o sygn. II SA/Wr 801/11(dotyczącej kary) ani też w sprawie WSA o sygn.akt II SA/Wr 625/14(dotyczącej umorzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie) nie było załączonych ww. dokumentów. W tych okolicznościach należy ocenić, że w istocie organ nie wypełnił zaleceń Sądu zawartych w powołanym wyroku WSA (II SA/Wr 347/14). W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych w dalszym ciągu brak jest bowiem dowodu wskazującego jednoznacznie na okres powstania estakady. To organ administracyjny a nie strona ma udowodnić ten fakt a następnie go ocenić i podciągnąć pod właściwy przepis prawa materialnego, nadającego dalszy kierunek postępowania związanego z likwidacją samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 75 k.p.a., dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W tym miejscu za zasadne, w ocenie Sądu, w kontekście działań pełnomocnika (w szczególności powoływanie się na zatarcie skazania i związane z tym rzekome "naruszenia organu") podkreślenia wymaga, że zatarcie skazania objętego wyrokiem Sądu Rejonowego w L. (sygn. [...]) – na jakie powołuje się pełnomocnik skarżącego – zgodnie z art. 106 k.k. oznacza jedynie, że z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Zgodnie z postanowieniem SN z dnia 4 stycznia 2011 r., DI 32/10) zatarcie skazania jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie jako zdarzenie historyczne nie miało w ogóle miejsca. Zdaniem Sądu trafny jest pogląd, że nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem – jak podkreślił Sąd Najwyższy - o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Zatem zatarcie skazania nie oznacza anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego, i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania, bowiem skazany nie odzyskuje wszystkich utraconych np. praw, urzędów, orderów czy też odznaczeń. W orzecznictwie wyrażane są nadto takie kierunki interpretacji skutków działania art. 106 k.k., które uznają, że zatarcie skazania niewątpliwie wywołuje skutki w sferze prawnej; tworzy fikcję niekaralności osoby skazanej, nie może jednak usunąć obiektywnie istniejących faktów, a więc nie niweczy ani popełnionego przestępstwa, ani wydanego wyroku, nie pozbawia też tego wyroku przewidzianego w art. 11 k.p.c. znaczenia w postępowaniu cywilnym. Nawet w postępowaniu karnym, w którym zatarcie pociąga za sobą w zasadzie bezwzględnie przestrzegane konsekwencje, przyjmuje się, że w pewnych wypadkach fakt zatartego skazania należy brać pod uwagę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., I KZP 24/09, OSNKW 2009, nr 12, poz. 105). Reasumując, należy stwierdzić, że organy nie wypełniły w pełni zaleceń Sądu zawartych w wyroku WSA II SA/Wr 347/14, czym naruszyły przepis art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7 § 1 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 p.p.s.a. 1