I OZ 1415/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 92/17 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie cofnięcia prawa jazdy postanawia oddalić zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu sprawy wszczętej odwołaniem P.W. od decyzji Starosty [...] z dnia 17 stycznia 2002 r. nr [...] o cofnięciu prawa jazdy kategorii [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a."), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania (pkt 1); odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (pkt 2). Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 30 sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W dniu 28 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) P.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na w/w postanowienie. Jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który nie został w żaden sposób uzasadniony. Pismem z dnia 9 lutego 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do udzielenia informacji, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz wskazania okoliczności, z których wynikałoby, że niewniesienie skargi w terminie nastąpiło bez jego winy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący podał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 21 grudnia 2016 r., zaś wniesienie skargi z po terminie nastąpiło bez jego winy, gdyż dopiero z materiałów sprawy, która zawisła przed Sądem w [...], dowiedział się o orzeczeniu SKO w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 92/17 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zaprezentowaną argumentacją w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, P.W. nie uwiarygodnił, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący wskazywał, że uchybienie terminu spowodowane było tym, że dopiero z materiałów sprawy, która zawisła przed Sądem Rejonowym w [...], dowiedział się o orzeczeniu SKO w [...]. Oświadczenie to nie daje jednak podstaw do uwzględnienia wniosku, bowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika, że zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2016 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, która stanowiłaby podstawę do jego przywrócenia, co skutkowało odmową przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Powyższe postanowienie z dnia 28 lutego 2017 r. P.W. uczynił przedmiotem zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zgadzając się z zajętym przez Sąd pierwszej instancji stanowiskiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek P.W. o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., jednak nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, https://cbois.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Przy ocenie winy należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r. sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2016 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru. Podnoszona natomiast w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz w zażaleniu argumentacja, dotyczy w istocie przedmiotu skargi i zarzutów podnoszonych w postępowaniu administracyjnym, gdyż odnosi się do kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 17 stycznia 2002 r. nr [...] o cofnięciu prawa jazdy. Nie ma ona zatem znaczenia w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie może skutkować, w realiach niniejszej sprawy, uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, bowiem powyższe okoliczności nie są równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowanie skarżącego świadczy o braku dochowania przez niego należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Tym samym uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.