II SA/Gd 611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. K., D. B., E. S., G. S., G. K., H. S., J. B., K. S., M. S. – R., P. J. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 4 maja 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej jako "u.p.z.p."), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588; dalej jako "rozporządzenie") i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), na wniosek H.W. – L., Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie obory dla maksymalnie 40 sztuk bydła wraz z wiatą, płytą do składowania obornika i zbiornikiem na gnojowicę oraz budynku gospodarczo- garażowego, położonej na działce nr [..] w obrębie P., gmina B. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania wskazując, że w jego toku właściciele działek sąsiednich (K.B. – działki nr: [..] i [..]; K. S. – działka nr [..]) oraz pozostali mieszkańcy wsi P. wyrazili sprzeciw wobec budowy nowej obory na przedmiotowej nieruchomości oraz wskazywali, że budynek gospodarczo – garażowy, objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jest już zrealizowany. Podnosili także, że obecna produkcja zwierzęca w zagrodzie inwestora jest bardzo duża i stanowi uciążliwość w stosunku do nieruchomości sąsiednich, głównie poprzez odory związane ze składowaniem obornika w niewielkiej odległości od sąsiednich budynków mieszkalnych oraz związane z zadawaniem kiszonki i zagospodarowaniem gnojowicy. Prowadzona przez inwestora działalność odbywa się bez dochowania porządku i technologii, gnojowica wycieka na drogę, a obornik zalega przy granicy z drogą gminną, przy której po drugiej stronie znajdują się zabudowania mieszkalne. W odpowiedzi na powyższe zarzuty inwestor wyjaśnił, że chciałby nadal prowadzić działalność rolniczą oraz, że nie ma innej (dogodniejszej) lokalizacji na budowę obory. W celu zweryfikowania twierdzeń przedstawionych w sprzeciwach, organ przeprowadził w dniu 13 sierpnia 2015 r. oględziny na działce nr [..], podczas których stwierdził, że budynek gospodarczo-garażowy, o który inwestor zawnioskował, już istnieje. W związku z tym organ uznał, że postępowanie w zakresie tego budynku jest bezprzedmiotowe. Odnośnie zawnioskowanej obory organ - po przeanalizowaniu zebranego materiału stwierdził, że budowa obory w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy wsi P. będzie źródłem nadmiernych, nie dających się wyeliminować - z uwagi na bardzo bliskie sąsiedztwo, uciążliwości dla mieszkańców sąsiednich działek. Z tych przyczyn, decyzją z dnia 10 września 2015 r., Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory dla maksymalnie 40 sztuk bydła wraz ze związanymi z nią obiektami oraz umorzył postępowanie w zakresie wnioskowanego budynku gospodarczo- garażowego. Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania - decyzją z dnia 29 października 2015 r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił, że w złożonym w dniu 15 maja 2015 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor wskazał, że planowana obora przeznaczona będzie do hodowli bydła w ilości odpowiadającej 40 DJP. W uzupełnieniu wniosku inwestor złożył korektę polegającą na zmniejszeniu obsady bydła do 39,6 DJP. Następnie - w złożonym w dniu 27 stycznia 2016 r. wyjaśnieniu - strona wskazała, że docelowa obsada wszystkich zwierząt w gospodarstwie rolnym nie przekroczy 40 DJP. Inwestor wskazał również, że projektowana wiata przeznaczona będzie do przechowywania słomy i siana, a projektowany, nowy budynek gospodarczo - garażowy przeznaczony będzie do przechowywania maszyn i narzędzi rolniczych. Po zrealizowaniu nowej obory, jak oświadczył inwestor, zostanie do niej przeniesiona cała posiadana obsada zwierząt gospodarskich. Hodowla zwierząt będzie się odbywać tylko w nowym obiekcie. Oceniając spełnienie warunków umożliwiających wydanie decyzji organ stwierdził, że dla planowanej inwestycji nie ma zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa wynikająca z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, gdyż powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosi ok. 23 ha i jest większa od średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie, wynoszącej 10,3 ha. W skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wchodzą działki stanowiące jego własność, tj. działki nr: [..]-[..] – położone w obrębie N. oraz działki nr: [..]-[..] – położone w obrębie P. Wnioskodawca we wniosku wskazał, że prowadzi gospodarstwo rolne, nastawione na hodowlę bydła oraz uprawę zbóż. Projektowana obora przeznaczona będzie do hodowli bydła w ilości maksymalnej 40 sztuk, co stanowi 39,6 DJP, wiata przeznaczona będzie do przechowywania słomy i siana, zaś budynek gospodarczo-garażowy do przechowywania maszyn i urządzeń rolniczych. Hodowla zwierząt będzie się odbywać tylko w nowym obiekcie. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, tj. drogi powiatowej nr [..] (dz. nr [..]) poprzez drogi stanowiące własność Gminy (dz. nr [..] i [..]), zaś istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, a żaden przepis odrębny nie wprowadza zakazów lub ograniczeń w realizacji inwestycji objętej decyzją. Organ ustalił także dla planowanej inwestycji - zgodnie z wnioskiem inwestora, m.in. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu planowanej inwestycji, szerokości elewacji frontowych, wysokości oraz geometrie dachów. Wypełniając wskazania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ dokonał także analizy złożonego przez inwestora uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie wnioskowanego nowego budynku gospodarczo – garażowego. Organ ustalił, że istniejący budynek - niezinwentaryzowany geodezyjnie i nieujawniony na załączonej do wniosku mapie zasadniczej - został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i przewidziany jest do rozbiórki. Zarówno rozbiórka, jak i usytuowanie nowych obiektów, zostaną ujęte w odpowiedniej dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ wyjaśnił też, że zawnioskowana lokalizacja nowego budynku gospodarczo-garażowego, pokrywająca się z istniejącym faktycznie budynkiem, nie stanowi jego legalizacji i jest wyłącznie orientacyjna. Odnosząc się do uwag mieszkańców wsi Burmistrz wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, organ administracji nie może uzależniać wydania decyzji od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Końcowo organ wskazał, że w toku mediacji dotyczących zmiany lokalizacji inwestycji, inwestor przystał na cofnięcie projektowanego budynku inwentarskiego w kierunku wschodnim, tj. w głąb działki. Inwestor przystał również na wniosek mieszkańców aby po realizacji przedmiotowej obory dotychczasowe zabudowania gospodarcze i inwentarskie przekształcić wyłącznie na cele gospodarczo - składowe. Dodatkowo w treści decyzji organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek podjęcia odpowiednich działań organizacyjnych, zapewniających by planowana działalność nie powodowała zakłóceń w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich, w tym do zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych chroniących nieruchomości sąsiednie (głównie mieszkalne) przed przenikaniem wszelkich emisji - w szczególności odorów. Organ wskazał też, że zarówno na etapie projektowania jak i funkcjonowania obory inwestor jest zobowiązany do zastosowania i zrealizowania rozwiązań mających na celu usuwanie niepożądanych zapachów oraz przyczyn powstawania nieprzyjemnych zapachów związków lotnych, zmniejszenie wielkości strumienia uwalnianych odorantów oraz zastosowanie odpowiednich wysokosprawnych systemów wentylacyjnych. Dodatkowo, w celu wyboru optymalnej lokalizacji oraz właściwych rozwiązań technicznych obory, zawarto ustalenie, by etap projektowania poprzedzić analizą (oceną) jej zapachowego oddziaływania. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: A.A.-Z.Z. oraz K. B., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty spawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez inwestora. Decyzji organu I instancji zarzucili: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego całkowite pominięcie i orzeczenie wbrew inicjatywie ustawodawcy, bez uwzględnienia wykładni celowościowej tej normy; 2. naruszenie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na błędnym przyjęciu, jakoby fakt posiadania przez wnioskodawcę gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnie gospodarstwa rolnego w gminie B. zwalniał organ z obowiązku indywidualnej oceny wszystkich istotnych aspektów sprawy, w tym zasady "dobrego sąsiedztwa", przy uwzględnieniu faktu, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczy działki nr [..], znajdującej się w centrum miejscowości, a na nieruchomościach sąsiednich działalność rolnicza tego typu nie jest prowadzona; 3. naruszenie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. polegające na błędnej wykładni tej normy prawnej wyrażające się w przyjęciu, że sam fakt posiadania przez wnioskodawcę gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 23 ha, pozwala na zastosowanie tej normy, stanowiącej w istocie wyjątek od zasad ogólnych, w sytuacji, gdy z gramatycznej wykładni tego przepisu wynika wyraźnie, że sformułowanie "w danej gminie" nie dotyczy pojęcia gospodarstwa rolnego inwestora, jedynie zabudowy zagrodowej i związanego z tą zabudową gospodarstwa rolnego, podczas gdy okoliczność ta nie została przez organ wydający zaskarżoną decyzję w pełni wyjaśniona, co też miało istotny wpływ na zaskarżoną decyzję; 4. całkowite pominięcie okoliczności, że nieruchomości sąsiednie nie są wykorzystywane rolniczo w takim zakresie, jak nieruchomość inwestora, tzn. nie jest w ich obrębie prowadzona produkcja rolna, pomimo, że w ewidencji gruntów nieruchomości te widnieją jako nieruchomości rolne; 5. naruszenie normy z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a." w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez nienależyte i zbyt wąskie ustalenie kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu, będące wynikiem całkowitego pominięcia aspektu ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie - przy uwzględnieniu miejsca położenia planowanej inwestycji w postaci obory wraz z wiatą oraz płytą do składowania obornika, wielkością działki nr [..] oraz jej umiejscowieniem wobec nieruchomości sąsiednich; 6. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny poprzez pominięcie prawa odwołujących się do ochrony swojego interesu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej w ramach siedliska rolniczego, przewidzianej w niewielkiej odległości od ich nieruchomości; 7. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i w konsekwencji niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, przy jednocześnie całkowicie dowolnym i nieuzasadnionym przyjęciu, jakoby sam fakt posiadania przez inwestora gospodarstwa rolnego o pow. 23 ha na terenie gminy uprawniał go oraz organ wydający decyzję do uwzględnienia wniosku inwestora w całości, z pominięciem aspektów wskazanych w ww. zarzutach. W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że organ I instancji całkowicie pominął wykładnię celowościową przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i intencję ustawodawcy. W ich opinii zadaniem ww. przepisu jest - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze tego gospodarstwa. W sytuacji bowiem, gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych, byłoby niemożliwe ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy w użytkowanej rolniczo okolicy. Wskazali także, że przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie "miejsca pracy", które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania. Decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59, art. 61 ust. 1 i 4 u.p.z.p. i § 3 - 9 rozporządzenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się w odniesieniu do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). W takim przypadku – wbrew zarzutom odwołania – nie prowadzi się analizy funkcji oraz cech zabudowy na działkach sąsiednich w formie graficznej i tekstowej, zgodnie z wymogami rozporządzenia. Kolegium wyjaśniło także, że warunkiem zastosowania wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest - po pierwsze - ustalenie, że planowana inwestycja mieści się w obrębie pojęcia zabudowy zagrodowej, po drugie - że gospodarstwo rolne inwestora związane jest z tą zabudową, po trzecie - konieczne jest zbadanie, czy wielkość gospodarstwa rolnego należącego do inwestora ma powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa w danej gminie (w tym przypadku – gminie B.). Ustalenie, że planowana inwestycja stanowić będzie element istniejącej zabudowy zagrodowej, względnie, że stanowi samodzielną zabudowę zagrodową (nową zagrodę), stanowi przesłankę dla stwierdzenia, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W ocenie Kolegium celem ustawodawcy – wprowadzającego wyjątek od ogólnej zasady dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do zabudowy zagrodowej - było bowiem ułatwienie rolnikom możliwości zamieszkania i wybudowania zabudowań gospodarczych w miejscu dla nich dogodnym ze względu na prowadzone gospodarstwo rolne. Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał, że ww. ustalenia zostały w niniejszej sprawie poczynione. W toku postępowania Burmistrz stwierdził, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana w ramach istniejącej zagrody rolnej - jako uzupełnienie i kontynuacja istniejącego układu funkcjonalno-przestrzennego zabudowy zagrodowej. Służy ona rozbudowie zabudowy zagrodowej na działce nr [..] o nowe obiekty do obsługi produkcji w gospodarstwie rolnym. Organ ustalił także, że teren zabudowy zagrodowej obejmuje budynek mieszkalny, budynki inwentarskie i gospodarcze, urządzenia związane z funkcjami produkcyjnymi w zagrodzie - jak: podwórze gospodarcze, ujęcia wody, zbiorniki na nieczystości i ogródek przydomowy. Nadto teren tej zabudowy zagrodowej związany jest z prowadzonym gospodarstwem rolnym, które nastawione jest na hodowlę bydła oraz uprawę zbóż. Planowana rozbudowa zabudowy zagrodowej służy zaś rozszerzeniu i uporządkowaniu hodowli bydła i niewątpliwie ma ona związek z dotychczas prowadzonym gospodarstwem rolnym. Nadto organ I instancji ustalił, że wielkość gospodarstwa rolnego należącego do inwestora wynosi ok. 23 ha. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut braku rolniczego wykorzystania nieruchomości sąsiednich w stosunku do działki nr [..]. Jak wyjaśnił, zastosowanie wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oznacza, że przeprowadzenie inwestycji budowlanych związanych z relatywnie dużym (więcej niż średnim) gospodarstwem rolnym, nie wymaga sąsiedztwa zabudowanej działki, ani ewentualnego dostosowania do istniejącej zabudowy. Fakt, że w przedmiotowym terenie nie występuje rolnicza działalność produkcyjna, nie podlegał więc uwzględnieniu. Jednocześnie Kolegium wskazało, że działki odwołujących się - właścicieli działek sąsiadujących z działką inwestora - co do zasady są działkami w zabudowie zagrodowej, a wnioskowana inwestycja też ma stanowić kontynuację istniejącej funkcji na działce siedliskowej inwestora. Zatem w istocie inwestycja ta nie zmienia dotychczasowego, zastanego przeznaczenia terenu inwestycji, tylko stanowi jego rozbudowę. Odnosząc się zaś do zarzutu zbyt wąskiego ustalenia kręgu stron postępowania Kolegium wskazało, że interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego. Sama decyzja o warunkach zabudowy, stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego prawa innych osób. W przedmiotowej sprawie osoby zainteresowane – określone w odwołaniu jako właściciele nieruchomości, którzy składali petycję do Burmistrza, powinny wykazać, że planowana inwestycja może wpływać na ich uprawnienia związane z korzystaniem z posiadanych przez nich nieruchomości. Istnienia takiego interesu prawnego osoby te nie wykazały, bowiem informacje zawarte w odwołaniu o możliwych uciążliwościach lub immisjach, jakie mogą wyniknąć z realizacji wnioskowanego zamierzenia świadczą raczej o interesie faktycznym, a nie prawnym. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że ewentualne zwiększenie emisji czynników szkodliwych dla ludzi i środowiska przez zamierzoną inwestycję, oceniane będzie w postępowaniu o pozwolenie na budowę i na tym etapie uprawniony organ będzie miał obowiązek uwzględnienia, czy projektowane obiekty czynią zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa budowlanego, przepisów ustawy o ochronie środowiska, przepisów sanitarnych itp. Także kwestia odpowiednich środków zastosowanych w celu uniemożliwienia ewentualnego przenikania nieczystości do gruntu i wód, nie podlega ocenie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.A.-Z.Z. wnieśli o uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, tj. odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia 4 maja 2016 r. i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego jej rozstrzygnięcia. Skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu oraz dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i nie odniesienie się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się w zakresie niezgodności ustalonych warunków zabudowy z zasadą "dobrego sąsiedztwa", rozumianą z uwzględnieniem intencji ustawodawcy, a przez to utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 u.p.z.p.; 2. naruszenie przez organy obu instancji art. 6 - 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. poprzez zaniedbanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym całkowite pominięcie aspektu ustalenia zakresu oddziaływania planowanej przez inwestora inwestycji na działce nr [..], przy uwzględnieniu ustalonego bardzo szeroko miejsca realizacji inwestycji przy położeniu i wielkości tej działki - co też miało istotny wpływ na treść zaskarżonych decyzji; 3. art. 8 k.p.a. poprzez brak rzeczowego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że inwestor w złożonym przez siebie wniosku jako teren inwestycji wskazał działkę nr [..]. Załącznik graficzny (szkic sytuacyjny) stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji Burmistrza również potwierdza, że ustalone warunki zabudowy dla planowanej inwestycji dotyczą niemal całego obszaru działki nr [..], co oznacza, że inwestor - w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji - będzie miał prawną możliwość realizowania zamierzonej inwestycji w dowolnym miejscu działki nr [..], w tym również w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących zabudowań, które to - wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego - stanowią w znacznej części zabudowania stricte mieszkaniowe, a nie gospodarcze. Ponadto, zdaniem skarżących, w toku postępowania nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy. W zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że wnioskowany budynek gospodarczo - garażowy nie stanowi legalizacji budynku znajdującego się w północnej części zagrody - przy granicy z działką nr [..], jednak zobrazowana na załączniku graficznym linia zabudowy w istocie zezwala na realizację inwestycji w granicach i w oparciu o ten budynek, wykorzystywany już w istocie przez wnioskodawcę jako obora. Końcowo skarżący wskazali, że nie mogą zgodzić się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż planowana inwestycja na etapie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [..] nie może naruszać interesów osób trzecich. Bezspornym jest bowiem, że właśnie właściciele działek, w granicy z którymi ma zostać zrealizowana inwestycja, są żywotnie zainteresowani wynikiem postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem, z jednoczesnym odniesieniem się do nieruchomości sąsiednich. Dlatego w utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Burmistrza nie wskazano lokalizacji planowanych zabudowań. Zawarto tam jednak zapis (pkt 7 tiret 8 na str. 4 decyzji), zgodnie z którym w celu wyboru optymalnej lokalizacji oraz właściwych rozwiązań technicznych uciążliwej instalacji etap projektowania należy poprzedzić analizą (oceną) jej zapachowego oddziaływania; analiza winna zostać przeprowadzona przy uwzględnieniu szeregu wymienionych tam aktów prawnych. Z powyższego wynika, że inwestor został w znaczny sposób ograniczony w swobodzie lokalizacji planowanej inwestycji na własnej działce. Organ podkreślił jednak że decyzję o lokalizacji inwestycji na działce może podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Sąd - uwzględniając skargę na decyzję - uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 4 maja 2016 r. - ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory dla maksymalnie 40 sztuk bydła wraz z wiatą, płytą do składowania obornika i zbiornikiem na gnojowicę oraz budynku gospodarczo- garażowego, położonej na działce nr [..] w obrębie P., gmina B. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny - zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli gdy: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.), o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niespełnienie jednej ze wskazanych przesłanek czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast jeśli planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zweryfikowały przesłanki ustalenia warunków zabudowy i ustaliły te warunki dla inwestycji objętej wnioskiem. W tym zakresie organy zasadnie zastosowały art. 61 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z treści tegoż przepisu bezspornie wynika, że warunkiem do jego zastosowania jest jednoznaczne ustalenie, że - po pierwsze - inwestor planuje zabudowę zagrodową i - po drugie - prowadzi gospodarstwo rolne, które - po trzecie - ma określoną powierzchnię, tj. jest większe niż średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie konieczne było ustalenie czy inwestor jest uprawniony do skorzystania z ww. przepisu na tej podstawie, że planując budowę obory wraz z wiatą, płytą do składowania obornika i zbiornikiem na gnojowicę oraz budynku gospodarczo-garażowego, czyni to w ramach budowy lub rozbudowy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz czy zabudowa ta związana jest z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym, które ma wielkość przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. W tym miejscu wyjaśnić należy, że przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej pojęcia "zabudowy zagrodowej". W orzecznictwie i judykaturze wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. za taką definicję nie może być uznane pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 118/06, Baza Orzeczeń LEX nr 352065; z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15, Baza Orzeczeń LEX nr 2177577). W rezultacie, pojęcie to jest rozumiane - przy zastosowaniu wykładni językowej - jako zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rzeczona zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2333/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1495267; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 554/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 396/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 297/16 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1632/08; z dnia 4 grudnia 2008 r.; sygn. akt II OSK 1536/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 554/14 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy także dodać, że gospodarstwo rolne w ujęciu Kodeksu cywilnego to pewna zorganizowana całość gospodarcza, rozumiana jako zespół składników stanowiących pewien zorganizowany, spójny system gospodarczy zdolny do osiągania założonych celów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 roku, sygn. II OSK 1632/08 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; S. Rudnicki w: S. Dmowski, S. Rudnicki "Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna". wyd. 8, Warszawa 2007, s. 230). Niewątpliwie gospodarstwo rolne winno tworzyć pewną zorganizowaną funkcjonalnie całość, zatem dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne, nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin. Istotne jest bowiem ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. Przyjmując takie rozumienie pojęć "zabudowa zagrodowa" i "gospodarstwo rolne" należy zaakceptować stanowisko organów, że w tej sprawie powyższy wyjątek z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. znajduje zastosowanie, ponieważ organy prawidłowo ustaliły, że inwestor planuje realizację obiektów w ramach istniejącej już zabudowy zagrodowej, która związana jest z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym, o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie B. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że stanowiące własność inwestora działki, znajdujące się w gminie B., w sumie mają powierzchnię znacznie przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w tej gminie, która wynosi 10,3 ha. W tym zakresie wskazać należy, że z oświadczenia złożonego przez inwestora oraz wypisu z rejestru gruntów wynika, że H.W.-L. prowadzi w tej gminie gospodarstwo rolne o powierzchni 23,48 ha, w skład którego wchodzą działki położone w N.: nr [..] – pow. 1,58 ha, [..] – pow. 0,38 ha, nr [..] – pow. 0,6 ha, nr [..] – pow. 2,17 ha, nr [..] – pow. 0,69; w S. (dzierżawa): nr [..] – pow. 1,27 ha; w P.: nr [..] – pow. 1,88 ha, nr [..] – pow. 0,48 ha, nr [..] – pow. 5,44 ha, nr [..] – pow. 0,33 ha, nr [..] – pow. 3,99, nr [..] – pow. 0,48 ha, nr [..] – pow. 0,23 ha, nr [..] – pow. 1,12 ha oraz działka nr [..] o pow. 2,84 ha, położona w P. (będąca w dzierżawie). Z kolei fakt prowadzenia przez inwestora gospodarstwa rolnego potwierdza protokół oględzin działki nr [..] z dnia 13 sierpnia 2015 r., sporządzony w B. przez podinspektora ds. urbanistyki i architektury w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego oraz pracownika tego Wydziału, w którym to dokumencie wskazano, że na przedmiotowej działce znajdują się: budynek mieszkalny jednorodzinny, stodoła (przetrzymywane są w niej świnie oraz przechowywana jest słoma), garaż, budynek inwentarski (obora, w której hodowane jest bydło), budynek gospodarczo-garażowy, który częściowo został przekształcony w oborę (również w tym budynku przetrzymywane jest bydło), oraz kurnik. Z dołączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej wynika ponadto, że na nieruchomości znajdują się również maszyny rolnicze - kombajn. Reasumując Sąd stwierdził, że z zebrane przez organ materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż na przedmiotowej działce inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, a związane z nim siedlisko zlokalizowane jest w gminie B. Planowana inwestycja – budowa obory wraz z wiatą, płytą do składowania obornika i zbiornikiem na gnojowicę oraz budynkiem gospodarczo-garażowym - ma zatem zostać zrealizowana w ramach zabudowy zagrodowej, a powierzchnia gospodarstwa rolnego, związanego z tą zabudową, przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w tej gminie. Należy przy tym dodać, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie zbiornika na gnojowicę i płyty gnojnej mieści się w pojęciu "zabudowa zagrodowa" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r, sygn. akt II OSK 1100/09, Baza Orzeczeń LEX nr 78712). Niewątpliwie również projektowane budynki, tj. obora z wiatą i budynek gospodarczo-garażowy (jak ustaliły organy – nowo projektowany), mieszczą się w tym pojęciu. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że wszystkie te obiekty będą tworzyć powiązaną funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym całość, służącą prowadzonemu przez wnioskodawcę gospodarstwu rolnemu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 39/14, LEX nr 1522705). W konsekwencji organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., stanowiący odstępstwo od tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Z uwagi zaś na wyłączenie w niniejszej sprawie tej zasady, nie może mieć znaczenia podnoszona przez skarżących okoliczność, że na nieruchomościach sąsiadujących z przedmiotową działką nr [..], nie jest prowadzona produkcja rolna, co świadczy - w ich ocenie - o niezachowaniu kontynuacji funkcji zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie. Należy mieć bowiem na względzie, że w warunkach wiejskich odwołanie się do zasady dobrego sąsiedztwa mogłoby prowadzić do paraliżu w funkcjonowaniu gospodarstw rolnych, dla których miejsce lokalizacji poszczególnych obiektów wyznacza lokalizacja zagrody (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 539/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1152549). W sytuacji, gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań gospodarczych w obszarach mieszkalnych – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - byłoby utrudnione lub niemożliwe ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy gospodarczej. Dokonane w ww. przepisie wyłączenie w dalszej kolejności oznacza wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a co za tym idzie – również sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, skoro jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w samej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że choć z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika wymóg sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1–5 u.p.z.p., to jednak w niniejszej sprawie sporządzanie takiej analizy jest zbędne. Analiza wykonywana jest bowiem w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest kontynuacja funkcji - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Skoro w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ustawodawca zrezygnował z wymogu istnienia kontynuacji funkcji, to sporządzanie takiej analizy jest zbędne. Brak wymogu istnienia kontynuacji funkcji w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oznacza w konsekwencji brak wymogu określania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 838/08, baza Orzeczeń LEX nr 597901). Tak rozumiane pojęcie obszaru analizowanego należy jednak odróżnić od pojęcia obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Jak wskazano, obszar analizowany wyznacza się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, zaś obszar oddziaływania może mieć znaczenie przy ustalaniu kręgu stron postępowania, o ile oddziaływanie to jest regulowane przepisami prawa, i podmioty legitymujące się uprawnieniami do nieruchomości znajdujących w obszarze tego oddziaływania mogą skorzystać z ochrony przewidzianej w tych przepisach. W tej sprawie wszyscy skarżący brali czynny udział w postępowaniu administracyjnym, zatem podnoszony przez nich zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. § 3 rozporządzenia, należy uznać za chybiony. Podobnie jak zarzut zbyt wąskiego ustalenia kręgu stron postępowania, skoro zarzut ten dotyczy innych - niż skarżący - podmiotów. Skarżący zarzucają także, że organy nie uwzględniły oddziaływania planowanej inwestycji na okoliczne nieruchomości, zabudowane budynkami mieszkalnymi. W tym zakresie wskazać należy – na co zasadnie zwrócił uwagę organ II instancji, że ewentualne zwiększenie emisji czynników szkodliwych dla ludzi i środowiska przez zamierzoną inwestycję oceniane będzie w postępowaniu o pozwolenie na budowę i na tym etapie uprawniony organ będzie miał obowiązek uwzględnienia, czy projektowane obiekty czynią zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa budowlanego, przepisów ustawy o ochronie środowiska, przepisów sanitarnych oraz innych. W dalszej kolejności wskazać należy, że niezasadne są zarzuty odnoszące się do wydania warunków zabudowy dla całej działki nr [..], co w opinii skarżących może doprowadzić do usytuowania planowanych obiektów w dowolnym miejscu, w tym również w bezpośrednim sąsiedztwie od istniejących zabudowań mieszkalnych. W tym zakresie wyjaśnić należy, że kwestia dokładnej lokalizacji planowanych budynków nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Decyzja wydana w tym przedmiocie przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonego zamierzenia na terenie objętym wnioskiem inwestora (zob. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 813/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1559908). Nie przesądza ona zatem, gdzie dokładnie końcowo posadowione będą planowane obiekty. W konsekwencji na tym etapie postępowania nie można zgodzić się z zarzutem, że wydane rozstrzygnięcie dopuszcza budowę obory wraz z infrastrukturą w bliskim sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych mieszkaniowo – tym bardziej, że w celu wyboru optymalnej lokalizacji oraz właściwych rozwiązań technicznych uciążliwej instancji, organ I instancji zawarł w decyzji ustalenie, by etap projektowania usytuowania obiektów poprzedzić analizą jej zapachowego oddziaływania. Dodatkowo wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie mogła zostać wydana tylko dla części działki nr [..], tak aby projektowane obiekty znajdowały się jak najdalej od zabudowań znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich, gdyż ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest niedopuszczalne. Zmiana zagospodarowania terenu i przeznaczenie go na określone cele obejmuje bowiem w każdym przypadku cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne objęte wnioskiem, a nie wyłącznie powierzchnię, która ma być faktycznie zajęta pod lokalizowaną inwestycję. Dlatego też należy przyjąć, że "terenem", o którym mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a więc obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja inwestycji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1168/14 i z 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1626/14, wraz z orzecznictwem w nich przywołanym; a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 905/14, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach: z 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 827/13 i z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt SA/Gd 879/13; wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również analiza pozostałych przepisów art. 61 u.p.z.p., posługujących się pojęciem "teren" (zob. przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, ust. 5 i 6 u.p.z.p.), oraz art. 63 u.p.z.p., nie pozwala na przyjęcie, że terenem tym może być część działki, oznaczona przez wnioskodawcę dla lokalizacji inwestycji. Także z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, nie można wyprowadzić tezy, że wniosek inwestora, który musi określać granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej o właściwej skali, obejmujący "teren, którego wniosek dotyczy", może być ograniczony tylko do części działki. Stanowisko Sądu w tej kwestii potwierdza także treść § 3 rozporządzenia, w którym - określając sposób wyznaczenia obszaru analizowanego - ustawodawca wprost posługuje się pojęciem "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 716/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie zatem prawidłowo organy ustaliły warunku zabudowy dla całej działki nr [..]. Niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W toczącym się postępowaniu organy podejmowały czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), działając przy tym na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Stronom tego postępowania, w tym skarżącym, stosownie do art. 10 k.p.a. został zapewniony czynny udział poprzez zawiadomienie o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz informację o możliwości zaznajomienia się z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań (zawiadomienie z dnia 3 lipca 2015 r. - k. 7 akt organu; zawiadomienie z dnia 6 kwietnia 2016 r. - k. 29 akt organu). Korzystając z tych uprawnień skarżący składali pisma i wnioski (m.in. pisma z 7, 10 i 13 lipca 2015 r. - k. 11-7 akt organu), które zostały włączone do materiału dowodowego, zaś do zawartych w nich zastrzeżeń organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji, które zostało sporządzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tej przyczyny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.