II OSK 2682/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) sędzia NSA del. Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/16 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1850/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Z. (dalej określanego jako inwestor) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Starosta Pruszkowski udzielił inwestorowi oraz J. Z. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku usługowego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], w gminie [...]. Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. J. S., właściciel sąsiedniej działki nr [...], zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie o odstąpieniu przez inwestorów od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego. W toku postępowania organ potwierdził istotne odstępstwa w rozpatrywanym zakresie polegające na zmianie kubatury obiektu oraz niezachowaniu odległości, jaka miała go dzielić od granicy sąsiedniej działki, i po wstrzymaniu robót budowlanych (postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r.), decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm., dalej powoływanej jako ustawa) nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku usługowego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Inwestorzy przedłożyli taki projekt. Przewidywał on lokal usługowy na pierwszej kondygnacji, lokal mieszkalny na kondygnacji drugiej oraz poddasze przeznaczone na pobyt ludzi, składające się z gabinetów żony i męża, sypialni i holu. Starosta Pruszkowski decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy uchylił decyzję z dnia [...] października 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy zatwierdził przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wcześniej zakończyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2012 r., wszczęte w związku z pismem J. S. z dnia 11 sierpnia 2014 r., gdyż Wojewoda Mazowiecki w dniu [...] lipca 2015 r. wydał w tym przedmiocie decyzję odmowną (nr [...]). J. S. wniósł od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który powołaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. ją uchylił, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że według art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio art. 35 ust. 1 ustawy dotyczący projektu budowlanego "pierwotnego". W tym kontekście zwrócił uwagę na potrzebę oceny zgodności projektu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obszaru "[...]" obejmującego fragmenty osiedla [...], wsi [...], wsi [...] i wsi [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2002 r. Nr 232, poz. 5913, dalej powoływanej jako uchwała z 28 czerwca 2002 r.). Uchwała ta określa mianowicie maksymalną liczbę kondygnacji na 2,5, podczas gdy w myśl § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.) przez kondygnację należy rozumieć m. in. poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W konsekwencji projekt budowlany nie może być zatwierdzony, ponieważ według niego obiekt ma składać się z trzech kondygnacji. Za odrębną kondygnację trzeba bowiem uznać przewidziane w zamiennym projekcie budowlanym poddasze przeznaczone na pobyt ludzi. Inwestor złożył na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nawiązując do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wyraził pogląd, że w postępowaniu w sprawie istotnych odstępstw od projektu budowlanego organ nadzoru budowlanego powinien badać wyłącznie te odstępstwa, nie zaś całość inwestycji budowlanej. W związku z tym zauważył, że w projekcie budowlanym zamiennym nie wprowadzono żadnych zmian w zagospodarowaniu poddasza w stosunku do projektu pierwotnego, zatwierdzonego decyzją Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] października 2012 r. Nie zgodził się również z twierdzeniem co do sprzeczności zamierzenia budowlanego z postanowieniami uchwały z [...] czerwca 2002 r. dotyczącymi dopuszczalnej liczby kondygnacji. Jego zdaniem organ bezzasadnie posłużył się definicją zawartą w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie najpierw omówił reguły postępowania wszczynanego w razie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Zwrócił w szczególności uwagę na konieczność przedstawienia przez inwestora projektu budowlanego zamiennego i jego zatwierdzenia w drodze pozwolenia na wznowienie robót budowlanych podejmowanego stosownie do art. 51 ust. 4 ustawy. Przywołał orzecznictwo, w świetle którego decyzja ta kończy postępowanie legalizacyjne i w praktyce zastępuje wcześniejsze pozwolenie na budowę, wobec czego musi odnosić się do całości zrealizowanych robót budowlanych, a nie tylko zmian stanowiących istotne odstępstwa. Zmiany te winny być wprawdzie uwzględnione w opracowaniu, lecz nie mogą stanowić wyłącznego jego przedmiotu. Zatwierdzeniu podlega bowiem projekt budowlany zamienny, a nie projekt budowlany pierwotny wraz z dokumentacją projektową dotyczącą zmian stanowiących istotne odstępstwo od pierwotnego projektu budowlanego. Rozwijając tę myśl Sąd zauważył, że zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy w przypadku wydania ostatnio wspomnianej decyzji organ architektoniczno-budowlany uchyla wydane przez siebie pozwolenie na budowę. Jak zaznaczył, stanowi to konsekwencję wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. W tym kontekście Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie Starosta Pruszkowski decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił z urzędu swoją decyzję z dnia [...] października 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi i jego żonie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku usługowego, toteż w postępowaniu naprawczym, prowadzonym po uchyleniu tej decyzji, organ miał obowiązek oceny całego zamierzenia budowlanego z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa, w tym z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu, że budynek inwestora narusza ten plan, gdyż składa się z trzech kondygnacji. Jego zdaniem niewątpliwie w planie posłużono się pojęciem "kondygnacji" w znaczeniu wynikającym z odpowiednich przepisów prawa powszechnie obowiązującego – rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., wydanego w granicach upoważnienia ustawowego i w celu jego wykonania, skoro nie wprowadzono w nim innej definicji w rozpatrywanej materii. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej powoływanej jako P.p.s.a.) oddalił skargę. Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., zaskarżając go w całości. Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty materialnoprawne. Najpierw pełnomocnik zarzucił błędną wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy polegającą na odrzuceniu poglądu, że projekt budowlany zamienny powinien być sprawdzony jedynie odnośnie do dokonanych zmian. Następnie podniósł niewłaściwe zastosowanie § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w celu wykładni postanowień planu miejscowego, mimo iż definicja zamieszczona w tym przepisie została wprowadzona wyłącznie na potrzeby rozporządzenia. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na wstępie przyznał, że "postępowanie w niniejszej sprawie oparte zostało na prawdziwych ustaleniach organów administracyjnych" oraz że w toku realizacji robót budowlanych dokonano istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] października 2012 r. Następnie – po przedstawieniu przebiegu postępowania – zgodził się też z poglądem Sądu pierwszej instancji, że złożony w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy projekt budowlany zamienny powinien być opracowaniem kompletnym, obejmującym całość inwestycji, a zatem także tę jej część, która nie uległa zmianom. Jego zdaniem jednak nie oznacza to, iż projekt taki w całości ma podlegać sprawdzeniu przez organ nadzoru budowlanego. Pozostawałoby to bowiem w sprzeczności z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz z powagą rzeczy osądzonej wynikającą z decyzji wydanej w innym postępowaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro wszak wedle art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się do projektu zamiennego odpowiednio do zakresu zmian, to przedmiotem czynności sprawdzających mogą być tylko zmiany względem projektu pierwotnego, w przeważającej mierze już sprawdzonego i zatwierdzonego przez organ, który udzielił pozwolenia na budowę. Pełnomocnik podkreślił, że bez znaczenia pozostaje uchylenie tego pozwolenia na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy ze względu na prowadzone postępowanie w sprawie istotnych odstępstw, które jest rozstrzygnięciem formalnym, niezwiązanym z wykazaniem wad pozwolenia na budowę. Wad tych należy się doszukiwać w działaniach inwestora, które naruszył warunki tego pozwolenia, wobec czego, chociaż pozwolenie to nie funkcjonuje już w obrocie, nie ma powodów, by kwestionować poprzedzającą je procedurę sprawdzenia projektu budowlanego. Jest tak tym bardziej dlatego, że udzielone inwestorowi pozwolenie na budowę przeszło pozytywnie kontrolę w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, czego dowodzi decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiająca stwierdzenia jego nieważności. W konsekwencji część projektu, która pozostała niezmieniona, była już prawidłowo zbadana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a kompetencje organu nadzoru budowlanego ograniczają się do części projektu odnoszącej się do istotnych odstępstw i obie te procedury składają się na łączną ocenę jednego projektu mającego charakter kompletny i całościowy. W kolejnym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor przytoczył definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. i podtrzymał pogląd, że nie ma podstaw do posługiwania się nią podczas interpretacji postanowień uchwały z [...] czerwca 2002 r., szczególnie ze względu na fakt, iż w samym rozporządzeniu zawężono zakres jej zastosowania do treści tego aktu prawnego. Dlatego ustalając znaczenie występującego w planie pojęcia "pół kondygnacji" należy kierować się jego "powszechnym rozumieniem". Skoro zatem plan dopuszcza 2,5 kondygnacji, to ostatnia z nich ma być niepełna i stanowić poddasze użytkowe, ponieważ poddasze nieużytkowe kondygnacją nie jest i w jego przypadku wystarczające byłoby oznaczenie w planie jedynie kondygnacji pełnych. Ponadto inwestor zachował maksymalną wysokość zabudowy, określoną w uchwale z [...] czerwca 2002 r. na 12 m, co skądinąd oznacza, że jeżeli możliwe byłoby wyłącznie wykonanie dwóch kondygnacji użytkowych, to każda z nich mogłaby mieć wysokość aż około 6 metrów, przyjmując przez to postać sprzeczną z założeniami uchwały z [...] czerwca 2002 r. i prawidłami racjonalnej sztuki budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć wypada, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego. W konsekwencji kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. W tym kontekście zauważyć trzeba, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera żadnych zarzutów procesowych, w tym podnoszących naruszenie przepisów określających reguły ustalania i oceny okoliczności faktycznych sprawy. Tym samym nie kwestionuje ona stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, co ze względu na przywołaną zasadę związania granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjnej nie może przeprowadzić weryfikacji w tym zakresie i zarzut naruszenia prawa materialnego musi rozważyć w odniesieniu do faktów wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie zostały podważone i nie są objęte sporem. Dalszą kwestią pozostają pewne nieścisłości, które Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł konfrontując treść tego uzasadnienia z aktami sprawy, w szczególności w części poświęconej opisowi pomieszczeń przewidzianych na poddaszu budynku, odbiegającemu od rozmieszczenia pomieszczeń zaplanowanego w zamiennym projekcie budowlanym (zob. rzut poddasza, s. 26 projektu). Autor skargi kasacyjnej koncentruje się w istocie wyłącznie na wykładni przepisów materialnoprawnych, już w pierwszych słowach jej uzasadnienia, konstatując, że "postępowanie w niniejszej sprawie oparte zostało na prawidłowych ustaleniach organów administracyjnych". Przyznał zwłaszcza, że zatwierdzająca projekt budowlany decyzja Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] października 2012 r. została uchylona decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r., polemizując jedynie z oceną następstw tego stanu rzeczy czy też jego znaczenia dla wyniku sprawy. Argumentacja przywołana w ramach tej polemiki jest jednak nietrafna. Uchylenie decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej oznacza przecież unicestwienie zarówno bytu prawnego tego aktu administracyjnego, jak i wywołanych przez niego skutków prawnych. Nie można zatem przypisywać mu powagi rzeczy osądzonej, stwierdzając, że przesądza on jakieś kwestie w sposób wiążący dla organu nadzoru budowlanego orzekającego w sprawie odstępstw od projektu budowlanego, który był wcześniej tym uchylonym już aktem zatwierdzony. Wnioski, które były w uzasadnieniu tego aktu wyrażone, muszą być uznane za niebyłe, wobec czego organ nadzoru budowlanego nie ma bezwzględnego obowiązku ich powielenia, także w części, w jakiej badany przez niego zamienny projekt budowlany pokrywa się z projektem budowlanym zatwierdzonym uchyloną następnie decyzją organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ewentualna rozbieżność konkluzji obu organów nie świadczy jeszcze niejako sama przez się o naruszeniu prawa przez decyzję późniejszą, autonomiczną względem decyzji o pozwoleniu na budowę, które nie dawało inwestorowi ekspektatywy czy gwarancji, że w razie jego uchylenia uzyska on rozstrzygnięcie o analogicznej, korzystnej dla niego treści. Pełnomocnik bezzasadnie wskazał przy tym, że decyzja, już po uzyskaniu przymiotu ostateczności, pozytywnie przeszła weryfikację w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym, zakończonym odmową stwierdzenia jej nieważności. Możliwość uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy wynika nie z wadliwości samej decyzji, która, jak należy domniemywać, nie jest zwłaszcza dotknięta wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności, lecz nieprawidłowego postępowania inwestora polegającego na istotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r., sygn. akt IV SA 1597/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 6, s. 243). Organ nadzoru budowlanego musi przeprowadzić własną ocenę przedłożonego mu projektu budowlanego i nie może poprzestać na nawiązaniu do oceny powziętej uprzednio przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, tym bardziej że przedmiot tych ocen nie jest jednakowy. Niepodobna zgodzić się wszak z autorem skargi kasacyjnej, że w obu przypadkach chodzi o jeden projekt budowlany, zatwierdzany niejako na raty, najpierw pozwoleniem na budowę, a następnie, jedynie w zmienionej części, decyzją zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Niezależnie bowiem od tego, że ta pierwsza decyzja została w sprawie uchylona, co dezaktualizuje dokonane nią zatwierdzenie, podkreślić wypada, że projekt budowlany zamienny jest dokumentem odrębnym od projektu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę, sporządzanym po wydaniu tego pozwolenia i stwierdzeniu odstępstw od zatwierdzonego nim projektu. Są to więc projekty budowlane co najwyżej w części takie same, nie te same. W obrocie prawnym nie mogą zaś istnieć równolegle dwa projekty dotyczące tej samej inwestycji: pierwotny i zamienny, toteż projekt zamienny nie jest uzupełnieniem projektu pierwotnego, lecz wchodzi w miejsce dotychczasowego projektu pierwotnego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2033/13, LEX nr 2087387). W efekcie projekt budowlany zamienny, który – jak przyznał autor skargi kasacyjnej – musi być opracowaniem kompleksowym, obejmującym całość zamierzenia budowlanego, podlega także w całości sprawdzeniu przez organu nadzoru budowlanego, a zatwierdzenie tego projektu jest możliwe po stwierdzeniu jego zgodności z wszystkimi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Chybiony jest więc zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, podnoszący, że sprawdzenie to powinno odnosić się do dokonanych zmian, także wówczas, gdy zatwierdzające pierwotny projekt budowlany pozwolenie na budowę zostało uchylone stosownie do art. 36a ust. 2 ustawy. Nie zasługuje na uwzględnienie też zarzut błędnej wykładni § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., sprowadzającej się do sięgnięcia po zawartą w tym przepisie definicję kondygnacji podczas interpretacji postanowień uchwały z [...] czerwca 2002 r. Otóż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że w myśl § 4 pkt 2 uchwały z [...] czerwca 2002 r. inne pojęcia wymienione w planie, czyli jak wyjaśniono, te, których nie zdefiniowano w jej § 4 pkt 1, należy rozumieć zgodnie z treścią Prawa budowlanego lub innych przepisów szczególnych, co dotyczy m.in. obiektów małej architektury, ogrodzeń, wymiarów oraz powierzchni. Tym samym niewątpliwie uchwała z [...] czerwca 2002 r. odsyła do definicji zamieszczonych w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r., które nie tylko zalicza się do wspomnianych przepisów szczególnych, ale również doprecyzowuje rozwiązania Prawa budowlanego. Według § 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. ustala ono mianowicie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy, czyli wymagań w zakresie m.in. projektowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania działek budowlanych. Z tego powodu nawet gdyby uchwała z [...] czerwca 2002 r. nie zawierała przytoczonego odesłania, i tak uzasadnione byłoby przypisanie jednakowego znaczenia pojęciom występującym zarówno w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r., jak i w postanowieniach uchwały z [...] czerwca 2002 r. określających sposób zagospodarowania terenu w zakresie nowej zabudowy. Skądinąd autor skargi kasacyjnej, choć opowiada się za poglądem przeciwnym, w praktyce także w rzeczywistości odwołał się do definicji kondygnacji zamieszczonej w § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., argumentując, że kondygnacja niepełna musi być rozumiana jako poddasze użytkowe, gdyż poddasze nieużytkowe kondygnacją nie jest. Mając to względzie Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku naruszeń prawa branych pod uwagę z urzędu, oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 P.p.s.a.