II OSK 2877/17

Dnia 10 maja 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...]. S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 313/17 w sprawie ze skargi [...]. S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. IV SA/Po 313/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Skarżąca"/"Spółka") na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] Starosta Turecki (dalej: "Starosta") odmówił Skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obejmującego zadanie pn. przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] TULISZKÓW na działce nr [...]. Organ sprawdził dokumentację projektową i wezwał inwestora do określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji pod względem rozkładu pól elektroenergetycznych, emitowanych z przedmiotowej stacji oraz masztu znajdującego się w obszarze oddziaływania inwestycji w celu przeprowadzenia oceny, czy zamierzone przedsięwzięcie stanowi, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016, poz. 71, dalej: "rozporządzenie"), przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie, które mieści się w powyższych kategoriach. Poczynił także szczegółowe ustalenia na podstawie przedłożonej analizy środowiskowej i dokonał analizy zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuliszków (uchwała nr VIII/69/03 Rady Miejskiej w Tuliszkowie z dnia 29 sierpnia 2003 r. - Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego nr 156 poz. 2943 z dnia 3 października 2003 r., dalej: "MPZP"). Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "P.b."), nałożył obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia. Ponieważ braku nie uzupełniono, wydał decyzję odmowną. W odwołaniu Spółka zakwestionowała stanowisko, że zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewoda odwołania nie uwzględnił i przypomniał, że inwestycja dotyczy przebudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, polegającej na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych ADU4517R0V01, trzech dodatkowych modułów RRU systemu LTE800, dodatkowego urządzenia sterującego BBU3910 z panelem DC w stojaku R1 znajdującym się w kontenerze technicznym, poprowadzeniu sześciu dodatkowych kabli optycznych i trzech zasilających pomiędzy w/w urządzeniami oraz montażu dwóch anten RL o średnicy 0,3m. Na podstawie analizy mocy pojedynczej anteny, przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), stąd przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; to jednak nie jest wystarczające do stwierdzenia nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1, przy czym przez planowane przedsięwzięcia rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 353, dalej: "ustawa środowiskowa") lub dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. To oznacza, że kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się w jednym sektorze na danym azymucie. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznej mocy EIRP. Takiej analizy w kwalifikacji przedsięwzięcia nie przedstawiono, a zdaniem Wojewody w sprawie może być uzasadnione wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Słusznie zatem Starosta wezwał Spółkę do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach celem rozstrzygnięcia przez właściwy organ czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W skardze Spółka podniosła, że przedstawiona analiza środowiskowa oraz kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko świadczą w sposób jednoznaczny, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedsięwzięcie to nie może zostać zaklasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ani jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił wskazując, że inwestycja polega na rozbudowie stacji bazowej o kolejne anteny, zatem należy przy kwalifikacji przedsięwzięcia wziąć pod uwagę sumaryczną moc anten co powoduje, że § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nie ma tu zastosowania. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Wystarczy, że jedna z anten (z reguły instalacja, jako przedsięwzięcie składa się z kilku anten) przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to konieczność dokładnego badania każdej anteny skierowanej z reguły na inny azymut nie tylko pod kątem mocy, ale przede wszystkim, czy w podanych odległościach występują miejsca dostępne dla ludności. Nie ma przy tym znaczenia dla wyznaczenia mocy anteny i dostępności dla ludności taka okoliczność, jak występowanie zrealizowanej lub realizowanej innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ma charakter statuującego zasady stosowania tych parametrów, które decydują o kwalifikacji danego przedsięwzięcia i mają charakter ogólny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter przepisu uzupełniającego do omawianej normy. Przede wszystkim odnosi się on do tego samego zakładu lub obiektu i reguluje sytuację, w której w ramach jednego powiązanego terenu istnieje lub będzie realizowana inwestycja tego samego rodzaju. Gdyby oddzielnie oceniać te przedsięwzięcia wedle kryteriów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, żadne z nich nie kwalifikowałoby się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko co oznacza, że nie byłoby możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w takiej sytuacji, tj. w ramach tego samego zakładu lub obiektu nakazuje sumowanie tych przedsięwzięć. Może bowiem przykładowo wystąpić sytuacja, w której pierwsza instalacja na terenie tego zakładu wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a druga instalacja oceniana oddzielnie nie wymagałaby takiej oceny, bowiem nie spełniałaby kryteriów podanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wówczas dojdzie do stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, nakazującego jednak sumowanie obydwu przedsięwzięć (w istocie ocenę nakładania się mocy promieniowania poszczególnych anten), co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że w przypadku tej drugiej anteny będzie jednak konieczność wydania decyzji środowiskowej. WSA podkreślił, że pomimo, iż teren inwestycji jest ogrodzony, pozostaje terenem dostępnym dla ludności, a inwestor powinien uwzględnić nie tylko budynki istniejące, ale także mieć na uwadze ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dopuszczalnej wysokości budynków z działalnością usługową lub produkcyjną do 25m (zamierzeniem inwestora opisanym w projekcie budowlanym była przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z czterech segmentów o długości 10m). Podsumowując WSA podkreślił, że organy prawidłowo wykazały, że dla inwestycji było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko (na podstawie dołączonej do akt sprawy analizy środowiskowej, projektu budowlanego, kwalifikacji przedsięwzięcia). W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę i uchylenie decyzji obu instancji, ewentualnie – o uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że planowana inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy planowana inwestycja (część zrealizowanego przedsięwzięcia) nie osiąga progów określonych w ust. 1, tj. objęta jest wyjątkiem wskazanym w § 3 ust. 2 pkt 2 in fine rozporządzenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na niewskazaniu czy w sprawie znajduje zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 2 czy § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W uzasadnieniu zakwestionowano dokonaną przez WSA wykładnię § 3 ust. 2 rozporządzenia zarzucając, że w kontekście wyżej wskazanych przepisów, Sąd winien był wyjaśnić, który z powyższych przepisów: § 3 ust. 2 pkt 2 albo § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia znajduje zastosowanie w sprawie. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie, który z wyżej wskazanych przepisów stanowił podstawę rozstrzygnięcia, uznając przedsięwzięcie Skarżącej za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym Skarżąca nie może jednoznacznie stwierdzić, czy WSA - uznając sporną inwestycję za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przyjął, że stanowi ona rozbudowę lub przebudowę istniejącego przedsięwzięcia (§ 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia), czy też uznał, że inwestycja jest nowym przedsięwzięciem realizowanym w ramach tego samego zakładu (§ 3 ust. 2 pkt 3). Opisana wada uzasadnienia uniemożliwia w istocie kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, co stanowi samoistną przesłankę uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca nie podziela także argumentacji WSA odnoszącej się do pojęcia zakładu oraz możliwości zastosowania w niniejszej sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Stację bazową telefonii komórkowej nie sposób uznać za zakład, jak uczynił to WSA, a więc - wbrew stanowisku Sądu - nie można w niniejszej sprawie zastosować § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Prawidłowe zastosowanie prawa materialnego winno prowadzić do wniosku, że planowane przez Skarżącą przedsięwzięcie mieści się w dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że zastosowanie znajduje wyjątek opisany w końcowej części tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Przy zarzutach opartych na obu podstawach kasacyjnych, pierwszeństwo w ocenie mają zarzuty oparte na podstawie przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a więc zarzut wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na niewskazaniu, czy w sprawie znajduje zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 2 czy § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Mając na uwadze uzasadnienie tego zarzutu, w którym uchybienie art. 141 § 4 P.p.s.a. sprowadzono do wątpliwości, czy sporna inwestycja stanowi rozbudowę lub przebudowę istniejącego przedsięwzięcia, czy też jest nowym przedsięwzięciem realizowanym w ramach tego samego zakładu stwierdzić należy, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim wskazać należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a. zawiera ustawowy wzorzec uzasadnienia wyroku i jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku a w szczególności, jeżeli uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 1043/14, LEX nr 1986672, z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. II FSK 1608/13, LEX nr 1801150, czy z dnia 18 października 2017 r. sygn. II OSK 2694/16, LEX nr 2399083). W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie odpowiada wzorcowi ustawowemu co ma ten skutek, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Jednocześnie wbrew skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu – na zasadzie wykluczającej zastosowanie do inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazano sytuacje, w których pewne przedsięwzięcia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). WSA zacytował więc zarówno pkt 2, jak i pkt 3 ustępu 2 wskazanego paragrafu jednoznacznie wskazując, że w rozpoznawanej sprawie może mieć zastosowanie pkt 3. W taki też sposób, wbrew postawionemu zarzutowi, uzasadnienie odczytała Skarżąca kasacyjnie, co wynika z ostatniego akapitu uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego. W akapicie tym wskazano bowiem na § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia kwestionując, że nie sposób przyjąć, jakoby stacja telefonii komórkowej była "zakładem". Tymczasem WSA takiego stwierdzenia nie zawarł w uzasadnieniu a jedynie na str. 18 wyłożył pojęcie "zakładu" oraz "obiektu", które użyto we wskazanym unormowaniu. Stąd też, skoro uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na skontrolowanie toku rozumowania WSA, to zarzut oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony. Przed dokonaniem oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego wyeksponować należy podstawową kwestię, na którą na wstępie rozważań zwrócił uwagę WSA a mianowicie, że wniosek o pozwolenia na budowę dotyczy przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, która aktualnie pracuje w oparciu o systemy G/U900, G1800, U2100 oraz CDMA450, przy wykorzystaniu anten opisanych w projekcie budowlanym na str. 3-4 (Opis techniczny 1.3). Przebudowa, której wniosek o pozwolenie dotyczy, ma natomiast polegać na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych ADU4517R0V01, trzech dodatkowych modułów RRU systemu LTE800, dodatkowego urządzenia sterującego BBU3910 z panelem DC w stojaku R1 znajdującym się w kontenerze technicznym, poprowadzeniu sześciu dodatkowych kabli optycznych i trzech zasilających pomiędzy w/w urządzeniami oraz montażu dwóch anten RL o średnicy 0,3m (Opis techniczny – pkt 1.2). W odniesieniu do tej przebudowy, na podstawie analizy mocy pojedynczej anteny, przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), stąd przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest to jednak wystarczające do stwierdzenia nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W tym stanie faktycznym zasadne są więc rozważania WSA dotyczące § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, których niewłaściwe zastosowanie zarzuca skarga kasacyjna. Nie powtarzając trafnej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczącej powyższych przepisów rozporządzenia wskazać należy, że zagadnienie dotyczące montażu dodatkowych anten i skutków z tym związanych było przedmiotem szczegółowych rozważań mi.in. w sprawie sygn. II OSK 139/14. W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził następujące stanowisko: "Stosownie (bowiem) do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia. Powyższy przepis jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia: "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie". Także brzmienie przepisów dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Celem tych przepisów jest sprawdzenie, czy dane przedsięwzięcie po rozbudowie czy przebudowie (np. na skutek zamontowania dodatkowej anteny) nie zmieniło parametrów w taki sposób, iż po rozbudowie, przebudowie lub montażu kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakim mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu. Jeśli prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące zawsze oddziaływać na środowisko) i w § 3 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, iż w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu" (z uzasadnienia wyroku z dnia 29 września 2015 r. sygn. II OSK 139/14). Podzielając taką interpretację przepisów rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sytuacji pracy stacji bazowej w oparciu o systemy G/U900, G1800, U2100 oraz CDMA450, przy wykorzystaniu anten opisanych w projekcie budowlanym na str. 3-4 (Opis techniczny 1.3), montaż na tej samej wieży dodatkowych anten objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę może skutkować sumowaniem parametrów istniejących i projektowanych anten. Zatem informacje dotyczące jedynie przebudowy (projektowanych anten) zawarte w analizie środowiskowej opatrzonej datą październik, 2016 rok (k. 72-77 projektu budowlanego) zasadnie ocenione zostały jako niewystarczające do rozstrzygnięcia o tym, czy przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem uciążliwym. Oznacza to, że zarzut wskazujący na niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, jest nieusprawiedliwiony. Z tych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 P.p.s.a.