II OSK 1043/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 818/13 w sprawie ze skargi M. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wójt Gminy Ś. nad O., decyzją nr [...] z [...] marca 2013 r. po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek M. i J. P. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie ustalenia na wniosek B. B. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] położonych w L., dla inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego oraz pomostu - na podstawie art. 151 § 2, w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził, że decyzja z [...] lipca 2012 r. wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. uchylenie decyzji ostatecznej nie jest możliwe w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wadliwość decyzji w przedmiotowej sprawie (strona nie brała czynnego udziału) nie miała wpływu na wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, który opracował decyzję po przeprowadzeniu analizy terenu i wizji lokalnej. Warunki określone w decyzji nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich. W związku z tym uznanie M. i J. P. za stronę postępowania już na samym początku procedury administracyjnej nie miałoby absolutnie żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a co za tym idzie zostałaby wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i dlatego wydał decyzję, w której ograniczył się do stwierdzenia o wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 .p.a.). Składając odwołanie pełnomocnik M. i J. P. zarzucił naruszenia art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a oraz art. 7 art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego merytorycznego zbadania sprawy, niezebranie wystarczającego materiału dowodowego, w tym w kontekście zgodności wydawanych warunków zagospodarowania i zabudowy terenu z interesami wszystkich stron oraz przepisami Prawa wodnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 151 § 2 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny. Nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych i jest pierwszym etapem realizacji inwestycji i powinna być wydana w wypadku łącznego spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Nie jest natomiast przedmiotem tego postępowania ustalenie wpływu zamierzonej inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach i dlatego zastosowano art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pełnomocnik M. i J. P. domagał się uchylenia decyzji i zarzucił jej naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów, materiałów i żądań, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem strona nie została uprzedzona, że jej wnioski dowodowe nie zostaną uwzględnione, i nie mogła złożyć dalszych wniosków co do zbadania innych błędów i zarzutów, - art. 146 § 2 k.p.a. przez przyjęcie prawidłowości ustalenia przez organ I instancji, iż w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja w sytuacji, gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione, nie przeprowadzono z udziałem skarżących postępowań uzgodnieniowych i tym samym nie został zebrany pełny materiał dowodowy, - art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenu, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; - art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji, która nie jest zgodna z Prawem ochrony środowiska i Prawem wodnym; - art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy przez niedokonanie a przynajmniej niewłaściwe dokonanie i nie uwzględnienie w treści decyzji uzgodnień z właściwym zarządem melioracji i urządzeń wodnych; - art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2, 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. - poprzez akceptację faktycznego braku ponownego (po wznowieniu postępowania) wyczerpującego merytorycznego zbadania sprawy, niezebrania wystarczającego materiału dowodowego, w tym w kontekście zgodności wydawanych warunków zagospodarowania i zabudowy terenu z interesami wszystkich stron oraz przepisami odrębnych ustaw. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Również o oddalenie skargi wnieśli uczestnicy postępowania B. i Z. B. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, że postanowieniem z [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy Ś. nad O. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] lipca 2012 r. o warunkach zabudowy. Istota decyzji o warunkach zabudowy sprowadza się do badania czy zachodzą przesłanki wskazane w treści art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie upoważnia jednak do realizacji zamierzonej inwestycji, która wymaga jeszcze odrębnych przewidzianych prawem decyzji w tym między innymi pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że przedmiotem tego postępowania nie jest więc - czego domagali się skarżący, których niesłusznie pominięto w toku postępowania zakończonego decyzją z [...] lipca 2012 r. - badanie wpływu zamierzonej przez wnioskodawcę inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach. Sąd I instancji argumentował, że zgodnie z przepisami art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Granica tego postępowania jest więc wyznaczona zakresem sprawy rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie po jego wznowieniu rzeczą organu było ponowne zbadanie czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy i czy wydano by odmienną decyzję, gdyby w tym postępowaniu uczestniczyły od samego początku pominięte strony tego postępowania, to jest skarżący M. i J. P. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w ocenie Sądu I instancji wskazują, że organ ponownie przeanalizował czy wskazane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanki wystąpiły, a pominięcie przy jej wydaniu skarżących nie miało żadnego wpływu na treść decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją ostateczną mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie wszystkie też wady takiego postępowania winny automatycznie powodować uchylenie dotychczasowej ostatecznej decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że wszystkie czynności przewidziane przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostały podjęte i prawidłowo wykonane. Ostateczna decyzja wydana dla B. B. została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, który opracował decyzję po wcześniejszym przeprowadzeniu analizy terenu i wizji lokalnej. Warunki określone w decyzji nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przeprowadzone zostało także odpowiednie postępowanie uzgodnieniowe z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (postanowienie z [...] czerwca 2012 r. nr [...]) oraz ze Starostą Powiatowym w G. (postanowienie z [...] czerwca 2012 r. nr [...]). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503). Ustawa ta znowelizowała między innymi przepisy art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Przepis ten po nowelizacji stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego ani także przepisów postępowania. Zebrany bowiem został pełen materiał dowodowy, pozwalający na stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy aczkolwiek wydana z naruszeniem przepisów prawa nakazujących uczestniczenie w tym postępowaniu także i skarżących jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości, odpowiada jednak prawu i dlatego zasadne było zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i J. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku przepisów postępowania dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na pozbawienie bez ich winy możliwości brania udziału w postępowaniu, - art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę przez Sąd zebranego przez organ administracyjny materiału dowodowego polegającego na przyjęciu przez Sąd, iż organy podjęły i prawidłowo wykonały wszystkie czynności przewidziane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy zdaniem skarżących kasacyjnie organy administracji publicznej zaniechały wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na ograniczeniu uzasadnienia do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia z pominięciem wyjaśnienia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2013 r. pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, 2. przepisów prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie zgodności decyzji Wójta Gminy Ś. nad O. z dnia [...] lipca 2012 r. z przepisami art. 29 ust. 1, art. 70 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. świadczy fakt, że pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie wyroku przepisów postępowania z uwagi na pozbawienie strony bez jej winy możliwości brania udziału w postępowaniu, Sąd nie zauważył, że niewłączenie skarżących do kręgu stron postępowania uzasadniało wznowienie postępowania, a ponadto uwzględnienie wniosku o powołanie biegłego, co mogłoby wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. wskazano, że organ odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych argumentując, że wiadomości specjalne co do wpływu inwestycji na stosunki wodne były przedmiotem oceny urbanisty. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skarżących kasacyjnie i poprzestał na stwierdzeniu, że decyzja została wydana przez urbanistę. Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzono, że jedyny zarzut, który został właściwie uzasadniony dotyczył naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie wywiedli, że organ winien rozważyć wpływ planowanego zamierzenia inwestycyjnego na stosunki wodne i nie zmienia tego konieczność uzyskania przez inwestora właściwych pozwoleń wodnoprawnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania B. i Z. B. wnieśli o jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej również jako P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Wnoszący skargę kasacyjną postawili zarówno zarzut naruszenia przepisu postępowania, jak i zarzut naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej kwestionowana jest prawidłowość zastosowania zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisu postępowania, w pierwszej kolejności rozpatrzone być muszą zarzuty naruszenia prawa procesowego. Pierwszy z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z powołanym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższego przepisu nie odnosi się do przebiegu postępowania administracyjnego mającego miejsce po wznowieniu postępowania. Naruszenie w tym postępowaniu przepisów dających podstawę do jego wznowienia uzasadniałoby zastosowanie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wywodzą zaś, że powyższy przepis został naruszony poprzez brak wznowienia postępowania administracyjnego i nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy zostało wznowione. Niedopuszczenie zaś dowodu z opinii biegłego nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. Podstawą wznowienia postępowania administracyjnego stanowią bowiem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., wśród których jako podstawa wznowienia nie jest wymieniona odmowa dopuszczenia dowodu. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut dotyczący naruszenia art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Ostatnio wymieniony przepis odwołuje się do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego tylko i wyłącznie w odniesieniu do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli do przeprowadzania dowodów z dokumentów. Zatem skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a wymaga wskazania uchybień w zakresie postępowania dowodowego z dokumentu, którego nie przeprowadził wojewódzki sąd administracyjny, bądź przeprowadził je błędnie. Podkreślenia wymaga fakt, że wspomniane odesłanie nie ma charakteru ogólnego i nie odnosi się do całego rozdziału k. p. c. dotyczącego postępowania dowodowego, a jedynie do dowodu z dokumentu. W związku z tym niewłaściwe jest powoływanie art. 233 § 1 k.p.c., który stanowi ogólną zasadę swobodnej oceny dowodów i ma zastosowanie w postępowaniu cywilnym, a nie w sądowoadministracyjnym. Wskazać należy, że sąd administracyjny, co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego. Wyjątek został określony w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jedynie w sytuacji zaistnienia przesłanek z tego przepisu sąd administracyjny może przeprowadzić postępowanie dowodowe. Uzasadnienie przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia powyższych przepisów w skutek błędnego przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organy prawidłowo przyjęły i wykonały czynności zakreślone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może odnieść pożądanego skutku. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odnoszący się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nie można podzielić stanowiska prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, za wyjątkiem odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. To, że strona nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 30, wyrok NSA z 7 maja 2013 r., sygn. akt: II GSK 260/12, Lex nr 1329705). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, wyjaśnił w sposób wystarczający zastosowane przepisy prawa, a polemika skarżących ze stanowiskiem Sądu nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy nie może zostać uwzględniony. Należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale jedynie w przypadku, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że na stronie skarżącej kasacyjnie ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury sądowoadministracyjnej, to wyrok, jaki by zapadł, byłby zupełnie odmiennej treści. Skarżący kasacyjnie nie precyzują jakie konkretnie okoliczności nie zostały w sprawie wyjaśnione i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie autora skargi kasacyjnej decyzja ta nie jest zgodna z art. 29 ust. 1, art. 70 ust. 2 i 4 Prawa wodnego i art. 100 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. W myśl art. 29 ust. 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Kwestia ewentualnego naruszania stosunków wodnych nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy. Jak już wspomniano ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, które w sprawie zostały spełnione. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może spowodować naruszenia stosunków wodnych. Ocena ewentualnego naruszenia stosunków wodny będzie rozpatrywana na kolejnym etapie realizacji inwestycji, to jest wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z postanowieniem [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do występowania urządzeń melioracji wodnych i szczegółowych, na realizację przedmiotowej decyzji należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Nie można także dopatrzeć się niezgodności decyzji dotyczącej warunków zabudowy z treścią art. 70 ust. 2 i 4 Prawa wodnego. Ustęp 2 przywołanego artykułu stanowi, że urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów. Zgodnie zaś z ustępem 4 przy planowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń melioracji wodnych, podstawowych i szczegółowych, należy kierować się potrzebą zachowania zróżnicowanych biocenoz polnych i łąkowych. Przepis ten nie odnosi się do przedmiotowej sprawy, gdyż nie jest przepisem odrębnym rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Powyższe wywody czynią także nieuzasadnionym twierdzenia autora skargi kasacyjnej o braku zgodności zaskarżonej decyzji z art. 100 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, w myśl którego przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę przedsięwzięcia. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.