III SA/Łd 355/15

Dnia 22 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Referent-stażysta Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala im. W.B. w Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Ł. Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie konkursu ofert na udzielenie świadczeń medycznych W uzasadnieniu tej decyzji podał, że ogłosił postępowanie konkursowe w rodzaju 0403 Leczenie Szpitalne, świadczenia w zakresie operacje wad serca i aorty piersiowej>17 R.Ż, operacje wad serca i aorty piersiowej>R.Ż. - Hospitalizacja do świadczenia wysokospecjalistycznego, operacje wad serca i aorty piersiowej >RŻ – Hospitalizacja do świadczenia wysokospecjalistycznego Z IZW na terenie: 10 – ł., o kodzie postępowania 05- 15-000003/LSZ/03/6/01 na okres od 1 stycznia 2015r. do 31 grudnia 2017r. W ogłoszeniu konkursu wskazał wartość zamówienia nie większą niż 6 537 284 zł na okres rozliczeniowy od 1 stycznia do 30 września 2015r. W postępowaniu złożono 3 oferty. Następnie podniósł, iż wniesione przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. A. odwołanie od rozstrzygnięcia tego konkursu decyzją z dnia [...] Dyrektor Ł. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił w całości. Rozpoznając wniesiony od tej decyzji wniosek Szpitala o ponowne rozpatrzenie spawy, zauważył, iż stronami postępowania są: SP ZOZ Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. B w Ł. – Centralny Szpital Weteranów oraz Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. A. W części jawnej konkursu ofert komisja konkursowa dokonała oceny formalno-prawnej złożonych ofert stwierdzając, iż wszystkie złożone oferty zawierają braki. Każdy z oferentów został wezwany do udokumentowania odpowiedzi udzielonych na szczegółowo wskazane w wezwaniu pytania. Komisja konkursowa po przeanalizowaniu uzupełnionych przez skarżącego braków stwierdziła, że w zakresie pytań 1.8.1.1, 1.8.1.2, 1.8.1.3 skarżący Szpital nie udokumentował ilości wykonanych zabiegów w zakresie wskazanym w tych pytaniach. Skutkowało to uznaniem, że właściwą odpowiedzią w tym zakresie powinno być "nie". W zakresie pytania nr 1.2.1.2, czy oferent zapewnia 24 godzinny dostęp do konsultacji specjalisty w dziedzinie transfuzjologii klinicznej skarżący udzielił odpowiedzi "tak". Po analizie złożonej dokumentacji Dyrektor stwierdził, że "z umowy o pracę nie wynika 24 godzinny dostęp do konsultacji specjalistycznych w tej dziedzinie. Z umowy o pracę wynika 2 h 17 min dostęp na dobę i 11 h 23 min tygodniowo, co skutkowało uznaniem, że właściwą odpowiedzią w tym zakresie powinno być "nie". W zakresie pytania nr 1.1.1.1 czy oferent posiada w 2014r. zawartą umowę z Ministrem Zdrowia na realizację świadczenia wysokospecjalistycznego będącego przedmiotem postępowania skarżący udzielił odpowiedzi twierdzącej i nie przedstawił umowy z Ministerstwem Zdrowia na wskazany program. Z tego względu komisja konkursowa uznała, że właściwą odpowiedzią na to pytanie jest "nie". Powyższe skutkowało brakiem przyznania punktów rankingujących za pytania ankietowe. Komisja Konkursowa po przeanalizowaniu uzupełnionych braków przez świadczeniodawcę stwierdziła, że na pytanie nr 1.9.1.3 (czy oferent posiada oddział kardiochirurgii – co najmniej 4 stanowiska intensywnej opieki, wpisany w rejestrze: część VIII kodu resortowego: 4560 – w lokalizacji) oferent udzielił odpowiedzi "tak", w sytuacji gdy w księdze rejestrowej nr 000000018538 w części VIII kodu resortowego 4 560 brak łóżek intensywnej opieki medycznej. Z tego względu właściwą odpowiedzią jest odpowiedź "nie", co skutkowało brakiem uzyskania punktów rankingujących na to pytanie ankietowe. Na pytanie nr 1.9.1.4. (czy oferent posiada oddziała intensywnego nadzoru kardiologicznego – co najmniej 6 stanowisk, wpisany w rejestrze: część VIII kodu resortowego: 4106 – w lokalizacji) oferent udzielił odpowiedzi "tak", a w księdze rejestrowej nr 000000018538 brak w lokalizacji część VII kodu resortowego 4106 oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego. Z tego względu właściwą odpowiedzią jest odpowiedź "nie", co skutkowało brakiem uzyskania punktów rankingujących na to pytanie ankietowe. Komisja konkursowa przeprowadziła kontrolę u wszystkich 3 oferentów, w tym u skarżącego. W postępowaniu konkursowym złożone zostały protesty przez skarżącego oraz SP ZOZ Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. B. w Ł. – Centralny Szpital Weteranów, które zostały oddalone. Zakwalifikowanie oferty do części niejawnej postępowania oznacza jedynie, że oferta nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2008r., nr 164, poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej ustawą o świadczeniach. Fakt spełniania wymaganych warunków określonych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, nie skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia umowy, a jedynie pozwala na dokonanie, na podstawie art. 148 ustawy oraz zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późniejszymi zmianami, oceny oferty. W rankingu zamknięcia oferta złożona przez skarżącego zajęła 2 miejsce. Oferta uzyskała w rankingu końcowym 65,814 pkt. Oferta która zajęła 1 pozycję w rankingu i została wybrana w rozstrzygnięciu postępowania, tj. SP ZOZ Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. B. w Ł. – Centralnego Szpitala Weteranów uzyskała w rankingu końcowym 79,333 pkt. Komisja konkursowa wybrała ofertę, która uzyskała więcej punktów rankingujących niż oferta skarżącego. Zgodnie z ideą konkursu ofert, zadaniem komisji konkursowej, stosownie do treści art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, jest wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych. Komisja konkursowa ma prawo nie wybrać pozostałych ofert, które są mniej korzystne. Zasady, według których prowadzone było postępowanie określone są wprost w ustawie o świadczeniach, oraz aktach wykonawczych, w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Zdrowia wydanym na podstawie art. 139 ust. 5 ustawy o świadczeniach. Zasady te były znane wszystkim oferentom biorącym udział w postępowaniu, w tym również skarżącemu. Komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Przedmiot zamówienia został opisany przez zamawiającego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia było zgodne z wymogami określonymi w art. 140 ust. 2 i art. 141 ustawy o świadczeniach. Kryteria oceny ofert, zasady punktowania i warunki wymagane od świadczeniodawców, były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. W zarządzeniu nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późniejszymi zmianami, wskazane zostało z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny wiążą się określone ilości punktów. W pytaniu nr 1.1.1.1 chodziło o fakt posiadania w 2014r. przez oferenta umowy z Ministerstwem Zdrowia na realizację świadczenia wysokospecjalistycznego będącego przedmiotem postępowania. Możliwym byłoby uznanie spełniania tego kryterium, w sytuacji gdyby stał się on następcą prawnym w miejsce pomiotu realizującego taką umowę. Skarżący do dokumentacji ofertowej złożył umowy (kserokopie) zawarte z Ministerstwem Zdrowia na udzielanie procedur wysokospecjalistycznych przez Ax. Spółkę z o.o. prowadzącą NZOZ Ax. D. Centrum Chorób Serca z siedzibą we W., a nadto umowę z dnia 28 października nr 288/14, na mocy której spółka zobowiązała się zawrzeć ze skarżącym umowę przyrzeczoną na wykonywanie wysokospecjalistycznych świadczeń zdrowotnych w zakresie kardiochirurgii, zgodnie z katalogiem JGP Narodowego Funduszu Zdrowia oraz wykazem Ministerstwa Zdrowia, zarówno w ramach zabiegów wykonywanych w trybie ostrym jak i planowym, wyszczególnionych w załączniku nr I w Oddziale Kardiochirurgii Szpitala. W pytaniu nr 1.1.1.1 chodziło o wykazanie, że to skarżący w ramach przysługujących mu uprawnień posiada w 2014r. zawartą umowę z Ministrem Zdrowia na realizację świadczenia wysokospecjalistycznego będącego przedmiotem postępowania. Z przedłożonych dokumentów jednoznacznie wynika, że w 2014r. umowę z Ministerstwem Zdrowia na realizację świadczenia wysokospecjalistycznego posiada spółka Ax., a skarżący poprzez dokonanie wyboru tej spółki w rozstrzygnięciu ogłoszonego przez skarżącego konkursu ofert na realizację wysokospecjalistycznych procedur kardiochirurgicznych (świadczenia personelu) nie stał się następcą prawnym spółki w zakresie realizacji posiadanej przez nią umowy z Ministerstwem Zdrowia na realizację wysokospecjalistycznych świadczeń finansowanych z budżetu państwa. Konkurs został ogłoszony przez skarżącego na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (art. 26), a przedmiot zamówienia obejmował wyłącznie udzielanie świadczeń zdrowotnych przez personel medyczny w zakresie świadczeń. Przedmiotem tego zamówienia nie mogło być więc przejęcie praw i obowiązków objętych realizacją umowy zawartej z Ministrem Zdrowia przez spółkę Ax. Pytania ankietowego nr 1.1.1.1 nie można interpretować w oderwaniu od ustawowej definicji ciągłości i sprowadzać jedynie do kwestii zapewnienia przez skarżącego świadczeń personelu posiadającego doświadczenie w realizacji świadczeń wysokospecjalistycznych w ramach umowy z Ministrem Zdrowia. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 11 października 2013r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz U. 2013, poz. 1290) wprowadzającej w art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach definicję ciągłości wskazano, że "Kryterium ciągłości należy natomiast rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń. Kryterium to premiować będzie oferty świadczeniodawców realizujących obecnie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Oferta nowego świadczeniodawcy powinna zatem być lepsza, aby uzasadniać związane z jej wyborem zmiany." W ramach ustawowych uprawnień wynikających z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia określił kryterium ciągłości, jako oceniane przez posiadanie w 2014r. umowy z Ministrem Zdrowia na realizację świadczeń wysokospecjalistycznych będących przedmiotem postępowania – zgodnie z załącznikiem nr 3 do zarządzenia Prezesa NFZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne – świadczenia wysokospecjalistyczne (zarządzenie nr 73/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 listopada 2014r. zmieniające zarządzenie w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej). W ocenie organu administracji kryterium ciągłości zdefiniowane przez Prezesa NFZ w zarządzeniu jest zgodne nie tylko z literalnym brzmieniem art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach, ale i również z celem wprowadzenia tej regulacji. Wobec powyższego nie można podzielić argumentacji skarżącego, że w odniesieniu do pytania znaczenie ma personel medyczny wykonujący świadczenie w ramach podwykonawstwa, a nie podmiot zatrudniający, a istotą wprowadzonej regulacji jest nieprzerwanie kolejki pacjentów oczekujących na zabiegi. Skarżący dla zdefiniowania kryterium ciągłości z uzasadnienia zawartego w cytowanym powyżej projekcie ustawy wybrał jedynie jego fragment odnoszący się do tego, że każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Pominął natomiast, że chodzi o ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Istotnym w ramach tego kryterium jest nie tylko sam personel realizujący dotychczas umowę w zakresie procedur wysokospecjalistycznych, ale również i inne elementy z tym związane w szczególności jak miejsce udzielania świadczeń, sprzęt i aparatura medyczna. Istotą kryterium ciągłości jest w szczególności ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy. Skarżący nie spełnił warunku, o którym mowa w pytaniu ankietowym nr 1.1.1.1 ocenianym w ramach kryterium ciągłości, gdyż przedmiotem tego pytania nie jest fakt dysponowania personelem zatrudnionym przez podmiot posiadający w 2014r. zawarta umowę z Ministrem Zdrowia w zakresie objętym przedmiotem postępowania. Okoliczność opisana w pytaniu nr 1.1.1.1 nie może być utożsamiana z podwykonawstwem, gdyż jak wynika z § 10 zarządzenia nr 89/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 grudnia 2013r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne, świadczenia w poszczególnych zakresach świadczeń mogą być udzielane przez świadczeniodawcę z udziałem podwykonawców udzielających świadczeń na zlecenie świadczeniodawcy. Podwykonawstwo wiąże się z powierzeniem przez świadczeniodawcę realizacji części świadczeń objętych postępowaniem innemu podmiotowi, w tym wypadku chodzi o świadczenia personelu. Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że w ramach posiadanych uprawnień nabył prawo do realizacji świadczeń objętych umową zawartą z Ministerstwem Zdrowia przez spółkę Ax. Powierzenie przez skarżącego, w ramach ogłoszonego przez niego konkursu ofert, personelowi zatrudnionemu przez spółkę realizacji procedur wysokospecjalistycznych stanowi o odrębnym stosunku prawnym istniejącym pomiędzy skarżącym a spółką niż ten wynikający z umowy zawartej przez spółkę z Ministrem Zdrowia. Odnosząc się do zarzutów w zakresie braku uznania przez komisję konkursową spełnienia warunków rankingujących objętych pytaniami 1.8.1.1 – 1.8.1.3 organ administracji nie podzielił stanowiska skarżącego, że udzielił prawdziwych odpowiedzi "tak", gdyż personel który wykonuje u oferenta procedury kardiochirurgiczne posiada stosowne doświadczenie w wykonywaniu operacji (procedur) na otwartym sercu, wskazując, że te wynikają z umowy z Ministerstwem Zdrowia, podobnie jak z operacjami kardiochirurgicznymi u pacjentów, odpowiednio, powyżej 75 r.ż. i powyżej 85 r.ż. W zarządzeniu nr 73/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 listopada 2014r. w załączniku nr l tabela nr 24 kryterium jakość – doświadczenie zdefiniowano w następujący sposób: Jakość - doświadczenie - jedna lub więcej odpowiedzi w zależności od wymagań dotyczących danego zakresu świadczeń, udokumentowane wykonanie w ciągu ostatnich 12 miesięcy co najmniej 1440 operacji na otwartym sercu, co najmniej 600 wykonanych operacji na otwartym sercu w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co najmniej 300 wykonanych operacji u pacjentów powyżej 75 r.ż. w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co najmniej 100 wykonanych operacji u pacjentów powyżej 80 r.ż. w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co najmniej 150 wykonanych operacji na otwartym sercu/wrodzonych wad serca w krążeniu pozaustrojowym w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co najmniej 10 wykonanych operacji w zakresie wszczepienia zastawek serca w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co najmniej 200 wykonanych procedur kardiologicznych, w tym co najmniej 100 procedur interwencyjnych w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Kryterium to zostało zdefiniowane przez Prezesa Funduszu na podstawie przysługujących mu uprawnień ustawowych określonych przepisami art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Odnośnie pytań objętych rozdziałem 1.8.1 badaniu podlega doświadczenie oferenta w realizacji świadczeń. Skarżący z jednej strony kwestionuje charakter pytań z uwagi na naruszenie zasady równego traktowania podmiotów, a z drugiej strony wnosi o uwzględnienie odpowiedzi twierdzącej w zakresie okoliczności objętych pytaniami rozdziału nr 1.8., tj. uznanie uzyskania punktów rankingujących poprzez odwołanie do doświadczenia posiadanego przez lekarzy zatrudnionych w spółce Ax., w poszczególnej ilości wykonanych operacji szczegółowo wskazanych w tych pytaniach. Skarżący w piśmie z dnia 10 grudnia 2014r. wyjaśnił, że personel wykazany w ofertach wykonywał procedury wysokospecjalistyczne z zakresu kardiochirurgii na mocy umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia i z Ministerstwem Zdrowia, odwołując się przy tym do doświadczenia personelu oferenta wyłonionego w trybie art. 26 ustawy o działalności leczniczej, precyzując w złożonym proteście, że chodzi o personel wyłoniony w konkursie nr ZP32/14. Skarżący dołączył do oferty umowę przedwstępną zawartą ze spółką Ax. na wykonywanie wysokospecjalistycznych świadczeń zdrowotnych w zakresie kardiochirurgii. W umowie tej w § 2 ust. 1 pkt b wskazano, że kwalifikacje personelu wyłonionego w wyżej wskazanym konkursie określa załącznik nr 2 do umowy. Taki załącznik nie został przedłożony do dokumentacji ofertowej. Skarżący przedłożył kserokopię oświadczenia spółki Ax. W oświadczeniu tym spółka wskazała, że w 2014r. wykonała: 429 – kardiochirurgicznych procedur wysokospecjalistycznych wynikających z umowy z Ministrem Zdrowia; 828 – kardiochirurgicznych procedur wysokospecjalistycznych wynikających z umowy z NFZ; powyżej 300 – kardiochirurgicznych procedur wysokospecjalistycznych u pacjentów powyżej 75 r.ż.; powyżej 100 – kardiochirurgicznych procedur wysokospecjalistycznych u pacjentów powyżej 85 r.ż. Oświadczenie to, jako odnoszące się ogólnie do procedur wysokospecjalistycznych, obejmujących nie tylko operacje (przykładem takiego zabiegu nieoperacyjnego może być przezskórne wszczepienie zastawki płucnej lub aortalnej), nie stanowi dowodu, co do podnoszonych twierdzeń skarżącego, w sytuacji gdy w pytaniach ankietowych od 1.8.1.1 do 1.8.1.3 chodziło o wykazanie posiadania doświadczenia w realizacji procedur wysokospecjalistycznych będących operacjami. Na skarżącym spoczywał ciężar dowodzenia, że spełnia warunek w zakresie wykonania co najmniej 600 operacji na otwartym sercu w ciągu ostatnich 12 miesięcy, wykonania co najmniej 300 operacji u pacjentów powyżej 75 r ż. w ciągu ostatnich 12 miesięcy oraz wykonania co najmniej 100 operacji u pacjentów powyżej 80 r.ż. w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Skarżący nie wykazał prawdziwości twierdzeń, co do dysponowania personelem posiadającym doświadczenie w realizacji świadczeń w zakresie objętym pytaniami rozdziału 1.8.1. Skarżący nie wykazał, jaki personel ma realizować świadczenia w ramach podwykonawstwa łączącego go ze spółką Ax. Zgodnie z zarządzeniem nr 57/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferent zobowiązany jest do udokumentowania gotowości udzielania świadczeń od pierwszego dnia obowiązywania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez każdą z wymienionych w wykazie osób. Oferent w momencie składania oferty powinien mieć przygotowane dokumenty stanowiące podstawę dla udzielonych przez niego odpowiedzi ankietowych, tym bardziej że charakter tych pytań co do ilości zabiegów musiał być wcześniej ustalony z wyłonionym podwykonawcą zarówno, co do lekarzy mających realizować świadczenia u skarżącego, jak i ilości wykonanych operacji. Od początku oferenci wiedzieli, że na przeprowadzenie postępowania przewidziano cztery dni. W ogłoszeniu o konkursie ofert datę otwarcia określono na dzień 15 grudnia 2014r., natomiast datę rozstrzygnięcia pierwotnie określono na dzień 18 grudnia 2015r. Takie krótkie terminy były następstwem opublikowania zarządzenia nr 72/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne – świadczenia wysokospecjalistyczne dopiero w dniu 18 listopada 2014r., co po dokonaniu oszacowania kosztów pozwoliło na ogłoszenie postępowania w dniu 27 listopada 2014r. Tożsamy termin dla uzupełnienia braków, jak skarżącemu został wyznaczony podmiotowi, który został wybrany w rozstrzygnięciu postępowania. Oferent udzielając odpowiedzi, musiał dysponować informacjami odnośnie doświadczenia personelu podwykonawcy w realizacji operacji wskazanych w pytaniach ankietowych rozdziału 1.8.1., tym bardziej że okoliczność taką podnosił od początku złożenia oferty i to właśnie na nim spoczywał obowiązek wykazania prawidłowości udzielonych odpowiedzi. W pytaniach ankietowych odwołujących się do doświadczenia w realizacji świadczeń chodzi o doświadczenie oferenta w ramach jego własnych uprawnień do udzielania świadczeń objętych przedmiotem postępowania. Komisja konkursowa dokładnie sprecyzowała żądanie odnośnie udokumentowania prawidłowości odpowiedzi twierdzących udzielonych na pytania rankingujące 1.1.1.1 oraz 1.8.1.1 – 1.8.1.3. To na oferencie ciążył obowiązek, aby w wyznaczonym terminie przedłożyć prawidłowe dokumenty. Skarżącemu, jak i podmiotowi wybranemu w wyniku rozstrzygnięcia postępowania wyznaczono tożsame co do czasu trwania terminy uzupełnienia braków. Wyznaczenie dodatkowego terminu na złożenie prawidłowych dokumentów naruszyłoby zasadę równego traktowania świadczeniodawców, gdyż z pominięciem innych podmiotów uczestniczących w postępowaniu umożliwiłoby naprawienie błędów nieprawidłowo złożonego oświadczenia, z naruszeniem interesu innych uczestników postępowania. W takiej sytuacji nie istnieją podstawy do przyjęcia sprostowania oświadczenia dołączonego przez skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oświadczenie skarżącego, że warunki objęte kwestionowanymi pytaniami ankietowymi spełnia personel podwykonawcy nadal nie zawiera specyfikacji, co do wskazania którzy z lekarzy wskazanych w ofercie realizują świadczenia w ramach podwykonawstwa i jakie mają doświadczenie w realizacji operacji wskazanych w pytaniach rozdziału 1.8.1. W sytuacji braku wykazania przez skarżącego posiadania doświadczenia w zakresie objętym pytaniami ankietowymi rozdziału 1.8.1 za bezzasadne należy uznać zarzuty odnośnie naruszenia przez komisję konkursową zasady dbałości o dobro pacjentów regionu ł. poprzez brak wybrania skarżącego, który jak podnosi "zapewnia zespół doświadczonych kardiochirurgów, pracujących wcześniej w regionie d.", w sytuacji gdy nie istniały podstawy do dokonania takiego wyboru, gdyż oferta skarżącego uzyskała mniejszą ilość punktów rankingujących i nie mogła być wybrana z uwagi na przekroczenie środków finansowych przewidzianych w ogłoszeniu o konkursie na realizację przedmiotu konkursu. Gdyby skarżący uzyskał punkty rankingujące za pytania ankietowe objęte rozdziałem 1.8.1, to nie miało by to wpływu na dokonane rozstrzygnięcie skarżonego postępowania, gdyż uzyskane punkty nie dawały przewagi na podmiotem wybranym w rozstrzygnięciu postępowania. W skardze na tą decyzję Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. A. w Ł. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1.przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a.; 2.przepisów prawa materialnego art. 5 pkt 2a, art. 134 ust. 1, art. 146, art. 148 ustawy o świadczeniach poprzez ustalenie i zastosowanie wymogów dodatkowych dla świadczeniodawców przystępujących do konkursu poprzedzającego zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, naruszających zasady równego traktowania (określenie jednakowych kryteriów dla wszystkich oferentów było pozorne, faktycznie nie uwzględniało uwarunkowań społeczno-gospodarczych i ograniczeń wynikających z przepisów prawa, w szczególności dotyczących jednostek niepublicznych). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ł. Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że popiera skargę i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśniła, że cel jakiemu miało służyć kryterium ciągłości można było osiągnąć innymi środkami niż tymi, które w warunkach konkursu określił NFZ. Zakładając że wszyscy oferenci odpowiedzieliby na wszystkie pytania ankietowe pozytywnie, to tylko jeden oferent spełniałby postawiony przez NFZ warunek kontynuacji świadczenia usług w zakresie objętym konkursem. Szpital zatrudniał jednego transfuzjologa, z którym można by zawrzeć umowę o świadczenie konsultacji przez 24 godziny albo zatrudnić kolejnych transfuzjologów. Uwzględniając zatem utratę punktów za brak konsultacji 24godzinnych (6,6) oraz brak sali hybrydowej (7,7), to i tak szpital nie uzyskałby brakujących 15 punktów (za kryterium ciągłości). Nie miałby szansy na wygranie konkursu. Postawione przez NFZ kryterium jakości poprzez ilość wykonanych operacji jest w istocie ukrytym kryterium ciągłości świadczenia usług. Takie stanowisko zajął UOKiK w decyzji z dnia 31 grudnia 2013 r. o numerze RŁO 57/13 Bx. Sp. z o.o. utrzymanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie. Uznał, że ocena oferentów według ilości świadczonych usług stanowi praktykę ograniczającą konkurencję. Dalej pełnomocnik wskazała, że w procedurach kardiochirurgicznych są takie kryteria, które pozwalają na ocenę zapewnienia ciągłość i jakości poszczególnych zakresów świadczonych usług. Mając świadomość oczekiwanych wymogów przez NFZ i chcąc udzielić na pytanie ankietowe dotyczące kryterium ciągłości odpowiedzi pozytywnej szpital ogłosił konkurs, w którym wpłynęło 5 ofert, wszystkie spoza województwa ł. W konkursie wyłoniono podwykonawcę spółkę Ax. Lekarze z tego centrum świadczą usługi na rzecz skarżącego szpitala na każde wezwanie. Szpitalowi zabrakło czasu, aby wykonać wezwanie i wykazać kwalifikacje kadry medycznej. Dokumenty potwierdzające te kwalifikacje miałby być załączone do umowy z Ax. Jednakże kwalifikacje lekarzy D. Centrum Kardiologicznego są powszechnie znane. Pytanie ankietowe dotyczące jakości usług nie dotyczyło kwalifikacji kadry medycznej, lecz ilości wykonanych operacji. W związku z tym oferent miał prawo złożyć oświadczenie w zakresie ilości wykonanych procedur medycznych. Punkt 1.2 wyraźnie dotyczył personelu, natomiast dział 1.8. jakości usług poprzez wykazanie ilości wykonanych operacji. Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę oraz zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik organu podniosła nadto, że kryteria konkursowe mają wskazywać na aktualny stan faktyczny, to jest zapewnienie przez oferenta procesu leczenia aktualnie a nie kilka lat wcześniej. W kryteriach tych chodzi o to, aby w danym momencie świadczeniodawca gwarantował w sposób niezakłócony realizowanie procesu leczenia. Zakres konkursu był też określony w warunkach konkursu. Wiadomym był też zakres świadczenia usług medycznych. Objęte konkursem świadczenia były zakupywane przez Ministerstwo Zdrowia, jednak pod koniec 2014 r. zostało to przerzucone na NFZ, stąd tak szybka procedura przeprowadzenia konkursu. W zakresie jakości procesu medycznego warunki określało rozporządzenie 74/2014. W tym kryterium chodzi o to, że oferent otrzymuje extra punkty za to, że ma kadrę wysokospecjalistyczną. Konkurs jest oparty o wymogi rankingowe i extra punkty są przyznawane temu oferentowi, który dysponuje lepszymi warunkami od pozostałych. Nie było sporu ze skarżącym oferentem co do rozumienia kryteriów konkursu (ciągłości i jakości usług medycznych), czego dowodem jest oświadczenie oferenta z 10 grudnia 2014 r. NFZ udzielił oferentowi jednoznacznych wyjaśnień co do pytania konkursowego. Zgodnie z postanowieniami warunków ofert oferent został zobowiązany do udokumentowania, że dysponuje personelem gwarantującym wykonanie usług medycznych. Oferent od początku wiedział, jakie wymagania konkursowe NFZ stawia. Dowodem doświadczenia kadry medycznej mogłoby być oświadczenie spółki Ax., które wskazywałoby dane personelu mającego świadczyć usługi na rzecz skarżącego oferenta. W umowie przedwstępnej nie zostało to wskazane. Dział 1.8. zawierający kryterium jakość usług wskazywał, że obejmuje ono dysponowanie przez oferenta doświadczonym personelem. Jest to personel podstawowy. Natomiast warunek rankingowy przyznaje extra punkty za niestandardowe kwalifikacje personelu. W warunkach ofert NFZ zastrzegł prawo badania prawidłowości danych zawartych w ankiecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a – c); stwierdzić nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sporne w niniejszej sprawie zagadnienie kryteriów wyboru ofert w konkursie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) oraz zasad wyboru ofert, zwłaszcza zasady równości oferentów, reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz. 1027 z późn.zm.), zwana dalej ustawą o świadczeniach. Ustawa ta – konkretyzując określone przez ustawodawcę w art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP cele podstawowe NFZ - w dziale VI zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami" określa zasady postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych i tryb postępowania, w tym tryb postępowania prowadzonego przed organem NFZ, wszczętego w wyniku wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej. Podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu, z zastrzeżeniem art. 159, z tym, że umowa ta może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w dziale VI ( art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach). Umowy te są zawieranie przez Fundusz, z zastrzeżeniem art. 159, po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców określa Prezes Funduszu w drodze zarządzeń (art. 139 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach). Zarządzenia obejmują istotne zagadnienia/elementy związane z postępowaniem prowadzonym w trybie konkursu ofert dotyczącym umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, określając warunki zawierania tych umów dla poszczególnych rodzajów świadczeń. Oferent (świadczeniodawca) jest zobowiązany do przygotowania i złożenia oferty zgodnie z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Stanowią one wzorzec umowny (art. 384 k.c.). Zatem warunki wymagane od świadczeniodawców (art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach), to ustalone przez Prezesa NFZ warunki sine qua non uczestnictwa w postępowaniu (dopuszczalności oferty). Dotyczą one m.in. organizacji udzielania świadczeń, wymagań sprzętowych, lokalowych i kwalifikacji personelu. Formułowane są w ten sposób, że można je spełniać albo nie, a spełnianie warunków nie podlega stopniowaniu. Oferty niespełniające warunków podlegają odrzuceniu w części jawnej postępowania konkursowego, spełniające zaś podlegają porównaniu ze sobą w części niejawnej konkursu (art. 149 ustawy o świadczeniach). Oceniając oferty Fundusz jest obowiązany respektować zasadę równości, zasadę uczciwej konkurencji oraz zasadę jawności postępowania. Stosownie bowiem do art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach Fundusz obowiązany jest zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (zasada równości, zasada uczciwej konkurencji); jak i realizować zgodnie z art. 135 ustawy o świadczeniach zasadę jawności umów i ofert poprzez upubliczniania informacji o nich (zasada jawności). Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje oraz dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są przy tym świadczeniodawcom na takich samych zasadach (art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach). Porównywanie ofert następuje wedle określonych kryteriów. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach). Katalog kryteriów oceny ofert jest otwarty i obejmuje zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Na gruncie tej regulacji prawnej sporne między stronami jest naruszenie przez Fundusz w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o świadczenie usług medycznych ze środków publicznych zasady równości poprzez wprowadzenie kryterium ciągłości sprowadzającego się do udzielenia odpowiedzi w ankiecie rankingującej w pkt 1.1.1.1. na pytanie, czy oferent posiada w 2014r. zawartą umowę z Ministrem Zdrowia na realizację świadczenia wysokospecjalistycznego będącego przedmiotem postępowania. Zdaniem skarżącego Szpitala poprzez to kryterium doszło do dyskryminacji oferenta, który w 2014r. rozpoczyna działalność w zakresie wykonywania procedur będących przedmiotem postępowania konkursowego i nie może samodzielnie legitymować się realizacją tych świadczeń w latach poprzednich. W konsekwencji skarżący Szpital, który w 2014r. wybudował i wyposażył Oddział Kardiochirurgii, a od dnia 1 grudnia 2014r. zarejestrował w rejestrze prowadzonym przez Wojewodę realizację świadczeń z zakresu kardiochirurgii i od tej daty zaczął świadczyć usługi, nie posiada własnej historii wykonywania zabiegów w 2014r., w szczególności wykonywanych na podstawie kontraktu z Ministerstwem. Kryterium ciągłości zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 2 ustawy o świadczeniach, a następnie w § 1 ust. 1 pkt 4 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014r. nr 3/2014/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wedle definicji ustawowej kryterium to należy rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Ta definicja została powtórzona przez Prezesa NFZ w zarządzeniu i uszczegółowiona poprzez zastąpienie kropki myślnikiem i dodanie po nim słów "ocenianej w szczególności poprzez:" oraz lit. a i b w brzmieniu: "a) organizację świadczeń/turnusów zapewniającą systematyczny rozkład świadczeń w okresie obowiązywania umowy; b) realizację procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń w dniu złożenia oferty na podstawie umowy zawartej z dyrektorem oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia". Dodanie lit. b Szpital wiąże z naruszeniem zasady równości oferentów poprzez zróżnicowanie ich sytuacji i przyznanie dodatkowych punktów konkursowych oferentowi, który świadczył w 2014r. usługi na podstawie umowy zawartej z Ministrem Zdrowia. Argumentacja Szpitala w zakresie wykładni definicji kryterium ciągłości ulega jednak ewolucji. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – zarzucając organowi NFZ ograniczenie się wyłącznie do literalnej wykładni tego kryterium – podniósł, iż interpretacja tego kryterium wymaga zastosowania wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Wskazując cel postępowania (zapewnienie mieszkańcom województwa ł. szerokiego dostępu do wysokospecjalistycznych świadczeń kardiochirurgicznych), migrację pacjentów – mieszkańców województwa ł. do innych ośrodków kardiochirurgicznych poza Ł., jak i wyłonienie w przetargu całego doświadczonego zespołu: lekarzy, pielęgniarek i perfuzjonistów, posiadających stosowne kwalifikacje i gotowych do pracy w nowoutworzonym oddziale, skarżący Szpital zakwestionował dokonaną przez organ Funduszu wykładnię kryterium, że świadczenie usług na podstawie zawartej w dniu złożenia oferty umowy należy odnosić do umowy świadczonej przez oferenta (strony umowy z Ministerstwem Zdrowia) i na terenie województwa ł. Tymczasem odnosić to należy również do usług świadczonych na rzecz skarżącego Szpitala przez podwykonawcę Ax. niezależnie od miejsca ich świadczenia, tj. na terenie województwa d. nie zaś ł., oraz przyjęcie, że to nie personel medyczny wykonujący usługi, lecz podmiot go zatrudniający ma znaczenia dla spełnienia kryterium ciągłości. Zdaniem Szpitala spełnienie warunków stawianych świadczeniodawcom przez podwykonawcę oznacza spełnienie ich przez skarżącego, a doświadczenie podwykonawcy należy przypisać skarżącemu. W konsekwencji w przekonaniu Szpitala poprawa kompleksowości i dostępności świadczeń zostaje wykluczona przez kryterium ciągłości, wysoko punktowanej ciągłości świadczenia usług nie da się zrównoważyć kompleksowością i jakością usług. Fundusz powinien tak interpretować spełnienie warunków ankietowych, aby zrównoważyć wagę każdego z kryteriów. Według Szpitala w interesie pacjentów z regionu ł. leżało takie zinterpretowanie kryterium, aby świadczenia te mogło świadczyć więcej niż jeden oferent. W skardze natomiast - podtrzymując dotychczasową argumentację -skarżący Szpital w zakresie wadliwej wykładni kryterium ciągłości podnosi, że zwrot w szczególności dotyczy tylko jednej, przykładowej sytuacji, uwzględniając zaś, że w przypadku świadczeń wysokospecjalistycznych z zakresu kardiochirurgii proces diagnostyczny i terapeutyczny jest kontynuacją leczenia kardiologicznego, który Szpital zapewnia w najszerszym zakresie, o kontynuacji procesu diagnostycznego i terapeutycznego można mówić jedynie w powiazaniu trzech wzajemnie wspierających się zakresów: kardiologii, kardiochirurgii i rehabilitacji kardiologicznej. Z tym stanowiskiem skarżącego Szpitala nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim skarżący Szpital dokonując wykładni kryterium ciągłości koncentruje się jedynie na przykładzie zawartym w lit. a § 1 ust. 1 pkt 4 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014r. Jednakże dostrzegając już w skardze, że jest to przykładowa sytuacja nie zauważa zasadniczego trzonu definicji tego pojęcia. Tymczasem zawarty w definicji zwrot "zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego" oraz "ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniodawców w ramach danego zakresu świadczeń" wyraźnie wskazuje na trwający już (będący w toku) proces leczenia pacjentów przez dotychczasowego świadczeniodawcę (zob. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2015r., I SA/Łd 3/15). To zapewne spowodowało, że ustawodawca aby zapobiec przerwaniu tego procesu wprowadził tak rozumiane kryterium ciągłości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu projektu do ustawy wprowadzającej do art. 5 ustawy o świadczeniach pkt 2a. W tym kryterium więc nie tylko chodzi o zapewnienie ciągłości świadczenia usług medycznych na przyszłość. Natomiast argument skargi, że w przypadku skarżącego Szpitala nie zachodzi obawa przerwania ciągłości świadczenia usług, skoro ich nie świadczył w warunkach określonych w konkursie nie zasługuje na uwzględnienie w świetle regulacji ustawowej. Nie oznacza to, iż nowi świadczeniodawcy nie mają szansy na zawarcie z nimi umowy o świadczenie tychże usług ze środków publicznych. Nie jest to wszak jedyne kryterium oceny ofert, a już z pewnością nie jest jak twierdzi Szpital dominujące. Skarżący Szpital - przyznając w skardze, że w procesie diagnostycznym i terapeutycznym występują trzy wspierające się zakresy, składające się na cały proces leczenia pacjenta z wadami serca i aorty, począwszy od diagnostyki, poprzez leczenie kardiologiczne, kardiochirurgiczne, a skończywszy na terapii kardiologicznej – tym samym potwierdza okoliczność, iż wszystkie one stanowią o kompleksowości świadczenia usług medycznych. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych konkurs ofert dotyczył jedynie zakresu kardiochirurgicznego, tj. operacji wad serca i aorty piersiowej oraz hospitalizacji pacjenta do świadczenia medycznego z tego zakresu. Nie można zatem kryterium ciągłości świadczenia usług w tym zakresie interpretować jako zapewnienie ciągłości całego procesu diagnostycznego i terapeutycznego, tym bardziej że w ustawowej definicji ustawodawca kładzie akcent na proces leczenia w ramach danego zakresu świadczeń, nie zaś w ramach całego procesu leczenia danego schorzenia. Tak interpretowane kryterium ciągłości – wbrew intencjom skarżącego Szpitala - tym bardziej uniemożliwiało skuteczny udział placówki w konkursie ofert, gdyż byłoby to ostrzej traktowane kryterium ciągłości. W praktyce rzadko wszak zdarza się, że placówki medyczne świadczą usługi medyczne we wszystkich zakresach leczenia danej choroby na podstawie umowy z Ministrem Zdrowia/NFZ w tym samym czasie. Co równie istotne skarżący Szpital nie zauważa w swojej argumentacji tego, iż jednym z szeregu kryteriów oceny ofert było kryterium kompleksowości, zawierające swoją definicję legalną w art. 5 pkt 7a ustawy o świadczeniach oraz w § 1 ust. 1 pkt 2 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014r., z której wynika właśnie, iż kryterium to należy rozumieć jako zapewnienie możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, tj. łącznie ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego. Należy zatem odróżnić zakres pojęcia kryterium ciągłości i kompleksowości świadczeń medycznych. Z tego względu nie sposób również podzielić zaprezentowanej w skardze wykładni kryterium ciągłości świadczeń opieki zdrowotnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego Szpitala wprowadzenie tak rozumianego kryterium ciągłości punktowane maksymalnie 15 punktami nie prowadzi do naruszenia zasady równości oferentów. Zarzut ten należy rozpoznać w dwu aspektach, tj. wprowadzenia samego kryterium i jego ustawowej definicji, oraz jego zastosowania w ocenie ofert konkursowych w danym konkursie. W pierwszym aspekcie podnieść należy, że ustalając normatywną treść konstytucyjnej zasady równości TK podkreśla, że równość wobec prawa zakłada istnienie wspólnej, istotnej cechy, uzasadniającej równe traktowanie obywateli (orzeczenie U. 9/90, publikacja w OTK z 1994 r., poz. 7). Wedle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w zakresie konstytucyjnej zasady równości podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu powinny być traktowane równo (orzeczenie z dnia 11 kwietnia 1994 r., w sprawie K 10/93). Równość oznacza jednak także akceptację różnego traktowania przez prawo różnych podmiotów. Wynika to z faktu, że równe traktowanie przez prawo tych samych podmiotów pod pewnymi względami, oznacza z reguły różne traktowanie tych samych podmiotów pod innymi względami. Wskazując na związek zasady równości z zasadą sprawiedliwości m.in. w orzeczeniach K. 3/89, K. 1/90, K. 7/90, K. 1/91, K. 8/91 Trybunał Konstytucyjny dopuszcza jednakże różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji, z tym, że wszelkie zróżnicowanie w prawie jest dopuszczalne o ile jest usprawiedliwione (orzeczenie K. 6/89). Wprowadzenie kryterium ciągłości świadczeń opieki zdrowotnej znajduje usprawiedliwienie. Skoro bowiem zdrowie i życie pacjentów stanowi najwyższą wartość, chronioną w Konstytucji, to wszelkie dodatkowe kryteria, tak jak kryterium ciągłości, służące zagwarantowaniu kontynuacji procesu leczenia w danym zakresie należy uznać za mieszczące się w pojęciu usprawiedliwionej przyczyny. Przerwanie będącego w toku procesu leczenia pacjentów w związku z zaniechaniem świadczenia usług finansowanych ze środków publicznych przez dotychczasowego świadczeniodawcę bez wątpienia stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia pacjentów. Podlega ono ochronie ponad wszystko, a tym bardziej interes placówki medycznej, która poprzez lepsze spełnienie innych kryteriów ma możliwość wygrania konkursu, np. gwarantując świadczenie usług na wyższym poziomie i wyższej jakości niż konkurenci, co bez wątpienia leży również w interesie pacjentów. Nie sposób zatem dopatrzyć się kolizji interesów. Ponadto w tej sprawie sporne kryterium stanowi jedno z wielu kryterium oceny ofert, przy tym nie dominujące, choć istotne. Jak bowiem wynika z tabeli nr 24 do zarządzenia nr 73/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 19 listopada 2014r. z tytułu tego kryterium oferenci mogli uzyskać maksymalnie 15 pkt według wagi skalującej, przy czym z tytułu uprzedniego realizowania świadczeń na podstawie umowy z Ministrem Zdrowia – 5 pkt jednostkowych, podczas gdy za każde z pozostałych kryteriów (jakość-personel, jakość-sprzęt i aparatura, kompleksowość, cena) mogli uzyskać maksymalnie po 20 pkt według wagi skalującej za każde z nich. Ich maksymalna suma wielokrotnie zatem przewyższała maksymalną ilość pkt przyznawanych za kryterium ciągłości. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana ilość faktycznie przyznanych oferentom punktów za poszczególne kryteria, a strona skarżąca nie podnosi, iż przyznano jej za poszczególne kryteria zbyt niską ilość punktów, czy innym oferentom zbyt wysokiej ilości punktów, tj. nieadekwatną do poziomu spełnionego kryterium. Nie godzi się jedynie na przyjęte zasady oceny ofert. Skarżący Szpital – formułując zarzut naruszenia zasady równości oferentów i dyskryminacyjne potraktowanie oferentów, którzy nie świadczyli w 2014r. usług medycznych ze spornego zakresu w ramach umowy zawartej z Ministrem Zdrowia – nie uwzględnia tego, czy ta okoliczność faktyczna miała jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Co prawda podnosi w skardze, iż jego oferta w stosunku do wybranej uzyskała 13,52 pkt mniej, a o miejscu w rankingu końcowym zdecydowała utracona punktacja za kryterium ciągłości (15 pkt). Wniosek ten jest jednakże obarczony poważnym błędem, bowiem jest on oparty na prostym wyniku matematycznym, polegającym na odjęciu od końcowej punktacji przyznanej wybranej ofercie punktów za kryterium ciągłości (79,333-65,814=13,519, co po zaokrągleniu daje wynik 13,52). Tymczasem wywodzenie na tej podstawie, iż skarżący Szpital został potraktowany w sposób dyskryminacyjny z uwagi na kryterium ciągłości nie jest prawidłowe, nie uwzględnia ono bowiem okoliczności faktycznych tej sprawy i ilości przyznanych za poszczególne kryteria punktów oferentom. Jeśli bowiem pominiemy kryterium ciągłości, to okazuje się, że skarżący Szpital w stosunku do wybranej oferty stracił 6,666 pkt za podkryterium 1.2.1.2. (24 godzinny dostęp do konsultacji transfuzjologa klinicznego) oraz 7,272 pkt za podkryterium 1.3.1.1. (sala operacyjna hybrydowa), co łącznie stanowi 13,938 punktów. Prowadzi to do oczywistego wniosku, że gdyby spełnił w tym zakresie kryteria, to niezależnie od kryterium ciągłości oferta skarżącego byłaby najkorzystniejsza. Skarżący Szpital pomimo braku punktów za kryterium ciągłości uzyskał natomiast w stosunku do wybranej oferty punkty za podkryterium 1.4.1.1., 1.6.1.1., 1.7.1.1., 1.9.1.3., w sumie 12,599 punktów. Uzyskał też 1 punkt więcej za kryterium ceny. Dowodzi to tego, że brak punktów za kryterium ciągłości mógł być zrównoważony punktami z tytułu innych podkryteriów, a samo kryterium ciągłości nie prowadziło do dyskryminacji oferentów, co znajduje potwierdzenie również w analizie kryteriów i punktów z tabeli. Upatrywanie przez skarżący Szpital przyczyn nie powierzenia mu świadczenia spornych usług medycznych w punktacji konkursowej w związku z nie przyznaniem mu 15 pkt za świadczenie usług medycznych w tym zakresie w 2014r. w ramach umowy z Ministrem Zdrowia tylko pozornie wydaje się uprawnione, tj. tylko wówczas gdy ocenę warunków konkursowych ograniczy się tylko do porównania uzyskanych za poszczególne kryteria punktów przez poszczególnych oferentów. Punkty te są przyznawane za spełnienie określonych wymogów, istotnych dla organizatora konkursu ofert. Przy ocenie tej nie można jednak zapominać o tym, iż konkurs ten oparty jest na rankingu ofert, a sporne w sprawie punkty przyznawane zgodnie z tabelami nr 24 załącznika do zarządzenia nr 73/2014/DSOS Prezesa NFZ z dnia 19 listopada 2014r. kolumna 2 są punktami maksymalnymi i mają wagę skalującą, co oznacza, iż poszczególni oferenci nie muszą uzyskać za dane kryterium maksymalnej ilości punktów, jak i nie muszą zostać ostatecznie wybrani jako świadczeniodawcy usługi jeśli nawet ich oferta zostanie dopuszczona do etapu negocjacji. Przy ocenie poszczególnych kryteriów brany jest poziom (stopień) spełnienia tego kryterium, w przeciwnym razie nieracjonalne byłoby wprowadzenie przez Prezesa NFZ zapisu "maksymalna liczba punktów oceny". Uwzględniając zatem całokształt aspektów przyznawania punktów za poszczególne kryteria podnieść należy, iż główną przyczyną tego, że skarżący Szpital nie został wybrany w konkursie ofert do świadczenia spornych usług medycznych nie był brak punktów za realizację tego rodzaju usług w 2014r. w ramach umowy zawartej z Ministrem Zdrowia, lecz to, że nie wykazał on, że dysponuje odpowiednią kadrą medyczną ("zespołami operacyjnymi"). Nie budzi wątpliwości, bo sam skarżący Szpital to przyznaje, iż miał on zbyt mało czasu na prawidłowe wykonanie wezwania do usunięcia braków oferty poprzez wskazanie danych personelu medycznego, mającego wykonywać sporne usługi medyczne. Nie można też przyjąć, a do tego zmierzają argumenty Szpitala, że sam fakt zawarcia umowy z Ax., zatrudniającym najlepszą kadrę medyczną w zakresie usług kardiochirurgicznych, o świadczeniu na rzecz skarżącego Szpitala usługi podwykonawstwa stanowi wystarczającą okoliczność gwarantującą w ogóle wykonanie usług medycznych i ich wykonywania na najwyższym poziomie (wedle najwyższych standardów), jeśli nie wskazano danych personalnych lekarzy i pozostałego koniecznego do świadczenia usług personelu medycznego. Co istotne personel ten – jak wyjaśnił Szpital – miałby świadczyć usługi opieki zdrowotnej na wykonane telefonicznie zlecenie. Szpital nie uwzględnił jednak znacznej odległości między Łodzią a Śląskiem, czasu koniecznego na skompletowanie zespołu medycznego i jego dojazd do Ł., jak i ewentualnym przypadków wymagających natychmiastowego działania medycznego czy konieczność świadczenia przez tenże personel usług w Ax., przerw w pracy spowodowanych długim urlopem czy potencjalną długotrwałą chorobą poszczególnych członków zespołu operacyjnego. Realizacja umowy z podwykonawcą Ax., czego oferent nie ukrywał, nie miała polega na "przekierowaniu" pacjentów do leczenia w Ax., lecz na "użyciu" personelu medycznego do wykonania usług medycznych w placówce skarżącego Szpitala. Nie chodzi przy tym, że niedopuszczalne jest zawarcie umowy podwykonawstwa z inna placówka medyczną, lecz o to, że w istocie skarżący Szpital nie wykazał, że posiada jakikolwiek zidentyfikowany personel medyczny, który nie tylko, że ma doświadczenie w świadczeniu tego zakresu usług medycznych z uwagi na ich świadczenie w innej jednostce medycznej na podstawie umowy zawartej z Ministrem Zdrowia (obecnie MFZ), ale że w ogóle personel taki zatrudnia. Co z kolei oznaczałoby, że gwarantuje należytą realizację usług, zwłaszcza tak wysokospecjalistycznych, do jakich należą sporne usługi. Co istotne zwrócić należy uwagę, że przy wykonywaniu takich usług ważne są kwalifikacje i doświadczenie personelu medycznego, który będzie świadczył usługi. Istotne jest fakt posiadania specjalizacji i jej stopnia, co nie pozostaje bez wpływu na ilość przyznawanych punktów w ramach maksymalnej ilości tychże punktów. Skarżący Szpital w trakcie konkursu ofert nawet nie wskazywał, że w tym aspekcie personel posiadał. Podnosi jedynie, jak wynika z protokołu rozprawy, że wykaz tego personelu miał być załączony do umowy z Ax. Oceniając sporną w sprawie kwestię kryterium gwarantującego ciągłość świadczenia usług medycznych nie sposób pominąć najważniejszego aspektu tej sprawy, a mianowicie tego, że zdrowie i życie pacjentów stanowi największą wartość, gwarantowaną zresztą w Konstytucji RP. Skoro zatem skarżącemu Szpitalowi – jak sam przyznaje w toku rozprawy sądowej – zabrakło czasu na wykonanie wezwania NFZ w zakresie wykazania kwalifikacji kadry medycznej, to trudno zgodzić się z argumentacją skargi, wedle której zastosowane kryterium ciągłości spowodowało dyskryminacyjne potraktowanie Szpitala przy wyborze oferty. Uzasadnieniem w tym zakresie nie może być podnoszona przez Szpital okoliczność powszechnej wiedzy na temat kwalifikacji lekarzy D. Centrum Kardiologicznego, gdyż konieczne były informacje na temat kwalifikacji konkretnych członków personelu medycznego, wykonującego usługi. Podnoszona przez Szpital okoliczność dysponowania salą operacyjną i aparaturą medyczną na wyższym poziomie niż oferent, który został wybrany do świadczenia usług, nie jest wystarczająca jeśli Szpital nie dysponuje odpowiednią kadrą medyczną. Ponadto wyposażenia Szpitala było przedmiotem oceny w ramach odrębnego podkryterium (1.3), za które skarżący Szpital otrzymał taką samą ilość punktów co oferent uplasowany na pierwszej pozycji w rankingu, a strata punktów w ramach tego kryterium miała miejsce jedynie z uwagi na brak sali hybrydowej z odpowiednim wyposażeniem. Ocena czy dane kryterium ma charakter dyskryminacyjny musi być dokonywana w okolicznościach faktycznych danej sprawy, nie zaś abstrakcyjnie, a do tego zmierza w istocie skarżący Szpital. To one przesądzają o tym, czy przyjęcie danego kryterium w danej sprawie spowodowało nierówne potraktowanie oferentów. Sam Szpital przyznaje, że przystępując do konkursu ofert miał świadomość kryteriów oceny ofert i aby spełnić oczekiwania NFZ zagwarantował ciągłość usług poprzez zawarcie umowy promesy z Ax. Oznacza to, że to oferenci muszą w toku procedury konkursowej wykazać, że spełniają kryteria, jak i w jakim zakresie je spełniają. Świadomość stopnia spełnienia poszczególnych kryteriów wymaga zatem przyjęcia przez oferenta takiej taktyki negocjacji z organizatorem konkursu w zakresie ceny i ilości usług medycznych, która zapewni mu przewagę nad pozostałymi. W sytuacji gdy na terenie województwa ł. inny szpital świadczy usługi w spornym zakresie na podstawie umowy z Funduszem niezrozumiałym czyni argument skargi pozbawienia pacjentów z tego województwa opieki medycznej w tym zakresie, co z kolei uzasadniałoby powierzenie świadczenia spornych usług skarżącemu Szpitalowi. Rozpisany konkurs ofert mógł jedynie spowodować zapewnienie ich świadczenia przez inna placówkę, jeśli ta zagwarantowałaby wyższy poziom i wyższą jakość tych usług niż dotychczasowa jednostka medyczna, świadcząca je na podstawie umowy z Funduszem. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego i przytaczana w tym zakresie argumentacja. W ocenie Sądu, postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wszelkie wymagania, informacje i dokumenty związane z postępowaniem były udostępniane na takich samych zasadach wszystkim oferentom, a kryteria oceny ofert nie powodowały dyskryminowania oferentów. Kryteria konkursowe określone w zarządzeniu nr 3/2014 /DSOZ miały charakter wiążący wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym (potwierdza to wyrok NSA z dnia 24 lutego 2011 r., II GSK 262/10). Kryteria oceny ofert i wymagania były jawne, nie zmieniły się w toku postępowania i były zgodne z ustawą i zarządzeniem Prezesa NFZ. Ocena wszystkich ofert przeprowadzona została według tych samych kryteriów, a ilość punktów zależała od odpowiedzi udzielonej przez podmiot. Wszyscy oferenci wezwani do uzupełnienia braków złożonej oferty oraz złożenia wyjaśnień na okoliczność udzielonych pozytywnych odpowiedzi, budzących wątpliwości Funduszu, mieli tyle samo czasu na udzielenie wyjaśnień, zaś konieczność pilnego przeprowadzenia konkursu (w związku z przekazaniem pod koniec 2014r. kompetencji przez Ministra Zdrowia Funduszowi) wymusiła krótkie terminy zarówno na przeprowadzenia całego konkursu, jak i uzupełnia braków formalnych ofert i składania wyjaśnień. W interesie pacjentów celem zapewnienia im ciągłości świadczeń opieki zdrowotnej i ochrony zdrowia począwszy od 1 stycznia 2015r. konieczny był tak szybki tryb konkursu. Organ wyjaśnił i uzasadnił ilość punktów uzyskanych przez poszczególnych oferentów, co zostało również zilustrowane tabelami. Porównanie otrzymanych punktów pozwala ustalić, które odpowiedzi różnicują punktację. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowo w nim przedstawiono stan faktyczny, mające zastosowanie w sprawie przepisy, jak również dokonano ich wykładni, a następnie podano przyczyny oddalenia odwołania Szpitala w sprawie konkursu ofert. Skarżący Szpital poznał zatem motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, co z kolei oznacza, iż zasada przekonywania została w sprawie spełniona. Nie zmienia tego okoliczność, iż strona nie zgadza się z decyzją, gdyż ma ona prawo do własnego subiektywnego przekonania i dopóki to przekonanie nie ma oparcia w obowiązujących przepisach nie sposób uznać, iż doszło do naruszenia zasady przekonywania o zasadności rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie jest trafne twierdzenie Szpitala, wedle którego pytanie ankietowe o jakość usług nie dotyczyło kwalifikacji kadry medycznej, lecz ilości wykonanych operacji, wobec tego oferent miał prawo złożyć oświadczenie w zakresie ilości wykonanych procedur medycznych. Ten argument skarżącego Szpitala zmierza do zarzucenia Funduszowi wadliwego skonstruowania wezwania do wykazania zasadności udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie dotyczące podkryterium 1.8.1. (ilości wykonanych operacji), konsekwencją czego było wadliwe udzielenie przez Szpital wyjaśnień, w czym z kolei Szpital upatruje naruszenia procedury. Jednakże postępowanie wyjaśniające w zakresie kryterium jakości – doświadczenie zmierzało do tego by oferenci wykazali, iż takowe doświadczenie posiadają, co z kolei mogło nastąpić poprzez ilość wykonanych operacji, to zaś z oczywistych względów wiązało się z kadrą medyczną, która je wykonywała. Wbrew twierdzeniom skargi skarżący posiadł właściwą wiedzą o intencji pytań ankietowych w tym zakresie. Kwestionując charakter pytań z uwagi na naruszenie zasady równości oferentów jednocześnie Szpital wnosi o uwzględnienie udzielonej przez niego w ankiecie odpowiedzi twierdzące, tj. uznanie uzyskania punktów rankingowych poprzez odwołanie się do doświadczenia posiadanego przez lekarzy zatrudnionych w Ax. W piśmie z dnia 10 grudnia 2014r. skarżący Szpital składając wyjaśnienia w zakresie pytania ankietowego 1.8.1. o doświadczenie w realizacji świadczeń podniósł, iż w oferent mimo, że w 2014r. nie wykonywał umowy z Ministerstwem Zdrowia, to personel, który będzie realizował świadczenia posiada wymagane doświadczenie; personel wykazany w ofertach wykonywał świadczenia z zakresu procedur wysokospecjalizowanych z zakresu kardiochirurgii na mocy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia i z Ministerstwem Zdrowia, a następnie stwierdził, że zakreślenie odpowiedzi twierdzącej w ankietach odpowiada stanowi faktycznemu w zakresie spełnienia tego kryterium, bowiem doświadczenie personelu wyłonionego przez oferenta w trybie art. 26 ustawy o działalności leczniczej jest równoznaczne z doświadczeniem oferenta. Dowodzi to, że skarżący nie miał na etapie konkursu wątpliwości w obecnie kwestionowanym zakresie. W tych okolicznościach trudno zgodzić się ze skarżącym, iż wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie pytania ankietowego wprowadzało w błąd i uniemożliwiło udzielenie właściwej odpowiedzi. Nie spowodowało to zatem jakiejkolwiek szkody dla interesu skarżącego Szpitala. Również argumentacja skargi w zakresie pytania ankietowego o ilość wykonanych zabiegów nie ma istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Skoro – co podnosi również skarżący Szpital – żaden z oferentów nie otrzymał żadnych punktów za wykonanie określonej przez Fundusz ilości zabiegów, gdyż żaden z nich nie spełnił tego warunku, to oczywistym jest, że okoliczność ta nie mogła mieć jakiegokolwiek wpływu na ostateczny wynik konkursu. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. nie jest zatem zasadny. Zarzut skargi, wedle którego "Fundusz, mając świadomość co najmniej wątpliwej interpretacji zasady ciągłości, mógł wybrać więcej niż jednego oferenta, co niewątpliwie działało by na korzyść pacjentów województwa ł., bowiem wykonywanie świadczeń z zakresu kardiochirurgii przez dwa Szpitale, dawałoby gwarancję zabezpieczenia w sytuacjach awaryjnych" nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi z uwagi na zakres kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny jest bowiem uprawniony do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, co w tej sprawie oznacza ocenę, czy w trakcie postępowania konkursowego nie został naruszony interes prawny uczestników konkursu, czy przestrzegane były przepisy postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Sąd administracyjny nie kontroluje natomiast NFZ co do ilości przewidywanych do zakontraktowania świadczeń, wysokości i rozdziału środków przeznaczonych na świadczenia w danym zakresie pomiędzy poszczególnych świadczeniodawców, a więc w zakresie merytorycznych działań w sferze ochrony zdrowia obywateli. Decyzja Funduszu co do ilości placówek medycznych, którym zostanie powierzone świadczenie usług medycznych, jako element polityki zdrowotnej pozostawiona jest swobodzie Funduszu. Analizowane tu zarzuty muszą zatem pozostać poza oceną sądu. Podkreślić jedynie należy, że pula środków przeznaczonych przez Fundusz na objęty konkursem w tej sprawie zakres usług medycznych nie ulega zmianie niezależnie od tego, czy świadczenie usług opieki zdrowotnej w tym zakresie zostanie powierzone jednemu czy większej ilości oferentów, co oznacza, że ilość świadczeń nie ulegnie zmianie, a więc i kolejka pacjentów oczekujących na zabieg. Jej zwiększenie jest możliwe jedynie wówczas, gdyby oferenci obniżyli cenę jednostkową usługi. Powszechnie znanym faktem w realiach polskiego życia społecznego jest również i to, że środki publiczne (które nie są wystarczające w stosunku do koniecznych potrzeb) na świadczenie kończą się znacznie wcześniej niż umowny okres. Procedury medyczne (uwzględniając, że większość oczekujących jest oceniana jako pilna) są bowiem realizowane dopóki te środki nie zostaną wykorzystane. Z tego względu rozdział tych środków pomiędzy dwóch oferentów pozornie tylko skróciłby kolejkę oczekujących. Także powoływane przez skarżący Szpital orzeczenia sądowe nie mogły zostać uwzględnione jako argument potwierdzający zasadność prezentowanego przez Szpital stanowiska w zakresie wykładni kryterium ciągłości, gdyż zostały one wydane na gruncie poprzedniego stanu prawnego, kiedy to ustawa o świadczeniach nie zawierała własnej definicji kryterium ciągłości. Ta została bowiem wprowadzona do tej ustawy na mocy art. 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2013r. poz. 1290) i w zakresie art. 5 pkt 2a (ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej) i 7a (kompletność udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014r. Ponadto na gruncie poprzedniego stanu prawnego wydane zostały orzeczenia sądowe, w których zajęto stanowisko odmienne od prezentowanego w powołanych orzeczeniach. Z powyższych względów Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. D.Cz.