IV SA/Wa 253/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekretarz sądowy Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. ze skargi T. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z [...] marca 2010 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2000 r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2000 r., znak: [...], odmawiającej ustalenia na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] obręb [...], oznaczoną jako działki nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Dyrektor [...] w P. decyzją z [...] listopada 1999 r., znak: [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], jako działka nr [...] o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej [...] na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o. o. z siedzibą w P. z warunkiem ustanowienia służebności drogowej do wydzielanych działek: [...]. Powstałe w wyniku tego podziału działki nr [...] zostały przeznaczone pod wewnętrzne drogi osiedlowe. Decyzją z [...] marca 2000 r., znak: [...], Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. odszkodowania za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2000 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2000 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z 16 października 2001 r., sygn. akt II SA/Po 1683/00 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. w P. w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Pismem z 8 stycznia 2009 r. [...] S.A. wystąpiła na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2000 r. Uzasadniając wniosek wskazano, że wydając decyzję doszło do naruszenia przepisów o właściwości i wydano ją z rażącym naruszeniem prawa. Minister Infrastruktury decyzją z [...] października 2010 r., sprostowaną postanowieniem z [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2000 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2000 r. odmawiającej ustalenia na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. odszkodowania za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną jako działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2346/10 oddalił skargę [...] S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 451/12 oddalił złożoną przez [...] S.A. skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2346/10. Pismem z 26 listopada 2014 r. [...] S.A. wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako podstawę wznowienia wskazano fakt częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] z [...] listopada 1999 r., znak: [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2014 r. w części dotyczącej punktu [...] i [...] uzasadnienia. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. Decyzją z [...] lipca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. Pismem z 16 sierpnia 2016 r. [...] S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa ponownie rozpatrując wniosek wskazał, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Strona podstawę wznowienia wywodzi z decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] października 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora [...] z [...] listopada 1999 r. w części dotyczącej punktu [...] i [...] uzasadnienia. Minister jednak wskazał, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r. nie został wyeliminowany z obrotu prawnego zatwierdzony w decyzji z [...] listopada 1999 r. podział nieruchomości. Jako wadę kwalifikowaną uzasadniającą usunięcie z obiegu punktu [...] i [...] decyzji z [...] listopada 1999 r. jest to, że działając bez podstawy prawnej przesądzono o statusie wydzielonych w wyniku podziału działek drogowych. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odnosiło się jedynie do części uzasadnienia, a nie do całości decyzji Dyrektora [...] w P., a zatem rozstrzygniecie to nie ma wpływu na zmianę stanu faktycznego sprawy. Natomiast w decyzji odmawiającej ustalenia odszkodowania Prezydent Miasta P. uznał, że nie doszło do przejścia z mocy prawa na własność gminy prawa własności spornych działek, więc ustalenie odszkodowania za te działki było bezzasadne. Decyzja podziałowa dotyczyła zgodności podziału z planem miejscowym, a nie skutków o charakterze prawnorzeczowym, które poddano ocenie w czasie postępowania odszkodowawczego. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w wyroku z 16 października 2001 r., sygn. akt II SA/Po 1683/000. W uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazano, że decyzja odmowna o odszkodowaniu była podyktowana tym, że skarżący po podziale działek pozostał nadal ich właścicielem i domaga się za te działki odszkodowania. Wskazano także, że właściciel nie ma obowiązku czynienia użytku z decyzji zatwierdzającej na jego wniosek projekt podziału nieruchomości. Oznacza to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] października 2014 r. nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 93 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z 7 stycznia 2000 r. (Dz. U. z 2000 r., nr 6, poz. 70), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również ustanowienie dla wydzielonych działek gruntu odpowiednich służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi z nieruchomości objętej podziałem. Z kolei w myśl art. 98 ust. 1 ww. ustawy, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą powstania roszczenia odszkodowawczego jest fakt przejścia prawa własności z mocy prawa na rzecz gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie działki o numerze: [...] zostały wydzielone pod drogi osiedlowe, do których nie ma zastosowania art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący o przysługującym odszkodowaniu. W ocenie Ministra, brak jest podstaw do zmiany decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r., gdyż podnoszone przez stronę okoliczności nie stanowią okoliczności istotnych, ponieważ nie mają wpływu na stan faktyczny i prawny sprawy ustalony decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] listopada 2016 r. wniosła [...] S.A. w upadłości układowej. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n,) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania podziału nieruchomości (sprzed noweli Dz. U. z 2000 r., nr 6, poz. 70) poprzez odmowę uchylenia decyzji, która sankcjonuje niezgodną z prawem odmowę ustalenia odszkodowania za nieruchomość z powołaniem na chybioną i sprzeczną z tym przepisem argumentację, iżby wydzielenie dróg publicznych było niezgodne z planem miejscowym, b) art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. w brzmieniu z daty dokonania podziału nieruchomości poprzez odmowę uchylenia decyzji, która sankcjonuje niezgodną z prawem odmowę ustalenia odszkodowania za nieruchomości drogowe, które na mocy tego przepisu przeszły na własność gminy; - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: c) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej analizy sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doszło do pominięcia szeregu korzystnych dla strony okoliczności podnoszonych przezeń w toku sprawy, d) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie ustanowionej w nim zasady pogłębiania zaufania do organów publicznych. - prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ decyzji, co stanowi okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż na jej skutek strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej w pierwszej instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w trybie wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. wydana w trybie postepowania nieważnościowego, utrzymującej w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z [...] marca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2000 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2000 r. odmawiającej ustalenia na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] obręb [...], oznaczoną jako działki nr [...]. W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż przesłanki formalne do wznowienia postępowania zaistniały i [...] stycznia 2016 r. wydał postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). Następnie organ przystąpił do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (rozpoznawczego), w którym najpierw bada przyczyny wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 k.p.a. zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. W przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową, na którą powołała się strona skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego wskazano ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r. orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora[...] w P. z [...] listopada 1999 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m², obręb [...], arkusz mapy [...] w części dotyczącej pkt [...] i [...] uzasadnienia w zakresie nadania działkom przeznaczonym pod komunikację statusu dróg wewnętrznych. Organy słusznie uznały, że fakt wydania ww. decyzji stwierdzającej nieważność pkt [...] i [...] uzasadnienia decyzji z [...] listopada 1999 r., dotyczącego nadania wydzielonym działkom przeznaczonym pod komunikację statusu dróg wewnętrznych może stanowić nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednakże okoliczność ta nie ma waloru okoliczności istotnej dla sprawy istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję. Decyzja SKO w [...] z [...] października 2014 r. pozbawiła powstałe w wyniku podziału działki przeznaczone pod komunikację statusu dróg wewnętrznych, o których mowa w art. 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 14, poz. 60, ze zm.). Natomiast decyzja ta nie wyeliminowała z obrotu prawnego rozstrzygnięcia decyzji podziałowej, zgodnie z którym zatwierdzenie przedłożonego projektu podziału nieruchomości nastąpiło pod warunkiem ustanowienia służebności drogowej do wydzielanych działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową niską, pod stacje transformatorowe, pod garaże wolnostojące w zabudowie szeregowej, pod zieleń ogólnodostępną zgodnie z art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z przepisem art. 93 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji podziałowej, tj. 15 listopada 1999 r., (Dz. U. z 1997 r. nr 115, poz. 741, ze zm.), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z powyższego wynika, że zgodność z planem miejscowym jest zasadniczym kryterium dopuszczalności podziału nieruchomości. Sąd Najwyższy w wyroku z 7 sierpnia 1996 r., sygn. akt III ARN 28/96 (OSNAPiUS 1997, nr 5, poz. 65) stwierdził, że powołany przepis nie uzależnia podziału nieruchomości od wydzielenia działek pod budowę ulic, lecz jedynie od zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podział nieruchomości musi być zgodny z planem miejscowym zarówno pod względem przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Art. 93 ust. 3 ww. ustawy przewiduje niedopuszczalności podziału, jeżeli w wyniku podziału powstałyby działki nie mające dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej omawiany przepis uważa także ustanowienie dla wydzielonych działek gruntu odpowiednich służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi z nieruchomości objętej podziałem. Z kolei art. 98 ust. 1 i 3 ww. ustawy stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Za działki gruntu, które przeszły na własność gminy, przysługuje odszkodowanie. Z przytoczonego powyżej stanu prawnego wynika, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, tylko wtedy gdy drogi te zostały przewidziane w planie miejscowym, gdyż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z decyzji podziałowej z [...] listopada 1999 r. wynika, że działki przeznaczone pod drogi nie zostały określone w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. P. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej P. z [...] grudnia 1994 r. W planie tym działka podlegająca podziałowi położona jest w terenie oznaczonym w planie kodem [...] - jest to teren ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu [...] oraz linii kolejowej towarowej i [...]. Brak zaplanowanych, na obszarze objętym podziałem, dróg umożliwiających dostęp do drogi publicznej, spowodował konieczność wyodrębnienia przy podziale dróg dla obsługi nowo utworzonych działek, jednak nie prowadzi to do ich przejścia z mocy prawa na własność gminy na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dlatego, że projektowane drogi nie zostały określone w ww. miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. P. Powoduje to brak podstaw do ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy dotyczące podziału nieruchomości, w tym art. 93 i art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji podziałowej z [...] listopada 1999 r., dostosowane były do obowiązujących wówczas rozwiązań prawnych. Należy pamiętać, że Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. z [...] grudnia 1994 r. został uchwalony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1989r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). Ustawa ta przewidywała sporządzanie założeń do planu oraz planów miejscowych sporządzanych jako plany ogólne i szczegółowe (art. 26 ust. 1). Plan z 6 grudnia 1994 r. był planem ogólnym. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 415), która weszła w życie 1 stycznia 1995 r., uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r. i w miejsce planów ogólnych i szczegółowych, wprowadziła jeden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odpadła możliwość sporządzenia obok miejscowego planu ogólnego, planu szczegółowego, w którym mogła być zaplanowana sieć dróg lokalnych i dojazdowych dla przewidzianego w palnie ogólnym terenu ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W tak powstałej sytuacji, w nadal obowiązujących planach ogólnych, traktowanych obecnie jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie było zaplanowanych dróg dla terenu działki nr [...] o pow. [...] m2, które w przypadku podziału tej działki w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mogły przejść z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Skoro skarżąca nadal jest właścicielem działek nr [...] brak jest podstaw do odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ww. ustawy. Wobec powyższego, organ prawidłowo uznał, że okoliczność, na którą wskazała skarżąca jako przesłankę wznowieniową, nie ma cechy istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z 14 października 2014 r. Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia przez organ art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.