II GZ 468/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 269/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 269/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G.G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że uiszczenie kary pieniężnej (36.000 zł) spowoduje stratę w jego majątku, stanowi znaczne obciążenie finansowe i może ograniczyć prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Podał, że od stycznia 2016 r. do kwietnia 2016 r. poniósł stratę w wysokości 1.124,83 zł., zaś przychód we wskazanym okresie wyniósł 604.869,29 zł. W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zapłata 36.000 zł przekracza jego możliwości lub (i) może zachwiać jego płynnością finansową. Skarżący osiąga bowiem przychody stanowiące wielokrotność kwoty do zapłaty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Sąd dodał też, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r., mimo podniesionych w skardze istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przez co doszło do narażenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionych przez skarżącego we wniosku i zażaleniu okoliczności mających przemawiać, w jego ocenie, za możliwością wystąpienia obu przesłanek określonych powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przedłożone obliczenie dochodu za 2016 r. i Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów za 2016 r., jak również załączone do zażalenia obliczenie dochodu za 2017 r., w sposób wybiórczy obrazują aktualną sytuację skarżącego i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w aspekcie finansowym – płynności finansowej i możliwości płatniczych. Wynikające z nich informacje, co do uzyskanych przychodów i poniesionych wydatków odnoszą się do zaledwie kilku miesięcy - w przypadku dokumentu obliczenia dochodu za 2016 r. pierwszego kwartału 2016 r., zaś dokument obliczenia dochodu za 2017 r. dotyczy tylko miesiąca stycznia tego roku. Zauważyć w tym zakresie należy, że wymienione dokumenty nie obrazują aktualnej sytuacji finansowej strony za okresy najbliższe wywiedzionej w sprawie skardze i zażaleniu – odpowiednio, luty i maj 2017 r. Strona nie wykazała przy tym pozostałych okresów poprzedzających wniesienie tak skargi i zawartego w niej wniosku, jak i zażalenia, co do uzyskanych dochodów i poniesionych strat. Skoro, bowiem strona mogła wykazać obrót za styczeń – kwiecień 2016 r., to powołując się na ponoszone straty w działalności i dodatkowy niekorzystny wpływ konieczności uiszczenia nałożonej decyzją kary, wykazanie rachunku zysków i strat za cały rok 2016 r. pozwoliłoby na dokonanie obiektywnej oceny potencjalnego wpływu wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na płynność finansową strony skarżącej i w konsekwencji na możliwość wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji. Wybiórcze przedstawienie przez stronę informacji finansowych dotyczących prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ograniczające się wyłącznie do krótkiego okresu i wykazujące wyłącznie poniesione straty poddaje w wątpliwość podniesioną we wniosku i zażaleniu argumentację o konieczności zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej również wobec wynikających z przedłożonych dokumentów przychodów, jakie strona generuje, które jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przewyższają wysokość nałożonej w sprawie kary. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.