I OSK 2329/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: st. asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 482/17 w sprawie ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M. W. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 482/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: M. W. (dalej także odwołująca się, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) pełniła służbę w Policji od 1999 r. Przed zmianą stanowiska dokonaną zaskarżonym w sprawie rozkazem personalnym aspirant sztabowy M. W. pełniła służbę na stanowisku asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie. Rozkazem organizacyjnym [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych Komendant Miejski Policji w Krakowie wprowadził w etacie Komendy Miejskiej Policji zmiany z dniem 1 lutego 2017 r., w tym w Wydziale Ruchu Drogowego: - w Referacie Kontroli Ruchu Drogowego I włączył: stanowisko etatowe specjalisty oraz w Ogniwie I i II stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego, a w Ogniwie III stanowiska asystenta i referenta; - w Referacie Kontroli Ruchu Drogowego II włączył: stanowisko etatowe specjalisty oraz w Ogniwie I i III stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego, a w Ogniwie II stanowiska kontrolera ruchu drogowego i referenta; - w Referacie Obsługi Zdarzeń Drogowych włączył stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego; - w Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym wyłączył: stanowisko etatowe asystenta (które zajmowała skarżąca) oraz stanowiska etatowe starszego referenta i technika; - w Referacie Techniki Specjalistycznej i Inżynierii Drogowej wyłączył: stanowiska etatowe specjalisty, asystenta, kontrolera ruchu drogowego i referenta oraz włączył: stanowiska etatowe starszego referenta i technika. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w Krakowie zwolnił z dniem 31 stycznia 2017 r. skarżącą - aspiranta sztabowego, asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego i z dniem 1 lutego 2017 r. mianował ją na stanowisko asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym. W uzasadnieniu podał, że rozkazem organizacyjnym [...] Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] grudnia 2016 r. zostały wprowadzone z dniem 1 lutego 2017 r. w Wydziale Ruchu Drogowego zmiany organizacyjne polegające na dostosowaniu struktury do występujących obecnie potrzeb służbowych wynikających z konieczności zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie miasta Krakowa. W związku z powyższym rozkazem przesunięto część etatów w ramach Wydziału Ruchu Drogowego. W rezultacie Referat Kontroli Ruchu Drogowego l - II oraz Referat Obsługi Zdarzeń Drogowych zostały wzmocnione etatowo, co - zdaniem organu I Instancji - pozwoli na kierowanie większej liczby policjantów do służby bezpośrednio na drogach, a tym samym wpłynie na podniesienie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Komendant Miejski Policji uwzględniając kwalifikacje i dotychczasowy przebieg służby skarżącej uznał, że zachodzi konieczność mianowania jej na równorzędne stanowisko służbowe występujące w nowej strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego. Nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności podał, że miał na względzie ważny interes społeczny polegający na zapewnieniu sprawnego działania i właściwego toku służby. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego skarżąca zarzuciła, że przeniesienie na "równorzędne" stanowisko służbowe występujące w nowej strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie nosi znamiona dyskryminacji, jakiej doświadczyła ze strony przełożonych, a także współpracowników podczas służby w tej komórce organizacyjnej. Podała, że jest policjantką z osiemnastoletnim stażem służby w Policji, w tym dziesięcioletnim w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie, a do jej podstawowych obowiązków służbowych w latach 2007 - 2015 należało m. in. prowadzenie spraw kadrowych Wydziału, w tym przygotowanie reorganizacji jakim Wydział był poddawany. Dodała, że swoje obowiązki wykonywała profesjonalnie i bez zastrzeżeń ze strony przełożonych. Ponadto obok pracy biurowej pełniła służbę w terenie podczas prowadzonych cyklicznie zabezpieczeń oraz akcji i działań wzmożonych. W ocenie odwołującej się, nowe stanowisko nie jest równorzędne z poprzednim, a łączy je tylko dotychczasowe uposażenie miesięczne, a więc grupa zaszeregowania i kwota dodatku służbowego. Ponadto zarzuciła, że służba na nowym stanowisku pełniona jest w systemie 3-zmianowym, 8-godzinnym i wymaga posiadania specjalistycznych szkoleń z zakresu ruchu drogowego, w tym szkolenia z rekonstrukcji i oględzin zdarzeń drogowych, których ona nie posiada. Ponadto podała, że równolegle skierowała do Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie raport z prośbą o przeniesienie na równorzędne stanowisko poza Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie z dniem 1 lutego 2017 r., aby wyeliminować aspekt dyskryminacyjny jaki występuje w stosunku do jej osoby. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu podano, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz nie ma charakteru dowolności bowiem jest konsekwencją potrzeb służby - Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego - i ma na celu właściwe rozdysponowanie i dostosowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji w Krakowie. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko, na które została mianowana policjantka, charakteryzuje się też takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym – jak dotychczas zajmowane. Łącznie zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowiska. W ocenie organu odwoławczego decyzja organ I instancji mieści się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego i jest uzasadniona. Wskazał, że sprawność jednostki Policji oceniana jest przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez organ działań, w tym umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk. Odnosząc się do zarzutu odwołującej się dotyczącego nieuwzględnienia słusznego interesu policjanta organ wskazał, że jeśli nawet mianowanie na wymienione stanowisko skutkuje pewnymi niedogodnościami (np., że służba odbywa się w systemie 3-zmianowym), to interes policjanta nie może być równoważny z potrzebami służby. Zdaniem tego organu, słuszny interes strony nie może też sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy i odmiennej od organu administracji oceny tego samego stanu faktycznego. W kontekście argumentu odwołującej się, że służba na nowym stanowisku odbywa się w systemie 3 - zmianowym, organ zauważył, że odwołująca się nie jest jedynym policjantem, który pełni służbę w takim systemie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie uwzględniono zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony, dając jednak prymat interesowi społecznemu i w tym zakresie ograniczając interes strony. Zaznaczono także, że odwołująca się posiada kwalifikacje zawodowe i doświadczenie, które przyczynią się do właściwej realizacji zadań nałożonych na Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie oraz do dalszego rozwoju zawodowego. Organ ten dodał, że niezależnie od postępowania toczącego się w niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji w Krakowie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. powierzył odwołującej się obowiązki służbowe na stanowisku asystenta Ogniwa do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu Policji V w Krakowie, pozytywnie rozpatrując jej prośbę dotyczącą pełnienia służby poza Wydziałem Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie. W skardze na powyższy rozkaz personalny skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie rozkazu personalnego organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność uznania równorzędności stanowisk służbowych przenoszonego policjanta; art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakich dowodach organ oparł się uznając, że stanowisko asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego jest równorzędne stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego; art. 15 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na ograniczeniu się przez organ II instancji wyłącznie do zatwierdzenia stanowiska organu I Instancji, bez skorygowania błędów występujących w decyzji organu I instancji, które powinny prowadzić do uchylenia tej decyzji; art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że poprzednio zajmowane stanowisko jest równorzędne stanowisku, na które skarżąca została mianowana; art. 34 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 Zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na mianowaniu skarżącej na stanowisko służbowe, do pełnienia którego nie posiada określonych tym zarządzeniem kwalifikacji zawodowych. W uzasadnieniu podniosła, że organy administracyjne obu instancji nie dokonały oceny równorzędności zajmowanych przez nią stanowisk. Organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, a organ II instancji ograniczył się tylko do stwierdzenia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowisk, gdyż charakteryzują się one takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W ocenie skarżącej, dokonana przez organ odwoławczy ocena równorzędności stanowisk oparta wyłącznie na wymienionych przez organ elementach uposażenia i stopniu etatowym, nie może być uznana za wystarczającą. Zdaniem skarżącej, za równorzędne mogą być uznane takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe. Warunki służby określa dokument "karta opisu stanowiska pracy", zgodnie z § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 z późn. zm.). Warunki te muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, pozwalając na dokonanie oceny równorzędności stanowisk. Zdaniem skarżącej, zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Skarżąca wskazała, że z treści § 2 pkt 14 lit. a-e Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. wynika, że "karta opisu stanowiska pracy" stanowi dokument określający miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku, kryteria oceny realizacji zadań. Wszystkie te elementy, w tym warunki służby, mogą wpływać na ocenę równorzędności stanowisk w zależności od tego, w jak istotny sposób ulegną one zmianie w przypadku przeniesienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego na "równorzędne" stanowisko służbowe. Zdaniem skarżącej, warunki te muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Z uwagi na obowiązujące w Policji różne rodzaje rozkładu czasu służby policjantów, również ten element stosunku służbowego ma istotne znaczenie przy rozważaniu kwestii równorzędności stanowisk. W ocenie skarżącej, warunki służby asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych i asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym są różne, mają inną specyfikę i diametralnie inny zakres obowiązków. Nowe stanowisko, w przeciwieństwie do poprzednio zajmowanego, wiąże się bowiem z 3-zmianowym systemem służby, 8-godzinnym, co utrudnia skarżącej zorganizowanie m.in. opieki nad niepełnosprawnym bratem czy ukończenie studiów niestacjonarnych, a więc ta okoliczność ma dla niej istotne znaczenie. Ponadto na stanowisku asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym skarżąca zajmowała się m.in. wprowadzaniem danych do systemów komputerowych, udzielaniem odpowiedzi na pisma i interpelacje dotyczące zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu drogowym, rejestrowaniem urlopów funkcjonariuszy i pracowników Policji, wprowadzanie wyroków sądowych do systemu KSIP. Była to praca biurowa, głównie przy komputerze. Tymczasem nowe stanowisko asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym charakteryzuje się głównie pracą w terenie, tj. likwidacją wypadków i kolizji pojazdów (obejmuje m.in. udzielanie pomocy przedmedycznej ofiarom wypadku, ustalanie stanu trzeźwości, zabezpieczanie śladów kryminalistycznych, rekonstrukcję przebiegu zdarzenia). Zdaniem skarżącej, już na pierwszy rzut oka widać, że są to stanowiska o odmiennej specyfice pracy, których nie można uznać za równorzędne. Ponadto skarżąca podkreśliła, że do jej nowych obowiązków należy likwidacja wypadków i kolizji zaistniałych na terenie miasta Krakowa. Nie posiada ona jednak do tego odpowiedniego przygotowania (brak ukończonego kursu specjalistycznego w zakresie rekonstrukcji i likwidacji zdarzeń drogowych), w związku z czym wykonuje głównie proste czynności pomocnicze polegające na zapisywaniu w notatniku służbowych danych dotyczących uczestników zdarzeń i pojazdów, zapisywaniu poleceń dyżurnego KMP w Krakowie dotyczące zadań zleconych patrolowi, w którym pełni służbę, wypełnianiu Karty zdarzenia drogowego do celów statystycznych, wypisywaniu mandatów. Skarżąca stwierdziła, że brak szkolenia specjalistycznego w zakresie ruchu drogowego, a co za tym idzie wymaganych uprawnień, nie pozwala jej na samodzielne sporządzanie protokołów oględzin pojazdów, czy miejsc wypadków, sporządzanie szkiców i rysunków z udziałem specjalistycznego programu komputerowego służącego do tego celu i do rekonstrukcji zdarzeń, zabezpieczanie śladów kryminalistycznych. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza także art. 34 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 Zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, gdyż mianowano ją na stanowisko służbowe, do pełnienia którego nie posiada określonych wymienionym wyżej zarządzeniem kwalifikacji zawodowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. skarżąca podała, że od dnia 1 marca 2017 r. pracuje na stanowisku asystenta Ogniwa do Spraw Wykroczeń, jako delegowana. Może być tam delegowana przez okres 12 miesięcy zgodnie z ustawą o Policji. Podała, że nikt jej nie zastąpił na dotychczasowym stanowisku. W Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym pracowała z kolegą zajmującym stanowisko specjalisty, który do dnia rozprawy posiada niezmieniony zakres obowiązków, z którego wynika, że skarżąca jest jego zastępcą. Kolega ten wykonuje pracę oraz obowiązki skarżącej, mając zmniejszony zakres obowiązków, ale niezmieniony z punktu widzenia formalnego i zamieniony na system zmianowy, aby mógł wykonać wszystkie obowiązki w terminie. Skarżąca wyjaśniła, że w lutym pracowała na nowym stanowisku zgodnie z zakresem obowiązków, a praca na tym stanowisku wymaga posiadania przez policjanta likwidującego zdarzenia drogowe specjalistycznego kursu. Zdaniem skarżącej, jej przeniesienie nie było spowodowane chęcią poprawy funkcjonowania Wydziału, ale względami personalnymi co do jej osoby i kilku innych osób. Dodała, że na stanowisku, na które została mianowana, niezbędna jest wiedza z rekonstrukcji zdarzeń drogowych, a także sporządzania protokołów opisu zdarzeń drogowych. Dotychczas na takie stanowiska były przyjmowane osoby z dużym doświadczeniem, którego ona w ogóle nie posiada. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że czynności wykonywane przez skarżącą na poprzednim stanowisku zostały w części powierzone pracownikowi cywilnemu - pracownicy sekretariatu, ponieważ w dużej części czynności te nie wymagają specjalistycznej wiedzy funkcjonariusza Policji. Podniósł także, że skarżąca nie wyraziła zgody na odbycie szkolenia w zakresie niezbędnym do wykonywania nowych obowiązków, co jest udokumentowane w aktach personalnych. Zaprzeczył, aby w niniejszej sprawie chodziło o "aspekt osobowy", gdyż zmiany organizacyjne dotyczyły 16 osób, a cała reorganizacja była bezpośrednio skierowana na większy udział policjantów w likwidacji zdarzeń drogowych. Zdaniem pełnomocnika organu, skarżąca sama sobie przeczy twierdząc, że przełożeni byli uprzedzeni do niej, skoro sama podnosi, że do chwili wręczenia kwestionowanego rozkazu personalnego naczelnik jej nie znał. Skarżąca została przyjęta do pracy w Wydziale Ruchu Drogowego na własną prośbę i nie mogła przypuszczać, że będzie pracować cały czas w sekretariacie. Poza tym niemożliwe byłoby wykonywanie zadań przez Policję, gdyby mianowanie było uzależnione od zgody policjanta. Pełnomocnik organu podkreślił, że nie ma w ustawie o Policji instytucji wypowiedzenia zmieniającego. W odpowiedzi na powyższe twierdzenia pełnomocnika organu skarżąca podała, że autorem całej reorganizacji nie był nowy naczelnik, ale dotychczasowy zastępca naczelnika, który – według niej - kierował się osobistymi uprzedzeniami, w związku z tym szereg osób wykorzystało swoje możliwości i przeniosło się na inne stanowiska. Podniosła, iż fakt, że tylko ona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest dowodem na istniejący w Wydziale terror. Zaznaczyła, że spośród osób, które podlegały reorganizacji, tylko ona posiada wiek emerytalny i dlatego – jej zdaniem - pozostałe osoby nie wnosiły skarg - muszą dalej pracować. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna. Wskazał, że podstawę prawną wydanych w sprawie rozkazów personalnych stanowi ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, która wskazując na cel i podstawowe zasady działania Policji, nie precyzuje pojęcia "stanowiska równorzędnego", na jakie została mianowana skarżąca zaskarżonym rozkazem personalnym. Organy obu instancji powołały co prawda w swych rozstrzygnięciach konkretne przepisy ustawy o Policji, jednak przepisy te nie określają wprost tego pojęcia. W ocenie tego Sądu, istotnym jest, że powołane przepisy znajdują się w Rozdziale 5 ustawy o Policji zatytułowanym "Służba w Policji" regulującym w sposób możliwie precyzyjny kwestie związane ze służbą policjanta "w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować" (według art. 25 ustawy). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, rację ma organ odwoławczy wskazując, że "czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków". Wskazuje na to wprost art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, z czego wynika, że każda zmiana czasu pracy policjanta, np. z dziennego na 3-zmianowy i odwrotnie, mieści się w pojęciu ustawowego "czasu pełnienia służby". Oznacza to, że pomimo indywidualnie odczuwanej jako niedogodność pracy w systemie 3-zmianowym nie można uznać, że praca w systemie 3- zmianowym przypisana jest niższemu stanowisku służbowemu, jakby to wynikało z zarzutów skarżącej. Powołany przez organ I instancji art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji jako materialnoprawna podstawa wydanego rozkazu personalnego jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Pomimo tego, że przepis ten, jak i pozostałe zawarte w Rozdziale 5 ustawy o Policji, nie zawierają wprost przesłanek uzasadniających przenoszenie policjanta – zwalnianie z dotychczasowego stanowiska i mianowanie na inne na równorzędne stanowisko służbowe, to niewątpliwie taką przesłankę stanowi reorganizacja, a w tym przypadku Rozkaz organizacyjny [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych w Komendzie Miejskiej Policji w Krakowie. Rozkazem tym w Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego został wyłączone m.in. stanowisko etatowe asystenta, które zajmowała skarżąca. Według skarżącej, na tym stanowisku nie zatrudniono innej osoby, a jej obowiązki zostały przejęte przez innego funkcjonariusza, któremu zmieniono zakres obowiązków tak, aby był w stanie wykonać wszystkie obowiązki. Według zaś twierdzeń pełnomocnika organu, dotychczasowe stanowisko skarżącej nie zostało obsadzone przez innego policjanta, a czynności wykonywane dotychczas przez skarżącą w znacznej mierze przejęła pracownica sekretariatu, nie będąca funkcjonariuszem. Sąd pierwszej instancji wskazał, że pomimo pewnych rozbieżności w twierdzeniach stron istotnym jest to, że zwalniając skarżącą z dotychczasowego stanowiska nie mianowano na to stanowisko innego funkcjonariusza. "Wyłączenie" stanowiska, które zajmowała skarżąca i jego rzeczywista likwidacja powodują uzasadnione poszukiwanie dla skarżącej innego stanowiska - równorzędnego, a w przypadku braku stanowiska równorzędnego - przeniesienie policjanta na stanowisko niższe (art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy), wiążące się z tym, że w braku zgody funkcjonariusza na takie przeniesienie możliwe jest zwolnienie go ze służby (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji). Poza sporem pozostaje okoliczność, że stanowisko, na które została mianowana policjantka, charakteryzuje się takim samym - jak dotychczas przez nią zajmowane - stanowiskiem "asystenta" i stopniem służbowym "aspiranta sztabowego" oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień nie uległy zmianie. Istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy zachowanie powyższych parametrów jest wystarczające do uznania, że skarżącą mianowano na równorzędne stanowisko służbowe z poprzednio zajmowanym, jak twierdzą organy, czy też elementy te są niewystarczające i zasadnicze znaczenie ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy, jak twierdzi to skarżąca. Sąd pierwszej instancji zauważył, że na zajęte przez skarżącą stanowisko niewątpliwy wpływ ma nie do końca jednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne, a zwłaszcza to, według którego dokonując analizy równorzędności stanowisk służbowych w Policji uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego stanowiska służbowego. W ocenie tego Sądu rację ma skarżąca o tyle, że z § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 15 października 2007 r., Nr 18; Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 z późn. zm.) wynika, iż warunki służby określa dokument – "karta opisu stanowiska pracy". Karta ta wskazuje miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, za wyjątkiem warunków służby i wymagań w zakresie kwalifikacji, w niniejszej sprawie w zasadzie są bardzo podobne na obu stanowiskach – poprzednio zajmowanym przez skarżącą i mającym być zajmowanym i to nie one stanowią o sporze między stronami. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. elementy - zaszeregowanie, mnożnik kwoty bazowej, dodatek służbowy i dodatek za stopień mogą nie być w konkretnym stanie faktycznym sprawy wystarczające dla oceny równorzędności stanowisk służbowych w związku z czym dla dopełnienia tej oceny można brać pod uwagę także inne elementy wynikające z Karty opisu stanowisk służbowych, w tym charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Pozostałe elementy wynikające z Karty opisu stanowisk służbowych mogą i powinny być rozważane jedynie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, a jednocześnie należy mieć na względzie to, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. W realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na to, że dotychczasowe stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącą zostało w ramach reorganizacji faktycznie zlikwidowane, a obowiązki wynikające z tego stanowiska w znacznej mierze przejęła osoba cywilna (pracownica sekretariatu nie będąca na etacie funkcjonariusza Policji). W tej sytuacji dla oceny równorzędności stanowisk służbowych nie jest wykluczone poprzestanie na stwierdzeniu, że wskazane wyżej zasadnicze elementy, tj. zaszeregowanie, mnożnik kwoty bazowej, dodatek służbowy i dodatek za stopień, których tożsamości skarżąca nie kwestionuje, wyczerpują pojęcie równorzędności stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez skarżącą i stanowiska, na które skarżąca została mianowana. Sąd pierwszej instancji zauważył, że decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, z tym jednak, że z racji charakteru służby w Policji, celu i zakresu działania Policji, słuszny interes społeczny ma w tych sprawach niewątpliwy priorytet, natomiast słuszny interes policjanta przejawia się w niezaakceptowaniu sytuacji, w której skorzystanie organu z przyznanego mu uprawnienia miałoby charakter nadużycia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącej wynikają następujące warunki pracy: "praca w pomieszczeniu biurowym, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie, okresowo praca w terenie", natomiast z Karty opisu stanowiska pracy, na które została mianowana: "praca w terenie, praca w pomieszczeniu biurowym – sporządzanie dokumentacji, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie". Jest niewątpliwym, że warunki pracy uległy zmianie o tyle, że obecnie skarżąca ma zasadniczo, a nie jak poprzednio okresowo, wykonywać pracę w terenie, nie mniej – zdaniem tego Sądu – nie można uznać, iż stanowisko służbowe, na które została mianowana skarżąca nie jest równorzędne, albowiem zakres obowiązków na poprzednio zajmowanym stanowisku nie wymagał w pełni powierzenia ich policjantowi posiadającemu wiedzę specjalistyczną i korzystającemu w sensie uprawnień z przepisów ustawy o Policji, a wystarczającym było powierzenie ich osobie cywilnej. Konieczność zaliczenia na obecnie powierzonym stanowisku kursu specjalistycznego z zakresu ruchu drogowego nie można zdaniem tego Sądu także uznać za dyskryminację, czy znaczną uciążliwość, skoro poza sporem pozostaje okoliczność, że do Wydziału Ruchu Drogowego skarżąca została przyjęta na własną prośbę i w każdym czasie powinna liczyć się ze skierowaniem na specjalistyczne kursy związane z pełnieniem służby w tym Wydziale. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na możliwość jednostronnego kształtowania stosunku służbowego zgodnie z którym służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność policji, a nie według osobistych odczuć czy potrzeb rodzinnych policjanta. Dyspozycyjność policjanta, o której powyżej mowa, jest jednocześnie źródłem wielu przywilejów funkcjonariuszy, np. mieszkaniowych, o których stanowi także omawiana ustawa o Policji w Rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Tak więc, w sytuacji braku wykazania przez skarżącą i braku dokumentów w aktach sprawy mogących wskazywać na to, że wydając rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w Krakowie nie kierował się "zobiektywizowanymi kryteriami, uwzględniającymi mobilność i skuteczność policji", a innymi względami niż potrzeby służby, Sąd ten uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone rozkazy personalne nie naruszyły prawa. Z akt sprawy, a zwłaszcza z Rozkazu organizacyjnego [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji w Krakowie oraz z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że dokonane zmiany, w tym przeniesienie skarżącej na inne stanowisko, miały na celu skierowanie większej liczby policjantów do służby bezpośrednio na drogach, a tym samym podniesienie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. W., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Nadto wniosła o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), dalej: "ustawa", poprzez nietrafne zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji kluczowych dla sprawy ustaleń organów, że skarżąca kasacyjnie posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe do zajmowania stanowiska asystenta ruchu drogowego Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie, podczas gdy z przedmiotowego stanu faktycznego wynika, że skarżąca kwalifikacji takich nie posiada, gdyż nie ukończyła odpowiednich specjalistycznych kursów, a w rezultacie niedopuszczalne było mianowanie skarżącej na ww. stanowisko; b) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy poprzez niewłaściwe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do mianowania skarżącej kasacyjnie na równorzędne stanowisko służbowe, którą to równorzędność stanowisk oceniono jedynie na podstawie tożsamości zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień, podczas gdy taka ocena winna opierać się również na kryteriach takich jak: zakres zadań i obowiązków, rozkład czasu pracy oraz odmienne od dotychczasowych warunki pracy; c) art. 71b ust. 7 ustawy poprzez niezasadne i dowolne przyjęcie, że skarżąca posiada odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do zajmowania ww. stanowiska, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarżąca nie została skierowana na żadne badania, których wynik stanowiłby podstawę do dokonania takiej oceny, a pomimo to ustalenie, że skarżąca posiadała zdolność fizyczną i psychiczną wymaganą do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), "k.p.a.", poprzez nieuwzględnienie i zaniechanie zbadania przez Sąd pierwszej instancji zarzutów skargi i utrzymanie w mocy wadliwych decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie, które to decyzje w swoich uzasadnieniach nie zawierały obligatoryjnych elementów wymaganych przez przepisy prawa, przez co naruszały przepisy prawa oraz zasady przekonywania, zasady wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, co skutkowało oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli legalności działań organu nie uchylił wadliwych rozstrzygnięć organów, mimo że organy obu instancji nie zbadały wszystkich okoliczności i nie wskazały w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu decyzji, jakie argumenty wzięły za podstawę przyjętych ustaleń faktycznych, przez co organy w sposób niepełny wyjaśniły sprawę; c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sprzeczne i nielogiczne uzasadnienie wyroku wskazujące, że skarżąca nie odbyła jeszcze kursu pozwalającego jej uzyskać odpowiednie kwalifikacje zawodowe, a zarazem ustalenie że skarżąca posiada odpowiednie kwalifikacje. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, dopuszczenie dowodu z załączonego do pisma dokumentu oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W replice na powyższe pismo procesowe skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonych do repliki dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji jednak, gdy zasadność zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego determinuje zakres wyjaśnienia sprawy, jak to mam miejsce w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należy ocenić zasadność zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżąca kasacyjnie - aspirant sztabowy - pełniła służbę w Policji od 1999 r. Przed zmianą stanowiska dokonaną zaskarżonym w sprawie rozkazem personalnym pełniła służbę na stanowisku asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie. Zaskarżonym w sprawie rozkazem personalnym utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], którym zwolniono skarżącą kasacyjnie z dniem 31 stycznia 2017 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 1 lutego 2017 r. mianowano na stanowisko asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym z powołaniem się na zmiany organizacyjne wprowadzone w Wydziale Ruchu Drogowego z dniem 1 lutego 2017 r. rozkazem organizacyjnym [...] Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie. Istota zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego podniesionych w sprawie sprowadza się do oceny czy stanowisko służbowe, na które skarżąca kasacyjnie została mianowana zaskarżonym rozkazem personalnym z dniem 1 lutego 2017 r. jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem dotychczas przez nią zajmowanym, w dalszej zaś kolejności, czy skarżąca kasacyjnie posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do jego zajmowania. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), na wstępie wskazać należy, że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 ustawy), zaś służba w Policji jest szczególnym stosunkiem, w którym dominującą pozycję ma organ, co jest konsekwencją celów i zadań tej formacji. Potrzeby służby w głównej mierze determinują charakter i zakres indywidualnych zadań funkcjonariuszy. Funkcjonariusz służby mundurowej pozostaje w pełnej dyspozycji organu, który decyduje o tym, komu powierzyć określone stanowisko oraz ma wyłączne prawo do zdecydowania w określonej sytuacji faktycznej o tym, jak długo dana osoba pozostanie na stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje podporządkowany przełożonym, którzy w zależności od bieżących potrzeb kadrowych i organizacyjnych mogą kształtować warunki służby w celu zagwarantowania optymalnej realizacji zadań służbowych. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na inne stanowisko nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku. Sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Żaden z przepisów ustawy nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu stanowią przepisy art. 32, art. 36, art. 37 i art. 38 tej ustawy. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przepis ten określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Nie precyzuje także kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Omawiany przepis ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym. Określa organy właściwe do wydania rozstrzygnięcia w sprawach w nim określonych. Z uwagi na to, że przepisy ustawy nie normują odrębnie wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w orzecznictwie, mają charakter uznaniowy. Zatem rozstrzygnięcie w tej materii jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry. Trafnie zatem zauważa Sąd pierwszej instancji, że pomimo tego, że przepis art. 32 ust. 1 jak i pozostałe przepisy zawarte w Rozdziale 5 ustawy o Policji nie zawierają wprost przesłanek uzasadniających przenoszenie policjanta – zwalnianie z dotychczasowego i mianowanie na inne równorzędne stanowisko służbowe, to niewątpliwie taką przesłankę stanowi reorganizacja, a w tym przypadku Rozkaz organizacyjny [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie w sprawie zmian organizacyjnych w Komendzie Miejskiej Policji w Krakowie. Pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w ustawie o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Przeniesienie zatem policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano skarżącą kasacyjnie na równorzędne stanowisko służbowe. Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne". Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że stanowisko, na które została mianowana policjantka, charakteryzuje się takim samym jak dotychczas przez nią zajmowane stanowiskiem "asystenta" i stopniem służbowym "aspiranta sztabowego" oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień nie uległy zmianie. Dokumentem, na podstawie którego można dokonać ustalenia wszystkich cech stanowiska służbowego policjanta jest karta opisu stanowiska pracy, o jakiej mowa w § 2 pkt 14 Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50). Zgodnie z owym przepisem prawa karta opisu stanowiska pracy jest dokumentem określającym: a) miejsce występowania oraz cel stanowiska, b) zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, c) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, d) warunki służby lub pracy na stanowisku oraz e) kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, za wyjątkiem warunków służby i wymagań w zakresie kwalifikacji, w niniejszej sprawie w zasadzie są bardzo podobne na obu stanowiskach – poprzednio zajmowanym przez skarżącą i mającym być zajmowanym. Z Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącej wynikają następujące warunki pracy: "praca w pomieszczeniu biurowym, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie, okresowo praca w terenie", natomiast w Karcie opisu stanowiska pracy, na które skarżąca kasacyjnie została mianowana wskazano: "praca w terenie, praca w pomieszczeniu biurowym – sporządzanie dokumentacji, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie". Niewątpliwe zatem warunki pracy skarżącej kasacyjnie uległy zmianie o tyle, że obecnie skarżąca ma zasadniczo, a nie jak poprzednio okresowo, wykonywać pracę w terenie. Nie można jednak uznać w świetle tego, co powiedziano wyżej, że stanowisko służbowe, na które skarżąca kasacyjnie została mianowana, nie jest równorzędne z dotychczas przez nią zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza konieczności zachowania wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy. Taka interpretacja pojęcia równorzędności stanowiska służbowego byłaby nie tylko sprzeczna z pojęciem "równorzędności" ustalonym w drodze wykładni, ale także z zasadą jednostronnego i władczego kształtowania stosunku służbowego, dopuszczalnością zmian tego stosunku w zakresie warunków służby z uwzględnieniem kryteriów zobiektywizowanych uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, czemu z drugiej strony ma odpowiadać zasada dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariusza. W wyroku z dnia 29.09.2017 r. sygn. akt I OSK 3052/15 (LEX nr 2398131) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przy dokonywaniu oceny czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, poza polem rozważań sądu pozostaje ocena racjonalności i celowości przeniesienia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko." W świetle powyższego należy przyjąć, że przy ocenie równorzędności stanowisk nie jest konieczne zachowanie identyczności wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy takich jak: zakres zadań i obowiązków, rozkład czasu pracy oraz warunki pracy. Nie mógł w tej sytuacji odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Za nieusprawiedliwiony także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o Policji poprzez nietrafne zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organów, że skarżąca kasacyjnie posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe do zajmowania stanowiska asystenta ruchu drogowego Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Krakowie, podczas gdy z przedmiotowego stanu faktycznego wynika, że skarżąca kwalifikacji takich nie posiada, gdyż nie ukończyła odpowiednich specjalistycznych kursów w związku z czym niedopuszczalne jej zdaniem było mianowanie skarżącej na ww. stanowisko. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Przepis ten w ustępie 2 stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji albo Komendant CBŚP może wyrazić zgodę na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta, także w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant jest obowiązany uzyskać przed mianowaniem na stałe. Z Karty opisu stanowiska pracy określającej warunki służby skarżącej kasacyjnie na dotychczasowym i nowym stanowisku służby wynika, co już wyżej powiedziano, że wymienione w § 2 pkt 14 Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji elementy opisujące ww. stanowiska służby są bardzo podobne za wyjątkiem warunków służby i wymagań w zakresie kwalifikacji. Z Karty opisu stanowiska pracy – asystenta ruchu drogowego Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KMP Kraków wynika, że na nowym stanowisku pracy w zakresie kwalifikacji zawodowych niezbędne i pożądane jest odbycie kursu specjalistycznego ruchu drogowego, którego skarżąca kasacyjnie przed mianowaniem na ww. stanowisko nie odbyła, co jest okolicznością niesporną w sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta: 1) szkolenia zawodowego podstawowego; 2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych; 3) Wyższej Szkoły Policji. Wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.) w § 2 stanowi, że policjant uzyskuje kwalifikacje zawodowe podstawowe po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego. Przepis § 6 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowi, że za równoznaczne z uzyskaniem kwalifikacji zawodowych: podstawowych uważa się: a) ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego o określonym profilu lub bez wyodrębnionego profilu, a także części ogólnopolicyjnej tego szkolenia albo b) ukończenie szkolenia zawodowego specjalistycznego, albo c) ukończenie szkolenia zawodowego, wymaganego do mianowania na pierwszy stopień w korpusie podoficerów lub aspirantów Policji, albo d) złożenie egzaminu aspiranckiego lub podoficerskiego, zastępującego szkolenie zawodowe, albo e) mianowanie na odpowiedni stopień policyjny osoby przyjętej do służby w Policji, posiadającej stopień wojskowy chorążego lub podoficera, nieuzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia zawodowego - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Trafnie zauważa organ odpowiedzi na skargę kasacyjną, że wyżej określone szkolenia traktowane jako równoznaczne wobec użycia alternatywy "albo", a nie szkolenie stosowne, jak wskazano w skardze kasacyjnej, stanowią o posiadaniu kwalifikacji zawodowych podstawowych warunkujących mianowanie na stanowisko asystenta. Powoływane przez skarżącą kasacyjnie Zarządzenie Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 13, poz. 100) wprowadza w § 4 wymóg dodatkowego przeszkolenia dla funkcjonariuszy realizujących zadania wymagające wiedzy specjalistycznej ale wyłącznie w zakresie: 1) kierowania ruchem drogowym, z wyłączeniem czynności podejmowanych na miejscu zdarzeń drogowych oraz przy zabezpieczeniu imprez na drogach; 2) kontroli stanu technicznego pojazdów silnikowych; 3) wykonywania czynności na miejscu wypadków drogowych; 4) kontroli przewozu towarów niebezpiecznych; 5) kontroli zapisów urządzeń samoczynnie rejestrujących prędkość jazdy, czas jazdy i postoju (tachografów); wykonuje wyłącznie policjant ruchu drogowego, mający odpowiednie przeszkolenie zawodowe, z zastrzeżeniem § 25 ust. 2. Przepis zaś § 25 ww. zarządzenia stanowi, że czynności na miejscu zdarzenia drogowego wykonują policjanci ruchu drogowego pełniący służbę w komórce obsługi zdarzeń drogowych, zwanej dalej w skrócie "OZD" lub inni policjanci ruchu drogowego wyposażeni w sprzęt specjalistyczny (ust. 1); czynności, o których mowa w ust. 1, mogą wykonywać również policjanci grupy dochodzeniowo-śledczej, a w przypadku zdarzenia, w którym nie ma osoby zabitej lub rannej, w uzasadnionych okolicznościach na polecenie dyżurnego jednostki Policji - inni policjanci (ust. 2). Poprzez odesłanie w § 4 do § 25 ust. 2 z rozporządzenia przepis ten zezwala na wykonywanie czynności na miejscu zdarzenia drogowego, w którym nie ma osoby zabitej lub rannej przez "innych policjantów", czyli także nie posiadających szczególnych kwalifikacji. Kompetencje do wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego wynikają natomiast z § 2 ww. Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, zgodnie z którym: Zadania Policji w zakresie kontroli ruchu drogowego wykonuje policjant pełniący służbę w komórce właściwej do spraw ruchu drogowego, posiadający przeszkolenie w tym zakresie, zwany dalej "policjantem ruchu drogowego". (ust. 1). Policjant, inny niż wymieniony w ust. 1, może wykonywać zadania w zakresie kontroli ruchu drogowego na polecenie kierownika jednostki organizacyjnej Policji lub dyżurnego jednostki. (ust. 2). Wbrew zatem twierdzeniom skargi kasacyjnej, dopuszczalne jest pełnienie przez skarżącą kasacyjnie służby na stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KMP w Krakowie w zakresie ustalonym w karcie opisu nowego stanowiska służbowego. Rolą przełożonego jest natomiast odpowiedni przydział konkretnych czynności do realizacji przez policjanta nieposiadającego dodatkowego przeszkolenia aby zachować zgodność z obowiązującymi przepisami. Zauważyć należy, że sama skarżąca kasacyjnie podała, że wykonywała na nowym stanowisku tylko czynności niewymagające wiedzy specjalistycznej. Ponadto z akt sprawy wynika, że bezpośredni przełożony skarżącej kasacyjnie, jak i przełożony do spraw osobowych wyrazili zamiar skierowania jej na dodatkowe przeszkolenie w celu uzupełnienia kwalifikacji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 lutego 2017 r. skarżąca kasacyjnie została poinformowana o zamiarze skierowania jej w najbliższym czasie na kurs specjalistyczny, na co oświadczyła, że uczestnictwo w takim kursie kolidowałoby z jej sprawami prywatnymi, podobnie jak praca w systemie zmianowym, w związku z czym nie chce odbyć szkolenia. Odmienne twierdzenia skarżącej w tym przedmiocie nie są niczym wykazane. Nawet gdyby przyjąć, jak tego chce skarżąca kasacyjnie, że okoliczności stwierdzone ww. notatką służbową nie miały miejsca, to i tak fakt nieobycia właściwego szkolenia przed mianowaniem na nowe stanowisko służbowe pozostaje bez znaczenia w sprawie. Wbrew bowiem odmiennemu stanowisku skarżącej kasacyjnie w tym względzie, w świetle tego, co powiedziano wyżej, brak specjalistycznego przeszkolenia z zakresu ruchu drogowego i to przed mianowaniem na nowe stanowisko służbowe, nie stanowi przeszkody w mianowaniu na nowe stanowisko służbowe i wykonywaniu w związku z tym nowych obowiązków służbowych. Wskazać należy, że policjanci wymagający przeszkolenia są na nie kierowani sukcesywnie, przy możliwość odbycia takiego przeszkolenia nie zależy wyłącznie od aktualnego zapotrzebowania danej jednostki, ale także od możliwości organizacyjno-dydaktycznych szkół policyjnych, co powoduje, że może dojść do przesunięcia daty odbycia przeszkolenia w stosunku do daty mianowania na stanowisko wymagające uzupełnienia kwalifikacji. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 71b ust. 7 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że skarżąca posiada odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do zajmowania ww. stanowiska, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarżąca nie została skierowana na żadne badania, których wynik stanowiłby podstawę do dokonania takiej oceny, a pomimo to ustalenie, że skarżąca posiadała zdolność fizyczną i psychiczną wymaganą do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 71b ust. 7 ustawy o Policji, policjanta kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go na stanowisko służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe i inne wynikające z warunków pełnienia służby, inne niż występujące na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem terminu określonego w ust. 3. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że warunki służby opisane w pkt. 13 Karty opisu stanowiska pracy poprzednio zajmowanego i nowego stanowiska służby wskazują, że zarówno poprzednie stanowisko służby, jak i obecne stanowisko służby są podobne. Trafnie zauważa w tej sytuacji organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że dotychczasowe badania skarżącej kasacyjnie musiały uwzględniać w zakresie zdolności do służby również jej pełnienie w warunkach zewnętrznych, a samo zwiększenie wymiaru takiej służby w stosunku do pracy w pomieszczeniu biurowym nie uzasadniało skierowania skarżącej na przedterminowe badania lekarskie i uzyskania przed zmianą stanowiska aktualnego orzeczenia o zdolności do służby. Zauważyć należy, że służba w terenie oraz służba w systemie zmianowym została wskazana w skierowaniu skarżącej kasacyjnie na ostatnie badania profilaktyczne z dnia [...] kwietnia 2015 r. Badania takie skarżąca kasacyjnie odbyła w dniu 22 maja 2015 r., uzyskując orzeczenie o zdolności do służby do dnia 22 maja 2018 r., co wynika z akt sprawy. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej kasacyjnie dotyczących zwolnienia jej z testów sprawnościowych wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie przekroczyła wiek 45 lat, w związku z czym w świetle § 2 ust. 2 pkt 3 lit. a w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia KGP Nr 418 z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie zakresu oraz szczegółowych warunków, trybu przeprowadzania oraz zasad oceniania sprawności fizycznej policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 3, poz. 17) zwolniona jest z testów sprawnościowych. Zwolnienie to nie skutkuje brakiem zdolności do służby w Policji. Ww. przepisy stanowią podstawę prawną dla tej kategorii wiekowej kobiet będących funkcjonariuszami Policji i dotyczy wszystkich kobiet – funkcjonariuszy po ukończeniu 45 roku życia. Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, decyzje wydane w przedmiotowej sprawie w swoich uzasadnieniach zawierają wszystkie obligatoryjne elementy wymaganych przez przepisy prawa. W uzasadnieniach wydanych w sprawie rozkazów personalnych wskazano powody, dla których mianowano skarżącą kasacyjnie na nowe stanowisko służbowe. Decyzje te nie naruszają zasady przekonywania, zasady wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa. W uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych organy wskazały jaki jest stan faktyczny sprawy oraz jakie argumenty wzięto pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Wprawdzie w rozkazie wydanym przez organ pierwszej instancji nie wskazano, że nowe stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącą kasacyjnie jest równorzędne ze stanowiskiem dotychczas przez nią zajmowanym, to jednak okoliczność ta została szczegółowo omówiona w rozkazie personalnym wydanym w drugiej instancji, w którym organ ten odniósł się do podniesionych w tym względzie zarzutów odwołania. Nie można zatem zarzucić temu organowi, jak tego chce skarżąca kasacyjnie, że bezrefleksyjnie przyjął twierdzenia organu pierwszej instancji. Nie może także być także uznane za okoliczność uniemożliwiającą skarżącej pełnienie służby w systemie zmianowym sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym bratem. Z załączonego do skargi kasacyjnej orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] wynika, że brat skarżącej kasacyjnie w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Ww. orzeczeniem zaliczono brata skarżącej kasacyjnie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721), do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. W uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazano, że: "naruszenie organizmu osoby orzekanej uważa się za okresowe i w związku z powyższym orzeczenie wydaje się na okres do 31.12. 2017 r.". Z powyższego wynika, że niepełnosprawność brata skarżącej kasacyjnie nie jest znaczna w stopniu uzasadniającym powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie na jej słuszny interes, który by skutkował niedopuszczalnością wyznaczenia jej do pełnienia służby w systemie zmianowym. Z przepisu art. 4 ust. 1 tej ustawy wynika, że osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności wymaga w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Brat skarżącej kasacyjnie nie został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z owym przepisem prawa, do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew odmiennym w tym względzie twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności działań organu. Nie uchylił wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów. Prawidłowo bowiem uznał, że organy obu instancji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy oraz, że w uzasadnieniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć wskazały i to w sposób wyczerpujący, jakie argumenty wzięły za podstawę przyjętych ustaleń faktycznych i prawidłowo Sąd ten uznał, że organy rozpoznające sprawę w sposób pełny wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności. Niezasadny także okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Takiej wady uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzucić nie można. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów tego Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.