II SA/Wa 2174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. K. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania K. K., decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] cofającą K. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. KGP wskazał, że Komendant [...] Policji w związku z przekazaną przez KPP w [...] informacją o zgłoszeniu przez syna K. K., iż u jego ojca stwierdzono zespół psychoorganiczny wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. K. pozwolenia na broń palną myśliwską. Jednocześnie odrębnym pismem z tego samego dnia zobowiązał go na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią (k. 128). K. K. wezwanie wykonał i przedstawił orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią (k. 208 i 209). Organ I instancji odwołał się od nich. W dniu [...].10.2015 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym przez dr n.med. B. T. z dnia [...].10.2015r. nr [...] stwierdzające, iż wymieniony nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U Nr 53, poz. 549 z późn. zm., k. 257). Natomiast w dniu [...].11.2015r. wpłynęła informacja, iż K. K. nie zgłosił się na badania psychologiczne w trybie odwoławczym (k. 260). Do organu zgłosił się pełnomocnik K. K., który w pismach z dnia [...].10.2015 r. i z dnia [...].11.2015r. podniósł, iż na wynik badań lekarskich przeprowadzonych w trybie odwoławczym miały wpływ sugestie Policji oparte na niezgodnych z prawdą zeznaniach syna M. K. oraz opinia lekarza W. Z., który powinien był wyłączyć się od orzekania. Pełnomocnik załączył zaświadczenie prof. P. M. z dnia [...].11.2013 r. o stanie zdrowia K. K., w którym stwierdzono, iż jest on w dobrym stanie psychicznym i nie ma przeciwwskazań do posiadania przez niego broni myśliwskiej (k. 290). W dniu [...].02.2016r. do organu I instancji wpłynął kolejny (pierwszy zawierało pismo z dnia [...].10.2016r.) wniosek pełnomocnika o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia K. K. pozwolenia na broń palną myśliwską (k. 315), do którego załączył on, m.in. orzeczenia lekarskie i psychologiczne z dnia [...].01.2016 r. wydane w I instancji przez lekarza i psychologa upoważnionych do badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (k. 310 i 311). Organ podał, że biorąc pod uwagę zastrzeżenia strony do pracy jednego z lekarzy wykonujących badania cząstkowe poprzedzające wydanie II instancyjnego orzeczenia z dnia [...].10.2015 r. a także mając na względzie negatywną dla strony treść tego orzeczenia, Komendant [...] Policji uznał za zasadne wniesienie odwołań od wydanych jej w styczniu 2016 r. orzeczeń (k. 23 i 24. tom II). W ich wyniku uzyskał ostateczne orzeczenie psychologiczne wydane przez psychologa D. D. w dniu [...].04.2016 r. nr [...], w którym stwierdzono, że K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (k. 85 tom II). Natomiast z ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez lek. K.P. w dniu [...].05.2016 r., nr [...] wynika, iż K. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Z tego względu [...] cofnął K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W odwołaniu od tej decyzji, jak wskazał KGP podniesiono m.in., że na treść negatywnego orzeczenia lekarskiego wydanego w II instancji niewątpliwie miały wpływ oszczercze oskarżenia syna strony. Dowodzi tego fakt, iż autorytety naukowe w dziedzinie medycyny i psychologii wydały pozytywną ocenę co do możliwości posługiwania się przez K. K. bronią (k. 245, tom I i k. 27-40, tom II). KGP utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, że powodem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie były informacje uzyskane od syna K. K., ani wniosek o cofnięcie pozwolenia na broń (wycofany następnie przez stronę), ale ustalenie, że K.K. należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, a zatem nie może dysponować bronią, co dwukrotnie zostało stwierdzone ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Okoliczność ta wypełnia przesłankę bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń wskazaną przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Przepisy te stanowią, że organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa zaburzenia psychiczne lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2): uzależnionej od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). KGP podniósł, że ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...].10.2015 r. nr [...] wydane zostało K. K. przez lekarza [...] B. T. (k. 257). Z treści tego dokumentu jednoznacznie wynika, iż K. K. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenie to wyeliminowało pozytywne dla strony orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].08.2015 r. wydane w I instancji przez dr T. P. (k. 209). Po jego otrzymaniu organ I instancji nie zakończył jednak postępowania, co uczynił mając na uwadze interes strony i biorąc pod uwagę przedstawione przez nią w toku postępowania argumenty. Strona podniosła bowiem, iż jeden z lekarzy badających ją w postępowaniu II - instancyjnym, dr W. Z. ma do niej negatywny stosunek z tego powodu, iż lekarz ten występował jako biegły sądowy w sprawie dotyczącej wyrównania jej renty inwalidzkiej, w której nie uwzględniono jego opinii i w efekcie zapadł korzystny wyrok. Według strony, w postępowaniu dotyczącym wydania jej orzeczenia lekarz ten z zemsty wydał negatywną opinię o stanie jej zdrowia, co zadecydowało o wydaniu jej w dniu [...].10.2015 r. w II instancji negatywnego orzeczenia lekarskiego. Przyczynił się do tego także fakt, iż w uzasadnieniu odwołania organ I instancji powołał się na treść pomówień i fałszywych oskarżeń syna strony, co niewątpliwie miało wpływ na postrzeganie osoby badanej przez lekarzy przeprowadzających badania poprzedzające wydanie orzeczenia II - instancyjnego. W tej sytuacji, gdy w dniu [...].02.2016 r. do organu I instancji wpłynęły nowe, pozytywne dla strony, wydane w I instancji w dniu [...].01.2016 r. orzeczenia lekarskie i psychologiczne, organ ten mając na względzie argumenty strony dotyczące przyczyn wydania jej negatywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...].10.2015r., postanowił oba orzeczenia ze stycznia 2016 r. poddać ponownej weryfikacji w trybie odwoławczym. Tym razem w odwołaniach ogólnie tylko wskazano, iż organ powziął podejrzenie, iż K. K. może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, poinformowano też organ odwoławczy o jego zastrzeżeniach co do bezstronności lekarza przeprowadzającego badania odwoławcze, w wyniku których [...].10.2015r. wydano mu negatywne orzeczenie lekarskie (k. 23 i 24, tom II). W wyniku ponownych badań K. K. uzyskał ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...].04.2016 r. wydane przez psycholog D. D. stwierdzające, iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może posługiwać się bronią (k. 85. tom II). Jednakże w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...].05.2016 r. wydanym w II instancji przez lekarza K. P. ponownie stwierdzono, że K. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (k. 87. tom II). KGP wskazał, że w tej sytuacji powoływanie się przez stronę i jej pełnomocnika na korzystne dla strony orzeczenia psychologiczne oraz pozytywne orzeczenie lekarskie wydane w I instancji, a także na opinie lekarzy innych, niż wymienieni w art. 15b ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, którzy badali stronę i stwierdzili, że może ona dysponować bronią palną myśliwską, nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z akt sprawy nie wynika, by osoby wskazane przez stronę spełniały wymogi określone przez niego w art. 15b ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność, że strona uzyskała pozytywne orzeczenia psychologiczne w I i II instancji nie może zatem przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń palną myśliwską w sytuacji, gdy w II instancji uzyskała negatywne orzeczenie lekarskie. KGP wskazał jednocześnie, że organy Policji nie mają kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydających na ich podstawie stosowne orzeczenia, nie są też uprawnione do oceny stanu zdrowia posiadaczy pozwoleń na broń lub osób ubiegających się o nie. KGP podniósł, że prawo do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma wyłącznie wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. KGP podał, że poinformowany przez stronę, iż zamierza wystąpić do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania lekarzy, którzy przeprowadzili jej badania w trybie II - instancyjnym poprzedzające wydanie jej orzeczenia lekarskiego z dnia [...].05.2016 r., pismem z dnia [...].09.2016 r. zwrócił się do Wojewody [...] z zapytaniem czy K.K. złożył skargę na lekarza K. P. i czy podjęto czynności kontrolne w tej sprawie (k. 187, tom II). KGP podał, że w odpowiedzi uzyskał z [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] informację (pismo z dnia [...].10.2016 r.), iż dotychczas żadna skarga od K.K. nie wpłynęła (k. 189). KGP wskazał przy tym, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania bądź cofnięcia pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe, tj. o tym czy ktoś należy, bądź nie, do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji decyduje treść orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez określone osoby i w określonym trybie. Nie jest zatem dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko orzeczeniu lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym przepisami prawa (chodzi tu o - rozporządzenia Ministra Zdrowia), ponieważ w tym zakresie przepisy k.p.a. nie mają zastosowania. Ponadto organy Policji nie mają uprawnień, ani tym bardziej narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskim i psychologicznym wydanymi w różnych instancjach. Z tego względu w ocenie KGP nie ma podstaw prawnych, aby ponownie skierować stronę na badanie lekarskie, o co poprosiła w dniu [...].10.2016 r. w oświadczeniu do protokołu zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej. KGP wskazał, że w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego z dnia [...].05.2016 r. nr [...]podpisanego przez lekarza K. P., K. K. nie podjął żadnych skutecznie prawnych działań w celu wyeliminowania go z obrotu prawnego (jak wyżej wspomniano, nie złożył skargi do Wojewody [...]), a zatem pozostaje ono nadal aktualne. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. K. reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: 1. art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie określenia prawa strony do posiadania broni poprzez powadzenie postępowania w sposób nieobiektywny i z góry ukierunkowany na pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni; 2. naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez oparcie się przez organ przy wydawaniu decyzji wyłącznie na dowodach świadczących na niekorzyść strony, tj. orzeczeniu wydanym przez lekarza K. P. nr [...] z dnia [...].05.2016 r. oraz orzeczeniu nr [...] z dnia [...].10 2015 r. wydanym przez dr. B. T.; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na braku rozpatrzenia oraz oceny całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskich przełożonych przez stronę, w szczególności: a) orzeczenia psychologicznego nr [...] stwierdzającego, że K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, i może dysponować bronią wydanego przez dr A. B.; b) orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].08.2015 r. stwierdzającego, że K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, wdanego przez dr T. P.; c) orzeczenia psychologicznego nr [...] Przychodni Lekarskiej Akademii Obrony Narodowej z [...].01.2016 r. w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, wydanego przez dr. M. M.; d) zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia [...]11.2015 r. wydanego przez prof. P. M., z którego wynika wprost, iż skarżący posiada pełną zdolność do kierowania swoim postępowaniem i tym samym brak jest przeciwwskazań do posiadania broni myśliwskiej; e) orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].01.2016 r wydanego przez dr. J. N., stwierdzającego, że K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią; f) opinii psychiatrycznej opracowanej przez prof. dr. hab. M. J., specjalistę w dziedzinie psychiatrii neurologii, z której wynika, iż K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią myśliwską; g) orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...].04.2016 r. wydanego przez dr D. D.- psychologa upoważnionego do przeprowadzania badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń, z którego wynika, że K. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, i może dysponować bronią, 4. art. 80 k.p.a., polegające na braku dokonania oceny negatywnych dla strony dowodów tj. orzeczenia wydanego przez lekarza K. P. nr [...] z dnia [...].05.2016 r., oraz orzeczenia nr [...] z dnia [...].10 2015 r. wydanego przez dr W. Z. z [...], dokonanej w kontekście całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że lekarz K. P., która wydała ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].05.2016 r., z którego wynika iż p. K. K. nie może dysponować bronią, powinna wyłączyć się od orzekania w tej sprawie z uwagi na to, że jest skłócona ze skarżącym a zaprzyjaźniona z jego synem, który atakuje K. K. w sposób bezwzględny. Pełnomocnik podkreślił, że istotne jest również to, że Komendant [...] Policji nie uznał za zasadną opinię pierwszego lekarza dr Z. skoro powołał w tej sprawie drugiego lekarza dr K. P. Ustalono też w toku postępowania, że w sprawie dr Z. prowadzone jest postępowanie w Wojskowym Sądzie Lekarskim. Pełnomocnik podkreślił, że zarówno z dr Z. jak i z dr P.skarżący znał się wcześniej i z obydwoma tymi lekarzami pozostawał w konflikcie, co mogło mieć wpływ na treść wydanych przez nich opinii. Pełnomocnik podniósł, że organ administracji wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni obowiązany był do możliwie szerokiej oceny treści negatywnego dla strony orzeczenia z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy także należy do obowiązków organu, bowiem to organ administracji ostatecznie rozstrzyga sprawę. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonać jego prawidłowej oceny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie, organ nie dopełnił zaś wynikających w powyższych przepisów obowiązków w zakresie postępowania dowodowego, co miało bezpośredni i istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia 30 listopada 2016 r. skarżący uzupełnił skargę. Podniósł m.in., że jego pisma do Wojewody i Wicewojewody z prośbą o przyjęcie na skargę spotkały się z odmową Wojewody. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący w odniesieniu do twierdzenia organu, że nie zwracał się do Wojewody [...], podał, iż usiłował uzyskać pomoc od Wojewody, a także od Marszałka Województwa, wskazał na pismo z dnia [...] września 2016 r. do Wicewojewody [...] i pismo z dnia [...] września 2016 r. do Wojewody [...]. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył w tej sprawie przepisy postępowania administracyjnego, tj. przepis art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 84 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), zwanej dalej k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie zaś do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie niniejszej organ odwoławczy nie rozpatrzył wszechstronnie całego zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji ocena dokonana przez organ odwoławczy, co do podstaw cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, musiała zostać uznana za przedwczesną. Za trafne Sąd uznał stanowisko Komendanta Głównego Policji, co do wiążącego charakteru orzeczenia lekarskiego (a także psychologicznego) wydanego w postępowaniu odwoławczym. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2966/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że dowód ten nie podlega żadnej ocenie organu. Orzeczenie lekarskie jest w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni sui generis opinią, o jakiej mowa w art. 84 k.p.a. (v. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r.). Ocena orzeczenia lekarskiego może dotyczyć zagadnień formalnych (np. czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot), jak również kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia. Ocena orzeczenia lekarskiego jako dowodu – w takim zakresie – jest niezbędna, aby postępowanie odpowiadało standardom określonym w k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. II OSK 2966/15 wskazał, że nie jest dopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, aby dowód i to o wiążącym charakterze (orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne) pozostawał poza jakąkolwiek kontrolą i oceną. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Powyższe nie stoi w sprzeczności z twierdzeniem, że w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu. To bowiem, czy dana osoba należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego przez upoważnionego (uprawnionego) do tego lekarza. To szczególne ograniczenie dowodowe w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej uzasadnione jest potrzebą ochrony takich wartości jak życie i zdrowie ludzi oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny w sposób oczywisty zagrożonych w razie dysponowania bronią przez osoby, które ze względu na stan zdrowia psychicznego lub fizycznego, bronią dysponować nie mogą (v. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2144/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nie naruszył zatem prawa nie przeprowadzając dowodu z licznych orzeczeń przedłożonych przez stronę. Zarzut naruszenia przepisu art. 75 k.p.a. we wskazanym zakresie Sąd uznał tym samym za niezasadny. Powyższe nie zmienia jednakże tego, że organ odwoławczy nie dokonał oceny dowodu, jakim jest ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], na którym oparta została zaskarżona decyzja, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut skargi w tym zakresie Sąd uznał za trafny. Organ odwoławczy obowiązany był bowiem wziąć pod uwagę przy ocenie mocy dowodowej ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez lek. K. P. okoliczności podnoszone przez stronę, które jej zdaniem wywołują wątpliwości, co do bezstronności lekarza. Przepis art. 84 § 2 k.p.a. wskazuje, że biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24. Poza tym do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków. Organowi powyższy przepis jest znany, albowiem biorąc pod uwagę zastrzeżenia strony co do innego lekarza wykonującego badania cząstkowe przed wydaniem wcześniejszego orzeczenia lekarskiego (wydanego w trybie odwoławczym) z dnia [...] października 2015 r. nr [...], nie uwzględnił przecież w istocie tego orzeczenia jako dowodu w sprawie. Organ I instancji przyjął bowiem wówczas ponownie złożone przez stronę orzeczenie lekarskie i psychologiczne i odwołał się od nich. Okoliczność, że orzeczenie lekarskie (tak jak i psychologiczne) wydane w postępowaniu odwoławczym jest niepodważalne, nakłada na organ Policji szczególny obowiązek oceny tego dowodu. Podnoszone przez stronę zarzuty w stosunku do lekarza, który wydał ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w tym także wskazywany wątek osobisty, powinny zostać rozważone przez organ przy ocenie tego dowodu. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy dopełnił obowiązku należytego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego we wskazanym zakresie. Sąd wskazuje jednocześnie, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący skierował w dniu [...] września 2016 r. w drodze e-mail pismo do Wicewojewody [...], wyrażając wprawdzie prośbę o osobiste spotkanie, jednakże wprost wskazał cel, tj. złożenie skargi na działanie podlegającej organowi placówki, tj. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, w ramach właściwości którego wydane zostało przecież ostateczne orzeczenie lekarskie, na którym organ Policji oparł się wydając decyzję. Okoliczność, że Wojewoda [...] nie przeprowadził kontroli ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie jest - w stanie faktycznym tej sprawy - równoznaczne z tym, że strona nie podjęła działania mającego na celu zakwestionowanie tego orzeczenia. Okoliczność ta tym bardziej powinna była skłonić organ do dokonania należytej oceny mocy dowodowej orzeczenia lekarskiego z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], czego w tej sprawie nie dokonano. Dodatkowo wskazania wymaga, iż organ mimo uznania za dowód ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w którym lekarz K. P. wskazała, że K. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o broni i amunicji, za podstawę decyzji cofającej pozwolenie na broń przyjął wyłącznie przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, nie uwzględniając orzeczenia lekarza co do drugiej przyczyny wymienionej w tym ostatecznym orzeczeniu lekarskim. Działaniem takim organ pośrednio dokonał we własnym zakresie oceny stanu zdrowia strony postępowania, do czego - jak trafnie sam wskazał w zaskarżonej decyzji -uprawniony nie jest. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokona należytej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym w szczególności podda ocenie dowód, jakim jest ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego strony (480 zł).